தமிழ் உரை – புறநானூறு

 

புறநானூறு

புறநானூறு 5, பாடியவர் – நரிவெரூ உத்தலையார், பாடப்பட்டோன் – சேரமான் கருவூரேறிய ஒள்வாட் கோப்பெருஞ்சேரல் இரும்பொறை, திணை – பாடாண், துறை – செவியறிவுறூஉ, பொருண் மொழிக் காஞ்சி

பாடல் பின்னணி:   தன்னைக் காண்போருக்கு நலம் விளைவிக்கும் தோற்றச் சிறப்பு மிக்க கோப்பெருஞ்சேரல் இரும்பொறையைக் கண்டு உடல் நலம் பெற்ற நரிவெரூஉத்தலையார், அவனது தோற்றப் பொலிவை வியந்து, தனக்குச் செய்தது போலப் பிறர்க்கும் இன்பம் செய்யும் இயல்பு குன்றாதிருக்க, தீய எண்ணம் உள்ளவர்களோடு சேராமல் ஆளும் நாட்டினைக் குழந்தையைப் போல் பாதுகாக்குமாறு அறிவுறுத்தி இயற்றிய பாடல் இது.

புறநானூறு 5

எருமை அன்ன கருங்கல் இடைதோறும்
ஆனின் பரக்கும் யானைய முன்பின்
கானக நாடனை நீயோ பெரும
நீயோர் ஆகலின் நின் ஒன்று மொழிவல்
அருளும் அன்பும் நீக்கி நீங்கா
நிரயம் கொள்பவரொடு ஒன்றாது காவல்
குழவி கொள்பவரின் ஓம்புமதி
அளிதோ தானே அது பெறல் அருங்குரைத்தே.

பொருளுரை:   எருமைகள் போல் தோற்றமளிக்கும் கரிய நிறமுடைய கற்கள் நிறைந்த இடமெல்லாம் மாடுகளைப் போலப் பரவியிருக்கும் யானைகள் நிறைந்த வலிமையான காடுகளைக் கொண்ட நாட்டை ஆளும் தலைவனே!

நீ இவ்வாறு வளமும், சிறப்பும் பெற்றவனாக இருப்பதால் உனக்கு ஒன்று சொல்கிறேன்.  கேட்பாயாக!  கருணையும், அன்பும் இல்லாமல், தீமைகள் செய்து, நரகத்தைத் தனது இடமாகக் கொண்டு வாழும் தீயவரோடு சேராமல், உனது நாட்டை ஒரு குழந்தையைப் போன்று பாதுகாத்து அளிப்பாயாக.  அத்தகைய காக்கும் வாய்ப்பைப் பெறுவது அரியதாகும்.

பதவுரை:   எருமை – எருமை மாடு, அன்ன – போல, கருங்கல் – கரிய கற்கள், இடைதோறும் – இடங்கள் எல்லாம், ஆனின் – மாடுகள், பரக்கும் – பரவியிருக்கும், யானை – யானை, முன்பின் – வலிமையான, கானக – காடுகளை அகத்தே கொண்ட, நாடனை – நாட்டை ஆளும் தலைவன், நீயோ – நீ தான், பெரும – பெருமகனே, நீயோர் ஆகலின் – நீ இவ்வாறு இருப்பதால், நின் – உனக்கு, ஒன்று – ஒன்று மொழிவல் – சொல்கிறேன், அருளும் – கருணையும், அன்பும் – அன்பும், நீக்கி – விலக்கி, நீங்கா – நீங்காத, நிரயம் – நரகம், கொள்பவரொடு – இடமாகக் கொள்பவரோடு, ஒன்றாது – சேராமல், காவல் – காக்கும் நாட்டை, குழவி – குழந்தை, கொள்பவரின் – கொண்டிருப்பவராய், ஓம்புமதி – பாதுகாப்பாயாக,  அளிதோ தானே – அளிக்கத் தக்கது, அது பெறல் – அத்தகைய காக்கும் வாய்ப்புப் பெறுவது, அருங்குரைத்தே – அரியது ஆகும்

புறநானூறு 12, பாடியவர்- நெட்டிமையார், பாடப்பட்டோன் – பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி, திணை – பாடாண், துறை – இயன் மொழி

பாடல் பின்னணிபாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியை நெட்டிமையார் பழிப்பது போலப் புகழ்ந்து இயற்றிய பாடல் இது.

புறநானூறு 12

பாணர் தாமரை மலையவும் புலவர்
பூ நுதல் யானையோடு புனை தேர் பண்ணவும்
அறனோ மற்று இது விறல் மாண் குடுமி
இன்னா ஆகப்  பிறர் மண் கொண்டு
இனிய செய்தி நின் ஆர்வலர் முகத்தே.

பொருளுரை:   முதுகுடுமிப் பெருவழுதியே!   பாணர்க்குப் பொன்னால் செய்த தாமரை மாலை சூட்டியும், புலவர்க்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட தேருடன் நெற்றியில் பொற்பட்டத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட யானையும் அளித்து, உன்னிடம் பரிசு பெறுவோர்க்கு நீ நல்லவை செய்து, மறுபுறம் உன் பகைவர்களுக்குத் துன்பம் நேரும்படி அவர்களுடைய நாட்டை வெற்றி கொள்வது அறமான செயல்தானா?

பதவுரை:   பாணர் – பாடல் இசைப்பவர்கள், தாமரை – பொற்றாமரை மலர்கள், மலையவும் – சூடவும், புலவர் – புலவர்கள், பூ – பொற்பட்டம் (யானைகளின் நெற்றியில் சூடும் அணிகலன்), நுதல் – நெற்றி, யானையோடு – யானையோடு, புனை – அலங்கரிக்கப்பட்ட, தேர் – தேர், பண்ணவும் – அமைக்கவும், அறனோ – அறம் தானோ, மற்ற இது – இவ்வாறு செய்தல், விறல் – வெற்றி, மாண் – மாட்சி, பெருமை, குடுமி – பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி, இன்னா ஆக – துன்பம் ஆகுமாறு, பிறர் மண் கொண்டு – பிறர் நாட்டை வெற்றி கொண்டு, இனிய – இனியவற்றை, செய்தி – செய்தல், நின் – உன்னிடம், ஆர்வலர் – பரிசு பெறுவோர். முகத்தே – இடத்தில்

புறநானூறு 45, பாடியவர் – கோவூர் கிழார், பாடப்பட்டோர் – சோழன் நலங்கிள்ளியும் நெடுங்கிள்ளியும், திணை – வஞ்சி, துறை – துணை வஞ்சி

பாடல் பின்னணி: உறவினர்களான சோழன் நலங்கிள்ளிக்கும் சோழன் நெடுங்கிள்ளிக்கும் இடையே போர் மூண்டது. நலங்கிள்ளி உறையூரை முற்றுகையிட்டான்.  நெடுங்கிள்ளி உள்ளே அடைப்பட்டு இருந்தான்.  சோழர் குலத்தில் தோன்றிய இருவரும் போரிடுவது ஏற்றதில்லை என்று கோவூர் கிழார் அவர்களிடம் எடுத்துரைக்கின்றார்.

பாண்டிய மன்னர்கள் வேப்ப மாலையை அணிந்தனர்.  சேர மன்னர்கள் பனை இலையினால் செய்த மாலையை அணிந்தனர்.  சோழ மன்னர்கள் ஆத்தி மலர் மாலையை அணிந்தனர்.

புறநானூறு 45

இரும்பனை வெண்தோடு மலைந்தோன் அல்லன்,
கருஞ்சினை வேம்பின் தெரியலோன் அல்லன்,
நின்ன கண்ணியும் ஆர் மிடைந்தன்றே நின்னொடு
பொருவோன் கண்ணியும் ஆர் மிடைந்தன்றே,
ஒருவீர் தோற்பினும் தோற்பநும் குடியே,
இருவீர் வேறல் இயற்கையும் அன்றே, அதனால்
குடிப்பொருள் அன்று நும் செய்தி கொடித்தேர்
நும்மோர் அன்ன வேந்தர்க்கு
மெய்ம்மலி உவகை செய்யும் இவ் இகலே.

பொருளுரை:  பெரிய பனை மரத்தினது வெண்மை நிறம் கொண்ட குருத்து இலை அணிந்தவன் இல்லை (சேர மன்னனைப் போல்).  கரிய கிளைகளையுடைய வேம்பின் மாலை அணிந்தவன் இல்லை (பாண்டிய மன்னனைப் போல்) .   உன்னுடைய மாலை ஆத்தி மலர்களால் நெருக்கமாகக் கட்டப்பட்டது.   உன்னுடன் போரிடுபவன் மாலையும் ஆத்தி மலரால் நெருக்கமாகக் கட்டப்பட்டது (இருவரும் சோழ மன்னர்கள்) .   இப்பகையினால் உண்டாகும் போரில், ஒருவர் தோற்றாலும் உங்கள் குலம் தோற்றதாக ஆகும்.  போரில்,  இருவரும் வெற்றி பெறுவது என்பது இயலாதது.   உங்களது குலத்திற்குப் பொருந்தாதது உங்களுடைய இந்தச் செய்கை.  அழகிய கொடியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேர்களைக் கொண்ட உங்களைப் போன்ற பிற மன்னர்களுக்கு (சேர, பாண்டிய மன்னர்களுக்கு) உடல் பூரிக்கும்படி மிகுந்த மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கும் உங்களது இந்தப் பகை.

பதவுரை:   இரும் – பெரிய, பனை – பனை மரம், வெண்தோடு – வெள்ளை நிற இலை, மலைந்தோன் – அணிந்தவன், அல்லன் – இல்லாதவன், கருஞ்சினை – கரிய கிளைகளையுடைய வேம்பின் – வேப்ப மரத்தின், தெரியலோன் – மாலை கொண்டவன் (தெரியல் – பூமாலை), அல்லன் – இல்லாதவன், நின்ன கண்ணியும் –  உன்னுடைய மாலையும், ஆர் – ஆத்திமலர், மிடைந்தன்றே – நெருக்கமாகக் கட்டப்பட்டது, நின்னொடு – உன்னுடன், பொருவோன் – போரிடுபவன், கண்ணியும் – மாலையும், ஆர் மிடைந்தன்றே – ஆத்தி மலர் நெருக்கமாக கட்டப்பட்டது, செறிந்த, ஒருவீர் – ஒருவர், தோற்பினும் – தோற்றாலும், தோற்ப – தோற்பது, நும் – உங்கள், குடியே – குலம் தான் (சோழர் குலம்), இருவீர் – இருவர், வேறல் – வெல்லுதல், இயற்கையும் அன்றே – இயற்கையும் இல்லையே, அதனால் – அதனால், குடிப் பொருள் – குடிக்கு ஏற்ற, அன்று – இல்லை, நும் – உன், செய்தி – செய்கை, கொடித்தேர் – கொடியுடைய தேர் கொண்ட, நும்மோர் – உங்களை, அன்ன – போல, வேந்தர்க்கு – பிற மன்னர்க்கு (சேரர், பாண்டியர்), மெய் – உடம்பு, மலி – மிகுந்த, உவகை – மகிழ்ச்சி, செய்யும் – செய்யும், இவ் – இந்த, இகலே – பகை, போர்

புறநானூறு 46, பாடியவர்  – கோவூர் கிழார், பாடப்பட்டோன் – சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன், திணை – வஞ்சி, துறை – துணை வஞ்சி

பாடல் பின்னணிசோழ மன்னன் கிள்ளிவளவன் தன் பகைவனான மலையமான் திருமுடிக்காரியின் குழந்தைகளை யானையின் காலின் கீழே இட்டுக் கொலை செய்ய முயன்றான். கோவூர்கிழார், கிள்ளிவளவனைத் தடுத்து, அவனது மனதை மாற்ற இயற்றிய பாடல் இது.

கடையெழு வள்ளல்களில் ஒருவன் குறுநில மன்னன் மலையமான்இந்தப் பாடலில் சோழர்கள் புறாவின் துன்பத்தை நீக்கிய சிபிச்சக்கரவர்த்தியின் மரபினர் என்று கோவூர் கிழார் கூறுகின்றார்.

புறநானூறு 46

நீயோ புறவின் அல்லல் அன்றியும் பிறவும்
இடுக்கண் பலவும் விடுத்தோன் மருகனை,
இவரே புலன் உழுது உண்மார் புன்கண் அஞ்சித்
தமது பகுத்து உண்ணும் தண்ணிழல் வாழ்நர்,
களிறு கண்டு அழூஉம் அழாஅல் மறந்த
புன்தலைச் சிறாஅர் மன்று மருண்டு நோக்கி
விருந்திற் புன்கண் நோவுடையர்,
கேட்டனையாயின் நீ வேட்டது செய்ம்மே.

பொருளுரை:   நீ தான் புறாவின் துன்பம் மட்டுமல்லாமல் மற்ற துன்பங்கள் பலவற்றையும் நீக்கிய சோழ மரபின் வழித்தோன்றல்.  இச்சிறுவர்களின் மூதாதையர், கற்றவர்களது வறுமையைக் கண்டு அஞ்சி, தமது உணவைப் பங்கிட்டு உண்டு, அவர்களுக்குக் குளிர்ந்த நிழலாக விளங்கி வாழ்ந்தவர்கள்.

ஆனால் இங்கே, கொல்ல வரும் யானையைக் கண்டு அழுது, பின்பு அழுகையை மறந்து, பொலிவிழந்த தலையுடைய இச்சிறுவர்கள், மன்றத்தை மருண்டு நோக்கி வாழ்வில் முன்பு அறியாத புதிய துன்பத்தை அடைந்திருக்கின்றனர்.  நான் கூறிய அனைத்தையும் நீ கேட்டாய், இனி நீ விரும்பியதைச் செய்.

பதவுரை:   நீயோ – நீ தான், புறவின் – புறாவின், அல்லல் – துன்பம், அன்றியும் – மட்டும் அல்லாது, பிறவும் – மற்ற, இடுக்கண் – துன்பம், பலவும் – பலவற்றை, விடுத்தோன் – நீக்கியவன், மருகனை – வழித்தோன்றல் (சோழ மரபின் வழித்தோன்றல்), இவரே – இவர் தான் (இச்சிறுவர்களின் மரபினர்), புலன் உழுது – அறிவால் உழுது, உண்மார் – உண்பவர், புன்கண் – வறுமை, அஞ்சி – அச்சம் கொண்டு, தமது – தங்களது, பகுத்து – பங்கிட்டு, உண்ணும் – உணவு உண்ணும், தண் நிழல் – குளிர்ந்த நிழலாக, வாழ்நர் – வாழ்ந்தவர்கள், களிறு – யானை, கண்டு – கண்டு, அழூஉம் – அழும், அழாஅல் – அழாமல், மறந்த – மறந்த, புன்தலை – பொலிவிழந்த தலையுடைய, சிறாஅர் – சிறுவர்கள், மன்று – மன்றம், சபை, மருண்டு – மிரண்டு, நோக்கி – நோக்கி, விருந்திற் –  புதிய, புன்கண் – துன்பம், நோவுடையர் – வலி, உடையார் – உடையவர், கேட்டனையாயின் – இதைக் கேட்டாய் என்றால், நீ வேட்டது – நீ விரும்பியதை, செய்ம்மே – செய்வாயாக

புறநானூறு 74, பாடியவர் –  சேரமான் கணைக்கால் இரும்பொறை, திணை – பொதுவியல், துறை – முதுமொழிக் காஞ்சி

பாடல் பின்னணி: சேரமான் கணைக்கால் இரும்பொறையும் சோழ மன்னன் செங்கணானும் பெரும்படையுடன் போரிட்டனர்.  போரின் முடிவில் சேரமான் தோற்று, கைது செய்யப்பட்டுக் குடவாயிற்கோட்டச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டான்.  சிறையில் ஒருநாள் சேரமான் தாகமுற்று, காவலர்களை நீர் கொடுக்குமாறு கேட்டான். சேரமானை அவமதிக்கும்படி சிறைக்காவலன் சில நேரம் கழித்து நீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தான்.   அவமானம் அடைந்த மன்னன் வருந்திப் பாடிய பாடல் இது.

புறநானூறு 74

குழவி இறப்பினும், ஊன் தடி பிறப்பினும்,
ஆள் அன்று என்று வாளின் தப்பார்,
தொடர்ப்படு ஞமலியின் இடர்ப்படுத்து  இரீஇய
கேளல் கேளிர் வேளாண் சிறுபதம்
மதுகை இன்றி வயிற்றுத் தீத் தணியத்
தாம் இரந்து உண்ணும் அளவை,
ஈன்மரோ இவ் உலகத்தானே.

பொருளுரைகுழந்தை பிறந்து இறந்தாலும், இறந்த உறுப்பில்லாத சதைப் பிண்டமாகப் பிறந்தாலும், அதையும் ஒரு ஆளாகக் கருதி, வாளால் வெட்டிக் காயம் செய்து புதைப்பார்கள்.

அந்தக் குடியில் பிறந்த நான் பகைவரின் வாள் பட்டு இறக்காமல், சங்கிலியால் கட்டப்பட்ட நாயைப் போல் துன்பத்தில் ஆழ்த்திய பகைவரின் உதவியால் கிடைக்கும் தண்ணீரை, ஒதுக்கும் மன வலிமையின்றி, வயிற்றுப் பசியைத் தணிக்க, கையேந்தி இரந்து  உண்ணும்  நிலையில் இருக்கின்றேன்.    இப்படி வாழ்வதற்காகவா இவ்வுலகில் என்னை என் பெற்றோர் பெற்றனர்?

பதவுரை:   குழவி – குழந்தை, இறப்பினும் – இறந்தாலும், ஊன் – உடல், தடி – சதை, பிறப்பினும் – பிறந்தாலும், ஆளன் றென்று  –  ஒரு ஆள் இல்லை, என்று – என்று கருதி, வாளின் – வாளிலிருந்து, தப்பார் – தப்ப மாட்டார், தொடர்ப்படு – கட்டப்பட்டு, பிணைக்கப்பட்டு,  ஞமலியின் – நாயின், இடர் – துன்பம், படுத்து – செய்து, இரீஇய – இருத்திய, ஆழ்த்திய, கேளல்  – பகைவர்,  கேளிர் – உறவினர், வேளாண் – உதவியால் வரும், சிறு பதம் – சிறு உணவானத் தண்ணீர், மதுகை – வலிமை,  இன்றி – இல்லாமல், வயிற்றுத் தீ – வயிற்றின் தீ எனும் பசி, தணிய – தணிய, தாம் – தான், இரந்து – கையேந்தி வேண்டி, உண்ணும் – உணவு உண்ணும், அளவை – அளவு உடையவரை, ஈன்மரோ – பெறுவார்களோ? (அரச மரபினர்),   இவ் உலகத்தானே – இந்த உலகத்தில்

புறநானூறு 86, பாடியவர் – காவற்பெண்டு, திணை – வாகை, துறை –  ஏறாண் முல்லை

பாடல் பின்னணி:  பெண் புலவர் காவற்பெண்டின் வீட்டிற்கு வந்த ஒருவர், “உங்கள் மகன் எங்கு உள்ளான்?” என்று அவரிடம் கேட்க, அதற்கு அந்த வீர்த்தாயின் பதிலாக அமைந்த பாடல் இது.

புறநானூறு 86

சிற்றில் நற்றூண் பற்றி, நின் மகன்
யாண்டு உளனோ என வினவுதி, என் மகன்
யாண்டு உளன் ஆயினும் அறியேன், ஓரும்
புலி சேர்ந்து போகிய கல் அளை போல
ஈன்ற வயிறோ இதுவே
தோன்றுவன் மாதோ போர்க் களத்தானே.

பொருளுரை:   என் சிறிய இல்லத்தில் உள்ள நல்ல தூணைப் பற்றிக் கொண்டு “உன் மகன் எங்கு உள்ளான்?” என்று கேட்கிறாய்.

என் மகன் எங்கு இருக்கிறான் என்பது எனக்குத் தெரியாது. அவனைப் பெற்ற என் வயிறு புலி இருந்து விட்டுப் போன கல் குகையைப் போன்றது . அத்தகைய வீரம் பொருந்திய அவனைப் போர்க்களத்தில் தான் காண முடியும்!

பதவுரை:   சிற்றில் –  சிறிய இல்லம், நற்றூண் –  நல்ல தூண், பற்றி – பற்றிக் கொண்டு, நின் மகன் – உன் மகன், யாண்டு – எங்கு, உளனோ – உள்ளான், என – என்று, வினவுதி – வினவுகிறாய், என் மகன் – என் மகன், யாண்டு – எங்கு, உளன் – உள்ளான்,  ஆயினும் – ஆனாலும், அறியேன் – நான் அறியவில்லை, ஓரும் – அசைச்சொல், புலி – புலி, சேர்ந்து – கிடந்து, போகிய – போன, கல் அளை – கல் குகை, மலைக் குகை, போல – போல, ஈன்ற – பெற்ற, வயிறோ – வயிறு, இதுவே – இது தான், தோன்றுவன் – தோன்றுவான்,  மாதோ – அசைச்சொல், போர்க் களத்தானே – போர்க்களத்தில்

புறநானூறு 87, பாடியவர் – ஔவையார், பாடப்பட்டோன் – அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை – தும்பை, துறை – தானை மறம்

பாடல் பின்னணிஒரு சமயம் அதியமானின் எதிரிகள் அவனோடு போர் செய்யத் திட்டமிட்டனர்.  அதை அறிந்த ஔவையார் அவர்களிடம் சென்று அதியமானின் வலிமையைப் புகழ்ந்து, போர் செய்வதைத் தவிருங்கள் என்று அறிவுரை கூறுவதை நாம் இப்பாடலில் காணலாம்.

புறநானூறு 87

களம் புகல் ஓம்புமின் தெவ்விர், போர் எதிர்ந்து
எம்முளும் உளன் ஒரு பொருநன், வைகல்
எண்தேர் செய்யும் தச்சன்
திங்கள் வலித்த கால் அன்னோனே.

பொருளுரை எதிர்த்து நின்று போர் புரிய, களம் புகும் போது உங்களை  நீங்கள் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள் பகைவர்களே!  எங்களிடம் உள்ளான் ஒரு போர் வீரன்.   ஒரே நாளில் எட்டு வலிமையான தேர்களைச் செய்யும் திறனுடைய தச்சன் ஒருவன், ஒரு மாதம் கருத்துடன் உழைத்துச் செய்த தேர்ச்சக்கரம் போன்றவன் அவன்.

பதவுரை:   களம் – போர்க்களம், புகல் – புகுதல், ஓம்புமின் – பாதுகாத்துக் கொள்வீர், தெவ்விர் – பகைவர்களே,  போர் – போர் செய்ய, எதிர்ந்து – எதிர்த்து, எம்முளும் –  எங்கள் உள்ளும், உளன் – உள்ளான், ஒரு பொருநன் – ஒரு போர் வீரன், வைகல் – நாள், எண் தேர் – எட்டுத் தேர்கள், செய்யும் – செய்யும் திறன் கொண்ட, தச்சன் – மர வேலைப்பாடு செய்பவர், திங்கள் – மாதம், வலித்த – கருத்துடன் செய்த, கால் –  தேர்ச் சக்கரம், அன்னோனே – போன்றவன்

புறநானூறு 92, பாடியவர் –  ஔவையார், பாடப்பட்டோன் – அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை – பாடாண், துறை – இயன் மொழி

பாடல் பின்னணி:   நீண்ட காலம் உயிர்வாழச் செய்யும் அரிய நெல்லிக் கனியைப் பெற்ற அதியமான், அதை ஒளவைக்கு வழங்க, அப்பண்பைக் கண்டு வியந்த ஒளவையார் அதியமானைப் புகழ்ந்து இயற்றிய பாடல் இது.

புறநானூறு 92

யாழொடும் கொள்ளா, பொழுதொடும் புணரா,
பொருள் அறிவாரா, ஆயினும் தந்தையர்க்கு
அருள் வந்தனவால் புதல்வர் தம் மழலை,
என் வாய்ச் சொல்லும் அன்ன, ஒன்னார்
கடி மதில் அரண் பல கடந்து
நெடுமான் அஞ்சி நீ அருளல் மாறே.

பொருளுரை:    குழந்தைகளின் மழலைமொழியை யாழ் இசையோடு பொருத்திக் கூற முடியாது, தாளத்தோடும் பொருந்தாது.  பொருளை அறிவதற்கும் இயலாது.   அவ்வாறு இருப்பினும் தந்தையர் தம் குழந்தைகளின் மழலைச் சொற்களைக் கேட்கும் பொழுது அருள் பெற்றதாக மகிழ்வர்.

காவல் மிகுந்த மதில்களைக் கொண்ட கோட்டைகள் பலவற்றை வென்ற அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியே!  நீ அருள் மிகுந்து (ஒரு தந்தையைப் போல்) இருப்பதால் உனக்கு மழலை மொழி போன்றது தான் எனது வாய்ச்சொற்களும்.

பதவுரையாழொடும் – யாழின் ஓசையாய், கொள்ளா – கொள்ள இயலாத, பொழுதொடும் – காலத்தோடும், புணரா – பொருந்தாது, பொருள் – பொருள், அறிவாரா –  அறிய இயலாது, ஆயினும் – ஆனாலும், தந்தையர்க்கு – தந்தைகளுக்கு, அருள்  வந்தனவால் – அருள்  உடையவை, புதல்வர் தம் – தம் குழந்தைகளின், மழலை – மழலை மொழி, என் – எனது, வாய்ச் சொல்லும் – வாயிலிருந்து வரும் சொற்களும், அன்ன – போல், ஒன்னார் – பகைவர், கடி – காவல், மதில் – மதில் சுவர், அரண் – கோட்டை, பல – பலவற்றை, கடந்து –  வென்று, நெடுமான் அஞ்சி – அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, நீ அருளல் மாறே – நீ அருள்வதால்

புறநானூறு 94, பாடியவர் –  ஔவையார், பாடப்பட்டோன் – அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை – வாகை, துறை – அரச வாகை

பாடல் பின்னணிபெருஞ்சபையில் அரசர்கள் சூழ இருப்பினும், போர்க்களத்தில் படைகள் சூழ இருப்பினும், ஔவையாருக்கும் மற்ற புலவர்களுக்கும் இன்முகமும், இன்சொல்லும் உடையவனாய் இருக்கும் அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியின் பண்பைக் குறித்து ஔவையார் இயற்றிய பாடல் இது.

புறநானூறு 94

ஊர்க் குறு மாக்கள் வெண் கோடு கழாஅலின்,
நீர்த் துறை படியும் பெருங்களிறு போல,
இனியை  பெரும  எமக்கே, மற்று அதன்
துன் அருங் கடாஅம் போல
இன்னாய் பெரும, நின்  ஒன்னாதோர்க்கே.

பொருளுரை பெருமானே!   தன்னுடைய வெண்மையான தந்தங்களை, ஊரில் உள்ள சிறுவர்கள் கழுவுவதால், நீர்த்துறையில் அமர்ந்திருக்கும் பெரிய யானையைப் போன்று நீ எங்களுக்கு இனிமையானவன்.

ஆனால், உன் பகைவர்க்கு நீ நெருங்குவதற்கு இயலாத மத யானையைப் போல் துன்பம் கொடுப்பவன்.

பதவுரை:   ஊர் – ஊரில் உள்ள, குறு – சிறு, மாக்கள் – பிள்ளைகளுக்கு, வெண்கோடு –   வெண்மையான தந்தம், கழாஅலின் – கழுவுவதால், நீர்த்துறை – நிலையின் கரையில், படியும் – இருக்கும், பெருங்களிறு  –  பெரிய ஆண் யானை, போல – போல, நீ இனியை – இனியவன், பெரும – பெருமகனே, எமக்கே – எங்களுக்கு, மற்று அதன் – அத்தகைய யானையின் மற்றொரு குணமான, துன் – நெருங்க, அருங்  – அரிய, கடாஅம் – மதம் கொண்ட நிலை, போல – போல, இன்னாய் – துன்பம் அளிப்பாய், பெரும – பெருமகனே, நின் – உனது,  ஒன்னா தோர்க்கே – பகைவர்களுக்கு (ஒன்னாதோர் – பகைவர்).

புறநானூறு  95, பாடியவர் – ஔவையார், பாடப்பட்டோன் – அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை – பாடாண், துறை – வாள் மங்கலம்

பாடல் பின்னணி:   தொண்டை நாட்டை ஆண்டு வந்த தொண்டைமான் என்ற குறுநில மன்னன் அதியமான் மீது பகைமை கொண்டான். அதியமானோடு போர் புரிய எண்ணினான். அதை அறிந்த அதியமான் ஔவையாரை அவனிடம் தூதுவராக அனுப்பினான். தொண்டைமான் தன் படைப் பெருமையை ஒளவையாருக்குக் காட்ட எண்ணித் தன் படைக்கலக் கொட்டிலுக்கு அவரை அழைத்துச் சென்றான்.  அவன் எண்ணத்தை அறிந்த ஔவையார் தொண்டைமானிடம் இவ்வாறு கூறுகின்றார்.

புறநானூறு 95

இவ்வே பீலி அணிந்து மாலை சூட்டிக்
கண் திரள் நோன் காழ்  திருத்தி நெய் அணிந்து
கடி உடை வியன் நகர் அவ்வே அவ்வே
பகைவர்க் குத்திக் கோடு நுதி சிதைந்து
கொல் துறைக் குற்றில மாதோ என்றும்
உண்டாயின் பதம் கொடுத்து
இல்லாயின் உடன் உண்ணும்
இல்லோர் ஒக்கல் தலைவன்
அண்ணல் எம் கோமான் வைந்நுதி வேலே.

பொருளுரை:  இங்கே இருக்கும் போர்க்கருவிகள் அனைத்தும் மயில் இறகு அணியப்பட்டு, பூமாலை சூடப்பட்டுத் திரண்ட வலிமையான காம்புகள் அழகுற செய்யப்பட்டு,  நெய் பூசப்பட்டுக்  காவலுடைய பெரிய அரண்மனையில் உள்ளன.

அங்கே அதியமான்  அரண்மனையில் இருப்பவையோ, பகைவரைக் குத்தியதால் வேலின் பக்கமும் நுனியும் சிதைந்து, எப்போழுதும் கொல்லனின் பணியிடமாகிய சிறிய பட்டறையில் கொட்டிக் கிடக்கின்றன.

செல்வமும், உணவும் நிறைந்திருக்கும் பொழுது எல்லோருக்கும் உணவளித்த பின் உணவு உண்டும், இல்லாத பொழுது உணவை அனைவருக்கும் பங்கிட்டு உடன் சேர்ந்து உண்ணும் வறியவர்களின் சுற்றத்திற்குத் தலைவன், கையில் கூரிய வேல் கொண்டு தலைமை புரியும் எங்கள் மன்னன்.

பதவுரை:   இவ்வே – இவை, பீலி – மயில் இறகு, அணிந்து – அணியப்பட்டு, மாலை – பூமாலை, சூட்டி – சூடப்பட்டு, கண் – உடல், திரள் – திரண்ட, நோன்காழ் –  வலிமையான காம்பு, திருத்தி – அழகு செய்து, நெய் – நெய், அணிந்து – பூசப்பட்டு, கடி உடை –  காவல் உடைய, வியன் நகர் –  பெரிய வீடு, அரண்மனை, அவ்வே – அவை, பகைவர் குத்தி – பகைவரைக் குத்தி, கோடு  – வேலின் பக்கம், நுதி – நுனி, சிதைந்து – சிதைந்து, கொல் துறை – கொல்லனின் பட்டறை, குற்றில – சிறிய இடம், மாதோ –  அசைச்சொல், என்றும் – எப்போதும், உண்டாயின்  –  உண்டு என்றால், பதம் – உணவு, கொடுத்து – கொடுத்து, இல்லாயின்  –  இல்லை என்றால்,  உடன் உண்ணும் – உடன் சேர்ந்து உண்ணும், இல்லோர் – இல்லாதவர்களின், ஒக்கல் – சுற்றத்திற்கு – தலைவன் – தலைவன், அண்ணல் – தலைமையுடைய, எம் கோமான் –  எங்கள் மன்னன், வை – கூர்மை, நுதி –  நுனி, வேலே  –  வேல்

புறநானூறு 101, பாடியவர் – ஔவையார், பாடப்பட்டோன் – அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை – பாடாண், துறை – பரிசில் கடாநிலை

பாடல் பின்னணி ஔவையாரின் மீது மிக்க மதிப்பும், அவரது பாடல்கள் மீது மிகுந்த விருப்பமும் கொண்டவன் அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி. ஒருமுறை, ஒளவையார் அதியமானிடம் பரிசில் வேண்டி அவனிடம் சென்று பாடினார்.   அதியமான் பரிசிலை உடனே வழங்காது காலம் தாழ்த்தினான்.  காலதாமதம் ஆனாலும் அதியமான் நிச்சயம் பரிசளிப்பான் என்று தன் நெஞ்சிடம் கூறுகின்றார் ஔவையார்.

புறநானூறு 101

ஒரு நாள் செல்லலம் இரு நாள் செல்லலம்
பல நாள் பயின்று பலரொடு செல்லினும்
தலை நாள் போன்ற விருப்பினன் மாதோ

அணி பூண் அணிந்த யானை இயல் தேர்
அதியமான் பரிசில் பெறூஉங் காலம்
நீட்டினும்  நீட்டாது ஆயினும் யானை தன்
கோட்டு இடை  வைத்த  கவளம்  போலக்
கையகத்தது அது பொய் ஆகாதே
அருந்த ஏமாந்த நெஞ்சம்
வருந்த வேண்டா வாழ்க அவன் தாளே.

பொருளுரை  ஒரு நாள் அல்ல, இரண்டு நாட்கள் அல்ல, நான் பலரோடு கூடிப் பல நாட்கள் சென்ற போதும் முதல் நாள் போல அன்பு செய்தவன் அவன்.   அழகிய அணிகலன்கள் அணிவிக்கப்பட்ட யானையையும், அழகு பொருந்திய தேரையும் கொண்ட அதியமான் அஞ்சியிடமிருந்து பரிசில் பெறும் காலம் நீண்டதாக இருந்தாலும், இல்லாவிட்டாலும் யானையின் தந்தங்களுக்கு இடையில் வைக்கப்பட்ட உணவுக் கவளம் எப்படித் தவறாமல் யானைக்கு உணவாகச் சென்று சேருமோ அதுபோல் அதியமானின் பரிசிலும் தவறாமல் நம் கைகளை வந்து அடையும்.  அதை ஆசையுடன் எதிர் நோக்கி இருக்கும் நெஞ்சே!  நீ வருந்த வேண்டாம்!  அதியமானின் முயற்சி வாழ்க!

பதவுரை:   ஒருநாள் – ஒருநாள், செல்லலம் – செல்லவில்லை நான், இருநாள் – இரண்டு நாட்கள், செல்லலம் – செல்லவில்லை நான், பல நாள் – பல நாட்கள், பயின்று – தங்கிப் பழகிட, பலரொடு – பலரை அழைத்து, செல்லினும் – சென்றாலும், தலை நாள் – முதல் நாள்,  போன்ற – போன்று, விருப்பினன் – அன்பு செய்தான், மாதோ – அசைச் சொல்,  அணி – அழகிய, பூண் – அணிகலன், அணிந்த –  சூடிய, யானை – யானை, இயல் – பொருந்தும், தேர் – தேரை உடைய, அதியமான் – அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, பரிசில் – பரிசு, பெறூஉங் காலம் – பெறும் காலம், நீட்டினும் – நீண்டாலும், நீட்டாது – நீண்டு இல்லாது, ஆயினும் – ஆனாலும், யானை தன் – யானையின், கோட்டு – தந்தங்கள், இடை – இடையே, வைத்த – வைத்த, கவளம் – யானைக்கு அளிக்கும்  உணவு, போல – போல, கையகத்து –  கையினுள் – உள்ளே), அது – அந்த பரிசு, பொய் ஆகாதே – பொய் ஆகாது, அருந்த – உண்ண, பெற்றுக் கொள்ள, ஏமாந்த – ஆசைப்பட்ட, நெஞ்சம் – நெஞ்சம், மனது, வருந்த வேண்டா – வருத்தம் வேண்டாம், வாழ்க – வாழ்க, அவன் – அதியமான், தாளே  – முயற்சி

புறநானூறு 104, பாடியவர் –  ஔவையார், பாடப்பட்டோன் – அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை – வாகை, துறை – அரச வாகை

பாடல் பின்னணி ஒரு சமயம், அதியமானைப் போரில் வெல்லும் பொருட்டு, அவன் ஊராகிய தகடூரைப் பகை மன்னர்கள் முற்றுகை இட்டனர். தகடூர் என்பது இன்றைய தருமபுரி.   போர் மூண்டது. அதியமான் வெற்றி பெற்றான்.  அதியமான் போரில் வெற்றி அடைந்த பின் போரில் தோல்வியுற்ற பகை அரசர்களிடம் ஔவையார் இவ்வாறு கூறுகின்றார்.

புறநானூறு 104

போற்றுமின் மறவீர் சாற்றுதும்  நும்மை
ஊர்க்குறு  மாக்கள்  ஆடக்  கலங்கும்
தாள் படு  சின்னீர்க் களிறு அட்டு வீழ்க்கும்
ஈர்ப்பு உடைக்  கராஅத்து  அன்ன என்னை
நுண்பல் கருமம்  நினையாது
இளையன் என்று  இகழின் பெறல் அரிது  ஆடே.

பொருளுரை:   உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள் மறவர்களே!  உங்களுக்கு ஒன்றை அறிவிக்கிறோம்.  கேளுங்கள்!   ஊரில் உள்ள சிறுவர்கள் விளையாடக் கலங்கும்படியான கால் அளவுள்ள நீருக்குள் யானையைக் கொன்று வீழ்த்தி இழுத்துச் செல்லும் முதலையைப் போன்ற எனது தலைவனான அதியமானின் நுட்பமாக ஆய்ந்து செய்யும் பல செயல்களைக் கருத்தில் கொள்ளாமல், அவனை இளையவன் என்று இகழ்ந்தால், நீங்கள் வெற்றி பெறுவது அரிது.

பதவுரை:   போற்றுமின் – பாதுகாத்துக் கொள்வீர், மறவீர் –  வீரர்களே, சாற்றுதும் – பறை சாற்றுவோம், அறிவிப்போம், நும்மை – உங்களுக்கு, ஊர் – ஊரில் உள்ள குறுமாக்கள் – சிறு பிள்ளைகள்,  ஆட – விளையாட, கலங்கும் – கலங்கும், தாள்படு –  கால் அளவுபட்ட, சின்னீர் – குறைந்த தண்ணீர், களிறு – ஆண் யானை, அட்டு – கொன்று, அழித்து, வீழ்க்கும் – வீழ்த்தும், ஈர்ப்பு – இழுத்துச் செல்லும் , உடை – திறன் உடைய, கராஅத்து – முதலையிடத்தில், அன்ன – போல, என் – எனது, ஐ – தலைவன், நுண்பல் –  நுண்ணிய பல, கருமம் – செயல்கள், நினையாது – நினைக்காமல், இளையன் – இளையவன், என்று – என்று கூறி, இகழின் – இகழ்ந்தால், பெறல் – பெறுவது, அரிது – அரிது, இயலாது,  ஆடே – வெற்றி

புறநானூறு 232, பாடியவர் – ஔவையார், பாடப்பட்டோன் – அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை – பொதுவியல், துறை – கையறு நிலை

பாடல் பின்னணி அதியமான் இறந்த பிறகு, அவன் நினைவாக நட்டிய நடுகல்லில் மயில் தோகை சூட்டி, மதுவைப் படைத்து வழிபட்டனர். அப்பொழுது அதியமானை நினைவு கூர்ந்து தம் வருத்தத்தை இப்பாடலில் கூறுகின்றார் ஔவையார்.     .

புறநானூறு 232

இல்லாகியரோ காலை மாலை,
அல்லாகியர் யான் வாழும் நாளே,
நடுகல் பீலி சூட்டி நார்அரி
சிறு கலத்து உகுப்பவும் கொள்வன் கொல்லொ,
கோடு உயர் பிறங்கு மலை கெழீஇய
நாடு உடன்  கொடுப்புவும்  கொள்ளாதோனே?

பொருளுரை  காலையும் மாலையும் இனி இல்லாமல் போகட்டும்!   என் வாழ் நாட்களும் இனி இல்லாமல் போகட்டும்!  உயர்ந்த சிகரங்களையுடைய ஒளிரும் மலை பொருந்திய நாட்டை ஒரு சேரக்கொடுத்தாலும் பெற்றுக் கொள்ளாதவனாகிய அதியமான், தன் நடுகல்லின் மேல் மயிலிறகு சூட்டி, நாரினால் வடிகட்டப்பட்டக் கள்ளைச் சிறிய கலத்தில் கொடுத்தால் ஏற்றுக் கொள்வானோ?

பதவுரை:   இல்லாகியரோ – இல்லாமல் ஆகட்டும், காலை மாலை – காலையும் மாலையும், அல்லாகியர் – பயனில்லாது ஆகட்டும், யான் வாழும் – நான் வாழும், நாளே – நாட்கள், நடுகல் – வீரனுக்காக நடப்படும் நினைவுக்கல், பீலி – மயில் இறகு,  சூட்டி – அணிவித்து, நார் – நாரினால், அரி – அரிக்கப்பட்ட, வடிகட்டப்பட்ட (கள்ளை), சிறு – சிறிய, கலத்து – பாண்டம், உகுப்பவும் – வார்க்கவும், கொள்வன் கொல்லொ – ஏற்றுக் கொள்வானோ,  கோடு – சிகரம், உயர் – உயர்ந்த, பிறங்கு மலை – ஒளிரும் மலை, கெழீஇய – பொருந்திய, நாடு – நாட்டை, உடன் –  முழுவதும், கொடுப்புவும் – கொடுத்தாலும், கொள்ளாதோனே – பெற்றுக்கொள்ளாதவன்

புறநானூறு 105, பாடியவர் –  கபிலர், பாடப்பட்டோன் – வேள் பாரி, திணை – பாடாண், துறை –  விறலி ஆற்றுப்படை

பாடல் பின்னணி விறலியர் ஆடுவதிலும் பாடுவதிலும் வல்லவர்கள். அவர்கள் பாணர் குடும்பத்தைச் சார்ந்த பெண்கள். வேள்பாரியிடம் சென்று, பாட்டுப்பாடி பரிசு பெறுமாறு ஒரு விறலியிடம் கூறுகின்றார் கபிலர்.

புறநானூறு 105

சேயிழை பெறுகுவை வாள் நுதல் விறலி
தடவு வாய்க் கலித்த மா இதழ்க் குவளை
வண்டு படு புது மலர்த் தண் சிதர் கலாவப்
பெய்யினும்  பெய்யாது ஆயினும் அருவி
கொள் உழு வியன் புலத்து  உழைகால் ஆக
மால்பு உடை நெடு வரைக் கோடு தொறு இழிதரும்
நீரினும் இனிய  சாயல்
பாரி வேள்பால் பாடினை செலினே.

பொருளுரை ஒளி பொருந்திய நெற்றியை உடைய விறலி!   பெரிய சுனையில் தழைத்த கரிய இதழுடைய குவளை மலர்கள் மலர்ந்திருக்க, வண்டுகள் மொய்க்கும் புது மலர்களில் குளிர்ந்த நீர்த்துளி சிதறிக் கலக்க, மழை பெய்தாலும் பெய்யாமல் போனாலும் அருவியானது கொள் பயிரிட உழுத பரந்த நிலத்தினிடத்தில் வாய்க்கால் ஆக ஒட, மூங்கில் ஏணிகள் உடைய நெடிய மலைச் சிகரங்கள் தோறும் விழுந்து வழியும் நீரை விட இனிய தன்மையுடைய வேள்பாரியிடம் நீ பாடிச் சென்றால், சிவந்த பொன் நிறமுடைய அணிகலன்களைப் பெறுவாய்.

பதவுரை:   சேயிழை – சிவந்த/செம்மையான பொன்னால் செய்த அணிகலன், பெறுகுவை – பெறுவாய், வாள் – ஒளி, நுதல் – நெற்றி, விறலி – இசை, நடனம் புரியும் பெண், தடவுவாய் –  பெரிய வாயையுடைய (சுனைப் பகுதி), கலித்த – தழைத்த, மா இதழ் – கரிய இதழ், பெரிய இதழ், குவளை – குவளை மலர், வண்டு படு – வண்டுகள் மொய்க்கும், புது மலர் – புதிதாய் பூத்த மலர்களிடம், தண் சிதர் –  குளிர்ந்த நீர்த்துளி சிதறி, கலாவ – கலக்கும், பெய்யினும் – மழை பெய்தாலும், பெய்யாது ஆயினும் – பெய்யாமல் போனாலும் – அருவி – அருவி, கொள்உழு –  கொள் தானியத்தைப் பயிரிட,  வியன் புலத்து – பரந்த நிலத்தில், உழைகால் ஆக – வாய்க்கால் ஆக, மால்பு உடை –  மூங்கிலின் கணுவிடத்தில் புள் செருகிய ஏணி (கண்ணேணி), உடை – உடைய, நெடு வரை – நெடிய மலை, கோடு தொறு – சிகரம் தோறும், இழிதரும் – விழுந்து வழியும், நீரினும் – நீரை விட, இனிய சாயல் – இனிய தன்மையுடைய, பாரி வேள் பால் – வேள் பாரியின் இடத்தில், பாடினை – பாடல் பாடி, செலினே –  சென்றால்

புறநானூறு 107, பாடியவர் –  கபிலர், பாடப்பட்டோன் – வேள் பாரி, திணை –  பாடாண், துறை – இயன் மொழி,

பாடல் பின்னணிபாரியின் கொடைச் சிறப்பைக்கூற கபிலர் இயற்றிய பாடல் இது.

புறநானூறு 107

பாரி  பாரி என்று பல ஏத்தி
ஒருவர்ப் புகழ்வர்  செந்நாப் புலவர்
பாரி ஒருவனும் அல்லன்
மாரியும்  உண்டு ஈண்டு உலகு புரப்பதுவே.

பொருளுரை நேர்மையான நாக்கு உடைய புலவர்கள் எல்லாம் அவன் ஒருவனையே ‘பாரி பாரி’ என்று புகழ்கின்றனர்.  இங்கே பாரி ஒருவன் மட்டும் இல்லை, மழையும் உண்டு இந்த உலகைக் காப்பதற்கு.

பதவுரை:   பாரி பாரி – பாரி பாரி (வேள் பாரி), என்று – என்று சொல்லி, பல – அவனது பலவற்றை (செயல்களை), ஏத்தி – வாழ்த்தி, ஒருவர்ப் புகழ்வர் – ஒருவனையே புகழ்கின்றனர், செந்நா –  செம்மையான நாக்கை உடைய,  புலவர் – புலவர்கள், பாரி – வேள் பாரி, ஒருவனும் அல்லன் – ஒருவன் மட்டும் இல்லை, மாரியும் – மழையும், உண்டு – உண்டு, ஈண்டு – இங்கே, உலகு – உலகை, புரப்பதுவே  – பாதுகாப்பதற்கு

புறநானூறு 108, பாடியவர் – கபிலர், பாடப்பட்டோன் – வேள் பாரி, திணை –  பாடாண், துறை –  இயன் மொழி

பாடல் பின்னணி பறம்பு மலையின் 300 ஊர்களையும் பரிசில் வேண்டிப் பாடி வந்தவர்களுக்குக் கொடையாக அளித்துவிட்ட பாரி, தன்னையே கொடையாக அளிக்கத் துணிவான் என்று பாரியின் கொடை வண்மையைப் புகழ்ந்து கபிலர் இயற்றிய பாடல் இது.

புறநானூறு 108

குறத்தி மாட்டிய வறற்கடைக் கொள்ளி
ஆரம் ஆதலின் அம் புகை அயலது
சாரல் வேங்கைப் பூஞ்சினைத் தவழும்
பறம்பு  பாடினர் அதுவே அறம் பூண்டு
பாரியும் பரிசிலர்  இரப்பின்
வாரேன் என்னான் அவர் வரையன்னே.

பொருளுரை குறத்தி எரித்த காய்ந்த சந்தனக் கொள்ளியால் வெளிப்பட்ட அந்த அழகிய நறுமணப் புகை , அருகில் உள்ள மலைச் சரிவில் உள்ள வேங்கை மரத்தில் பூக்களையுடைய கிளைகளில் படர்ந்துத் தவழும் அழகிய பறம்பு மலையைப் பாடிப் பரிசில் பெற்றவர்களுக்குச் சொந்தமாகிவிட்டது.  கொடுப்பதையே அறமாக மேற்கொண்ட பாரி, பரிசில் வேண்டுவோர் கேட்டால் வரமாட்டேன் என்று கூறாமல், தன்னையே கொடையாக அளித்து அவர்களுடைய எல்லையில் சென்று நிற்பான்.

பதவுரை:   குறத்தி – மலையில் வாழும் பெண், மாட்டிய – எரித்த, வறற் – காய்ந்த, கடைகொள்ளி – ஒரு முனையில் எரியும் கொள்ளிக்கட்டை,  ஆரம் – சந்தனம், ஆதலின் –  ஆதலால், அம் புகை –  அழகிய புகை, அயல் அது – அருகில் உள்ள, சாரல் – மலைச் சரிவு, வேங்கைப் – வேங்கை மரம், பூஞ் சினை  –  பூக்களைக் கொண்ட மரக்கிளை, தவழும் – தவழும், பறம்பு – பறம்பு மலை, பாடினர் – பாடிப் பரிசில் பெற்றவர்கள், அதுவே – அவர்களுடையதே, அறம் பூண்டு – அறத்தைக் கடமையாக மேற்கொண்டு, பாரியும் – வேள்பாரியின், பரிசிலர் – பரிசில் வேண்டுவோர், இரப்பின் – கேட்டால், வாரேன் – வரமாட்டேன், என்னான் – என்று கூறாமல், அவர் – அவர்களுடைய, வரையன்னே –  எல்லையில் நிற்பான்

புறநானூறு 110, பாடியவர் –  கபிலர், பாடப்பட்டோன் – வேள் பாரி, மூவேந்தர், திணை – நொச்சி, துறை – மகண்மறுத்தல்

பாடல் பின்னணி:   மூவேந்தர்களான சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்கள் பாரியின் பறம்பு மலையைப் பெரும்படையுடன் சூழ்ந்து கொண்டனர்.   பாரியின் நண்பரும் புலவருமான கபிலர், பாரியின் போர் வல்லமையையும், கொடை வண்மையும் புகழ்ந்து, அவர்களை அறிவுறுத்துபடியாக இயற்றிய பாடல் இது.

புறநானூறு 110

கடந்து அடு தானை மூவிரும்  கூடி
உடன்றனிர் ஆயினும்  பறம்பு கொளற்கு அரிதே
முந்நூறு ஊர்த்தே தண் பறம்பு நல்நாடு
முந்நூறு ஊரும் பரிசிலர் பெற்றனர்
யாமும் பாரியும்  உளமே
குன்றும் உண்டுநீர் பாடினிர் செலினே.

பொருளுரைகடந்து சென்று அழிக்கும் படையோடு நீங்கள் மூவரும் கூடிப் போர் செய்தாலும் பறம்பு மலையை வெல்வதற்கு இயலாது.  முந்நூறு ஊர்களைக் கொண்டது இந்தக் குளிர்ந்த, நல்ல பறம்பு நாடு.  முந்நூறு ஊர்களையும் பரிசில் வேண்டி வந்தவர்கள் பெற்றுக் கொண்டு விட்டனர்.  இங்கே நானும் பாரியும் உள்ளோம்.  நீங்கள் பாடியபடி பாரியிடம் சென்றால், பறம்பு மலையும் உங்களுக்கு உண்டு.

பதவுரைகடந்து – கடந்து சென்று, அடு – கொல்லும், அழிக்கும், தானை – படையோடு, மூவிரும் – மூவரும், கூடி – சேர்ந்து, உடன்றனிர் – போர் செய்தீர்,  ஆயினும் – ஆனாலும், பறம்பு – பறம்பு மலையை, கொளற்கு – கைப்பற்றுவதற்கு அரிதே – அரிது, முந்நூறு – முந்நூறு, ஊர்த்தே – ஊர்களைக் கொண்ட, தண் – குளிர்ந்த, அழகிய, பறம்பு –  பறம்பு மலை, நல் நாடு – நல்ல நாடு, முந்நூறு – முந்நூறு, ஊரும் – ஊர்களையும், பரிசிலர் – பரிசு வேண்டி வந்தவர்கள், பெற்றனர் – பெற்றனர், யாமும் – நானும், பாரியும் – வேள்பாரியும், உளமே – உள்ளோம், குன்றும் – பறம்பு மலையும், உண்டு – உங்களுக்கு உண்டு, நீர் – நீங்கள், பாடினிர் – பாடுபவராய், செலினே –  சென்றால்

புறநானூறு 111, பாடியவர் – கபிலர், பாடப்பட்டோன் – வேள் பாரி, திணை – நொச்சி, துறை – மகண் மறுத்தல்

பாடல் பின்னணி:   பறம்பு மலை இரங்கத்தக்கது. அதை வேந்தர்கள் கைப்பற்ற முடியாது.  ஆனால் பாடும் பெண்களுக்கு எளிதில் அது பரிசாகக் கிடைக்கும் என்று இந்தப் பாடலில் கபிலர் கூறுகின்றார்.

புறநானூறு 111

அளிதோ தானே பேர் இரும் குன்றே
வேலின் வேறல் வேந்தர்க்கோ அரிதே
நீலத்து இணை மலர் புரையும் உண்கண்
கிணை மகட்கு எளிதால் பாடினள் வரினே.

பொருளுரை  இரங்கத்தக்க இந்தப் பெரிய கரிய பறம்பு மலையை, வேல் கொண்டு வென்றபின் பெறுவது என்பது பகை வேந்தர்களுக்கு இயலாதது.  ஆனால், மை தீட்டப்பட்ட, நீல மலர்களைப் போன்ற கண்களையுடைய பெண்கள் கிணைப் பறையோடு பாடி வந்தால் பறம்பு மலையைப் பெறுவது எளிது .

பதவுரை:   அளிதோ தானே –  இரங்கத்தக்கது, பேர் இரும்  – பெரிய கரிய, குன்றே – மலையை, வேலின் – வேல் கொண்டு, வேறல் – வெல்லுதல், வேந்தர்க்கோ – பகை மன்னர்களுக்கு, அரிதே –  இயலாது, நீலத்து – நீல நிறமுடைய குவளை மலர்கள், இணை மலர் – இணைந்த மலரை, புரையும் – போல, உண்கண் –  மை தீட்டப்பட்டகண்கள்,  கிணை மகட்கு –  கிணைப்பறை இசைக்கும் மகளிர்க்கு, எளிதால் – எளிதாகும், பாடினள் – அவள் பாடியபடி, வரினே –  வந்தால்

புறநானூறு 112, பாடியவர் –  பாரியின் இரண்டு பெண்கள், பாடப்பட்டோன் – வேள் பாரி, திணை – பொதுவியல், துறை – கையறு நிலை

பாடல் பின்னணி:   பாரி இறந்த பின்னர், பாரியின் மகளிரைக் கபிலர் தன் பெண்களாக ஏற்றுப் பாதுகாத்து வந்தார்.  இறந்த தங்கள் தந்தையை நினைத்து வருந்தி அந்த மகளிர் பாடும் பாடல் இது.

புறநானூறு 112

அற்றைத் திங்கள் அவ்வெண் நிலவின்
எந்தையும் உடையேம் எம்  குன்றும் பிறர் கொளார்
இற்றைத் திங்கள் இவ்வெண் நிலவின்
வென்று எறி முரசின் வேந்தர் எம்
குன்றும் கொண்டார் யாம் எந்தையும் இலமே.

பொருளுரைநாங்கள் கடந்த மாத வெண்ணிலவு  ஒளியின் கீழ் எங்கள் தந்தையை உடையவர்களாக இருந்தோம்.   எங்கள் பறம்பு மலையையும் பிறர் கொள்ளவில்லை.  இன்றைய மாதத்தில், இந்த வெண்ணிலவின் கீழ், வெற்றி முரசு கொட்டும் வேந்தர்கள் எங்கள் பறம்பு மலையைக் கைப்பற்றிக் கொண்டனர்.  நாங்கள் எங்கள் தந்தையையும் இழந்து தனித்து இருக்கின்றோம்.

பதவுரை:   அற்றை – அன்றைய, திங்கள் – மாதத்தில், அவ்வெண் நிலவின்  –  அந்த – வெண்நிற நிலவின் கீழ், எந்தையும் – எம் தந்தையும், உடையேம் – உடையவர்களாக இருந்தோம், எம் குன்றும் – எங்கள் மலையையும், பிறர் கொளார் –   மற்றவர் கைப்பற்றவில்லை, இற்றை – இன்றைய, திங்கள் – மாதத்தில், இவ்வெண்நிலவின்  – இந்த வெண்நிற நிலவின் கீழ், வென்று – வெற்றி கொண்டு, எறி – அடித்தல், முரசின் – வெற்றி முரசுடைய, வேந்தர் – வேந்தர்கள், எம் குன்றும் – எங்கள் மலையையும், கொண்டார் – கைப்பற்றினர், யாம் – நாங்கள், எந்தையும் – எங்கள் தந்தையும்,  இலமே – இல்லை

புறநானூறு 118, பாடியவர் – கபிலர், பாடப்பட்டோன் –  வேள் பாரி, திணை – பொதுவியல், துறை – கையறு நிலை

பாடல் பின்னணி பாரியின் நண்பரும் புலவருமான கபிலர், பாரியின் இறப்பிற்குப் பின் பறம்பு நாட்டின் அழிவைப் பற்றி மனம் வருந்தி இயற்றிய பாடல் இது.

புறநானூறு 118

அறையும் பொறையும் மணந்த தலைய
எண் நாள் திங்கள் அனைய கொடும் கரைத்
தெண்ணீர்ச் சிறுகுளம் கீள்வது மாதோ
கூர் வேல் குவைஇய மொய்ம்பின்
தேர் வண் பாரி தண் பறம்பு  நாடே.

பொருளுரைபாறைகளையும், சிறு குன்றுகளையும் கொண்ட இடமாக, எட்டாம் நாள் நிலவு போல வளைந்த கரையை உடைய தெளிந்த நீர் நிறைந்த சிறிய குளமானது, கூரிய வேல் ஏந்திய திரண்ட தோள்கள் கொண்டவனும் தேர்களைப் பரிசாகக் கொடுத்தவனுமான பாரியின் குளிர்ந்த பறம்பு மலை நாட்டில், இன்று பாதுகாப்பார் இன்றி உடைந்து கெட்டழிந்து போகின்றது.

குறிப்பு – சிறிய குளத்தின் கரை உடைந்தது போல் பாரியின் பறம்பு நாடு பாழாகி விட்டது என்பது இந்தப் பாடலில் உட்பொருள்.

பதவுரை:  அறையும் – பாறையும், பொறையும் – சிறு குன்று, மணந்த – சேர்ந்த, தலைய – இடம், எண் நாள் – எட்டாம் நாள், திங்கள் – நிலவு, அனைய – போல, கொடும் கரை – வளைந்த கரை, தெண்ணீர் – தெளிந்த நீர், சிறு குளம் – சிறிய குளம், கீள்வது – உடைந்தது, மாதோ – அசைச் சொல், கூர்வேல் – கூரிய வேல், குவைஇய – திரண்ட, மொய்ம்பின் – தோளின், தேர் வண் – தேர்களைக் கொடுத்த,  பாரி – வேள்பாரி, தண் பறம்பு – குளிர்ந்த பறம்பு மலை, நாடே – நாடு

புறநானூறு 119

பாடியவர் – கபிலர், பாடப்பட்டோன் – வேள் பாரி, திணை – பொதுவியல், துறை – கையறு நிலை

பாடல் பின்னணிகபிலர், பாரியின் கொடைத் தன்மைப் பற்றியும், அவனது இறப்பினால் பறம்பு நாட்டிற்கு ஏற்பட்ட அழிவைப் பற்றியும் மனம் வருந்தி இயற்றிய பாடல் இது.

புறநானூறு 119

கார்ப் பெயல் தலைஇய காண்பு இன் காலைக்
களிற்று முக வரியின் தெறுழ் வீ பூப்பச்
செம்புற்று ஈயலின் இன் அளைப் புளித்து
மென் தினை யாணர்த்து நந்தும் கொல்லோ
நிழலில் நீள் இடைத் தனி மரம் போலப்
பணை கெழு வேந்தரை இறந்தும்
இரவலர்க்கு ஈயும் வள்ளியோன் நாடே?

பொருளுரை பாரி இருந்த பொழுது, கார் காலத்தில் மழை பெய்து ஓய்ந்த இனிய நேரத்தில், யானையின் முகத்தில் உள்ள புள்ளிகளைப் போல் தெறுழ்ப் பூக்கள் மலர்ந்தன.  செந்நிறப் புற்றில் உள்ள ஈசல் இனிய மோருடனும் புளியுடனும் சமைக்கப்பட்டது.  மென்மையான தினையுடன் செழிப்பு உடையதாய் இருந்தது பறம்பு  நாடு.   நிழல் இல்லாத நீண்ட வழியில் நின்று நிழலளிக்கும் தனி மரம் போல, முரசுடை வேந்தர்களை விட அதிகமாக வழங்கிய வள்ளலின் நாடு இனி அழிந்து விடுமோ?

பதவுரை:   கார் – கார் காலத்தில், பெயல் – மழை பெய்து, தலைஇய – மாறிய, காண்பு – காட்சி, இன் காலை – இனிய காலத்தில், களிற்று – யானையின், முக வரியின் – முகத்தில் உள்ள புள்ளிகள்,  தெறுழ் – தெறுழ் மலர், வீ பூப்ப –  வீ – மலர் பூத்திருக்க, செம்புற்று  – சிவப்பு நிறத்துப் புற்று, ஈயலின் – ஈசலின், சிறகுமுளைத்த கறையான்,

இன்அளை – இனிய மோர், புளித்து – புளியைச் சேர்த்து, மென் தினை –  மென்மையான  தினை, யாணர்த்து – புதிய வருவாய், செல்வம், நந்தும்  கொல்லோ – அழிந்து விடுமோ, நிழலில் – நிழலின், நீள் இடை – நீண்ட இடைவழி, தனி மரம் – தனித்து இருக்கும் மரம், போல – போல, பணை கெழு – பணை முரசையுடைய, வேந்தரை – வேந்தரை, இறந்தும் – கடந்தும், இரவலர்க்கு – கேட்பவர்களுக்கு, ஈயும் – கொடுக்கும். வள்ளியோன் – கொடைத் தன்மை உடையோன், நாடே  –  நாடு

புறநானூறு 121, பாடியவர் – கபிலர், பாடப்பட்டோன் – மலையமான் திருமுடிக்காரி, திணை – பொதுவியல், துறை – முதுமொழிக் காஞ்சி

பாடல் பின்னணி கடையெழு வள்ளல்களுள் ஒருவன் மலையமான் திருமுடிக்காரி. ஒருமுறை கபிலர் மலையமானைக் காணச் சென்றார்.  மற்ற புலவர்களைப் போலவே கபிலரையும் கருதி வரவேற்றுச் சிறப்புச் செய்தான் மலையமான்.  அதனை விரும்பாத கபிலர், அனைத்துப் புலவர்களையும் ஒரே விதமாகக் கருதாமல் புலவர்களின் தகுதி அறிந்து நடத்துமாறு வலியுறுத்துகின்றார் இந்தப் பாடலில்.

புறநானூறு 121

ஒருதிசை ஒருவனை உள்ளி நாற்றிசைப்
பலரும் வருவர் பரிசில் மாக்கள்
வரிசை அறிதலோ அரிதே பெரிதும்
ஈதல் எளிதே மாவண் தோன்றல்
அது நற்கு அறிந்தனை ஆயின்
பொது நோக்கு ஒழிமதி புலவர் மாட்டே.

பொருளுரை பரிசில் பெற வேண்டி மனிதர்கள் பலரும் நான்கு திசைகளிலிருந்தும் உன் ஒருவனின் திசை நோக்கி வருவார்கள்.  மிகுதியாகக் கொடை கொடுப்பது எளிது.   ஆனால் பரிசில் பெறுவோரின் தகுதி அறிவது அரிது.  பெரும் வண்மை குணம் கொண்ட மன்னனே!   இதை நன்கு அறிந்தாய் என்றால் புலவர்களின் தகுதியைக் கருதாது ஒரே விதமாய் யாவரையும் நடத்துவதைக் கைவிடு.

பதவுரை:   ஒருதிசை – ஒருதிசை, ஒருவனை – ஒருவனை, உள்ளி – நினைத்து, நாற்றிசை  – நான்கு திசைகளிலிருந்தும், பலரும் – பலரும், வருவர் – வருவார்கள், பரிசில் – பரிசில் பெற வேண்டி, மாக்கள் – மனிதர்கள், வரிசை – தகுதி, அறிதலோ – அறிதல் என்பது, அரிதே – கடினமானது, பெரிதும் – பெரியதாக, ஈதல் – கொடை கொடுப்பது, எளிதே – எளிதானது, மா வண் – பெரிய ஈகை, தோன்றல் – தலைவன், அது நற்கு – அது நன்கு, அறிந்தனை ஆயின் – அறிந்தாய் என்றால், பொது நோக்கு – பொதுவாய் நோக்குவதை, ஒழிமதி – கைவிடுக, புலவர் – புலவர்கள், மாட்டே –  இடத்தில்

புறநானூறு 128, பாடியவர் – உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன் –  ஆய் அண்டிரன், திணை –  பாடாண், துறை –  இயன் மொழி

பாடல் பின்னணி  ஆய் அண்டிரன், கடையெழு வள்ளல்களுள் ஒருவன்.  பகைவர்கள் அவனைப் போரில் வெல்வது அரிது என்பதைப் புலவர் இந்தப் பாடலில் கூறுகின்றார்.

புறநானூறு 128

மன்றப் பலவின் மாச்சினை  மந்தி
இரவலர் நாற்றிய விசிகூடு முழவின்
பாடின் தெண் கண் கனி செத்து அடிப்பின்
அன்னச்  சேவல் மாறு எழுந்து ஆலும்
கழல் தொடி ஆஅய் மழை தவழ் பொதியில்
ஆடுமகள் குறுகின் அல்லது
பீடு கெழு மன்னர் குறுகலோ அரிதே.

பொருளுரை ஊர்ப் பொது இடத்தில் உள்ள பலா மரத்தின் பெரிய கிளையில் இருந்த பெண் குரங்கு, பரிசில் வேண்டி வந்தவர்கள் கிளையில் தொங்கவிட்ட இறுகக் கட்டிய மத்தளத்தைப்  பலாப்பழம் என்று கருதி  அதன் தெளிந்த இடத்தில் அடிக்க, அதனால் எழுந்த இசைக்கு மாறாக அவ்விடத்தில் வாழும் அன்னச் சேவல் எழுந்து ஆடும்,  கால்களில் வீரக்கழலும் கைகளில் தொடியும் அணிந்த ஆய் அண்டிரனின் மழை மேகம் தவழும் பொதியின் மலையில்.

அம் மலையை ஆடி வரும் மகளிரால் அணுக முடியுமே தவிரப் பெருமை பொருந்திய மன்னர்களால் அணுக முடியாது.

பதவுரை:   மன்ற – பொது இடம், பலவின் – பலா மரத்தின் , மாச் சினை – பெரிய   மரக் கிளை, மந்தி – பெண் குரங்கு, இரவலர் – பரிசில் வேண்டி வந்தவர்கள், நாற்றிய – தொங்கவிட்ட ,  விசி – இறுகக் கட்டப்பட்டு, கூடு – பொருந்திய, முழவின் – மத்தளத்தின், பாடின் – இனிய இசை, தெண்கண்  – முரசின் தெளிந்த கண், கனி செத்து – கனி என்று கருதி, அடிப்பின் – அடிப்பதால், அன்னச்சேவல் –  அன்னச் சேவல், மாறுஎழுந்து – மாறாக எழுந்து, ஆலும் –  ஆடும் , ஒலிக்கும், கழல் – காலில் அணியப்படும் வீரக்கழல், தொடி – கையில் அணியப்படும் அணிகலன், ஆஅய் – ஆய் அண்டிரனின், மழை தவழ் – மழை மேகம் தவழும், பொதியில் – பொதியில் மலை, ஆடுமகள் – நடன மங்கை, குறுகின் – நெருங்கினால்,  அல்லது – அல்லாமல், பீடு கெழு – பெருமையுடைய, மன்னர் – அரசர் குறுகலோ – அணுகுதல், அரிதே –  கடினம்

புறநானூறு 130, பாடியவர் – உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன் – ஆய் அண்டிரன், திணை – பாடாண், துறை – இயன் மொழி

பாடல் பின்னணி கடையெழு வள்ளல்களுள் ஒருவன் ஆய் அண்டிரன்.  அவனிடம் வந்த பரிசிலர்க்கு யானைகளை மிகுதியாக அவன் வழங்குவதைக் கண்டு பெரும் வியப்புக் கொண்டு பாடுகின்றார் முடமோசியார்.

புறநானூறு 130

விளங்கு மணிக் கொடும் பூண் ஆஅய் நின்னாட்டு
இளம் பிடி ஒரு சூல் பத்து ஈனும்மோ
நின்னும் நின் மலையும் பாடி வருநர்க்கு
இன் முகம் கரவாது உவந்து நீஅளித்த
அண்ணல் யானை எண்ணின் கொங்கர்க்
குட கடல் ஓட்டிய ஞான்றைத்
தலைப் பெயர்த் திட்ட வேலினும் பலவே.

பொருளுரை ஒளிரும் மணிகளால் செய்யப்பட வளைந்த அணிகலன்களை அணிந்த ஆய் அண்டிரனே!  உனது நாட்டில் இளம் பெண் யானைகள் ஒரு கர்ப்பத்தில் பத்துக் கன்றுகள் பெற்றெடுக்குமோ?  உன்னையும், உனது மலையையும் பாடி வருபவர்களுக்கு உன் இனிய முகத்தை மறைக்காமல் மனம் உவந்து, நீ அளித்த உயர்ந்த யானைகளின் எண்ணிக்கையைக் கொண்டு பார்த்தால் உன்னால்  மேற்குக் கடல் திசை நோக்கி விரட்டியடிக்கப்பட்ட கொங்கர்கள், தோற்று ஓடும் பொழுது விட்டுச் சென்ற வேல்களின் எண்ணிக்கையை விடப் பலவாகும்.

பதவுரை:   விளங்கு மணி –   ஒளிரும் இரத்தினங்கள், கொடும் பூண் –  வளைந்த  அணிகலன்,  ஆஅய் – ஆய் அண்டிரன், நின்னாட்டு – உனது நாட்டில், இளம் பிடி –   இளைய பெண் யானை, ஒரு சூல் – ஒரு கர்ப்பம், பத்து – பத்துக் கன்றுகள், ஈனும்மோ – பெற்றெடுக்குமோ, நின்னும் – உன்னையும், நின் மலையும் – உனது மலையையும்,

பாடி – பாடல் பாடி, வருநர்க்கு – வருபவர்க்கு, இன்முகம் – இனிய முகத்தை, கரவாது – ஒளிக்காமல், உவந்து – மனம் மகிழ்ந்து, நீ அளித்த – நீ அளித்த, அண்ணல் யானை – உயர்ந்த யானைகள், எண்ணின் – எண்ணினால், கொங்கர் – ஆய் அண்டிரனுடன் மீது போர் செய்த கொங்கர் அரசர், குட கடல் – மேற்கு திசைக் கடல் (குடக்கு – மேற்கு), ஓட்டிய – விரட்டியடிக்கப்பட்ட, ஞான்றை – நாளில் (ஞான்று – நாள்), தலைப் பெயர்த்து – அங்கிருந்து ஓடி, இட்ட – கீழே விட்டுச் சென்ற, வேலினும் – வேல்களின் எண்ணிக்கையை விட, பலவே – பல

புறநானூறு 133, பாடியவர் –  உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன் – ஆய் அண்டிரன், திணை –  பாடாண், துறை – விறலியாற்றுப்படை

பாடல் பின்னணிஆய் அண்டிரனிடம் பாடிப் பரிசு பெற்ற ஒரு விறலி, மற்றொரு விறலியிடம் ஆய் அண்டிரனின் வண்மையைப் பற்றிக் கூறி, அவனைச் சென்று காணுமாறு வழிகாட்டி அனுப்புவதாக முடமோசியார் இயற்றிய பாடல் இது.

புறநானூறு 133

மெல்லியல் விறலி நீ  நல்லிசை செவியில்
கேட்பின் அல்லது காண்பு அறியலையே
காண்டல் வேண்டினை  ஆயின்  மாண்ட நின்
விரை வளர் கூந்தல் வரை வளி உளரக்
கலவ மஞ்ஞையின் காண்வர இயலி
மாரி யன்ன வண்மைத்
தேர் வேள் ஆயைக் காணிய சென்மே.

பொருளுரை மென்மை இயல்புடைய விறலியே!   நீ ஆய் அண்டிரனின் புகழைப் பற்றிக் கேட்டிருப்பாய்.  ஆனால் அவனைக் கண்டிருக்க மாட்டாய். அவனைக் காண வேண்டும் என்ற ஆவல் உண்டென்றால், அழகுடைய உன் நறுமணமான  கூந்தலை மலை காற்றுப் புகுந்து கோதிட, தோகை விரித்த மயில் போலக் காட்சியளிக்கும்படியாகச் செய்து,  மழை போலக் கொடை வழங்கும் தேரை உடைய ஆய் அண்டிரனைக் காண்பதற்குச் செல்வாயாக.

பதவுரை:   மெல்லியல் –  மென்மையான இயல்புடைய, விறலி – இசையும் நடனமும் புரியும் பெண்ணே, நீ நல்லிசை – நீ நல்ல புகழை, செவியில் – காதில்,  கேட்பின் அல்லது – கேட்டிரா விட்டால்,  காண்பு அறியலையே – கண்டிரா விட்டால், காண்டல் – காண்பதற்கு, வேண்டினை ஆயின் – வேண்டும் என்றால், மாண்ட – மாட்சிமைப் பட்ட, நின் – உனது, விரைவளர் –  நறுமணம் உடைய, கூந்தல் – கூந்தல், வரை – மலை, வளி – காற்று, உளர – கோதிட , கலவ – பீலி, இறகு, மஞ்ஞையின் – மயிலின், காண்வர – காட்சியாக, இயலி – நடந்து, மாரி – மழை, அன்ன – போல, வண்மை – ஈகை, தேர் – தேரை உடைய, வேள் ஆயை – வேள் குடியின் ஆய் அண்டிரனை, காணிய – காண்பதற்கு, சென்மே – செல்வாயாக

புறநானூறு 134, பாடியவர் – உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன் – ஆய் அண்டிரன், திணை-  பாடாண், துறை – இயன் மொழி

பாடல் பின்னணி:   ஆய் அண்டிரன் கடையெழு வள்ளல்களில் ஒருவன்.  கொடைத் தன்மை மிகுந்தவன். அடுத்த பிறவியின் பலன் கருதாமல் வாரி வழங்குபவன். அறச் செயல்களைச் செய்வது தான் சான்றோர் நெறி என்று உணர்ந்து தானும் அறச் செயல்களைச் செய்கின்றான் என்று இப்பாடலில் புலவர் முடமோசியார் கூறுகின்றார்.

புறநானூறு 134

இம்மைச் செய்தது மறுமைக்கு ஆம் எனும்
அற விலை வணிகன் ஆஅய் அல்லன் பிறரும்

சான்றோர் சென்ற நெறியென
ஆங்குப்  பட்டன்று அவன் கை வண்மையே.

பொருளுரை இப்பிறவியில் செய்யும் ஈகை மறு பிறவிக்கும் நன்மை சேர்க்கும் என்று எண்ணி, நன்மை செய்து அறப் பயனை விலையாகக் கொள்ளும் அறவிலை வணிகன் அல்ல ஆய் அண்டிரன்.  சான்றோர்கள் பலரும் பின்பற்றிய, நல்வழி என்று உலகத்தார் கருதும்படியான அந்த உயர்ந்த வழியையே தனது வழியாகக் கொண்டது அவனது கொடைச் செயல்கள்.

பதவுரைஇம்மை – இப்பிறவியில், செய்தது – செய்தது, மறுமைக்கு – மறு   பிறவிக்கும், ஆம் – ஆகும், எனும் – என்னும், அறவிலை வணிகன் – நன்மை செய்து அறத்தைக் விலையாக கொள்பவன், ஆய் – ஆய் அண்டிரன், அல்லன் – இல்லை, பிறரும் – பிறரும், சான்றோர் – சான்றோர்கள், சென்ற – பின்பற்றிய,  நெறியென –  நல்ல வழி என்று, ஆங்கு – அந்த, பட்டன்று –  வழிப்பட்டது,  அவன் கை – அவனது கையின், வண்மையே – ஈகை குணம்

புறநானூறு 142, பாடியவர் – பரணர், பாடப்பட்டோன் – வையாவிக் கோப்பெரும் பேகன், திணை – பாடாண், துறை – இயன் மொழி

பாடல் பின்னணிவையாவிக் கோப்பெரும் பேகன் கடையெழு வள்ளல்களில் ஒருவன்.  அவனுடைய கொடைத் தன்மையையும் போர்த் தன்மையையும் இந்தப் பாடலில் பரணர் புகழ்கின்றார்.

புறநானூறு 142

அறு குளத்து உகுத்தும் அகல் வயல் பொழிந்தும்
உறுமிடத்து உதவாது உவர் நிலம் ஊட்டியும்
வரையா மரபின்  மாரி போலக்
கடாஅ  யானைக் கழல் கால் பேகன்
கொடை மடம் படுதல் அல்லது
படை மடம்  படான் பிறர் படை  மயக்குறினே.

பொருளுரை வற்றிய குளங்களில் பெய்தும், அகண்ட வயல்களில் பொழிந்தும், இவ்வாறு உற்ற இடத்திற்கு மட்டும் உதவாமல், எதுவும் விளையாத களர் நிலத்தையும் நிறைத்து வரையறை செய்யாத மரபினை உடைய மழையைப் போன்றது பேகனின் கொடைத்தன்மை.   அவன் ஆராயாமல் பரிசளிப்பதால் கொடைமடம் கொண்டவன் எனக் கருதப்படலாம்.  ஆனால் மதம் கொண்ட யானைகளையும் வீரக்கழல் அணிந்த கால்களையும் உடைய பேகன்,  பிறர் படையுடன் வந்து போரிட்டால் அறநெறியிலிருந்து தவற மாட்டான்.  போரிடுவான்.  அவன் படை மடம் கொண்டவன் இல்லை.

பதவுரை:   அறு குளத்து –  வற்றிய குளத்தில், உகுத்தும் – பெய்தும், அகல் வயல் –  அகண்ட வயல்களில், பொழிந்தும் – பொழிந்தும், உறுமிடத்து – உற்ற இடத்திற்கு, உதவாது – உதவாமல், உவர் நிலம் – ஏதும் விளையாத களர் நிலம், ஊட்டியும் – நீர் ஊற்றியும், வரையா – வரையறை செய்யாத,  மரபின் – மரபினை உடைய, மாரி – மழை, போல – போல, கடாஅ – கடாம் – மதம் கொண்ட, யானை – யானை,  கழல் கால் – வீரக்கழல் அணிந்த கால்கள், பேகன் – வையாவிக் கோப்பெரும் பேகன், கொடை மடம் – கொடை வழங்குமிடத்தில் அறியாமை, படுதல் – உண்டாதல், அல்லது – இல்லாது, படை மடம் – போர் மடமை, படான் – இல்லான், பிறர் படை – பிறரின் படையுடன், மயக்குறினே  – போரிடக் கலந்தால்

புறநானூறு 145, பாடியவர் – பரணர், பாடப்பட்டோன் – வையாவிக் கோப்பெரும் பேகன்

திணை – பெருந்திணை

துறை – குறுங்கலி

பாடல் பின்னணி:   கடையெழு வள்ளல்களுள் ஒருவனான பேகன் தன் மனைவியைப் பிரிந்திருந்தான்.  அந்த நேரத்தில் பரணர் பேகனிடம் சென்று பாடினார்.  அவருக்ககுப் பேகன் பரிசில் அளிக்க முன்வந்தான்.  அதைக் கண்ட பரணர், “நான் பசியால் இங்கு வரவில்லை. எனக்குப் பாரமும் கிடையாது. நான் வேண்டும் பரிசு, நீ இன்று இரவே புறப்பட்டு உன் மனைவியிடம் சென்று அவள் துயரத்தைத் தீர்ப்பது தான்” என்று கூறுகின்றார்.

புறநானூறு 145

மடத்தகை மாமயில் பனிக்கும் என்று அருளிப்
படாஅம் ஈத்த கெடாஅ நல்லிசைக்
கடாஅ யானைக் கலிமான்  பேக
பசித்தும் வாரோம் பாரமும் இலமே
களங்கனியன்ன கருங்கோட்டுச்  சீறியாழ்
நயம் புரிந்துறையுநர் நடுங்கப் பண்ணி
அறம் செய்தீமோ அருள் வெய்யோய் என
இஃது யாம் இரந்த  பரிசில்அஃது இருளின்
இன மணி நெடுந்தேர் ஏறி
இன்னாது உறைவி அரும் படர் களைமே.

பொருளுரை மென்மையும், அழகும், கருமை நிறமும் உள்ள மயில் குளிரால் நடுங்குவதாக எண்ணி அருள் செய்து அதற்குப் போர்வையைக் கொடுத்து அழியாத நல்ல புகழைப் பெற்ற, மதம் கொண்ட யானைகளையும் செருக்குடைய குதிரைகளையும் கொண்ட பேகனே!   நான் பசியுடன் வரவில்லை.  சுற்றத்தாரைக் காக்கும் பாரமும் எனக்குக் கிடையாது.

களாப்பழம் போன்ற கரிய நிறத்துத் தண்டை உடைய சிறிய யாழின் இசை நயம் தெரிந்தோர் தலையசைத்துக் கேட்குமாறு ‘அறம் செய்க, அருளை விரும்புவனே’ என்று பாடி உன்னிடம் நான் கேட்பது என்னவென்றால் இந்த இரவிலேயே நிறைந்த மணிகளுடைய பெரிய தேரில் ஏறிச் சென்று துயரத்துடன் வாழும் உன் மனைவியின் பெரும் துன்பத்தைக் களைவாயாக.

பதவுரை:   மடத் தகை –  மென்மையான  அழகு, மா மயில் –  கருமை நிற மயில், பனிக்கும் – குளிரால் நடுங்கும், என்று – என்று எண்ணி, அருளி – அருள் செய்து, படாஅம்  – போர்வை, ஈத்த – கொடுத்த, கெடாஅ – கெடாத,  நல் இசை – நல்ல புகழ், கடாஅ – மதம் கொண்ட, யானை – யானையையும், கலி – செருக்கு, மான்  – குதிரை, பேக – பேகன், பசித்தும் – பசியுடன், வாரோம் – வரவில்லை, பாரமும் – சுமையும், இலமே – இல்லை, களங்கனி – களாப்பழம், அன்ன – போன்ற, கருங் கோட்டு –  கரிய நிறத்துத் தண்டை உடைய, சீறியாழ் – சிறிய யாழை, நயம் – இசையின் தன்மை, புரிந்து –   தெரிந்து, உறையுநர் – வாழ்வோர், நடுங்கப் பண்ணி – தலையை அசைத்துக் கொண்டாடும்படி, அறம் – அறத்தை, செய்தீமோ – செய்வாயாக, அருள் வெய்யோய் – அருளை விரும்புவனே, என – என்று, இஃது யாம் – இது நான், இரந்த – வேண்டும், பரிசில் – பரிசு, அஃது – அது, இருளின் – இரவில், இனமணி – நிறைய மணியை உடைய, நெடுந்தேர் – பெரிய தேரில்,  ஏறி – ஏறி, இன்னாது – துன்பத்தில், உறைவி – உறைபவள்,  மனைவி, அரும் படர் – பெரும் துன்பம், களைமே –  களைவாயாக

புறநானூறு 148, பாடியவர் – வன்பரணர், பாடப்பட்டோன்  –  கண்டீரக் கோப்பெரு நள்ளி, திணை – பாடாண், துறை –  பரிசில் துறை

பாடல் பின்னணி கடையெழு வள்ளல்களுள் ஒருவன் கண்டீரக் கோப்பெருநள்ளி.   ஒருமுறை புலவர் வன்பரணர் நள்ளியிடம் சென்று அவனது கொடைத் தன்மையைப் பாராட்ட, அத்தகைய பாராட்டிற்குத் தான் தகுதி படைத்தவனோ என நள்ளி ஐயமுற்றான்.  அவனது  ஐயத்திற்குப் பதிலளிக்க வன்பரணர் இயற்றிய பாடல் இது.

புறநானூறு 148

கறங்கு மிசை அருவிய பிறங்கு மலை நள்ளி நின்
அசைவு இல் நோந்தாள் நசை வளன் ஏத்தி
நாடொறும் நன்கலம் களிற்றொடு  கொணர்ந்து
கூடு விளங்கு வியன் நகர்ப்  பரிசில் முற்று அளிப்பப்
பீடு  இல் மன்னர்ப் புகழ்ச்சி வேண்டிச்
செய்யா கூறிக் கிளத்தல்
எய்யாதாகின்று எம் சிறு செந்நாவே.

பொருளுரை பெரும் ஒலியுடன் மேலிருந்து ஆர்ப்பரித்து விழும் அருவிகளையுடைய  மலையை ஆளும் நள்ளி!   உன் தளர்வு இல்லாத வலிமையான முயற்சியால் திரட்டிய விரும்பத்தக்க செல்வத்தை வாழ்த்தி, நாள்தோறும் நல்ல அணிகலன்களை யானையோடு கொண்டு வந்து நெற்குதிர்கள் நிறைந்து விளங்கும் பெரிய நகரில் பரிசிலாக முழுவதையும் அளிக்கின்றாய்.   பெருமை இல்லாத மன்னர்களைப் புகழ்வதற்கு வேண்டி, அவர்கள் செய்யாதவற்றை வியந்து கூறுவதை அறியாது, என்னுடைய சிறிய நேர்மையான நாக்கு.

பதவுரை:   கறங்கு – ஒலியுடன், மிசை – மேல், அருவிய – அருவியை உடைய, பிறங்கு மலை:  உயர்ந்த மலை, ஒளியுடைய மலை, நள்ளி – நள்ளி, நின் – உன், அசைவு இல் – தளர்வு இல்லாத, நோந்தாள்  – வலிமையான முயற்சி, நசை – விருப்பம், வளன் –  செல்வம், ஏத்தி – புகழ்ந்து, நாடொறும் – நாள்தோறும்,  நன்கலம் –  நல்ல அணிகலன்களை, களிற்றொடு – யானையோடு, கொணர்ந்து – கொண்டு வந்து, கூடு – நெற்குதிர், விளங்கு – விளங்கும், வியன் – பெரிய, நகர் – நகர், பரிசில் – பரிசிலாக, முற்று – முழுவதையும், அளிப்ப – அளிப்பதால், பீடு இல் –  பெருமை இல்லாத, மன்னர் – மன்னர்களை, புகழ்ச்சி – புகழ்வதற்கு, வேண்டி – வேண்டி,செய்யா – செய்யாதவற்றை,  கூறி – கூறி, கிளத்தல் – பேசுதல், எய்யாதாகின்று – அறியாததாகிய, எம் – எம்முடைய, சிறு – சிறிய, செந்நாவே – நேர்மையான நாக்கு

புறநானூறு 149, பாடியவர் –  வன்பரணர், பாடப்பட்டோன் – கண்டீரக் கோப்பெரு நள்ளி, திணை – பாடாண், துறை – இயன் மொழி

பாடல் பின்னணி:   நள்ளியிடம் பரிசில் பெற்று, விருந்துண்டு மகிழ்ந்த பாணர்கள் அன்றைய மாலைப் பொழுதில், யாழை இசைத்துப் பாடி அனைவரையும் மகிழ்வித்தனர்.  அப்போது அவர்கள் காலையில் பாட வேண்டிய மருதப் பண்ணை மாலையிலும், மாலையில் பாட வேண்டிய செவ்வழிப் பண்ணைக் காலையிலும் பாடினர்.  அது குறித்து வன்பரணரிடம் நள்ளி வியப்புடன் வினவ, அதன் காரணத்தை விளக்கி வன்பரணர் இயற்றிய பாடல் இது.

புறநானூறு 149

நள்ளி வாழியோ நள்ளி நள்ளென்
மாலை மருதம் பண்ணிக் காலைக்
கைவழி  மருங்கில் செவ்வழி பண்ணி
வரவு எமர் மறந்தனர் அது நீ
புரவுக் கடன் பூண்ட வண்மையானே.

பொருளுரை:   நள்ளி!   நீ வாழ்க!  கொடுப்பதைக் கடமையாக மேற்கொண்டு நீ அளித்த கொடையால் ஏற்பட்ட வளத்தால், இருள் சூழ்ந்த மாலைப் பொழுதில் மருதப் பண்ணை இசைத்தும், காலைப் பொழுதில் கையின் வழியாக யாழ் கொண்டு செவ்வழிப் பண்ணை இசைத்தும், இசை மரபு முறையை எம் பாணர் மறந்துவிட்டனர்.

பதவுரை:   நள்ளி – கோப்பெரு நள்ளி,  வாழியோ – வாழ்க, நள்ளி – நள்ளி, நள்ளென் – இருள் சூழ்ந்த, மாலை – மாலைப் பொழுதில், மருதம் பண்ணி – மருதப் பண் இசைத்து, காலை – காலைப் பொழுதில், கைவழி மருங்கில் – கையின் வழியாக யாழ் கொண்டு, செவ்வழி பண்ணி – செவ்வழிப் பண் இசைத்து, வரவு – மரபு முறை,  எமர் – எம்மவர், பாணர், மறந்தனர் – மறந்துவிட்டனர், அது – அதன் காரணம், நீ – நீ, புரவுக் கடன் –  கொடுப்பதைக் கடமையாக, பூண்ட – மேற்கொண்ட, வண்மையானே – கொடைத் தன்மை உடையவன்

புறநானூறு 184, பாடியவர் –  பிசிராந்தையார், பாடப்பட்டோன் – பாண்டியன் அறிவுடைநம்பி, திணை –  பாடாண், துறை – செவியறிவுறூஉ

பாடல் பின்னணி:   பாண்டிய நாட்டை ஆண்டுவந்த மன்னன் அறிவுடை நம்பி மக்களிடம் மிகுந்த வரி வசூலித்துத் துன்பமுண்டாக்கினான்.    அவனைத் திருத்த யாரும் முன் வரவில்லை.  அவனுக்கு அறிவுரை வழங்குமாறு மக்கள் புலவர் பிசிராந்தையாரை வேண்டினர். அவர் மன்னனிடம் கூறிய அறிவுரை தான் இந்தப் பாடல்.

புறநானூறு 184

காய் நெல் அறுத்துக் கவளங் கொளினே
மா நிறைவு இல்லதும் பன்னாட்கு ஆகும்
நூறு செறு ஆயினும் தமித்துப் புக்கு உணினே
வாய் புகுவதனினும் கால் பெரிது கெடுக்கும்
அறிவுடை வேந்தன் நெறி அறிந்து கொளினே
கோடி யாத்து  நாடு பெரிது  நந்தும்
மெல்லியன் கிழவன் ஆகி வைகலும்
வரிசை அறியாக் கல்லென் சுற்றமொடு
பரிவுதப எடுக்கும் பிண்டம்  நச்சின்
யானை புக்க புலம் போலத்
தானும் உண்ணான் உலகமும் கெடுமே.

பொருளுரை விளைந்த நெல்லை அறுவடை செய்து யானைக்குக் கவளமாகக் கொடுத்தால், ஒரு மா அளவை விட குறைவான நிலத்தில் விளையும் பொருள் யானைக்குப்  பல நாட்களுக்கு உணவாகும்.  நூறு வயல்கள் ஆனாலும், யானை தானாகத் தனித்துப் புகுந்து உண்டால், வாயில் புகுவதை விட அதன் கால்களால் மிகுதியான உணவு வீணாகும்.

அறிவுடைய வேந்தன் நில வரியை நிர்ணையிக்கும் நெறிமுறை அறிந்து வரியை வாங்கினால், கோடிப் பொருட்களை நிறைவித்து நாடு பெரிதும் தழைக்கும்.  வேந்தன், அறிவால் மெல்லியன் ஆகி நாள்தோறும் தகுதி அறியாத, உறுதித்தன்மை இல்லாத சுற்றத்தோடு சேர்ந்து அன்பு கெட வாங்கும் வரிப் பொருட்களை விரும்பினால், யானை புகுந்த நிலம் போலத் தானும் பயனடையாமல் தன் நாடும் கெடும்.

பதவுரை:   காய்நெல் – காய்ந்த நெல், அறுத்து –  அறுவடை செய்து, கவளம் – யானையின் உணவு, கொளினே –  கொண்டால், மா – ஒரு நில அளவு, நிறைவு – நிறைவாக, இல்லதும் – இல்லாவிட்டாலும், பன்நாட்கு – பல நாட்களுக்கு, ஆகும் – உணவாகும், நூறு – நூறு, செறு – வயல், ஆயினும் – ஆனாலும், தமித்துப் புக்கு  – தனித்து புகுந்து, உணினே –  உணவு உண்டால், வாய் புகுவதனினும் – வாயில் புகுவதை விட,  கால் – கால்கள், பெரிது – மிகுதியாக, கெடுக்கும் – கெடுக்கும், அறிவுடை – அறிவுடைய, வேந்தன் – மன்னன், நெறி – வரி நெறி முறை, அறிந்து – அறிந்து, கொளினே – கொண்டால், கோடி – கோடி, ஆத்து – நிறைவித்து,  நாடு – நாடு, பெரிது – மிகவும், நந்தும் – தழைக்கும், மெல்லியன் – அறிவால் மெல்லிய, கிழவன் – வேந்தன், ஆகி – ஆகிட, வைகலும் – நாள் தோறும், வரிசை – தரம், தகுதி, அறியா – அறியாத, கல்லென் – உறுதி இல்லாத, சுற்றமொடு – சுற்றத்தோடு, பரிவு – அன்பு, தப – கெட, எடுக்கும் – வலிய வாங்கும், பிண்டம் – பொருட்களை, வரிப்பணத்தை, நச்சின் – விரும்பினால், யானை புக்க – யானை புகுந்த, புலம் – நிலம், போல – போல, தானும் – தானும், உண்ணான் – உண்ண மாட்டான், உலகமும் – அவனைச் சுற்றியுள்ள உலகமும், கெடுமே – கெடும்

புறநானூறு 185, பாடியவர் – தொண்டைமான் இளந்திரையன், திணை – பொதுவியல், துறை – பொருண்மொழிக் காஞ்சி

பாடல் பின்னணி:   தொண்டைமான் இளந்திரையன் தொண்டை நாட்டை ஆண்ட குறுநில மன்னன்.  அவன் ஆட்சியாளர்களின் ஆட்சி செய்யும் முறையை விளக்குகின்றான் இந்தப் பாடலில்.

புறநானூறு 185

கால் பார் கோத்து ஞாலத்து இயக்கும்
காவல் சாகாடு உகைப்போன் மாணின்
ஊறு இன்றாகி ஆறு இனிது படுமே
உய்த்தல் தேற்றான் ஆயின் வைகலும்
பகைக் கூழ் அள்ளல் பட்டு
மிகப் பல் தீ நோய் தலைத்தலைத் தருமே.

பொருளுரை:   சக்கரத்தையும் நெடுஞ்சட்டத்தையும் இணைத்து இயங்கும் வண்டியைப் போன்றது இவ்வுலகம்.  வண்டியை ஓட்டுபவன் திறமை உடையவனாக இருந்தால், அது இடையூறு இல்லாமல் செம்மையாகச் செல்லும்.  அவன் திறமை இல்லாதவனாக இருந்தால் வண்டி சேற்றில் சிக்கிக் கொள்ளும்.  அது போல் மாண்பு உடையவனாக மன்னன் இருந்தால் நாடு நலம் பெரும்.  மன்னன் தெளிவு இல்லாதவனாக இருந்தால் பகை என்னும் சேற்றில் நாடு மூழ்கி ஒவ்வொரு நாளும் பல துன்பங்களை அடையும்.

பதவுரை:   கால் – வண்டியின் சக்கரம், பார் – வண்டியின் அடி மரம், நெடுஞ்சட்டம், கோத்து – இணைத்து, ஞாலத்து – உலகத்தை, இயக்கும் – இயங்கச்செய்யும், காவல் – பாதுகாப்பாக, சாகாடு – வண்டி, உகைப்போன் – செலுத்துபவன், மாணின் –  பெருமை, ஊறு – துன்பம், இன்றாகி – இல்லாமல் போய், ஆறு – வழி, இனிது – இனிமையாக, படுமே – அமையும், உய்த்தல் – சேர்க்கும் வழி, தேற்றான் – அறியாதவன், ஆயின் – ஆனால், வைகலும் – நாள்தோறும், பகைக்கூழ் – பகை என்னும் சேற்றில், அள்ளல் பட்டு – துன்பப் பட்டு, மிகப் பல் – மிகுந்த பல, தீ நோய் – தீய துன்ப நோய்களை, தலைத்தலைத் – மேன்மேலும், தருமே – தரும்

புறநானூறு 186, பாடியவர் – மோசி கீரனார், திணை – பொதுவியல், துறை – பொருண்மொழிக் காஞ்சி

பாடல் பின்னணி:    இவ்வுலகிற்கு மன்னன் இன்றியமையாதவன் என்பதை அறிந்து நடப்பது மன்னனின் கடமை என்று இப்பாடலில் புலவர் மோசிகீரனார் வலியுறுத்துகின்றார்.

புறநானூறு 186

நெல்லும் உயிர் அன்றே நீரும் உயிர் அன்றே
மன்னன் உயிர்த்தே மலர்தலை உலகம்
அதனால் யான் உயிர் என்பது அறிகை
வேல் மிகு தானை வேந்தற்குக் கடனே.

பொருளுரைநெல்லும் உயிர் இல்லை.  நீரும் உயிர் இல்லை.  இந்த உலகம் மன்னனையே உயிராகக் கொண்டது.  அதனால், தானே உயிர் என்பதை அறிவது வேல்களுடன் கூடிய படைகளைக் கொண்ட வேந்தனின் கடமை.

பதவுரை:   நெல்லும் – நெல்லும், உயிர் அன்றே – உயிர் இல்லை, நீரும் – நீரும், உயிர் அன்றே – உயிர் இல்லை, மன்னன் உயிர்த்தே –  மன்னனே உயிர், மலர் – பரந்த, தலை – இடம், உலகம் – உலகத்தில், அதனால் – அதனால், யான் உயிர் என்பது – தானே உயிர் என்பது, அறிகை – அறிவது, வேல் மிகு – வேல் ஆயுதம் மிகுந்த, தானை – படை ,  வேந்தற்கு –  மன்னனுக்கு, கடனே – கடமை

புறநானூறு 187, பாடியவர் – ஔவையார், திணை – பொதுவியல், துறை – பொருண்மொழிக் காஞ்சி

பாடல் பின்னணி:   நாட்டின் இயல்பு அங்கு வாழும் மக்களின் இயல்பைப் பொருத்தது என்ற கருத்தை இப்பாடலில் ஔவையார் கூறுகின்றார்.

புறநானூறு 187

நாடாக ஒன்றோ காடாக ஒன்றோ
அவலாக ஒன்றோ மிசையாக ஒன்றோ
எவ்வழி நல்லவர் ஆடவர்
அவ்வழி நல்லை வாழிய நிலனே.

பொருளுரை நிலமே!  நீ நாடாகவோ, காடாகவோ, பள்ளமாகவோ அல்லது மேடாகவோ, எப்படி இருந்தாலும், அங்கு வாழும் ஆண்கள் நல்லவர்களாக இருந்தால் நீயும் நல்ல நிலமாக இருப்பாய்.  நீ வாழ்க!

பதவுரைநாடாக ஒன்றோ – நாடு என்ற ஒன்றாகவும்,  காடாக ஒன்றோ – காடு என்ற ஒன்றாகவும், அவலாக ஒன்றோ – பள்ளம் என்ற ஒன்றாகவும்,  மிசையாக ஒன்றோ – மேடு என்ற ஒன்றாகவும்,  எவ்வழி – எவ்வாறு ஆனாலும்,  நல்லவர் – நல்லவர்களாகிய, ஆடவர் – ஆண்கள், அவ்வழி – அந்த வழியில், நல்லை – ஏற்ற,  வாழிய – வாழ்வாயாக, நிலனே – நிலமே.

புறநானூறு 188

பாடியவர் – பாண்டியன் அறிவுடைநம்பி

திணை – பொதுவியல்

துறை – பொருண்மொழிக் காஞ்சி

பாடல் பின்னணிமக்கட்பேற்றால் வரும் இன்பத்தைச் சிறப்பித்துப் பாடுகின்றான் பாண்டிய மன்னன் அறிவுடைநம்பி.

புறநானூறு 188

படைப்புப் பல படைத்துப் பலரோடு உண்ணும்
உடைப்பெருஞ் செல்வர் ஆயினும் இடைப்படக்
குறுகுறு நடந்து சிறுகை நீட்டி
இட்டும் தொட்டும் கவ்வியும் துழந்தும்
நெய்யுடை அடிசில் மெய்பட விதிர்த்தும்
மயக்குறு மக்களை இல்லோர்க்குப்
பயக்குறை இல்லைத் தாம் வாழும் நாளே.

பொருளுரைபடைக்கப்படும் செல்வங்கள் பலவற்றைப் படைத்துப் பலரோடு உணவு உண்ணும் உடைமை கொண்டபெரும் செல்வந்தர் ஆயினும், குறுக்கிட்டுச் சிறுச் சிறு அடியெடுத்து நடை செய்து, சிறு கைகளை நீட்டி, உணவைக் கீழே இட்டும், கைகளால் தொட்டும், வாயால் கவ்வியும், கைகள் கொண்டு துழவியும், நெய் சேர்த்த உணவை உடலெங்கும் படுமாறு சிதறி மனதை மயக்கும் சிறு குழந்தைகள் இல்லாதோர்க்கு தாங்கள் வாழும் நாட்களால் பயனும், நிறைவும் இல்லை.

பதவுரை:   படைப்பு – படைக்கப்படும் செல்வம், பல – பலவற்றை, படைத்து –  செய்து,

பலரோடு – பலருடன், உண்ணும் – உணவு உண்ணும், உடை – உடைமை கொண்ட, பெருஞ் செல்வர் – பெரும் செல்வந்தர்கள், ஆயினும் – ஆனாலும், இடைப்பட – குறுக்கிட்டு, குறு குறு – குறுகக் குறுக, நடந்து – நடந்து, சிறு கை நீட்டி – சிறிய கைகளை நீட்டி, இட்டும் – கீழே இட்டும், தொட்டும் – கைகளால் தொட்டும், கவ்வியும் – வாயால் கவ்வியும், துழந்தும் – துழாவியும், நெய்யுடை – நெய் உடைய, அடிசில் – உணவு, மெய்பட – உடம்பில் பட, விதிர்த்தும் – சிதறியும், மயக்குறு மக்களை – மயக்கும்  சிறு குழந்தைகளை, இல்லோர்க்கு – இல்லாதோர்க்கு, பயக்குறை – பயனாகிய நிறைவு, இல்லை – இல்லை, தாம் வாழும் – தாங்கள் வாழும் நாளே – நாட்களில்

புறநானூறு 189

பாடியவர் – மதுரைக் கணக்காயனார் மகனார் நக்கீரனார்

திணை – பொதுவியல்

துறை – பொருண்மொழிக் காஞ்சி

பாடல் பின்னணிவேந்தனாக இருந்தாலும் வேடுவனாக இருந்தாலும் உணவு, உடை போன்ற அடிப்படைத் தேவைகள் எல்லோருக்கும் ஒன்று தான்.  அளவுக்கு மீறிய செல்வம் இருந்தால் அதை அனுபவிக்க முடியாது. செல்வத்தின் பயன் ஈதல் என்று இப்பாடலில் நக்கீரனார் கூறுகின்றார்.

புறநானூறு 189

தெண்கடல் வளாகம் பொதுமை இன்றி
வெண்குடை நிழற்றிய ஒருமையோர்க்கும்
நடுநாள் யாமத்தும் பகலும் துஞ்சான்
கடுமாப் பார்க்கும் கல்லா ஒருவற்கும்
உண்பது  நாழி  உடுப்பவை இரண்டே
பிறவும் எல்லாம் ஓரொக்குமே
செல்வத்துப் பயனே ஈதல்
துய்ப்பேம்  எனினே தப்புந பலவே.

பொருளுரை: தெளிந்த கடலால் சூழப்பட்ட இந்த உலகைப் பிற வேந்தர்களுக்குப் பொதுவானது என எண்ணாமல் தானே ஆட்சி செய்யும் மன்னனுக்கும்,  இரவிலும் பகல் பொழுதிலும் தூங்காது விரைந்து செல்லும் விலங்குகளை வீழ்த்தப் பார்க்கும் கல்வி கற்காத ஒருனுக்கும், தேவை நாழி அளவு உணவு தான்.  அவர்கள் உடுப்பது இரண்டு ஆடைகள் தான்.  மற்ற தேவைகளிலும் இருவரும் ஒப்பானவர்களே.   செல்வத்தின் பயன் என்பது பிறர்க்குக் கொடுத்தல்.  செல்வத்தைப் பிறருக்கு அளிக்காமல் தானே அனுபவிக்கலாம் என்று ஒருவன் நினைத்தால்,  அவன் பல  பயன்களை இழப்பான்.

பதவுரை:   தெண் கடல் –  தெளிந்த கடல், வளாகம் – சூழப்பட்ட இடம்,  பொதுமை – பிற வேந்தர்களுக்கு பொதுவானது என, இன்றி – இல்லாமல், வெண்குடை –  ஆட்சிக் குடை,  நிழற்றிய – நிழலின் கீழ், ஒருமையோர்க்கும் – ஒரு தன்மை உடையோர்க்கும், நடு நாள் யாமத்தும் – நடு இரவிலும், பகலும் – பகல் பொழுதும், துஞ்சான் – தூங்காதவன்,  கடு மா – விரைந்து செல்லும் விலங்குகள், பார்க்கும் – வீழ்த்தப் பார்க்கும், கல்லா ஒருவற்கும் – கல்வி கற்காத ஒருவற்கும், உண்பது – உண்பது, நாழி – ஒரு அளவு, உடுப்பவை – உடையாக உடுப்பது,  இரண்டே – இரண்டு தான், பிறவும் எல்லாம் – மற்றவை எல்லாம், ஓரொக்குமே – ஒத்திருப்பவை, செல்வத்துப் பயனே – செல்வத்தின் பயனே,  ஈதல் – பிறர்க்கு கொடுத்தல், துய்ப்பேம் – நானே நுகர்வேன்,  எனினே – என்றால், தப்புந – தவறுவது, பலவே – பல

புறநானூறு 191

பாடியவர் – பிசிராந்தையார்

திணை – பொதுவியல்

துறை – பொருண்மொழிக் காஞ்சி

பாடல் பின்னணி:   தனக்கு வயதாகியும் நரையின்றி வாழ்வதின் காரணங்களை இப்பாடலில் பிசிராந்தையார் கூறுகின்றார்.

புறநானூறு 191

யாண்டு பலவாக நரையில ஆகுதல்
யாங்கு ஆகியர் என வினவுதிர் ஆயின்
மாண்ட என் மனைவியோடு மக்களும் நிரம்பினர்
யான் கண்ட அனையர் இளையரும் வேந்தனும்
அல்லவை செய்யான் காக்க அதன்தலை
ஆன்று அவிந்து அடங்கிய கொள்கைச்
சான்றோர் பலர் யான் வாழும் ஊரே.

பொருளுரை:   ஆண்டுகள் பல ஆகியும் தலையில் நரை இல்லாதபடி எப்படி இவ்வாறு இருக்கின்றீர்கள்?’  என்று நீங்கள் என்னைக் கேட்டால், சிறந்த என் மனைவியும், அறிவு நிறைந்த பிள்ளைகளும், நான் எண்ணுவது போல் எண்ணும் என்னிடம் பணிபுரிவோரும், தீமைகளைச் செய்யாத மன்னனும், மேலும், பணிவும் அடக்கமும் கொண்ட உயர்ந்த கொள்கைகளின்படி வாழும் சான்றோர்கள் பலரும் நான் வாழும் ஊரில் இருப்பதால் தான்.

 

பதவுரையாண்டு – ஆண்டு, பலவாக –  பல ஆகிவிட்டது, நரை – நரை முடி, இல – இல்லாமல், ஆகுதல் – அகியதற்கு, யாங்கு – எப்படி, ஆகியர் – ஆனீர்கள், என – என்று, வினவுதிர் –  கேட்டீர்கள், ஆயின் – ஆனால், மாண்ட – மாட்சிமையுடைய, என் மனைவியோடு – என் மனைவியோடு, மக்களும் – பிள்ளைகளும், நிரம்பினர் – அறிவு நிரம்பினர், யான் கண்ட – யான் எண்ணுவது, அனையர் – அனைவரும், இளையரும் – பணியாட்கள், வேந்தனும் – மன்னனும், அல்லவை – தீயவை, செய்யான் – செய்யாதவன், காக்க – பாதுகாத்து, அதன் தலை – அதற்கு மேல், ஆன்று – நிறைந்து, அவிந்து – பணிந்து, அடங்கிய – அடக்கம் கொண்ட கொள்கை சான்றோர் – கொள்கையின் படி வாழும், சான்றோர் பலர் – சான்றோர்கள் பலர், யான் வாழும் – நான் வாழும், ஊரே – ஊரில்

புறநானூறு 192

பாடியவர் – கணியன் பூங்குன்றனார்

திணை – பொதுவியல்

துறை – பொருண்மொழிக் காஞ்சி

பாடல் பின்னணிகணியன் பூங்குன்றனார் வேந்தரையும், வள்ளலையும் புகழ்ந்து பாடாமல், உலக இயல்பைப் பற்றிப் பாடுகின்றார்.

புறநானூறு 192

யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்
தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா
நோதலும் தணிதலும்  அவற்றோர் அன்ன
சாதலும் புதுவது அன்றே வாழ்தல்
இனிது என மகிழ்ந்தன்றும் இலமே முனிவின்
இன்னா தென்றலும் இலமே மின்னொடு
வானம் தண்துளி தலைஇ ஆனாது
கல் பொருது இரங்கும்  மல்லற் பேர்யாற்று
நீர்வழிப் படூஉம் புணை போல ஆருயிர்
முறை வழிப் படூஉம்  என்பது திறவோர்
காட்சியின் தெளிந்தனம் ஆகலின்  மாட்சியின்
பெரியோரை வியத்தலும் இலமே
சிறியோரை இகழ்தல் அதனினும் இலமே.

பொருளுரை:   யாவும் நமது ஊர் தான்.  அனைவரும் நமது உறவினர் தான்.   தீமையும் நன்மையும் பிறர் தந்து நமக்கு வருவதில்ல.   துன்புறுவதும் துன்பத்தைத் தவிர்த்தலும் அதைப் போன்றவை தான்.  சாதல் என்பது புதிது அல்ல.  வாழ்தல் இனிமையானது என்று மகிழ்தலும் இல்லை.   வெறுப்பால் வாழ்க்கை இனியது இல்லை என்று கூறுவதும் இல்லை.  மின்னலுடன் வானம் குளிர்ந்த மழை பெய்வதால் முடிவில்லாது கல்லுடன் மோதி ஒலிக்கும் வலிமை மிக்க பெரிய ஆற்றின் நீர் ஓட்டத்தின் வழியே செல்லும் தெப்பத்தைப் போன்று, நம் வாழ்க்கை முறைப்படி அமையும் என்பதை அறிஞர்களின் அறிவுரைகள் மூலம் அறிந்தோம்.  ஆதலால், சிறப்பு மிக்க பெரியோர் என்று யாரையும் கண்டு வியப்பதும் இல்லை.    சிறியோர் என்று யாரையும் இகழ்தலும் இல்லை.

பதவுரை:   யாதும் – அனைத்தும், ஊரே – நமது ஊர், யாவரும் – அனைவரும், கேளிர் – உறவினர்,  தீதும் – தீயவையும், நன்றும் – நல்லவையும், பிறர் தர – பிறர் தருவதால், வாரா – வருவதல்ல, நோதலும் – வருந்துவதும், தணிதலும் – அது தீர்வதும், அவற்றோர் – அவற்றை, அன்ன – போல, சாதலும் – சாவது, புதுவது – புதிது, அன்றே  –  இல்லை, வாழ்தல் – வாழ்தல், இனிது என – இனியது என, மகிழ்ந்தன்றும் – மகிழ்வதும், இலமே – இல்லை, முனிவின் – வெறுத்து, இன்னாது – துன்பம் மிக்கது, என்றலும் – என்று சொல்வதும், இலமே – இல்லை, மின்னொடு – மின்னலுடன், வானம் – வானம், தண் துளி –  குளிர்ந்த மழைத் துளி, தலைஇ – பெய்வதால், ஆனாது – இடை விடாது, கல் பொருது – கல்லுடன் மோதி, இரங்கும் – ஒலிக்கும், மல்லல் – வலிமை மிக்க, பேர்யாற்று – பெரிய ஆற்றின், நீர்வழி – நீரின் ஓட்டத்தின் வழியே, படூஉம் – செல்லும், பயணப்படும், புணை போல – மிதவை போல,  தெப்பம் போல,  ஆர் உயிர் –  அரிய உயிர், முறை வழி – முறைப்படி அமையும், படூஉம் – செல்லும், என்பது – என்பது, திறவோர் – திறம் கொண்டு அறிந்தோர், காட்சியின் – தந்த அறிவின் மூலம், தெளிந்தனம் – தெளிவு பெற்றோம், ஆகலின் – ஆனதால், மாட்சியின் – பெருமை மிக்க, பெரியோரை – பெரியவர் என்று, வியத்தலும் – வியந்து அடிபணிவதும், இலமே – இல்லை,  சிறியோரை – சிறியோர் என்று, இகழ்தல் –  பழித்தல், அதனினும் – அதனை விட, இலமே – இல்லை

புறநானூறு 195, பாடியவர் –  நரிவெரூஉத்தலையார், திணை – பொதுவியல், துறை – பொருண்மொழிக் காஞ்சி

பாடல் பின்னணி: முதியோராக இருந்தும் தம் அறிவையும் ஆற்றலையும் நல்ல வழியில் பயன்படுத்தாத சிலரை நல்வழிப்படுத்த நரிவெரூஉத்தலையார் இவ்வாறு கூறுகின்றார்.

புறநானூறு 195

பல் சான்றீரே பல் சான்றீரே
கயல் முள் அன்ன நரை முதிர் திரை கவுள்
பயன் இல் மூப்பின் பல் சான்றீரே
கணிச்சிக் கூர்ம்படைக் கடுந்திறல் ஒருவன்
பிணிக்கும் காலை இரங்குவிர் மாதோ
நல்லது செய்தல் ஆற்றீர் ஆயினும்
அல்லது செய்தல் ஓம்புமின் அதுதான்
எல்லாரும் உவப்பது அன்றியும்
நல் ஆற்றுப் படூஉம்  நெறியுமார் அதுவே.

பொருளுரை:   பல நல்ல தன்மைகளை உடைய சான்றோர்களே!  பல நல்ல தன்மைகளை உடைய சான்றோர்களே!   கெண்டை மீனின் முள் போன்ற நரை முடியுடனும், முதுமையால் ஏற்படும் தோல் சுருக்கம் கொண்ட கன்னத்துடனும்,  பயன் இல்லாத முதுமையை அடைந்த பல நல்ல தன்மைகளை உடைய சான்றோர்களே!   கூர்மையான கோடரிப்  படைக்கலன் கொண்டு மிகுதியான வலிமை கொண்ட காலன் கயிற்றால் பிணைத்து இழுத்துச் செல்லும் நேரத்தில் நீங்கள் வருந்துவீர்கள்.   நல்ல செயல்களைச் செய்யாவிட்டாலும், தீய செயல்கள் செய்வதைத் தவிர்க்கவும்.   அது தான் எல்லாருக்கும் மகிழ்ச்சி அளிப்பது.   அதுமட்டுமல்லாமல், அதுதான் உங்களை நல்ல வழியில் செலுத்தும்.

பதவுரை:   பல் சான்றீரே – பல குணங்கள் அமைந்த சான்றோர்களே, கயல் முள் – கெண்டை மீன் முள், அன்ன – போல, நரை – நரைத்த முடி, முதிர் – முதிந்த, திரை கவுள் –  சுருங்கிய கன்னம், பயன் இல் – பயன் இல்லாத, மூப்பின் – முதுமையின், பல் சான்றீரே – பல குணங்கள் அமைந்த சான்றோர்களே, கணிச்சி – மழு, கோடரி, கூர் – கூர்மையான, படை – படைக் கலன், கடுந் திறல் – மிகுந்த வலிமை, ஒருவன் – ஒருவன் (காலன், கூற்றுவன், யமன்), பிணிக்கும் – கயிற்றால் பிணைத்து இழுத்திச் செல்லும், காலை – நேரத்தில், இரங்குவிர் –  வருந்துவீர்,  மாதோ – அசைச்சொல், நல்லது செய்தல் – நன்மை செய்தல், ஆற்றீர் ஆயினும் – நீங்கள் செய்யாவிட்டாலும் கூட, அல்லது செய்தல் – தீமை செய்தல், ஓம்புமின் – தவிர்க்க, அது தான் – அந்த செயல் தான், எல்லாரும் – அனைவரும், உவப்பது – மகிழ்வது, அன்றியும் – மட்டுமல்லாமல், நல் ஆற்று – நல்ல வழி, படூஉம் – படுவதும், நெறியுமார் அதுவே – பாதையும் அது தான்

புறநானூறு 199, பாடியவர் – பெரும்பதுமனார், திணை – பாடாண், துறை – பரிசில் கடாநிலை

பாடல் பின்னணி:   பாணர், விறலியர், கூத்தர், பொருநர், புலவர் ஆகியோர் மீண்டும் மீண்டும் செல்வந்தர்களிடம் சென்று பரிசு பெறுவதைப் பற்றித் தன் எண்ணத்தை இப்பாடலில் கூறுகின்றார் புலவர் பெரும்பதுமனார்.

புறநானூறு 199

கடவுள் ஆலத்துத் தடவுச்சினைப்  பல்பழம்
நெருநல் உண்டனம் என்னாது  பின்னும்
செலவு ஆனாவே கலிகொள் புள்ளினம்
அனையர் வாழியோ  இரவலர் அவரைப்
புரவு எதிர் கொள்ளும்  பெருஞ்செய் ஆடவர்
உடைமை ஆகும் அவர் உடைமை
அவர் இன்மை ஆகும் அவர்  இன்மையே.

பொருளுரை கடவுள் வசிக்கும் ஆலமரத்தின் பெரிய மரக்கிளைகளில் இருந்த பழங்களை நேற்று உண்டோம் என்று நினைக்காது, மீண்டும் மீண்டும் அம்மரத்தையே நாடிச் சென்று மகிழும் பறவை இனத்தைப் போன்று வாழ்பவர்கள், பரிசில் பெறும் இரவலர்கள்.   இரவலர்களை எதிர்கொண்டு வரவேற்கும் பெரும் குணமுடைய புரவலர்களின் செல்வம் தான் இரவலர்களின் செல்வம்.  புரவலர்கள் வறுமையுற்றால் இரவலர்களும் வறுமை அடைவார்கள்.

 பதவுரை:   கடவுள் – கடவுள், ஆலத்து – ஆலமரத்து, தடவுச் சினை – பெரிய   மரக்கிளை, பல் பழம் – பல பழங்கள், நெருநல் – நேற்று, உண்டனம் – உண்டோம், என்னாது – என்று நினைக்காது, பின்னும் – பின்பும், மீண்டும், செலவு – செல்லுதல், ஆனாவே – நீங்காது, கலி கொள் – மகிழ்ச்சி கொள்ளும், புள் இனம் – பறவை இனம், அனையர் – போன்றோர், வாழியோ – வாழ்பவர்கள், இரவலர் – பரிசில் பெறுவோர், அவரை – அவர்களை, புரவு – ஆதரிக்க, எதிர் கொள்ளும் – வரவேற்கும், பெருஞ்செய் – பெரும் செய்கை உடைய,  ஆடவர் – ஆண் மக்கள், உடைமை ஆகும் – செல்வம் ஆகும், அவர் உடைமை – இரப்போரின் செல்வம், அவர் இன்மை – அவர்களது (ஆதரிப்போரின்) வறுமை, ஆகும் – ஆகும், அவர் இன்மையே – இரப்போரின் வறுமையும்

புறநானூறு 218, பாடியவர்- கண்ணகனார், திணை – பொதுவியல், துறை – கையறு நிலை

பாடல் பின்னணி மன்னன் கோப்பெருஞ்சோழன் இறந்த பின் அவனுடைய நண்பரான புலவர் பிசிராந்தையார் பாண்டிய நாட்டிலிருந்து சோழ நாட்டிற்கு வந்து, வடக்கிருந்து உயிர் துறந்தார்.   அதைக்கண்ட புலவர் கண்ணகனார், அவர்கள் இருவரும் வேறு வேறு நாட்டினரானாலும் நட்பால் ஒன்றுபட்டதை வியந்து வடித்த பாடல் இது.

புறநானூறு 218

பொன்னும் துகிரும் முத்தும் மன்னிய
மா மலை பயந்த காமரு மணியும்
இடை படச் சேய ஆயினும் தொடை புணர்ந்து
அரு விலை நன் கலம் அமைக்கும் காலை
ஒரு வழித் தோன்றியாங்கு என்றும் சான்றோர்
சான்றோர் பாலர் ஆப
சாலார் சாலார் பாலர் ஆகுபவே.

பொருளுரை:   பொன், பவளம், முத்து, நிலைபெற்ற பெரிய மலை தரும் விரும்பத்தக்க நீலமணி, ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று தொலைவான இடத்தில் தோன்றினாலும், பெருமதிப்புடைய நல்ல அணிகலன்களில் தொடுக்கும் பொழுது, ஒரே இடத்தில் சேர்ந்திருக்கின்றன.  அதைப் போல், எப்பொழுதும் சான்றோர்கள் சான்றோருடன் சேர்வர்.  அத்தகைய உயர்ந்த குணங்கள் இல்லாதவர்கள், உயர்ந்த குணங்கள் இல்லாதவர்களையே சேர்ந்திருப்பர்.

பதவுரை:   பொன்னும் – பொன்னும், துகிரும் – பவளமும், முத்தும் – முத்தும், மன்னிய – நிலைபெற்ற, மா மலை – பெரும் மலை, பயந்த – கொடுத்த, காமரு – விரும்பத்தக்க, மணியும் – நீல மணியும், இடை பட – இடைப்பட்டது, சேய – தொலைவு, ஆயினும் – ஆனாலும், தொடை – தொடுத்தல், புணர்ந்து – சேர்த்து, அரு விலை –  விலை மதிப்புமிக்க, நன் கலம் – நல்ல அணிகலன், அமைக்கும் காலை – அமைக்கும் பொழுது, ஒரு வழி – ஓர் இடத்தில், தோன்றியாங்கு – தோன்றியதாய், என்றும் – எப்போதும், சான்றோர் பாலர் ஆப – சான்றோர் பக்கம் ஆவர் (பால் – பக்கம்), சாலார் – சான்றோர் அல்லாதவர், சாலார் பாலர் ஆகுபவே – சான்றாண்மை அல்லாதவர் பக்கம் ஆவர்

புறநானூறு  227

பாடியவர் – ஆவடுதுறை மாசாத்தனார், பாடப்பட்டோன் –  சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன்,

திண – பொதுவியல், துறை – கையறுநிலை

பாடல் பின்னணி:   குளமுற்றத்தில் கிள்ளிவளவன் இறந்ததை அறிந்த ஆவடுதுறை மாசாத்தனார், மனம் ஆற்றாமல் துடித்துப் பாடிய கையறுநிலைப் பாடல் இது.

புறநானூறு 227

நனி பேதையே நயன் இல் கூற்றம்
விரகு இன்மையின் வித்து அட்டு உண்டனை
இன்னும்  காண்குவை  நன்வாய் ஆகுதல்
ஒளிறு வாள் மறவரும் களிறும் மாவும்
குருதி அம் குரூஉப்புனல் பொரு களத்து  ஒழிய
நாளும் ஆனான் கடந்து அட்டு என்று நின்
வாடு பசி அருந்திய பழி தீர் ஆற்றல்
நின்னோர் அன்ன பொன் இயல் பெரும்பூண்
வளவன்  என்னும் வண்டு மூசு கண்ணி
இனையோன் கொண்டனை ஆயின்
இனியார் மற்று நின் பசி தீர்ப் போரே.

பொருளுரை:   மிகுந்த அறிவற்ற, இரக்கம் இல்லாத கூற்றமே!   உனக்கு ஆராயும் அறிவு இல்லாததால் விதையை அழித்து உணவாக உண்டாய்.  எனது வார்த்தையின் உண்மையை மேலும் காண்பாய்.   ஒளி வீசும் வாள் கொண்ட வீரர்களும், யானைகளும், குதிரைகளும் குருதி நிறத்து அழகிய சிவந்த நீர் மிகுந்த போர்க்களத்தில் இறந்தும், அமையாதவனாய், உன் வாட்டும் பசியைத் தணிப்பதற்காக, நாள்தோறும் பகைவரின் படைகளை அழித்து வெல்லும்  பழியற்ற ஆற்றல் மிகுந்தவனும், உன்னைப் போன்றவனுமான,  பொன்னால் செய்யப்பட்ட பெரும் அணிகலன்களை அணிந்த வளவன் என்னும் வண்டுகள் மொய்க்கும் பூ மாலை அணிந்த மன்னனின் உயிரை எடுத்துக் கொண்டாய்.   இனி உன் பசியைத் தீர்ப்பவர் யார்?

 

பதவுரை:   நனி – மிகுந்த, பேதையே – அறிவற்றவையே, நயன்இல் – இரக்கம்  இல்லாத, கூற்றம் – கூற்றுவன், யமன், விரகு – ஆராயும் அறிவு, இன்மையின் – இல்லாமையால், வித்து – விதையை, அட்டு – கொன்று, அழித்து, உண்டனை – உண்டாய், இன்னும் – இன்னும், காண்குவை – காண்பாய், நன்வாய் – வார்த்தையின் உண்மை, ஆகுதல் – ஆவதை, ஒளிறு – ஒளி வீசும், வாள் – வாள், மறவரும் – வீரர்களையும், களிறும் – யானைகளையும், மாவும் – குதிரைகளையும், குருதி அம் – குருதி நிறத்து அழகிய, குரூஉப் – நிறம் மிகுந்த, புனல் – நீர், பொரு களத்து – போர்க் களத்தில், ஒழிய – இறக்க, நாளும் – நாள்தோறும், ஆனான் –  இடைவிடாது புரிபவனாய், கடந்து – எதிர் சென்று, அட்டு –  கொன்று, என்றும் – எப்போதும், நின் – உன், வாடு பசி – வாட்டும் பசியை, அருந்திய – தணிப்பதற்கு,  ஊட்டிய – ஊட்டிய, பழி தீர் – பழி இல்லாத, ஆற்றல் – திறமை, நின்னோர் அன்ன – உன்னைப் போன்று, பொன் இயல் – பொன்னால் செய்யப்பட்ட, பெரும் பூண் – பெரிய அணிகலன்கள், வளவன் – கிள்ளிவளவன், என்னும் – என்று அழைக்கப்படும், வண்டு – வண்டுகள், மூசு – மொய்க்கும், கண்ணி – பூ மாலை, இனையோன் – இத் தன்மையுடையோன், கொண்டனை – எடுத்துக் கொண்டாய் (உயிரை), ஆயின் – என்றால், இனி யார் – இனியும் யார், மற்று – மேலும், நின் பசி – உன் பசியை, தீர்ப்போரே – தீர்ப்பவர்

புறநானூறு 255, பாடியவர் – வன்பரணர், திணை – பொதுவியல், துறை – முதுபாலை

பாடல் பின்னணிபோர் முடிந்தபின் போர்க்களத்தில் வீழ்ந்த கணவனைக் கண்டாள் ஒரு பெண். அவன் உடலைத் தழுவிக் கண்ணீர் வடித்தாள். அக்காட்சியைக் கண்ட புலவர் வன்பரணர் வடித்த பாடல் இது.

புறநானூறு 255

ஐயோ எனின் யான் புலி அஞ்சுவலே
அணைத்தனன் கொளினே அகன் மார்பு எடுக்கல்லேன்
என் போல் பெருவிதிர்ப்பு உறுக  நின்னை
இன்னாது உற்ற  அறனில் கூற்றே
நிரை வளை முன் கை  பற்றி
வரை நிழல் சேர்கம்  நடந்திசின்  சிறிதே.

பொருளுரை:   ஐயோ என்று நான் கதறினால் புலி வந்து விடுமோ என்று அஞ்சுகிறேன்.  உன்னை அணைத்துக் கொண்டு செல்லலாம் என்றால் உன் அகன்ற மார்புடைய உடலை என்னால் தூக்க முடியவில்லை. உன்னைக் கொன்ற அறம் இல்லாத கூற்றம் என்னைப் போல் பெரிது நடுக்கமுறுவானாக!  வரிசையான வளையல்களையுடைய என்முன் கையைப் பற்றிக் கொண்டு நீ மெல்ல நடந்தால்  நாம் மலையின் நிழலுக்குச் சென்றுவிடலாம்.

பதவுரை:   ஐயோ எனின் – ஐயோ என்று, யான் – நான், புலி அஞ்சுவலே – புலி வந்து விடுமோ என்று அஞ்சுகிறேன், அணைத்தனன் – தழுவி எடுத்து, கொளினே – கொள்ளலாம் என்றால், அகன் – அகண்ட, மார்பு – மார்பு, எடுக்கல்லேன் –  என்னால் எடுக்க இயலவில்லை, என் போல் – என்னைப் போல், பெரு – பெரிய, விதிர்ப்பு – நடுக்கம், உறுக – உண்டாகுக, நின்னை – உன்னை, இன்னாது – துன்பத்தில் (மரண துன்பத்தில்), உற்ற – நேரச் செய்த, அறன் இல் – அறம் இல்லாத, கூற்றே – கூற்றுவனே, நிரை – வரிசை, வளை – வளையல்கள் நிறைந்த, முன் கை – முன் கை, பற்றி – பிடித்துக் கொண்டு, வரை – மலை, நிழல் – நிழலிடம், சேர்கம் – சேர்வோம் நடந்திசின் – நடந்து வருக, சிறிதே – சிறிது

புறநானூறு 256, பாடியவர் –  பெயர் தெரியவில்லை, திணை – பொதுவியல், துறை – முதுபாலை

பாடல் பின்னணி கணவன் இறந்துவிட்டதால் அவனை அடக்கம் செய்ய தாழி ஒன்றைச் செய்யுமாறு குயவனிடம் கேட்கின்றாள் ஒரு பெண்.   தாழி என்பது பெரிய மண் பாண்டம்.

புறநானூறு 256

கலம் செய் கோவே கலம் செய் கோவே
அச்சுடைச் சாகாட்டு ஆரம் பொருந்திய
சிறு வெண் பல்லி போலத் தன்னொடு
சுரம் பல வந்த எமக்கும் அருளி
வியன் மலர் அகன் பொழில் ஈமத் தாழி
அகலிது ஆக வனைமோ
நனந்தலை மூதூர்க் கலம் செய் கோவே.

பொருளுரை  தாழி செய்யும் குயவனே!  தாழி செய்யும் குயவனே!

அச்சு உடைய வண்டியின் சக்கர ஆரத்தில் சேர்ந்து பயணம் செய்யும் சிறிய வெண் நிறப் பல்லியைப் போல், என் தலைவனோடு பாலை நிலங்கள் பலவற்றை கடந்து வந்த எனக்கு அருள் செய்க.  பெரிய பரப்புடைய தாழியைச் செய்க, இந்தப் பழமையான பெரிய ஊரில் தாழி செய்யும் குயவனே!

பதவுரை:   கலம் – பாண்டம், தாழி, செய்கோவே – செய்பவரே, கலம் செய்கோவே – பாண்டம் செய்பவரே, அச்சுடை – அச்சு உடைய, சாகாட்டு – வண்டியின், ஆரம் – சக்கரத்தின் ஆரங்கள்,  பொருந்திய – பொருந்திய, சேர்ந்த, சிறுவெண் –  சிறிய வெண் நிறத்து, பல்லி – பல்லி, போல – போல, தன்னொடு – தலைவன்  தன்னோடு, சுரம் – பாலைநிலம், பல – பலவற்றை, வந்த – கடந்து வந்த, எமக்கும் – எனக்கும், அருளி – அருள் செய்க, வியன் மலர் – பெரிய பரப்புடைய , அகன் பொழில் – பெரிய இடம், ஈமத்தாழி – இறந்தவரை இட்டுப்புதைக்கும் தாழி, அகலிது ஆக – அகண்டதாக, வனைமோ – செய்க, நனந்தலை – பெரிய இடம், மூதூர் – பழம் பெரும் ஊரில், கலம் செய்கோவே – தாழி செய்பவரே

புறநானூறு 277, பாடியவர் – பூங்கணுத்திரையார், திணை – தும்பை, துறை – உவகைக் கலுழ்ச்சி

பாடல் பின்னணி போருக்குச் சென்ற  தன் மகன் விழுப்புண்பட்டு இறந்தான் என்ற செய்தியைக் கேட்டு ஒரு முதிய தாய் பெருமையால் மகிழ்ந்து கண்ணீர் வடித்தாள். பூங்கணுத்திரையார் அவளது மறமாண்பு கண்டு வியந்து எழுதிய பாடல் இது.

புறநானூறு 277

மீன் உண்  கொக்கின்  தூவி  அன்ன
வால் நரைக்  கூந்தல்  முதியோள்  சிறுவன்
களிறு எறிந்து  பட்டனன்  என்னும்  உவகை
ஈன்ற  ஞான்றினும்  பெரிதே  கண்ணீர்
நோன் கழை  துயல்வரும்  வெதிரத்து
வான் பெயத்  தூங்கிய  சிதரினும்  பலவே.

பொருளுரை:   மீன் உண்ணும் கொக்கின் இறகுகளைப் போல் வெண்மையான நரைத்த கூந்தலை உடைய முதிய தாய், தன் மகன் யானையை எதிர்த்துப் போரிட்டு இறந்தான் என்ற செய்தியைக் கேட்டவுடன் அடைந்த மகிழ்ச்சி, அவள் அவனைப் பெற்ற பொழுது அடைந்த மகிழ்ச்சியை விட அதிகமானது.   அவளுடைய கண்ணீர்த் துளிகள், மூங்கிற் புதரில் உள்ள வலிமையான மூங்கிலில் தொங்கி விழும் மழைத் துளிகளை விட அதிகமானவை.

பதவுரை:   மீன் உண் – மீன் உண்ணும், கொக்கின் – கொக்கினுடைய, தூவி – இறகு, அன்ன – போல, வால் – வெண்மை, நரைக் கூந்தல் – நரைத்த தலைக் கூந்தல், முதியோள் – முதிர்ந்த வயதினள், சிறுவன் – மகன், களிறு – யானை, எறிந்து – அழித்து, பட்டனன் – இறந்தான், என்னும் – என்கின்ற, உவகை – மகிழ்ச்சி, ஈன்ற – பெற்ற, ஞான்றினும் – பொழுதை விட, பெரிதே – பெரியது, கண்ணீர் – கண்ணீர்,  நோன் – வலிமையான, கழை – மூங்கில், துயல்வரும் – அசையும், வெதிரத்து –  மூங்கில், வான் பெய – மழை பெய்ய, தூங்கிய – தொங்கி விழும், சிதரினும் – துளிகளை விட, பலவே – பலவாகும்

புறநானூறு 278, பாடியவர் – காக்கைபாடினியார் நச்செள்ளையார், திணை – தும்பை, துறை – உவகைக் கலுழ்ச்சி

பாடல் பின்னணி:   போருக்குச் சென்ற தன் மகன், பகைவர்க்குப் புறமுதுகு காட்டி மாண்டான் என்று சிலர் கூறக் கேட்ட அவனுடைய முதிய தாய், மிகுந்த கோபம் கொண்டு போர்க்களத்திற்குச் சென்றாள்.  இறந்துக் கிடந்த மகன் வீர மரணம் அடைந்ததைக் கண்டு மகிழ்ந்தாள். அவளுடைய வீரத்தைக் காக்கைபாடினியார் இப்பாடலில் பாடுகின்றார்.

புறநானூறு 278

நரம்பு எழுந்து  உலறிய  நிரம்பா மென்தோள்
முளரி  மருங்கின் முதியோள் சிறுவன்
படை அழிந்து மாறினன் என்று பலர் கூற
மண்டு அமர்க்கு உடைந்தனன் ஆயின் உண்டஎன்
முலை அறுத்திடுவென்  யான் எனச் சினைஇக்
கொண்ட  வாளொடு படு பிணம் பெயராச்
செங்களம்  துழவுவோள் சிதைந்து வேறாகிய
படுமகன் கிடக்கை  காணூஉ
ஈன்ற  ஞான்றினும் பெரிது உவந் தனளே.

பொருளுரை நரம்புகள் வெளியே தெரியும்படி சதை நிரம்பாத உலர்ந்த மெல்லிய தோள்கள் கொண்ட,  தாமரை இலை போன்ற அடிவயிற்றினையுடைய முதிய தாய் தன் மகன் தோற்றுப் புறமுதுகிட்டான் என்று பலர் கூறக் கேட்க, ‘நெருங்கிப் போரிடும் போர்க்களத்தில் என் மகன் தோற்று ஓடினான் என்றால் அவன் பால் உண்ட என் முலைகளை அறுத்திடுவேன்’ என்று கூறிக் கோபம் கொண்டு, கையில் வாளோடு போர்க்களம் நோக்கிச் சென்றாள்.  அங்கு கிடந்த மறவர்கள் பிணங்களைப் பெயர்த்துப் பார்த்தபடி குருதியால் சிவந்த போர்க்களம் முழுவதையும் தேடித் துழாவினாள்.  சிதைந்து துண்டு துண்டாக விழுப்புண் பட்டு தன் மகன் கிடப்பதைக் கண்டதும் அவனைப் பெற்ற பொழுது அடைந்ததைவிடப் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தாள்.

 பதவுரை:   நரம்பு – நரம்பு, எழுந்து –  எழுந்து, உலறிய – உலர்ந்த, நிரம்பா – நிரம்பாத (சதை நிரம்பாத), மென் தோள் – மெல்லிய தோள்கள்,  முளரி – தாமரை, மருங்கின் – வயிறு கொண்ட (மருங்கு – விலாப்பக்கம்), முதியோள் – முதிய தாய், சிறுவன் –  மகன், படை – எதிரியின் படை, அழிந்து – தோற்று, மாறினன் – புறமுதுகிட்டான் , என்று பலர் கூற – என்று பலர் கூற, மண்டு – நெருங்கி, அமர்க்கு – போரில், உடைந்தனன் – தோற்று ஓடினான், ஆயின் – என்றால், உண்ட – பால் உண்ட, என் – எனது, முலை – மார்பை, அறுத்திடுவென் – அறுத்திடுவேன், யான் – நான், என – என்று, சினைஇ – சினந்து, கொண்ட வாளோடு – கையில் கொண்ட வாளோடு, படு – கிடக்கும், பிணம் – மறவர்கள் பிணத்தை, பெயரா – பெயர்த்துப் பார்த்து, செங்களம் –  குருதியால் சிவந்த போர்க்களம், துழவுவோள் – தேடுகின்றவள் , சிதைந்து – சிதைந்து, வேறாகிய – துண்டு துண்டாக, படு மகன் – விழுப்புண் பட்டு, கிடக்கை – கிடப்பதை, காணூஉ – கண்டதும், ஈன்ற – பெற்றெடுத்த , ஞான்றினும் – பொழுதைவிட , பெரிது – பெரியதாக, உவந்தனளே – மகிழ்ச்சி கொண்டாள்

புறநானூறு 279, பாடியவர் – ஒக்கூர் மாசாத்தியார், திணை – வாகை, துறை – மூதின் முல்லை

பாடல் பின்னணி முதிய மறக்குடியில் பிறந்த ஒரு பெண்மணி தன் தந்தையும் கணவனும் போரில் இறந்தப் பின், போர்ப் பறையின் ஒலி கேட்டவுடன் தன் இளம் மகனைப் போருக்கு அனுப்புகின்றாள்.  ஒக்கூர் மாசாத்தியார் அதை வியந்து பாடுகின்றார்.

புறநானூறு 279

கெடுக சிந்தை கடிது இவள் துணிவே
மூதின் மகளிர் ஆதல் தகுமே
மேல் நாள் உற்ற செருவிற்கு இவள் தன்னை
யானை எறிந்து களத்து ஒழிந்தன்னே
நெருநல் உற்ற செருவிற்கு இவள் கொழுநன்
பெரு நிரை விலக்கி ஆண்டுப்பட்டனனே
இன்றும் செருப்பறை கேட்டு விருப்புற்று மயங்கி
வேல் கைக் கொடுத்து வெளிது விரித்து உடீஇப
பாறு மயிர்க் குடுமி எண்ணெய் நீவி
ஒரு மகன் அல்லது இல்லோள்
செருமுக நோக்கிச் செல்க என விடுமே.

பொருளுரை  கெடுக இவளது சிந்தை.  கடுமையானது இவளது துணிவு.  இவள் முதிய மறக்குடியின் பெண்ணாக இருப்பதற்கு தகுந்தவள் தான்.  முந்தா நாள் நிகழ்ந்த போரில் இவள் தந்தை யானையைக் கொன்று களத்தில் உயிர் நீத்தான்.  நேற்று நிகழ்ந்த போரில் இவளது கணவன் பகைவரின் பெரும் பசுக் கூட்டத்தைக் கவரும் முயற்சியைத் தடுத்துக் களத்தில் உயிர் துறந்தான்.  இன்று தெருவில் பறையின் ஒலியைக் கேட்டதும், விருப்பத்தால், மயங்கித் தன் ஒரே மகனுக்கு வெண்ணிற ஆடையை உடுத்தி, அவனுடைய உலர்ந்த குடுமியில் எண்ணையைத் தடவிச் சீவி முடித்து, அவன் கையில் வேலைக் கொடுத்துப் ‘போர்க் களத்தை நோக்கி செல்க’ என்று அனுப்பினாள்.

பதவுரை:   கெடுக – கெட்டு விடுக, சிந்தை – மனம், கடிது – கடுமையானது, இவள் துணிவே – இவளது துணிவு, மூதின் – முதிய மறக்குடியின், மகளிர் ஆதல் – பெண்ணாக இருத்தல் தகுமே – தகுந்ததே, மேல் நாள் – முன் ஒரு நாளில், உற்ற – உண்டான, நிகழ்ந்த, செருவிற்கு – போருக்கு, இவள் தன் ஐ – இவள் தந்தை (ஐ – தந்தை/தமையன்/ தலைவன்), யானை எறிந்து – யானையை கொன்று (எறிதல் – அழித்தல்), களத்து – களத்தில், ஒழிந்தன்னே – இறந்தான், நெருநல் – நேற்று, உற்ற – நிகழ்ந்த, செருவிற்கு – போருக்கு, இவள் கொழுநன் – இவளது கணவன், பெரு நிரை – பெரிய பசுக் கூட்டம், விலக்கி – தடுத்து, ஆண்டுப் பட்டனனே –  அவ்விடம் இறந்தான், இன்றும் – இன்று செருப் பறை  – போர்ப்பறை ஒலி, கேட்டு –  கேட்டு, விருப்புற்று – விருப்பம் கொண்டு, மயங்கி – அறிவு மயங்கி, வேல் கை கொடுத்து – வேல் எடுத்து கையில் கொடுத்து, வெளிது – வெண்மையான ஆடையை, விரித்து – விரித்து, உடீஇ – உடுத்தி, பாறு மயிர் – உலர்ந்த தலைமயிர், குடுமி – தலைக் குடுமியை, எண்ணெய் நீவி – எண்ணெய் இட்டு சீவி, ஒரு மகன் – இந்த ஒரு மகன், அல்லது – இல்லாவிட்டால், இல்லோள் – யாரும் இல்லாதவள், செரு முக – போர் முகம், நோக்கி – திசை நோக்கி, செல்க – செல்லுக, என விடுமே – என்று அனுப்பி விடுவாள்

புறநானூறு 310, பாடியவர் – பொன்முடியார், திணை – தும்பை, துறை – நூழிலாட்டு

பாடல் பின்னணிபோர்க்களத்தில் தன் மகனின் வீரச்செயலைக் கண்ட மறத்தாய் ஒருத்தியின் வியப்பைப் பதிவு செய்யும் வகையில் புலவர் பொன்முடியர் இயற்றிய அழகிய பாடல் இது.

புறநானூறு 310

பால் கொண்டு மடுப்பவும் உண்ணான் ஆகலின்
செறாஅது  ஓச்சிய சிறு கோல் அஞ்சியொடு
உயவொடு வருந்தும்  மனனே இனியே
புகர் நிறங் கொண்ட களிறு  அட்டுஆனான்
முன் நாள் வீழ்ந்த உரவோர் மகனே
உன்னிலன் என்னும் புண் ஒன்று  அம்பு
மான் உளை அன்ன குடுமித்
தோல் மிசைக் கிடந்த புல் அணலோனே.

பொருளுரை:   பிள்ளைப் பருவத்தில் கிண்ணத்தில் பால் ஊட்ட முற்படும் போது அவன் உண்ணாது இருக்க, சினம் கொள்ளாது பொய்க் கோபம் காட்டிச் சிறிய கோலை  நான் ஓங்கிய போது அச்சம் கொண்டவனை எண்ணிக் கவலை கொண்டு வருந்தும் மனமே!

இப்பொழுது நெற்றியில் புள்ளிகள் கொண்ட யானைகளைக் கொன்றவனான இவன் முந்தைய நாளில் போரிட்டு வீழ்ந்த வீரனின் மகன்.   மார்பில் புண்ணோடு தைத்து நிற்கும் அம்பைப் பொருட்படுத்தாமல் உறுதியுடன் போரிட்டு, குதிரையின் பிடரி மயிர் போன்ற குடுமியுடனும், சிறிய தாடியோடும் கேடயத்தின் மேல் வீழ்ந்து கிடக்கிறான்.

 பதவுரை:   பால்கொண்டு – பாலைக் கையில் கொண்டு, மடுப்பவும் – ஊட்டவும்,

உண்ணான் – உண்ணாது இருந்தான், ஆகலின் – என்றால், செறாஅது – சினம் கொள்ளாது (செறுத்தல் – சினத்தல்), ஓச்சிய – ஓங்கிய, சிறுகோல் – சிறிய கோல், அஞ்சியொடு – அச்சம் கொண்டு, உயவொடு – கவலையோடு, வருந்தும் – வருத்தம் கொண்ட, மனனே – மனமே, இனியே – இப்பொழுது, புகர்  –  புள்ளி,  நிறம் –  தன்மை, நடுவிடம், கொண்ட – கொண்ட, களிறு – யானை, அட்டுஆனான் – கொன்றவன் ஆனான் (அடுதல் – அழித்தல்), முன் நாள் – முன்னாள், வீழ்ந்த – போரிட்டு வீழ்ந்த, இறந்த உரவோர் மகனே – வீரனின் மகனே, உன்னிலன் – நினைக்கவில்லை, என்னும் – என்னும், புண் ஒன்று அம்பு – புண்ணோடு ஒன்றி தைத்து நிற்கும் அம்பு, மான் உளை – குதிரையின் பிடரிமயிர் (மான் – குதிரை), அன்ன – போல, குடுமி – தலைக் குடுமி, தோல் மிசைக் – கேடயத்தின் மேல் (தோல் – கேடயம், மிசை – மேல்), கிடந்த – வீழ்ந்து கிடந்த, புல்அணலோனே – சிறிய தாடியை உடையோன்

புறநானூறு 312

பாடியவர் –  பொன்முடியார், திணை – வாகை, துறை – மூதின் முல்லை

பாடல் பின்னணி ஒரு நாடு சிறப்பாக விளங்க, ஒவ்வொருவரும் தமது கடமையை அறிந்து, உணர்ந்து செயலாற்ற வேண்டும் என்பதை மறக்குடியில் பெண் ஒருத்தியின் கூற்றாகப் புலவர் பொன்முடியார் அமைத்த பாடல் இது.

புறநானூறு 312

ஈன்று புறந் தருதல் என்தலைக் கடனே
சான்றோன் ஆக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே
வேல்வடித்துக் கொடுத்தல்  கொல்லற்குக் கடனே
நன்னடை  நல்கல் வேந்தற்குக் கடனே
ஒளிறு வாள் அருஞ்சமம் முருக்கிக்
களிறு எறிந்து  பெயர்தல் காளைக்குக் கடனே.

பொருளுரை மகனைப் பெற்றெடுத்துத் தருவது எனது முதன்மையான கடமை.  அவனைக் கல்வியும், நற்பண்புகளும் நிறையப் பெற்ற சான்றோனாக ஆக்குவது அவனுடைய தந்தையின் கடமை. அவனுக்குக் கூரிய வேலை வடித்துக் கொடுப்பது கொல்லனின் கடமை.  அவனுக்கு நல்ல ஒழுக்கத்தைக் கற்பிப்பது வேந்தனின் கடமை.  ஒளிரும் வாள் கொண்டு வெல்வதற்கு அரிய போர் செய்து பகைவரின் யானைகளைக் கொன்று வெற்றியோடு திரும்பி வருவது அந்த இளைஞனின் கடமை.

பதவுரை:   ஈன்று – பெற்றெடுத்து, புறம் – வெளியே, தருதல் – தருவது,என் தலை – எனது முதன்மையான (தலை – முதல்), கடனே – கடமை, சான்றோன் – சான்றோன், நற்பண்புகள் நிறந்தவன், ஆக்குதல் – ஆக்குவது, தந்தைக்கு – தந்தையின், கடனே – கடமை, வேல் – வேல், வடித்துக் கொடுத்தல் – செய்து கொடுதல், கொல்லற்குக் கடனே – கொல்லனின் கடமை, நன்னடை – நல்லொழுக்கம், நல்கல் – கற்பித்தல், வேந்தற்குக் கடனே – வேந்தனின் கடமை ஒளிறு வாள் – ஒளிரும் வாள், அரும் – அரிய,  சமம் – போர், முருக்கி – செய்து, களிறு – யானை, எறிந்து – கொன்று, பெயர்தல் – வெற்றியோடு மீளுதல், காளைக்குக் கடனே – இளங் காளையான ஆண்மகனின் கடமை

புறநானூறு  356, பாடியவர் –  கதையங்கண்ணனார், திணை – காஞ்சி, துறை – பெருங்காஞ்சி

பாடல் பின்னணி உலகத்து மக்கள் எல்லாம் முடிவில் அடையும் இடம் சுடுகாடு.  அச்சுடுகாடு தான் வெற்றி அடைகின்றது. சுடுகாற்றை வென்றவர்கள் யாருமில்லை என்பதைப் புலவர் கதையங்கண்ணனார் அழகாக விவரிக்கின்றார். இந்தப் பாடலில். உலகை ஆளும் பெரு மணிமுடி மன்னனும் முடிவில் ஒரு பிடிச்சாம்பலே என்ற வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மையை விளக்கும் பாடல் இது.

புறநானூறு 356

களரி பரந்து கள்ளி  போகிப்
பகலும் கூஉம்  கூகையொடு பேழ்வாய்
ஈம  விளக்கின் பேஎய்  மகளிரொடு
அஞ்சு  வந்தன்று இம்  மஞ்சு படு முதுகாடு
நெஞ்சு அமர்  காதலர் அழுத கண்ணீர்
என்பு படு சுடலை வெண்ணீறு அவிப்ப
எல்லார் புறனும் தான் கண்டு உலகத்து
மன்பதைக்  கெல்லாம் தானாய்த்
தன் புறம் காண்போர்க்  காண்பு  அறியாதே.

பொருளுரை:   பரந்த களர் நிலத்தில் கள்ளி முளைத்துள்ளது.  பகல் பொழுதில் கூவும் ஆந்தைகளாலும், பிணத்தை எரிக்கும் தீயின் ஒளியாலும், அகன்ற வாயையுடைய பேய் மகளிராலும், இந்தப் புகை தவழும் சுடுகாடு காண்போர்க்கு அச்சத்தைத் தருகின்றது.  மனத்தால் விரும்புவர்கள் அழுது சொரிந்த கண்ணீர் எலும்புகள் கிடக்கும் சுடுகாட்டுச் சாம்பல் தீயை அடக்க, எல்லோருடைய முதுகையும் கண்டு, உலகிலுள்ள மக்களுக்கெல்லாம் முடிவிடமாய் விளங்கும் இந்தச் சுடுகாட்டின் முதுகைக் காணும் வல்லவரை இதுவரை இந்தச் சுடுகாடு கண்டதில்லை.

குறிப்பு:  இந்தப் பாடல் ‘மகட்பாற் காஞ்சி’ என்னும் துறையைச் சார்ந்தது என்று ஔவை துரைசாமிப் பிள்ளையின் உரை கூறுகின்றது.  ஆனால் இந்தப் பாடலில் மகளைக் கேட்டு வருவதோ, தர மறுப்பதோ இல்லை.  இது நிலையாமையைக் கூறும் பெருங்காஞ்சியாகத் தான் இருக்கக்கூடும்.  இதை அடுத்து வரும் 8 பாடல்களும் நிலையாமையைக் கூறும் பெருங்காஞ்சித் துறையைச் சார்ந்தவை.

 பதவுரை:   களரி – காடு, பரந்து – பரந்து, படர்ந்து, கள்ளி – கள்ளிச் செடி, போகி – மிகுந்து, பகலும் – பகலிலும், கூஉம் – கூவும், கூகையொடு – ஆந்தையோடு, பேழ் வாய் – அகன்ற வாயையுடைய, ஈம விளக்கின் – பிணம் எரியும் தீயாகிய விளக்காலும் பேஎய் மகளிரொடு – பேய் மகளிரோடு, அஞ்சு வந்தன்று – அச்சம் வரச்செய்யும், இம் மஞ்சு படு – இந்த புகை தவழும்,  முது காடு – சுடுகாடு, நெஞ்சு அமர் காதலர் – மனம் விரும்பும் காதலர்கள்,  அழுத கண்ணீர் -அழுததால் வந்த கண்ணீர், என்பு படு – எலும்புகள் கிடக்கும், சுடலை – சுடுகாடு, வெண்ணீறு – சாம்பலை, அவிப்ப – அடங்க,  எல்லார் – எல்லோருடைய, புறனும் – முதுகு, தான் கண்டு – தான் கண்டு, உலகத்து – உலகத்தில் உள்ள, மன்பதைக் கெல்லாம் – மக்களுக்கெல்லாம், தானாய் – தானே முடிவிடமாய், தன் புறம் – தன் முதுகு, காண்போர்க் காண்பு – காண்பவரைக் காண்பது அறியாதே – இயலாது

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: