எட்டுத்தொகை – புறநானூறு 201-400

 புறநானூறு 201-400  

Vaidehi Herbert

Copyright ©  All Rights Reserved

If you go to http://sangailakkiyam.org, you can learn some easy poems, take up a very easy test and get a certificate. 

தமிழ் உரை நூல்கள்: 
புறநானூறு – ஔவை துரைசாமி – தமிழ் மண் பதிப்பகம், சென்னை
புறநானூறு மூலமும் எளிய உரையும் – இர. பிரபாகரன் – காவ்யா பதிப்பகம், சென்னை

புறநானூறு 201, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோன்: இருங்கோவேள், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
இவர் யார் என்குவை ஆயின் இவரே
ஊருடன் இரவலர்க்கு அருளித் தேருடன்
முல்லைக்கு ஈத்த செல்லா நல்லிசை
படுமணி யானைப் பறம்பின் கோமான்
நெடுமாப் பாரி மகளிர் யானே
தந்தை தோழன் இவர் என் மகளிர்
அந்தணன் புலவன் கொண்டு வந்தனனே
நீயே வட பால் முனிவன் தடவினுள் தோன்றிச்
செம்பு புனைந்து இயற்றிய சேண் நெடும் புரிசை
உவரா ஈகைத் துவரை யாண்டு
நாற்பத்தொன்பது வழி முறை வந்த
வேளிருள் வேள விறல் போர் அண்ணல்
தார் அணி யானைச் சேட்டு இருங்கோவே
ஆண் கடன் உடைமையின் பாண் கடன் ஆற்றிய
ஒலியற் கண்ணிப் புலிகடிமாஅல்
யான் தர இவரைக் கொண்மதி வான் கவித்து
இரும் கடல் உடுத்த இவ் வையகத்து அருந் திறல்
பொன்படு மால் வரைக் கிழவ வென் வேல்
உடலுநர் உட்கும் தானைக்
கெடல் அருங்குரைய நாடு கிழவோயே.

Puranānūru 201, Poet Kapilar sang to King Irungōvēl, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
If you ask who they are, they are his daughters,
he who granted towns to those who came in need
and earned great fame for gifting a chariot to a
jasmine vine to climb,
he who owned elephants with jingling bells, the
lord of Parampu, the great king Pāri.  They are
my daughters now.
As for me, I am their father’s friend, a Brahmin,
a poet who has brought them here.

You are the best Vēlir of the Vēlir clan,
with a heritage of forty-nine generations of Vēlirs
who gave without limits,
who ruled Thuvarai with a fort with tall, huge walls
that were made of copper, the city that appeared in
the sacrificial pit of a northern sage.
O king who is victorious in battles!

O great king with garlanded elephants!
O Pulikatimāl with a bright garland
who knows what a man’s responsibility is,
and what your duty is to bards!
I am offering them. Please accept them.
Lord of the sky-high mountain that yields gold!
You whose strength cannot be equaled on the earth
that is covered by an arched sky and surrounded
by the ocean, you whose army puts fear into
enemies with victorious spears!
O ruler of a land that can never be ruined!

Notes:  Puranānūru 201 and 202 were written for this king. After the Chōla, Chēra and Pāndiya kings treacherously killed King Pāri, the great vallal and owner of Parampu Mountains and surrounding villages, his friend, the poet Kapilar, took custody of Pāri’s two daughters – see poems 105-120.   He then goes to the small-region King Vichi Kō and asks him to marry them.  The king refuses.  He also goes to another small-region king Irungōvel, requesting him to marry them.  Legend has it that he entrusted them to a Brahmin and sat facing north and died.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  இவர் யார் என்குவை ஆயின் – if you ask who they are, இவரே – these young women are, ஊருடன் இரவலர்க்கு அருளி – gave generously with towns, தேருடன் முல்லைக்கு ஈத்த – gave his chariot to a jasmine (vine), செல்லா – not ruined, perfect, நல் இசை – good fame, படு மணி யானை – elephants with jingling bells, பறம்பின் கோமான் – lord of Parampu country, நெடுமாப் பாரி மகளிர் – daughters of great Pāri, யானே தந்தை தோழன் – I am their father’s friend, இவர் என் மகளிர் – they are my daughters (now), அந்தணன் – a Brahmin, புலவன் – a poet,  கொண்டு வந்தனனே – I brought them here, நீயே – you, வடபால் முனிவன் – northern sage, தடவின் உள் தோன்றி – appeared in his sacrificial fire burning pit, செம்பு புனைந்து இயற்றிய – created with copper, சேண் நெடும் புரிசை – tall huge fort, உவரா ஈகை – unstopping charity, துவரை யாண்டு நாற்பத்து ஒன்பது வழி முறை வந்த வேளிருள் வேளே – you come from 49 generations of Vēlir who ruled Thuvarai, விறல் போர் – brave battles, அண்ணல் – noble/esteemed leader, தார் அணி யானைச் சேட்டு .இருங்கோவே – O proud king Irunkōvel who has elephants wearing garlands, ஆண்கடன் உடைமையின் – you have manly responsibilities, பாண் கடன் ஆற்றிய – performed duties to bards, ஒலியற் கண்ணிப் புலிகடிமாஅல் – O Pulikadimāl  wearing a bright/flourishing garland, யான் தர இவரைக் கொண்மதி – take them as I give them, வான் கவித்து – covered by the sky, இருங்கடல் உடுத்த – draped by the oceans, இவ் வையகத்து – in this world, அருந்திறல் – difficult to approach, difficult to scale, பொன் படு மால் வரைக் கிழவ – O lord of the sky-high mountain with gems, வென் வேல் – victorious spears, உடலுநர் – உட்கும் தானை – army that is terror to enemies, கெடல் அருங்குரைய நாடு கிழவோயே – O lord of the land that cannot be ruined (குரைய – ஓர் அசைநிலை, an expletive)

புறநானூறு 202, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோன்: இருங்கோவேள், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
வெட்சிக் கானத்து வேட்டுவர் ஆட்டக்
கட்சி காணாக் கடமா நல் ஏறு
கடறு மணி கிளரச் சிதறு பொன் மிளிரக்
கடிய கதழும் நெடு வரைப் படப்பை
வென்றி நிலைஇய விழுப் புகழ் ஒன்றி
இரு பால் பெயரிய உரு கெழு மூதூர்க்
கோடி பல அடுக்கிய பொருள் நுமக்கு உதவிய
நீடு நிலை அரையத்துக் கேடும் கேள் இனி
நுந்தை தாயம் நிறைவுற எய்திய
ஒலியற் கண்ணிப் புலிகடிமாஅல்
நும் போல் அறிவின் நுமருள் ஒருவன்
புகழ்ந்த செய்யுள் கழாஅத் தலையை
இகழ்ந்ததன் பயனே இயல் தேர் அண்ணல்
எவ்வி தொல் குடிப் படீஇயர் மற்று இவர்
கைவண் பாரி மகளிர் என்ற என்
தேற்றாப் புன் சொல் நோற்றி சின் பெரும
விடுத்தனென் வெலீஇயர் நின் வேலே அடுக்கத்து
அரும்பு அற மலர்ந்த கருங்கால் வேங்கை
மாத்தகட்டு ஒள் வீ தாய துறுகல்
இரும் புலி வரிப் புறம் கடுக்கும்
பெருங்கல் வைப்பின் நாடு கிழவோயே.

Puranānūru 202, Poet Kapilar sang to King Irunkōvēl, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
Listen to me,
O Pulikatimāl with a bright garland,
who inherited fully wealth and great rights
from your father!  Araiyam was destroyed,
the city belonging to your ancestors,
long standing ancient place with two names,
victorious, and of faultless fame,
that helped your family with millions of stacked
pieces of gold,  and  on its tall mountain vetchi
forest, a fine forest bull pursued by hunters
runs rapidly, not finding shelter, as sapphires
are dug up on his path, along with scattered
glitterings of gold.

The reason for destruction was that is that one of
your ancestors showed disrespect to Kalāthalaiyār,
poet who composed poetry of fame.
O King owning a finely made chariot!
Kindly tolerate my muddled and harsh words,
when I said  “May these daughters of Pāri who
gave generously, join the Evvi clan”.

Greatness!  I take leave of you!
May your spear be victorious!
You are ruler of the mountain country with towns,
where black-trunked vēngai trees have strewn
their bright flowers with big petals on boulders
below, looking like the striped backs of huge tigers.

Notes:  Puranānūru 201 and 202 were written for this king.  Kapilar sings this when King Irungōvel refuses to marry Pari’s daughters.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.  Purananuru 233 and 234 were written for Vēl Evvi.

Meanings:  வெட்சிக் கானத்து வேட்டுவர் ஆட்ட – as the hunters in the vetchi forest terrorize, Scarlet Ixora, Ixora Coccinea, கட்சி

Meanings:  வெட்சிக் கானத்து வேட்டுவர் ஆட்ட – as the hunters in the vetchi forest terrorize, Scarlet Ixora, Ixora Coccinea, கட்சி காணா – not finding shelter/hiding place, கடமா நல் ஏறு – fine forest bull, கடறு – forest, மணி கிளர – gems dug up, சிதறு பொன் மிளிர – like scattered gold, கடிய கதழும் – runs fast, நெடு வரைப் படப்பை – groves of the tall mountains, வென்றி நிலை இய விழுப்புகழ் ஒன்றி – victory stood and famous without blemish, இரு பால் பெயரிய – place with two names – Sitraraiyam and Perairayam, உரு கெழு மூதூர் – splendid ancient town, கோடி பல அடுக்கிய பொருள் நுமக்கு உதவிய – helped you with many millions worth wealth (gold) stacked up, நீடு நிலை அரையத்து – Araiyam that lasted for a long time, கேடும் – bad situation, கேள் இனி – listen now, நுந்தை தாயம் நிறைவுற எய்திய – attained fully the great rights from your father, attained the wealth earned by your father, ஒலியற் கண்ணிப் புலிகடி மாஅல் – O Pulikadimāl wearing a bright/flourishing garland, நும் போல் அறிவின் – like you in intelligence, நுமருள் ஒருவன் – one of you, புகழ்ந்த செய்யுள் – poetry of fame, கழாஅத்தலையை – Kalāthalaiyār, இகழ்ந்ததன் பயனே – put him down, இயல் தேர் அண்ணல் – O king with fine chariot, எவ்வி தொல் குடி – Evvi’s ancient clan, படீஇயர் – may they get it, மற்று – also, இவர் கைவண் பாரி மகளிர் – they are charitable Pāri’s daughters, என்ற என் தேற்றாப் புன் சொல் – muddied harsh words, நோற்றிசின் – please tolerate, பெரும – O greatness, விடுத்தனென் – let me take leave, வெலீஇயர் நின் வேலே – may your spear be victorious, அடுக்கத்து – in the mountain ranges, அரும்பு அற மலர்ந்த – buds opened and blossomed, கருங்கால் வேங்கை – black-trunked vēngai trees, Pterocarpus marsupium, மாத் தகட்டு – big petals or dark petals – it is big here since the petals are yellow, ஒள் வீ தாய – bright flowers spread, துறுகல் – boulders, இரும் புலி வரிப்புறம் கடுக்கும் – like the stripes on the back of a big tiger, பெருங்கல் வைப்பின் நாடு கிழவோயே – O lord with the country with big mountains

புறநானூறு 203, பாடியவர்: ஊன்பொதி பசுங்குடையார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் பாமுளூரெறிந்த நெய்தலங்கானல் இளஞ்சேட் சென்னி, திணை: பாடாண், துறை:பரிசில்
கழிந்தது பொழிந்ததென வான் கண் மாறினும்
தொல்லது விளைந்தென நிலம் வளம் கரப்பினும்
எல்லா உயிர்க்கும் இல்லால் வாழ்க்கை
இன்னும் தம்மென எம்மனோர் இரப்பின்
முன்னும் கொண்டிர் என நும்மனோர் மறுத்தல்
இன்னாது அம்ம இயல் தேர் அண்ணல்
இல்லது நிரப்பல் ஆற்றாதோரினும்
உள்ளி வருநர் நசை இழப்போரே
அனையையும் அல்லை நீயே ஒன்னார்
ஆர் எயில் அவர்கட்கு ஆகவும் நுமது எனப்
பாண் கடன் இறுக்கும் வள்ளியோய்
பூண் கடன் எந்தை நீ இரவலர் புரவே.

Puranānūru 203, Poet Oonpothi Pasunkudaiyār sang to Chōlan Pāmulūr Erintha Neythalankānal Ilanchētchenni, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
If the clouds thought, “We’ve rained in the past”
and stopped raining, and if the fields thought,
“We’ve produced harvests before” and stopped growing,
there would no life.
If people like me request and say, “Give me something
again,” it is cruel for a person like you to refuse and say,
“You’ve received gifts before.”
O King with well-made chariots!
Those approached with confidence that they will give,
disappoint when they don’t give, more than those who
do not have anything to give.  You are not that kind
of person.  You are a generous man.
You perform your duty to bards even when your enemy
forts are still not yours.  My lord! Do your duty
and shelter bards!

Notes:  Puranānūru 10, 203, 370 and 378 were written by this poet.  This king goes by the names சோழன் பாமுளூரெறிந்த நெய்தலங்கானல் இளஞ்சேட் சென்னி, சோழன் நெய்தலங்கானல் இளஞ்சேட் சென்னி and சோழன் செருப்பாழி எறிந்த இளஞ்சேட் சென்னி.

Meanings:  கழிந்தது பொழிந்ததென வான் கண் மாறினும் – if the clouds thought ‘we have rained in the past’ and stopped raining, தொல்லது விளைந்தென – since they grew plants in the past, நிலம் வளம் கரப்பினும் – if the land hides growing, if the land stops growing, எல்லா உயிர்க்கும் இல்லால் வாழ்க்கை – there is no life for all beings, இன்னும் தம்மென எம்மனோர் இரப்பின் – yet if we make requests, முன்னும் கொண்டிர் – you have already received, என நும்மனோர் மறுத்தல் – if people like you refuse saying that, இன்னாது – it is cruel, அம்ம – அசை, an expletive, இயல் தேர் அண்ணல் – O lord with well-made chariots, இல்லது நிரப்பல் – unable to give when not having, ஆற்றாதோரினும் – more than those who are unable to give, உள்ளி வருநர் – those who come thinking they will get, நசை இழப்போரே – they (those who have and do not give) will lose the love, அனையையும் அல்லை – you are not like that, நீயே ஒன்னார் ஆர் எயில் அவர்கட்கு ஆகவும் நுமது என – even when enemies had their forts you considered them yours, பாண் கடன் இறுக்கும் வள்ளியோய் – you are a generous man who did your duty to bards, பூண் கடன் எந்தை நீ இரவலர் புரவே – O lord! do your duty of protecting bards

புறநானூறு 204, பாடியவர்: கழைதின் யானையார், பாடப்பட்டோன்: வல்வில் ஓரி, திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
ஈ என இரத்தல் இழிந்தன்று அதன் எதிர்
ஈயேன் என்றல் அதனினும் இழிந்தன்று
கொள் எனக் கொடுத்தல் உயர்ந்தன்று அதன் எதிர்
கொள்ளேன் என்றல் அதனினும் உயர்ந்தன்று
தெண்ணீர்ப் பரப்பின் இமிழ் திரைப் பெருங்கடல்
உண்ணார் ஆகுப நீர் வேட்டோரே
ஆவும் மாவும் சென்று உணக் கலங்கிச்
சேறோடு பட்ட சிறுமைத்து ஆயினும்
உண்ணீர் மருங்கின் அதர் பல ஆகும்
புள்ளும் பொழுதும் பழித்தல் அல்லதை
உள்ளிச் சென்றோர் பழியலர் அதனால்
புலவேன் வாழியர் ஓரி விசும்பின்
கருவி வானம் போல
வரையாது சுரக்கும் வள்ளியோய் நின்னே.

Puranānūru 204, Poet Kalaithin Yānaiyār sang to Valvil Ōri, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
It is a dishonor to request, “Give me something.”
On the other hand, it is a greater dishonor to answer,
“I will give nothing.”  To offer someone a gift is
superior.  It is even more superior to not accept it.
People with thirst will not drink the clear water of
the large ocean with roaring waves.  But when a site
has potable water, even if it is not good, mixed with
mud, roiled by cows and horses, there will be many
paths leading to it.

If those in need go to kings and are not given
gifts, times and omens are to be blamed, and not the
kings.   So I do not hate you.   May you live long, Ōri!
You are a generous man who gives gifts without any
limits, like clouds with thunder and lightning in the sky!

Notes:  This is the only poem written by this poet.  Puranānūru poems 152, 153 and 204 were written for Ōri, who ruled Kolli Mountain.  Malaiyamān Kāri of Mullūr desired that mountain.  Ōri learned that from his spies and a war ensued.  Kāri killed He Ōri and usurped his mountain.  Ōri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.

Meanings:  ஈ என இரத்தல் இழிந்தன்று – it is a dishonor to beg, அதன் எதிர் ஈயேன் என்றல் அதனினும் இழிந்தன்று – on the other hand it is even more dishonor to say “I won’t give”, கொள் எனக் கொடுத்தல் உயர்ந்தன்று – it is superior to say, “Take this” and give, அதன் எதிர் கொள்ளேன் என்றல் அதனினும் உயர்ந்தன்று – it is even higher than that to say “I will not accept it”, தெண்ணீர் – clear water,  பரப்பின் – spread ocean’s, இமிழ் திரை – roaring waves, பெருங்கடல் – huge ocean, உண்ணார் ஆகுப – they cannot drink, நீர் வேட்டோரே – those who desire water, ஆவும் மாவும் சென்று உண – cows and horses/animals go to drink, கலங்கிச் சேறோடு பட்ட – mixed with mud and muddied, சிறுமைத்து ஆயினும் – even if it is bad, உண்ணீர் மருங்கின் – to the place with drinking water, அதர் பல ஆகும் – there are many paths, புள்ளும் பொழுதும் பழித்தல் – omens and times are to be blamed, அல்லதை – other than that, உள்ளிச் சென்றோர் – those who think of kings and go, பழியலர் – they do not blame, அதனால் – so, புலவேன் – I do not hate you, I will not be upset with you, வாழியர் ஓரி – may you live long O Ōri, விசும்பின் கருவி வானம் போல – like rain with thunder and lightning in the sky, வரையாது சுரக்கும் – gives without limits, வள்ளியோய் – you are a generous man, நின்னே – with you

புறநானூறு 205, பாடியவர்: பெருந்தலைச் சாத்தனார், பாடப்பட்டோன்: கடிய நெடுவேட்டுவன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
முற்றிய திருவின் மூவர் ஆயினும்
பெட்பின்றி ஈதல் யாம் வேண்டலமே
விறல் சினம் தணிந்த விரை பரிப் புரவி
உறுவர் செல் சார்வு ஆகிச் செறுவர்
தாள் உளம் தபுத்த வாள் மிகு தானை
வெள் வீ வேலிக் கோடைப் பொருந
சிறியவும் பெரியவும் புழை கெட விலங்கிய
மான் கணம் தொலைச்சிய கடு விசைக் கத நாய்
நோன் சிலை வேட்டுவ நோய் இலை ஆகுக
ஆர்கலி யாணர்த் தரீஇய கால் வீழ்த்துக்
கடல் வயின் குழீஇய அண்ணலங் கொண்மூ
நீரின்று பெயரா ஆங்குத் தேரொடு
ஒளிறு மறுப்பு ஏந்திய செம்மல்
களிறின்று பெயரல பரிசிலர் கடும்பே.

Puranānūru 205, Poet Perunthalai Sāthanār to Kadiya Neduvēttuvan, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
Even from the three great kings with immense wealth,
we do not want anything if it’s offered without love.
Enemies with swift horses, their victory rage subsided,
will go to you for refuge.  Your army with swords fights
with great strength!

O lord of Kōdai Mountain surrounded by white flower
fences!  O hunter with a sturdy bow with swift, fierce
dogs that destroy herds of deer that block their paths!
May you be free from disease!

Like the noble clouds, to shower fresh rains, plunge
into the ocean to collect and do not leave without water,
the families that come to you do not leave without
chariots and fine elephants with bright lifted tusks!

Notes:  Kodai Mountain is Kodaikanal.  This king hailing from Kadiyam town ruled Kodaikanal Mountain area.   This is the only Puranānūru poem written for him.  This poet wrote Puranānūru 151, 164, 165, 205, 209 and 294.

Meanings:  முற்றிய திருவின் மூவர் ஆயினும் – even from the three abundantly rich kings, பெட்பின்றி ஈதல் யாம் வேண்டலமே – we do not want if offered without love, விறல் சினம் தணிந்த – victory rage reduced, விரை பரிப் புரவி உறுவர் – those who ride fast horses, செல் சார்வு ஆகி – become refuge for those who came, செறுவர் – enemies, தாள் உளம் – mind with effort, தபுத்த – ruined, வாள் மிகு தானை – army with swords, வெள் வீ வேலிக் கோடைப் பொருந – Lord of Kōdai mountains surrounded by white flower fences, சிறியவும் பெரியவும் – small and large, புழை கெட விலங்கிய – blocked their path, மான் கணம் – deer herds, தொலைச்சிய – killed, கடு விசை – rapidly moving, கத நாய் – fierce dogs, நோன் சிலை வேட்டுவ – hunter with sturdy bow, நோய் இலை ஆகுக – may you be free from disease, ஆர்கலி யாணர்த் தரீஇய – to give fresh rains, கால் வீழ்த்து – plunge down, கடல் வயின் – into the ocean, குழீஇய – gathered, அண்ணலங் கொண்மூ நீரின்று – esteemed clouds without water, பெயரா – do not leave, ஆங்கு – there, தேரொடு – with chariot, ஒளிறு மறுப்பு ஏந்திய – bright tusks lifted, செம்மல் களிறின்று பெயரல – do not leave without noble elephants, பரிசிலர் கடும்பே – family of those who come for gifts

புறநானூறு 206, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
வாயிலோயே வாயிலோயே
வள்ளியோர் செவி முதல் வயங்கு மொழி வித்தித் தாம்
உள்ளியது முடிக்கும் உரனுடை உள்ளத்து
வரிசைக்கு வருந்தும் இப் பரிசில் வாழ்க்கைப்
பரிசிலர்க்கு அடையா வாயிலோயே
கடு மான் தோன்றல் நெடுமான் அஞ்சி
தன் அறியலன் கொல் என் அறியலன் கொல்
அறிவும் புகழும் உடையோர் மாய்ந்தென
வறுந்தலை உலகமும் அன்றே அதனால்
காவினெம் கலனே சுருக்கினெம் கலம் பை
மரங் கொல் தச்சன் கை வல் சிறாஅர்
மழுவுடைக் காட்டகத்து அற்றே
எத்திசைச் செலினும் அத்திசைச் சோறே.

Puranānūru 206, Poet Avvaiyār sang for Athiyamān Nedumān Anji, Thinai: Pādān: Thurai: Parisil
O gatekeeper!  O gatekeeper!
O gatekeeper who never closes the gate against
those who come in need leading lives of pleading,
to sow shining words in the ears of the generous
and gain what they wish for, with their strong
desire and dignity!

Does the lord Nedumān Anji with swift horses not know
himself, or know me?  This is not an empty world where
those with intelligence and fame have died.  So we have
packed our instruments in drawstring bags to carry
them on poles.  This world is like the forest
where children of carpenters go with their axes.  Whether
we go this way or that way, there is rice in all directions!  

Notes:  Puranānūru 87-95, 97-101, 103, 104, 206, 208, 230 (his name is this poem is from his defeat in Thakadur), 231, 232, 235, 315 and 390 were written for this king.  Except for 208, which was written by Perunchithiranār, and 230 by Arisil Kilār, the rest were written by the poet Avvaiyār.  Avvaiyār and King Athiyamān Nedumān Anji were great friends.   Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.   There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  வாயிலோயே – O gatekeeper, வாயிலோயே – O gate keeper, வள்ளியோர் செவி முதல் – in the ears of the generous, வயங்கு மொழி வித்தி – sow bright words, தாம் உள்ளியது முடிக்கும் – desire what they want, உரனுடை உள்ளத்து – heart with strength, வரிசைக்கு வருந்தும் – sad for dignity, இப் பரிசில் வாழ்க்கை – this life with pleading, பரிசிலர்க்கு – to those who come in need, அடையா வாயிலோயே – O gatekeeper who does not close the gate, கடு மான் தோன்றல் நெடுமான் அஞ்சி – Nedumān Anji with swift horses, தன் அறியலன் கொல் – does he not know himself, என் அறியலன் கொல் – does he not know me, அறிவும் புகழும் உடையோர் மாய்ந்தென வறுந்தலை உலகமும் அன்றே – this is not an empty world where those with intelligence and fame have died, அதனால் – so, காவினெம் கலனே – we will carry our instruments on balancing poles, Malaipadukadām 13 – காய கலப்பையிர், சுருக்கினெம் கலம் பை – we have packed our instruments in drawstring bags, மரம் கொல் தச்சன் – carpenter who cuts down trees, கை வல் சிறாஅர் – able children, able youngsters, மழுவுடை – with axes, காட்டகத்து – in the forest, அற்றே – like that, எத்திசைச் செலினும் – no matter which direction we go, அத்திசைச் சோறே – there is food there  

புறநானூறு 207, பாடியவர்: பெருஞ்சித்திரனார், பாடப்பட்டோன்: இளவெளிமான், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
எழு இனி நெஞ்சம் செல்கம் யாரோ
பருகு அன்ன வேட்கை இல் வழி
அருகில் கண்டும் அறியார் போல
அகம் நக வாரா முகன் அழி பரிசில்
தாள் இலாளர் வேளார் அல்லர்
வருகென வேண்டும் வரிசையோர்க்கே
பெரிதே உலகம் பேணுநர் பலரே
மீளி முன்பின் ஆளி போல
உள்ளம் உள் அவிந்து அடங்காது வெள்ளென
நோவாதோன் வயின் திரங்கி
வாயா வன் கனிக்கு உலமருவோரே.

Puranānūru 207, Poet Perunchithiranār sang for Ilavelimān, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
Rise up now my heart!  Let us go!
They are not desirable, those without effort,
who receive gifts from donors who have
no desire in their hearts to give, who turn
their faces away and pretend they don’t know
them even when they are near.

This world is huge for those who seek gifts
and there are many to welcome and protect.
Like a strong and fierce āli, the force within
you is not contained.  Who would desire to be
ignored for all to see, and stand pitifully like
an unripe shriveled fruit?

Notes:    This poet wrote Puranānūru 158-163, 207, 208, 237 and 238.  When Velimān was on his death bed, he asked Ilavelimān to take care of poet Perunchithiranār who went in need.  Ilavelimān who was not generous, gave very little to the poet.  The poet went to Kumanan, got abundant gifts and came back to donate a fine elephant to Ilavelimān, thus shaming him (Poem 162).  His frustration with Ilavelimān is revealed in this poem as well.  Puranānūru 162, 207 and 237 were written for this king.  He was the younger brother of Velimān in poem 238.  There are references to Āli in Akanānūru 78, 252, 381, Kurinjippāttu 252, Natrinai 205, Puranānūru 207 and Porunarātruppadai 139.  It could be a lion, a mythical animal or an Indian striped hyena which is a fierce scavenger.  Natrinai 205 – ஆளி நன்மான் வேட்டு எழு கோள் உகிர்ப் பூம் பொறி உழுவை தொலைச்சிய வைந் நுதி ஏந்து வெண் கோட்டு வயக் களிறு இழுக்கும்.

Meanings:  எழு இனி நெஞ்சம் – rise up my heart, செல்கம் – let us go, யாரோ பருகு அன்ன வேட்கை இல் வழி – like they are looking without desire, அருகில் கண்டும் – even when they see near them, அறியார் போல – like they do not know, அகம் நக வாரா – without happiness in the mind, without inner happiness, முகன் அழி – turning their faces, பரிசில் – gifts, தாள் இலாளர் – those without effort, வேளார் – they do not desire, அல்லர் – they are not, வருகென வேண்டும் – welcoming them, வரிசையோர்க்கே பெரிதே உலகம் – the world is huge for those who seek gifts, பேணுநர் பலரே – there are many who protect us, மீளி – strong, முன்பின் ஆளி போல – like a powerful āli animal, lion, hyena, mythical animal, உள்ளம் உள் அவிந்து அடங்காது – without the feelings not contained, வெள்ளென – clearly/for all to see, நோவாதோன் வயின் திரங்கி – standing sad in front of one without sympathy, வாயா – unripe, வன் கனிக்கு உலமருவோரே – sad like a fruit not well ripe

புறநானூறு 208, பாடியவர்: பெருஞ்சித்திரனார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
குன்றும் மலையும் பல பின் ஒழிய
வந்தனென் பரிசில் கொண்டனென் செலற்கு என
நின்ற என் நயந்து அருளி ஈது கொண்டு
ஈங்கனம் செல்க தான் என என்னை
யாங்கு அறிந்தனனோ தாங்க அருங் காவலன்
காணாது ஈத்த இப்பொருட்கு யானோர்
வாணிகப் பரிசிலன் அல்லேன் பேணித்
தினை அனைத்து ஆயினும் இனிது அவர்
துணை அளவு அறிந்து நல்கினர் விடினே.

Puranānūru 208, Poet: Perunchitharanār sang for Athiyamān Nedumān Anji, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
When I stood there and said that I have crossed many
hills and mountains to come to him for a reward, he
showed me great kindness and asked me to take what
I wanted, this king who is difficult to withstand
by his enemies.

I am not like a merchant who considers these gifts
as merchandise, to take gifts which are given without
being seen.  It would be sweet if he knows my worth
and gives me a gift, even if it were tiny like millet!

Notes:  Puranānūru 87-95, 97-101, 103, 104, 206, 208, 230 (his name is this poem is from his defeat in Thakadur), 231, 232, 235, 315 and 390 were written for this king.  Except for 208, which was written by Perunchithiranār, and 230 by Arisil Kilār, the rest were written by the poet Avvaiyār.  Avvaiyār and King Athiyamān Nedumān Anji were great friends.

Meanings:  குன்றும் மலையும் பல பின் ஒழிய வந்தனென் – I came leaving hills and mountains behind, I came passing hills and mountains,  பரிசில் கொண்டனென் செலற்கு என – when I said that I have come to get gifts and leave, நின்ற என் நயந்து அருளி – he showed loving kindness to me who stood there, ஈது கொண்டு – with this, ஈங்கனம் செல்க – take these and go, தான் என என்னை யாங்கு அறிந்தனனோ – what did he know of me, தாங்கரும் காவலன் – this king who is difficult to withstand (by his enemies), காணாது ஈத்த – given without seeing, இப்பொருட்கு – for these things, யானோர் வாணிகப் பரிசிலன் அல்லேன் – I am not one who treats gifts like merchandise, பேணி – with care, தினை அனைத்து ஆயினும் – even if it were just like a millet, இனிது அவர் துணை அளவு அறிந்து நல்கினர் விடினே – it will be sweet if he knows my suitable capacity and gives

புறநானூறு 209, பாடியவர்: பெருந்தலைச் சாத்தனார், பாடப்பட்டோன்: மூவன், திணை: பாடாண்: துறை: பரிசில் கடாநிலை
பொய்கை நாரை போர்வில் சேக்கும்
நெய்தல் அம் கழனி நெல் அரி தொழுவர்
கூம்பு விடு மெய் பிணி அவிழ்ந்த ஆம்பல்
அகல் அடை அரியல் மாந்திக் தெண் கடல்
படு திரை இன் சீர்ப் பாணி தூங்கும்
மென் புல வைப்பின் நன்னாட்டுப் பொருந
பல் கனி நசைஇ அல்கு விசும்பு உகந்து
பெரு மலை விடர் அகம் சிலம்ப முன்னிப்
பழனுடைப் பெரு மரம் தீர்ந்தெனக் கையற்றுப
பெறாது பெயரும் புள்ளினம் போல நின்
நசைதர வந்து நின் இசை நுவல் பரிசிலென்
வறுவியேன் பெயர்கோ வாள் மேம் படுந
ஈயாய் ஆயினும் இரங்குவென் அல்லேன்
நோய் இலை ஆகுமதி பெரும நம்முள்
குறு நணி காண்குவதாக நாளும்
நறும் பல் ஒலிவரும் கதுப்பின் தே மொழித்
தெரி இழை அன்ன மார்பின்
செருவெம் சேஎய் நின் மகிழ் இருக்கையே.

Puranānūru 209, Poet Perunthalai Sāthanār sang to Moovan, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Kadā Nilai
Lord of a fine country with towns,
where storks from lakes rest on haystacks
in the beautiful fields of coastal lands,
pointed buds of white waterlilies loosen
their tightness to bloom, and paddy reapers
sway to the sweet rhythmic beat of the clear
ocean’s lapping waves as they drink liquor
on the wide white waterlily leaves!

Must I go back with empty hands, like flocks of birds
that desire to eat abundant fruits, fly high in the sky
as their sounds reverberate in mountain caves, and get
disappointed when the huge tree has no fruit?

I came here with the desire to sing your fame.  Even
if you don’t give me anything, I will not grieve, O
Greatness who is a master of the sword!
May you live without any disease!   Your women with
fragrant thick hair, sweet words and chosen jewels
wait for your chest.   You are like Murukan who loves
wars.  May those in your court realize how close we are!

Notes:  This poet wrote Puranānūru 151, 164, 165, 205, 209 and 294. This is the only Puranānūru poem written for this leader.  There was a Moovan who was killed by Chēramān Kanaikkāl Irumporai who plucked his teeth and embedded them on his fortress gate. ஒளவை துரைசாமி உரை – இவன் அந்த மூவனோ வேறோ தெரிந்திலது.  நற்றிணை 378 – முழங்கு திரை முழவின் பாணியின் பைபய பழம் புண் உறுநரின் பரவையின் ஆலும்.

Meanings:  பொய்கை நாரை – storks from the lakes, போர்வில் சேக்கும் – rest on haystacks, நெய்தல் – coastal land, அம் கழனி – beautiful fields, நெல் அரி தொழுவர் – laborers who reap paddy, கூம்பு விடு மெய் பிணி அவிழ்ந்த ஆம்பல் – closed/pointed buds of white waterlilies have blossomed, அகல் அடை அரியல் மாந்தி – drink alcohol on its wide leaves, தெண் கடல் – clear ocean, படு திரை – pounding waves, இன் சீர்ப் பாணி – with sweet rhythm, தூங்கும் – swaying, மென் புல – wet land, வைப்பின் – towns, நன்னாட்டுப் பொருந – lord of the fine country, பல் கனி நசைஇ – desiring many fruits, அல்கு விசும்பு உகந்து – flying high in the sky, பெரு மலை விடர் அகம் சிலம்ப – their sounds resounding in mountain caves, முன்னிப் பழனுடைப் பெரு மரம் – go toward the huge tree with fruits, தீர்ந்தெனக் கையற்று – helpless that it ended, பெறாது பெயரும் – leave without getting, புள்ளினம் போல – like the flocks of birds, நின் நசை தர வந்து – came to you with desire, நின் இசை நுவல் – to sing your fame, பரிசிலென் வறுவியேன் பெயர்கோ – should I who came to get gifts leave empty handed, வாள் மேம் படுந – O greatness who is master of the sword, ஈயாய் ஆயினும் – even if you do not give, இரங்குவென் அல்லேன் – I will not grieve, நோய் இலை ஆகுமதி – may you live without disease, பெரும – O lord, நம்முள் குறுநணி காண்குவதாக – let them see us close, நாளும் – daily, நறும் பல் ஒலிவரும் கதுப்பின் – with fragrant thick hair, தே மொழி – sweet words, தெரி இழை – chosen jewels, bright jewels, அன்ன மார்பின் – on the chest, செருவெம் சேஎய் – Murukan who likes battles, நின் மகிழ் இருக்கையே – your happy court

புறநானூறு 210, பாடியவர்: பெருங்குன்றூர் கிழார், பாடப்பட்டோன்: சேரமான் குடக்கோச் சேரல் இரும்பொறை, திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் கடாநிலை
மன்பதை காக்கும் நின் புரைமை நோக்காது
அன்பு கண் மாறிய அறன் இல் காட்சியொடு
நும்மனோரும் மற்று இனையர் ஆயின்
எம்மனோர் இவண் பிறவலர் மாதோ
செயிர் தீர் கொள்கை எம் வெங் காதலி
உயிர் சிறிது உடையள் ஆயின் எம் வயின்
உள்ளாது இருத்தலோ அரிதே அதனால்
அறன் இல் கூற்றம் திறனின்று துணியப்
பிறனாயினன் கொல் இறீஇயர் என் உயிர் என
நுவல்வுறு சிறுமையள் பல புலந்து உறையும்
இடுக்கண் மனையோள் தீரிய இந்நிலை
விடுத்தேன் வாழியர் குருசில் உதுக்காண்
அவல நெஞ்சமொடு செல்வல் நின் கறுத்தோர்
அருங்கடி முனை அரண் போலப்
பெருங் கையற்ற என் புலம்பு முந்துறத்தே.

Puranānūru 210, Poet Perunkundrūr Kilār sang for Chēramān Kudakkō Chēral Irumporai, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Kadā Nilai
People like me should not be born here,
if men like you lose kindness, appear without
justice, do not protect people, nor consider charity.

My loving wife with faultless principles, her life frail,
rare that she does not think about me, worries that
unfair Death has got me boldly without discretion.
She lives with distress and hatred and wishes that her
life be gone.  Because of this, I am leaving, to reduce
the burden of my wife.   Lord!  May you have a long
life!  But look there!  My poverty precedes me and
I am leaving in despair like the well-guarded forts
of your enemies that are assaulted by you!

Notes:  Puranānūru poems 210 and 211 were written for this king.   This poet wrote Puranānūru 147, 210, 211, 266 and 318.

Meanings:  மன்பதை காக்கும் – protecting people, நின் புரைமை நோக்காது – not considering your charity, அன்பு கண் மாறிய – losing kindness, அறன் இல் காட்சியொடு நும்மனோரும் – people like you appearing without justice, மற்று இனையர் ஆயின் எம்மனோர் இவண் பிறவலர் – people like me should not be born here, மாதோ – அசை, an expletive, செயிர் தீர் கொள்கை – faultless principles, எம் வெங் காதலி – my beloved wife, உயிர் சிறிது உடையள் ஆயின் – since her life is frail, எம் வயின் உள்ளாது இருத்தலோ அரிதே – it is rare that she would not be thinking of me, அதனால் – so, அறன் இல் கூற்றம் – the god of death who is unfair, திறனின்று துணிய – that he got me without discretion boldly, பிறனாயினன் கொல் – has he died, இறீஇயர் என் உயிர் என – may my life be ruined, நுவல்வுறு – to say, சிறுமையள் பல புலந்து உறையும் – she lives with distress and much hatred, இடுக்கண் மனையோள் தீரிய இந்நிலை விடுத்தேன் – to end my sad wife’s suffering, வாழியர் குருசில் – may you live long O king, உதுக்காண் – look there, அவல நெஞ்சமொடு செல்வல் – I am leaving with a distressed heart, நின் கறுத்தோர் அருங்கடி முனை அரண் போல – like the well protected forts of your enemies, பெரும் கையற்ற என் புலம்பு முந்துறத்தே – I am letting my greatly helpless poverty go before me

புறநானூறு 211, பாடியவர்: பெருங்குன்றூர் கிழார், பாடப்பட்டோன்: சேரமான் குடக்கோச் சேரல் இரும்பொறை, திணை: பாடாண்: துறை: பரிசில் கடாநிலை
அஞ்சுவரு மரபின் வெஞ்சினப் புயல் ஏறு
அணங்குடை அரவின் அருந்தலை துமிய
நின்று காண்பன்ன நீள் மலை மிளிரக்
குன்று தூவ எறியும் அரவம் போல
முரசு எழுந்து இரங்கும் தானையோடு தலைச்சென்று
அரைசு படக் கடக்கும் உரை சால் தோன்றல் நின்
உள்ளி வந்த ஓங்கு நிலைப் பரிசிலென்
வள்ளியை ஆதலின் வணங்குவன் இவன் எனக்
கொள்ளா மாந்தர் கொடுமை கூற நின்
உள்ளியது முடிந்தோய் மன்ற முன்னாள்
கையுள்ளது போல் காட்டி வழி நாள்
பொய்யொடு நின்ற புற நிலை வருத்தம்
நாணாய் ஆயினும் நாணக் கூறி என்
நுணங்கு செந்நா அணங்க ஏத்திப்
பாடப் பாடப் பாடு புகழ் கொண்ட நின்
ஆடு கொள் வியன் மார்பு தொழுதனென் பழிச்சிச்
செல்வல் அத்தை யானே வைகலும்
வல்சி இன்மையின் வயின் வயின் மாறி
இல் எலி மடிந்த தொல் சுவர் வரைப்பின்
பாஅல் இன்மையின் பல் பாடு சுவைத்து
முலைக் கோள் மறந்த புதல்வனொடு
மனைத் தொலைந்திருந்த என் வாணுதல் படர்ந்தே.

Puranānūru 211, Poet Perunkundrūr Kilār sang to Chēramān Kudakkō Chēral, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Kadā Nilai
O Greatness with fame, whose army attacks and wins
wars with enemy kings whose armies advance, as
your drums surge and roar like fierce thunder that
chops off heads of terrifying snakes and capsizes
tall mountains that stand and appear like they are
watching the earth, and shatters hills!

I, a man of honor, came here thinking about your
generosity.  I thought you will respect me.  I told
you about the cruelties of those who don’t give.
You did what I thought you would.  On the previous
day you showed that you had gifts, but on the next
day when it was not true, you were not ashamed.
Yet, with my small eloquent tongue, I sang humbly your
praises until my tongue hurt, causing embarrassment.
I will bow humbly to your victorious wide chest, praise
you and leave for my house with no food, its old walls
wrecked by mice, where my wife with bright forehead
holds our son who sucks without getting milk.

Notes:  Puranānūru poems 210 and 211 were written for this king.  This poet wrote Puranānūru 147, 210, 211, 266 and 318.  There is a convention that thunder ruins and kills snakes.  Akanānūru 68, 92, 119, 182, 202, 274, 323, 328, Kalithokai 45, 113, Kurunthokai 158, 190, 268, 391 and Natrinai 37, 51, 114, 129, 238, 255, 264, 347, 383, Puranānūru 17, 37, 58, 126, 211, 366 and 369 have similar descriptions of thunder ruining or killing snakes.

Meanings:  அஞ்சுவரு மரபின் – with the nature/tradition of causing fear, வெஞ்சின – great rage, புயல் ஏறு – fierce thunder, அணங்குடை அரவின் – fearful/fearing snake, அருந்தலை துமிய – its precious head to be chopped, நின்று காண்பன்ன – like standing and watching, நீள் மலை – tall mountains, மிளிர – turn upside down, குன்று தூவ எறியும் – attacks shattering hills, அரவம் போல – like sounds, முரசு எழுந்து – drums surges, இரங்கும் தானையோடு – with moving armies, தலைச்சென்று அரைசு படக் கடக்கும் – goes and clashes against and wins over enemy kings, உரை சால் – with great fame, தோன்றல் – O greatness, நின் உள்ளி வந்த ஓங்கு நிலைப் பரிசிலென் – I am a man of honor who came thinking about you for gifts, வள்ளியை ஆதலின் – since you are a generous donor, வணங்குவன் இவன் என – that he will respect, கொள்ளா மாந்தர் கொடுமை கூற – to tell you about the cruelties of those who do not accept, நின் உள்ளியது முடிந்தோய் மன்ற – you did what I thought you would, முன்னாள் கையுள்ளது போல் காட்டி – on the previous day you showed that you have gifts, வழி நாள் பொய்யொடு நின்ற புற நிலை வருத்தம் நாணாய் – on the next day you are not embarrassed that it is a lie, ஆயினும் – yet, நாணக் கூறி – said causing embarrassment, என் நுணங்கு செந்நா – my small elegant tongue, அணங்க – to be hurt, to soften, ஏத்திப் பாடப் பாடப் பாடு – I sing humbly praising, புகழ் கொண்ட – with fame, நின் ஆடு கொள் வியன் மார்பு – your victorious wide chest, தொழுதனென் பழிச்சிச் செல்வல் – I will bow humbly and praise and leave, அத்தை – அசை, an expletive, யானே – me, வைகலும் வல்சி இன்மையின் – being without food every day, வயின் வயின் மாறி – changed everywhere, இல் எலி மடிந்த – ruined by the house mice, தொல் சுவர் வரைப்பின் – between old walls, பாஅல் இன்மையின் பல் பாடு – struggling greatly without milk, சுவைத்து முலைக் கோள் மறந்த புதல்வனொடு – with my son who forgot to seize the breasts and suckle, மனைத் தொலைந்திருந்த – staying at home, என் வாள் நுதல் படர்ந்தே – go to my wife with a victorious bright forehead, go to my wife with a beautiful bright forehead

புறநானூறு 212, பாடியவர்: பிசிராந்தையார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ்சோழன், திணை: பாடாண்: துறை: இயன் மொழி
நுங்கோ யார் என வினவின் எங்கோக்
களமர்க்கு அரித்த விளையல் வெங்கள்
யாமைப் புழுக்கின் காமம் வீட ஆரா
ஆரல் கொழுஞ் சூடு அம் கவுள் அடாஅ
வைகு தொழின் மடியும் மடியா விழவின்
யாணர் நல் நாட்டுள்ளும் பாணர்
பைதல் சுற்றத்துப் பசிப் பகை ஆகிக்
கோழியோனே கோப்பெருஞ்சோழன்
பொத்தில் நண்பின் பொத்தியொடு கெழீஇ
வாய் ஆர் பெரு நகை வைகலும் நமக்கே.

Puranānūru 212, Poet Pisirānthaiyār sang for Kōperunchōlan, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
If you ask me who my king is, my king rules
a prosperous fine country where laborers drink
filtered, aged, desirable liquor and eat cooked
tortoises without limits, their cheeks bulging
with roasted eels, as they forget their
occupation and celebrate perpetual festivals.
He is enemy to the hunger of bards and their
suffering relatives.  He is Kōperunchōlan of
Uraiyūr, friend of Pothi, with whom he has a
perfect friendship filled with laughter every day.

Notes:  Pothi mentioned in the poem is poet Pothiyār, a friend of Kōperunchōlan (poems 217, 220, 221 and 222).  Pothiyār joined gave up his life after the birth of his son.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  The poet Pisirānthaiyār wrote Puranānūru 67, 184, 191 and 212.  King Kōperunchōlan sat facing the north and killed himself since he had problems with his sons.  The poet Pisirānthaiyār who was his friend, joined him in death.  Also, there were other poets who sat near the king and starved to death along with him, facing the north.

Meanings:  நுங்கோ யார் என வினவின் – if you ask me who my king is, எங்கோ – my king, களமர்க்கு – to the field laborers, அரித்த – filtered, விளையல் வெங்கள் – aged desirable liquor, யாமைப் புழுக்கின் – with cooked tortoises, காமம் – desire, வீடஆரா – without any limits, ஆரல் – eels, கொழுஞ்சூடு – cooked big meat pieces, அங்கவுள் அடாஅ – lovely cheeks filled, வைகுதொழின் மடியும் – forgetting their jobs, மடியா விழவின் – with perpetual festivals, யாணர் – prosperity, நல் நாட்டுள்ளும் – in (his) good country, பாணர் – bards, பைதல் சுற்றத்து – to the suffering relatives, பசிப் பகையாகி – became the enemy of hunger, கோழியோனே – he is the king in Uraiyūr, கோப்பெருஞ்சோழன் – Kōperunchōlan, பொத்து இல் – without blemish, perfect, நண்பின் பொத்தியொடு கெழீஇ – close friendship with poet Pothi, வாயார் பெரு நகை – truthful great joy, வைகலும் நக்கே – happiness every day

புறநானூறு 213, பாடியவர்: புல்லாற்றூர் எயிற்றியனார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ்சோழன், திணை: வஞ்சி, துறை: துணை வஞ்சி
மண்டு அமர் அட்ட மதனுடை நோன் தாள்
வெண்குடை விளக்கும் விறல் கெழு வேந்தே
பொங்கு நீர் உடுத்த இம் மலர்தலை உலகத்து
நின் தலை வந்த இரு வரை நினைப்பின்
தொன்றுறை துப்பின் நின் பகைஞரும் அல்லர்
அமர் வெங்காட்சியொடு மாறு எதிர்பு எழுந்தவர்
நினையுங் காலை நீயும் மற்றவர்க்கு
அனையை அல்லை அடு மான் தோன்றல்
பரந்து படு நல்லிசை எய்தி மற்று நீ
உயர்ந்தோர் உலகம் எய்திப் பின்னும்
ஒழித்த தாயும் அவர்க்கு உரித்து அன்றே
அதனால் அன்னது ஆதலும் அறிவோய் நன்றும்
இன்னும் கேண்மதி இசை வெய்யோயே
நின்ற துப்பொடு நின் குறித்து எழுந்த
எண்ணில் காட்சி இளையோர் தோற்பின்
நின் பெரும் செல்வம் யார்க்கும் எஞ்சுவையே
அமர் வெஞ் செல்வ நீ அவர்க்கு உலையின்
இகழுநர் உவப்பப் பழி எஞ்சுவையே
அதனால் ஒழிகதில் அத்தை நின் மறனே வல் விரைந்து
எழுமதி வாழ்க நின் உள்ளம் அழிந்தோர்க்கு
ஏமம் ஆகும் நின் தாள் நிழல் மயங்காது
செய்தல் வேண்டுமால் நன்றோ வானோர்
அரும் பெறல் உலகத்து ஆன்றவர்
விதும்புறு விருப்பொடு விருந்து எதிர் கொளற்கே.

Puranānūru 213, Pullatrūr Eyitriyanār sang to Kōperunchōlan – when his two sons fought with him
O victorious king with great
strength and effort
who kills in ferocious battles!
You with a bright white umbrella
that protects!
If you think about the two men who
are advancing against you in this wide
world that is draped by overflowing
oceans, they are not ancient enmies of
yours with strength.
If your sons who have risen up against
you think, they will know that you are not
their enemy,
O lord owning murderous elephants!

You have earned wide-ranging reputation,
and when you go to the higher world
the rights that you would relinquish
will be theirs by inheritance.
So understand this well, and listen to me,
O King who desires glory!

If these youngsters who have risen up
against you with strength and thoughtless
ideas lose, to whom will you leave your
great wealth, O king who desires battles?
If you lose to them,
people who despise you will be joyous
and you will earn blame!

Destroy your martial courage!
Rise up fast.  May your heart live long!
If the shade afforded by your feet
which is a refuge to those in distress
not lose respect,
and for those in the hard-to-attain world
where celestials live to receive you as
a guest among them, you must act well!

Notes:  This is the only poem written by this poet, who came from a town called Pullatrūr.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.   The poet approached the King Kōperunchōlan when he was getting ready to wage a war against his sons who were fighting with him, and sang this.  This caused the king to change his mind.  He sat facing north, starved and killed himself.  The poet Pisirānthaiyār, who was his friend, joined him in death.  Also, there were other poets who sat near the king and starved to death along with him, facing the north.

Meanings:  மண்டு அமர் அட்ட – killing in battles, மதனுடை நோன் தாள் – great strength and effort, வெண் குடை விளக்கும் – umbrella that brightens (the world), விறல் கெழு வேந்தே – O victorious brave king, பொங்கு நீர் உடுத்த – draped by overflowing water, இம் மலர் தலை – this big place, this wide place, உலகத்து – in the world, நின் தலைவந்த இருவரை நினைப்பின் – if you think about these two men coming to attacking you, தொன்றுறை துப்பின் நின் பகைஞரும் அல்லர் – they are not your ancient enemies with strength, அமர் வெங் காட்சியொடு மாறு எதிர்பு எழுந்தவர் – those who have risen up against you in enmity in a fierce battle, நினையுங் காலை – when they think about it, நீயும் மற்றவர்க்கு அனையை அல்லை – that you are not an enemy of that nature, அடு மான் தோன்றல் – O lord of murderous elephants, பரந்து படு நல்லிசை எய்தி – you have gained wide-ranging reputation, மற்று நீ உயர்ந்தோர் உலகம் எய்தி – when you go the world of the superior ones, பின்னும் ஒழித்த தாயும் அவர்க்கு உரித்து அன்றே – your right that you relinquish would be theirs, அதனால் – so, அன்னது ஆதலும் அறிவோய் – understand what will happen, நன்றும் – good, இன்னும் கேண்மதி – listen to me further, இசை வெய்யோயே – O you who longs for fame, நின்ற துப்பொடு – with strength, நின் குறித்து – targeting you, marking you,  எழுந்த எண்ணில் காட்சி இளையோர் தோற்பின் – if the youngsters who rise up to you with thoughtless ideas lose, நின் பெரும் செல்வம் யார்க்கும் எஞ்சுவையே – to whom will leave your great wealth, அமர் வெஞ் செல்வ – O ruler desiring battles, நீ அவர்க்கு உலையின் – if you should lose to them, இகழுநர் உவப்ப – those who dislike you will rejoice, பழி எஞ்சுவையே – you will end up with blame, அதனால் – so, ஒழிகதில் அத்தை நின் மறனே – destroy your martial courage , வல் விரைந்து எழுமதி – rise up with strength, வாழ்க நின் உள்ளம் – may your mind live for long, அழிந்தோர்க்கு ஏமம் ஆகும் நின் தாள் நிழல் – your feet which is refuge to those who suffer, மயங்காது செய்தல் வேண்டுமால் – if you do not want to lose respect, நன்றோ – good act, வானோர் – the celestials, those in heaven, அரும் பெறல் உலகத்து – in the world that is difficult to attain, ஆன்றவர் விதும்புறு விருப்பொடு விருந்து எதிர் கொளற்கே – they will receive you among them as a desired guest

புறநானூறு 214, பாடியவர்: கோப்பெருஞ்சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
செய்குவம் கொல்லோ நல்வினை எனவே
ஐயம் அறாஅர் கசடு ஈண்டு காட்சி
நீங்கா நெஞ்சத்துத் துணிவு இல்லோரே
யானை வேட்டுவன் யானையும் பெறுமே
குறும்பூழ் வேட்டுவன் வறுங்கையும் வருமே
அதனால் உயர்ந்த வேட்டத்து உயர்ந்திசினோர்க்குச்
செய்வினை மருங்கின் எய்தல் உண்டு எனின்
தொய்யா உலகத்து நுகர்ச்சியும் கூடும்
தொய்யா உலகத்து நுகர்ச்சி இல் எனின்
மாறிப் பிறப்பின் இன்மையும் கூடும்
மாறிப் பிறவார் ஆயினும் இமயத்துக்
கோடுயர்ந்தன்ன தம்மிசை நட்டுத்
தீதில் யாக்கையொடு மாய்தல் தவத்தலையே.

Puranānūru 214, King Kōperunchōlan sang this, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji
Those who have no strength, whose views are
are flawed, will have doubts about their actions.
A hunter who hunts for an elephant will find it.
A hunter who hunts for a quail will return with
empty hands.

So noble men with high aspirations,
who because of their own actions, achieve
what they want, and there will be pleasures
in the upper world.  Even if they do not
attain the pleasures of the upper world,
they might not have to be born again.
If they are never to be born again,
it would be great to die with a faultless body,
with one’s fame as high as the tall Himalayas!

Meanings:  செய்குவம் கொல்லோ – will we do, நல்வினை – good acts, எனவே – so, ஐயம் அறாஅர் – they do not remove their doubts, கசடு ஈண்டு காட்சி – views are with flaws, நீங்கா – not removed, நெஞ்சத்து – with hearts, துணிவு இல்லோரே – those who have no strength, யானை வேட்டுவன் – an elephant hunter, யானையும் பெறுமே – he will get an elephant, குறும்பூழ் –quail, காடை, வேட்டுவன் – hunter, வறுங்கையும் வருமே – he will return with empty hands, அதனால் – so, உயர்ந்த வேட்டத்து – those will high aspirations, உயர்ந்திசினோர்க்கு – to the noble men, செய்வினை மருங்கின் – because of good deeds, எய்தல் உண்டெனின் – if they achieve that, தொய்யா உலகத்து – in the upper world, நுகர்ச்சியும் கூடும் – pleasures will accumulate, தொய்யா உலகத்து – in the upper world , நுகர்ச்சி இல்லெனின் – even if there are no pleasures, மாறிப் பிறப்பின் இன்மையும் கூடும் – possible to be born again and achieve sorrow, மாறிப் பிறவார் ஆயினும் – if they never have to be born again, இமயத்துக் கோடு உயர்ந்தன்ன – like the tall peaks of the Himalayas, தம்மிசை நட்டு – establishing one’s fame, தீது இல் யாக்கையொடு – with a pure body, மாய்தல் – to die, தவத்தலையே – it  is very special

புறநானூறு 215, பாடியவர்: கோப்பெருஞ்சோழன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
கவைக் கதிர் வரகின் அவைப்புறுவாக்கல்
தாதெரு மறுகின் போதொடு பொதுளிய
வேளை வெண் பூ வெண் தயிர்க் கொளீஇ
ஆய் மகள் அட்ட அம் புளி மிதவை
அவரை கொய்யுநர் ஆர மாந்தும்
தென்னம் பொருப்பன் நன்னாட்டு உள்ளும்
பிசிரோன் என்ப என் உயிர் ஓம்புநனே
செல்வக் காலை நிற்பினும்
அல்லல் காலை நில்லலன் மன்னே.

Puranānūru 215, King Kōperunchōlan sang about Pisirānthaiyar, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
They say Ānthai lives in Pisir town in the
southern king’s fine country with Pothikai
Mountain, where a herder woman cooks a
meal with fork-eared pounded millet,
pours on it white curds and white velai
flowers that grow in profusion on the streets
with cow dung dust, and serves with gravy
with lovely tamarind, for avarai bean pickers
to eat to their full.

He is one who nurtures my life!  Even though
he stayed away from me when I was wealthy,
he will not stay away in my time of pain!

Notes:  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  King Kōperunchōlan utters these words to the wise men who say that poet Pisiranthaiyār will not come to join him in death.  King Kōperunchōlan sat facing the north and killed himself since he had problems with his sons.  The poet Pisirānthaiyār, who was his friend, came from far away Pāndiya Nadu and joined him in death.  Also, there were other poets who sat near the king and starved to death along with him, facing the north.  Natrinai 343 – தாது எரு மறுகின், Natrinai 271 – பைந் தாது எருவின் வைகு, Kalithokai 103 – தாது எரு மன்றத்து, Kalithokai 108 – தாது உக்கன்ன தாது எரு மன்றத்து, Puranānūru 33 – தாது எரு மறுகின், Puranānūru 311 – தாது எரு மறுகின், Kurunthokai 46 – மன்றத்து எருவின் நுண் தாது.

Meanings:  கவைக் கதிர் – forked grain spears, வரகின் – milllet’s, அவைப்புறு – pounded,  ஆக்கல் – cooked, தாது எரு மறுகின் – on the streets with cow dung dust, on the streets with pollen dust, on the streets with dust, போதொடு – with flowers, பொதுளிய – filled, வேளை – vēlai flowers, வெண் பூ – white flowers, வெண் தயிர்க் கொளீஇ – with white curds, poured white curds, ஆய் மகள் – herder woman, அட்ட – cooked, அம் புளி – lovely tamarind, fine tamarind, மிதவை – porridge, gruel, அவரை – avarai beans, field beans, கொய்யுநர் – those who pluck, ஆர – abundantly, மாந்தும் – to eat, தென்னம் பொருப்பன் – southern king who owns a mountain (Pothikai), நன்னாட்டு உள்ளும் – inside his good land, பிசிரோன் –  poet Ānthai from Pisir town, Pisirānthai, என்ப – they say, என் உயிர் ஓம்புநனே – my friend who protects my life, செல்வக் காலை – when I was rich, when I was ruling and had wealth, நிற்பினும் – even though he stayed away, அல்லல் காலை – in times of pain, நில்லலன் மன்னே – he will not stay away from me

புறநானூறு 216, பாடியவர்: கோப்பெருஞ்சோழன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
கேட்டல் மாத்திரை அல்லது யாவதும்
காண்டல் இல்லாது யாண்டு பல கழிய
வழு இன்று பழகிய கிழமையர் ஆயினும்
அரிதே தோன்றல் அதற்பட ஒழுகல் என்று
ஐயம் கொள்ளன்மின் ஆர் அறிவாளீர்
இகழ்விலன் இனியன் யாத்த நண்பினன்
புகழ் கெட வரூஉம் பொய் வேண்டலனே
தன் பெயர் கிளக்கும் காலை என் பெயர்
பேதைச் சோழன் என்னும் சிறந்த
காதற் கிழமையும் உடையவன் அதன்தலை
இன்னது ஓர் காலை நில்லலன்
இன்னே வருகுவன் ஒழிக்க அவற்கு இடமே.

Puranānūru 216, King Kōperunchōlan sang about Pisirānthaiyar, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
O wise ones! Do not doubt him!
You say, “You have heard of him,
but have not seen him though
many years have passed.  It is rare
that he will come, despite your faultless,
close friendship with him. He will not
act on that friendship now.”

He has never hurt me. He is a sweet man.
He is my intimate friend. He will not ruin
his renown by deception.
Whenever he offers his name, he says, “My
name is that of a naive Chōlan.” He has
great love for me.  He has the right.  And so,
he will not stay away from me at a time like this.
He will come soon!  Keep a place for him!

Notes:  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  King Kōperunchōlan sat facing the north and killed himself since he had problems with his sons.  The poet Pisirānthaiyār, who was his friend, came from far away Pāndiya Nadu and joined him in death.  Also, there were other poets who sat near the king and starved to death along with him, facing the north.  According to the traditional interpretation, the king and poet Pisirānthaiyār had never met in person, but had a deep friendship.

Meanings:  கேட்டல் மாத்திரை – ‘to the extent that you have heard about him’ according to the traditional interpretation, ‘to the extent that we have heard about him’ is another interpretation, அல்லது யாவதும் – or totally, காண்டல் இல்லாது – not having seen him, யாண்டு பல கழிய – many years have passed, வழுவின்று பழகிய கிழமையர் ஆயினும் – even though you have a faultless close friendship with him, அரிதே – it is rare, தோன்றல் – for him to appear, அதற்பட ஒழுகல் – acting on that, என்று ஐயம் கொள்ளன்மின் – do not doubt that, ஆர் அறிவாளீர் – O people with great intelligence, இகழ்விலன் – he has not hurt me, இனியன் – he is a sweet man, யாத்த நண்பினன் – he is a close friend, புகழ் கெட வரூஉம் – ruining his fame, பொய் வேண்டலனே – he does not lie, தன் பெயர் கிளக்கும் காலை – whenever he utters his name, என் பெயர் – my name, பேதைச் சோழன் – naive Chōlan, என்னும் சிறந்த – is special, காதற் கிழமையும் உடையவன் – he has flawless love for me, அதன்தலை – for that reason, இன்னதோர் காலை நில்லலன் – he will not stay away from me now, இன்னே வருகுவன் – he will come soon, ஒழிக்க அவற்கு இடமே – reserve a  space for him

புறநானூறு 217, பாடியவர்: பொத்தியார் – பிசிராந்தையாரைப் பற்றியும் கோப்பெருஞ்சோழனைப் பற்றியும், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
நினைக்கும் காலை மருட்கை உடைத்தே
எனைப் பெரும் சிறப்பினோடு ஈங்கு இது துணிதல்
அதனினும் மருட்கை உடைத்தே பிறன் நாட்டுத்
தோற்றம் சான்ற சான்றோன் போற்றி
இசை மரபு ஆக நட்புக் கந்தாக
இனையதோர் காலை ஈங்கு வருதல்
வருவன் என்ற கோனது பெருமையும்
அது பழுது இன்றி வந்தவன் அறிவும்
வியத்தொறும் வியத்தொறும் வியப்பு இறந்தன்றே
அதனால் தன் கோல் இயங்காத் தேயத்து உறையும்
சான்றோன் நெஞ்சுறப் பெற்ற தொன்று இசை
அன்னோனை இழந்த இவ் உலகம்
என் ஆவது கொல் அளியது தானே.

Puranānūru 217, Poet Pothiyār sang for Pisiranthaiyār and Kōperunchōlan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
It is amazing, when thinking about the
king who decided to give up his life.
Even more amazing is that a wise man
who lives in another country, a man of
renown, with friendship as his support,
should come here at this sorrowful time.

The pride of the king who said that his friend
would come, and the wisdom of the faultless
one who came, is a wonder of wonders!

What will become of this pitiable world
when it loses a king of long-standing glory
who owned the heart of a noble man living in
a land where the king’s justice rod did not reach?

Notes:  This poet wrote Puranānūru 217, 220, 221, 222 and 223.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.   King Kōperunchōlan sat facing the north and killed himself since he had problems with his sons.  The poet Pisirānthaiyār who was his friend, came from far away Pāndiya Nadu and joined him in death.  The poet Pothiyār, along with other poets wanted to sit with him and die.  The king bade Pothiyār to attend to his pregnant wife and come later, after his son was born.  Pothiyār came after the birth of his son and sat next to the king’s memorial stone and died.

Meanings:  நினைக்கும் காலை – when thinking about it (about the king who sat facing the north to give up his life), மருட்கை உடைத்தே – it is amazing, எனைப் பெரும் சிறப்பினோடு – even with greatness, ஈங்கு – here, இது துணிதல் – with strength for this, அதனினும் மருட்கை உடைத்தே – more amazing than that, பிறன் நாட்டுத் தோற்றம் சான்ற சான்றோன் – the wise man who lives in another country, Pisirānthaiyār, போற்றி இசை மரபு ஆக – a man with great renown, நட்புக் கந்தாக – friendship as a staff, friendship as a support, இனையதோர் காலை ஈங்கு வருதல் – that he should come here at this sorrowful/difficult time, வருவன் என்ற கோனது பெருமையும் – the pride of the king who said that he will come, அது பழுது இன்றி வந்தவன் அறிவும் – the wisdom of the faultless one who came, வியத்தொறும் வியத்தொறும் வியப்பு இறந்தன்றே – it is a wonder of wonders, அதனால் – so, தன் கோல் இயங்காத் தேயத்து – in the land where he does not rule with his justice rod, in the land where he does not rule with his scepter, உறையும் சான்றோன் – the wise man who lives there, நெஞ்சுறப் பெற்ற தொன்று இசை அன்னோனை இழந்த – to lose that man with ancient fame who had Pisirānthaiyār in his heart, இவ் உலகம் என் ஆவது கொல் – what will happen to this world, அளியது தானே – it is pitiable, it is pitiful

புறநானூறு 218, பாடியவர்: கண்ணகனார் – பிசிராந்தையாரைப் பற்றியும் கோப்பெருஞ்சோழனைப் பற்றியும், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
பொன்னும் துகிரும் முத்தும் மன்னிய
மா மலை பயந்த காமரு மணியும்
இடை படச் சேய ஆயினும் தொடை புணர்ந்து
அரு விலை நன் கலம் அமைக்கும் காலை
ஒரு வழித் தோன்றியாங்கு என்றும் சான்றோர்
சான்றோர் பாலர் ஆப
சாலார் சாலார் பாலர் ஆகுபவே.

Puranuru 218, Poet Kannakanār sang for Kōperunchōlan and Pisiranthaiyār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Though they arise far from one another, lovely
gems yielded by immovable mountains, gold,
coral and pearls fastened together, make a fine
ornament of immense value.  So are the noble
people who are found in the company of noble
people and vile people who are with vile people!

Notes:   This is the only poem written by this poet.  This was sungby poet Kannakanār, when he saw King Pisiranthaiyār starving to death, facing north.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.

Meaning:    பொன்னும் – gold, துகிரும் – and coral, முத்தும் – and pearls, மன்னிய – immovable, stable, மாமலை – huge mountains, பயந்த – yielded, காமரு மணியும் – and beautiful gems (sapphires), இடைபட – between, சேய ஆயினும் – even though they are far away, தொடை புணர்ந்து – fastened together, அருவிலை நன் கலம் – precious fine jewel, அமைக்கும் காலை – when fixed like that, ஒருவழித் தோன்றியாங்கு – like they arose in one single place, என்றும் – always, சான்றோர் சான்றோர் பாலர் ஆப – wise people are found in the company of wise, சாலார் சாலார் பாலர் ஆகுபவே – those without wisdom will be found with those without wisdom, vile people are found in the company of the vile

புறநானூறு 219, பாடியவர்: கருவூர்ப் பெருஞ்சதுக்கத்துப் பூதநாதனார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ்சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
உள் ஆற்றுக் கவலைப் புள்ளி நீழல்
முழூஉ வள்ளுரம் உணக்கும் மள்ள
புலவுதி மாதோ நீயே
பலரால் அத்தை நின் குறி இருந்தோரே.

Puranānūru 219, Poet Karuvūr Perunchathukkathu Poothanākanār sang to Kōperunchōlan
O warrior who is wasting away your body flesh
under the dappled shade on this islet in the river!
You seem to be angry with me.  There are many
who have complied with your wishes and sat with you!

Notes:  The poet Perumkaruvūr Sathukkathu Poothanākanār sang this when he saw King Kōperunchōlan facing north and starving himself to death.  The king was dying and unable to talk.  The poet takes it as the king being angry with him.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.   This is the only poem written by this poet.

Meanings:  உள் ஆற்று – inside the river, கவலை – river islet, புள்ளி நீழல் – dotted shade, முழூஉ வள்ளுரம் உணக்கும் – wasting away your body flesh, மள்ள – O warrior, புலவுதி மாதோ நீயே – you appear to hate me, you appear to be angry with me, பலரால் – by many, அத்தை – அசை, an expletive, நின் குறி இருந்தோரே – those who complied to your wish

புறநானூறு 220, பாடியவர்: பொத்தியார்,  பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ்சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
பெருஞ் சோறு பயந்து பல் யாண்டு புரந்த
பெருங் களிறு இழந்த பைதல் பாகன்
அது சேர்ந்து அல்கிய அழுங்கல் ஆலை
வெளில் பாழாகக் கண்டு கலுழ்ந்தாங்குக்
கலங்கினேன் அல்லனோ யானே பொலந்தார்த்
தேர் வண் கிள்ளி போகிய
பேர் இசை மூதூர் மன்றம் கண்டே?

Puranānūru 220, Poet Pothiyār sang for Kōperunchōlan on seeing Uraiyūr city, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Like an elephant keeper
who protected his huge elephant
for many years, providing it great
balls of rice, grieving on seeing its
pitiable stall and the post ruined,
did I not cry when I looked at the
public square of the renowned ancient
city which Killi wearing a gold garland
and donating chariots, had left?

Notes:  This poet wrote Puranānūru 217, 220, 221, 222 and 223.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  After Pothiyār saw Kōperunchōlan facing north and starving himself to death, he returned to Uraiyūr, the Chōla capital, wept and sang this song.  Kōperunchōlan sat facing the north and died, when he had problems with his sons.  The poet Pothiyār, along with other poets wanted to sit with him and die.  The king bade Pothiyar to attend to his pregnant wife and come later.  Pothiyar came after the birth of his son and sat next to the king’s memorial stone and died.   John Ralston Marr does not agree with the ancient colophon (which was written a few centuries after the poems – possibly around the 4th century) where the word ‘போகிய’ is interpreted as dead.  He thinks it could be just that the king left the city.

Meanings:  பெரும் சோறு பயந்து – gave big balls of rice, பல் யாண்டு புரந்த – protected for many years, பெரும் களிறு இழந்த பைதல் பாகன் – sad elephant keeper who lost his big male elephant, அது சேர்ந்து – where it used to be, அல்கிய – stayed, அழுங்கல் ஆலை – pitiable/loud shed/stall/pavilion, வெளில் பாழாகக் கண்டு – on seeing the post ruined, கலுழ்ந்தாங்கு – like how he cried, கலங்கினேன் அல்லனோ யானே – was I not distressed, did I not cry, பொலந்தார் – golden garland, தேர் வண் – donated chariots, கிள்ளி போகிய – Killi (Chōlan) left/passed on, பேர் இசை மூதூர் மன்றம் கண்டே – on seeing the public grounds of the very famous town

புறநானூறு 221, பாடியவர்: பொத்தியார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ்சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
பாடுநர்க்கு ஈத்த பல் புகழன்னே
ஆடுநர்க்கு ஈத்த பேர் அன்பினனே
அறவோர் புகழ்ந்த ஆய் கோலன்னே
திறவோர் புகழ்ந்த தின் நண்பினனே
மகளிர் சாயல் மைந்தர்க்கு மைந்து
துகள் அறு கேள்வி உயர்ந்தோர் புக்கில்
அனையன் என்னாது அத் தக்கோனை
நினையாக் கூற்றம் இன் உயிர் உய்த்தன்று
பைதல் ஒக்கல் தழீஇ அதனை
வைகம் வம்மோ வாய்மொழிப் புலவீர்
நனந்தலை உலகம் அரந்தை தூங்கக்
கெடுவில் நல்லிசை சூடி
நடுகல் ஆயினன் புரவலன் எனவே.

Puranānūru 221, Poet Pothiyār sang for Kōperunchōlan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
He was well-renowned for giving gifts to singers!
He was a greatly kind to dancers he gifted!
He was praised by the righteous for his just scepter!
His friendship was praised by the discerning!
He was gentle with women!  Powerful to the powerful!
He sheltered the great ones of faultless Vedas!

Not considering all this, Death, without thinking,
seized his sweet life, the man with distinction.
Embrace your grieving families and come!
Let us berate Death, O poets of honest words,
for causing this wide world to suffer,
making the man who sheltered us and took on fine,
faultless fame, to become a memorial stone!

Notes:   This poet wrote Puranānūru 217, 220, 221, 222 and 223.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.    Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  Kōperunchōlan sat facing north and died, when he had problems with his sons.  The poet Pothiyār, along with other poets wanted to sit with him and die.  The king bade Pothiyar to attend to his pregnant wife and come later.  Pothiyar came after the birth of his son and sat next to the king’s memorial stone and died.   In 222, the poet Pothiyār speaks in front of the memorial stone of King Kōperunchōlan.

Meanings:  பாடுநர்க்கு ஈத்த பல் புகழன்னே – he was well renowned for giving gifts to singers, ஆடுநர்க்கு ஈத்த பேர் அன்பினனே – he showed great kindness to dancers he gifted to, அறவோர் புகழ்ந்த ஆய் கோலன்னே – he was praised by the righteous for his just scepter (analyzed and fair), திறவோர் புகழ்ந்த திண் நண்பினனே – his firm friendship was praised by the discerning, மகளிர் சாயல் – gentle to women, மைந்தர்க்கு மைந்து – he was powerful to the powerful, துகள் அறு கேள்வி உயர்ந்தோர் புக்கில் – he sheltered the great ones of the faultless Vedas, அனையன் என்னாது – not considering that he was such a person, அத் தக்கோனை – that man with distinction, நினையாக் கூற்றம் – Death that did not think, இன் உயிர் உய்த்தன்று – seized his sweet life, பைதல் ஒக்கல் தழீஇ – embrace your grieving families, அதனை வைகம் வம்மோ – come! let us berate it, வாய்மொழிப் புலவீர் – O poets whose words are honest, நனந்தலை உலகம் – world with wide spaces, அரந்தை தூங்க – suffer in sorrow, sway in sorrow, கெடு இல் – without fault, நல்லிசை – fine fame, சூடி – wore, took on, நடுகல் ஆயினன் – he became a memorial stone, புரவலன் – the one who protected us, our patron, எனவே – for that

புறநானூறு 222, பாடியவர்: பொத்தியார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ்சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
அழல் அவிர் வயங்கிழைப் பொலிந்த மேனி
நிழலினும் போகா நின் வெய்யோள் பயந்த
புகழ் சால் புதல்வன் பிறந்த பின் வா என
என் இவண் ஒழித்த அன்பிலாள
எண்ணாது இருக்குவை அல்லை
என் இடம் யாது மற்று இசை வெய்யோயே.

Puranānūru 222, Poet Pothiyār sang for Kōperunchōlan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Saying, “Come here after your famed son is born
to your beloved wife who does not leave your shade,
her body glowing with bright jewels burnished in
fire,” you chased me away without any kindness!

It is not that you don’t think about it,
you who long for fame!  Where is my place?

Notes:  This poet wrote Puranānūru 217, 220, 221, 222 and 223.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.   Pothiyār returned after his son was born, and sang this song to the memorial stone of the Kōperunchōlan.   Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  Kōperunchōlan sat facing north and died, when he had problems with his sons.  The poet Pothiyār, along with other poets wanted to sit with him and die.  The king bade Pothiyar to attend to his pregnant wife and come later.  Pothiyar came after the birth of his son and sat next to the king’s memorial stone and died.  In this poem, he talks to the memorial stone of Kōperunchōlan.

Meanings:  அழல் – flame, அவிர் – gleaming, வயங்கிழை – bright ornaments, பொலிந்த மேனி – glowing body, நிழலினும் போகா – does not leave your shade, நின் வெய்யோள் – the one desired by you, பயந்த – yielded, புகழ் சால் புதல்வன் – son with great fame, பிறந்த பின் வா – come after he is born, என – thus, என் இவண் ஒழித்த – you chased me away from here, you dismissed me from here, அன்பிலாள – one without love, எண்ணாது இருக்குவை அல்லை – it is not that you don’t think about it (my feelings), என் இடம் யாது – where is my space, மற்று இசை வெய்யோயே – you who long for fame

புறநானூறு 223, பாடியவர்: பொத்தியார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ்சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
பலர்க்கு நிழலாகி உலகம் மீக்கூறித்
தலைப்போகன்மையின் சிறு வழி மடங்கி
நிலைபெறு நடுகல் ஆகியக் கண்ணும்
இடங் கொடுத்து அளிப்ப மன்ற உடம்போடு
இன்னுயிர் விரும்பும் கிழமைத்
தொல் நட்புடையார் தம் உழைச் செலினே.

Puranānūru 223, Poet Pothiyār sang for Kōperunchōlan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
They became shade to many and were
praised by the world.  When they could
not achieve their goals, they sat down
in tiny spaces and became eternal memorial
stones.  If someone goes to them with desire
like sweet life has for a body, they will still
make a place for the right person!

Notes:  This poet wrote Puranānūru 217, 220, 221, 222 and 223.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  Kōperunchōlan gave Pothiyār a place, even though he was a memorial stone. As the poet sat facing north to starve himself to death, he sang this song.  Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  In 222, the poet Pothiyār speaks to the memorial stone of King Kōperunchōlan.   Kōperunchōlan sat facing north and died, when he had problems with his sons.  The poet Pothiyār, along with other poets wanted to sit with him and die.  The king bade Pothiyar to attend to his pregnant wife and come later.  Pothiyar came after the birth of his son and sat next to the king’s memorial stone and died.

Meanings:  பலர்க்கு நிழலாகி – becoming shade to many, உலகம் மீக்கூறி – being praised by the world, தலைப்போகன்மையின் – since they could not go to the end, since they could not achieve their goals, சிறு வழி மடங்கி – sat down in a small place, நிலைபெறு நடுகல் ஆகியக் கண்ணும் – even when they became eternal/stable memorial stones, இடங் கொடுத்து அளிப்ப – they will offer them the place, மன்ற – for sure, or an expletive, அசை, உடம்போடு இன்னுயிர் விரும்பும் கிழமைத் தொல் நட்புடையார் – those with rightful long-standing friendships that are like sweet life’s desire for a body, தம் – their, உழை – side, செலினே – if they come

புறநானூறு 224, பாடியவர்: கருங்குழல் ஆதனார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் கரிகால் பெருவளத்தான் (கரிகாலன்), திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
அருப்பம் பேணாது அமர் கடந்ததூஉம்
துணை புணர் ஆயமொடு தசும்புடன் தொலைச்சி
இரும் பாண் ஒக்கல் கடும்பு புரந்ததூஉம்
அறம் அறக் கண்ட நெறி மாண் அவையத்து
முறைநற்கு அறியுநர் முன்னுறப் புகழ்ந்த
பவியற் கொள்கைத் துகள் அறு மகளிரொடு
பருதி உருவின் பல் படைப் புரிசை
எருவை நுகர்ச்சி யூப நெடுந்தூண்
வேத வேள்வித் தொழில் முடித்ததூஉம்
அறிந்தோன் மன்ற அறிவுடையாளன்
இறந்தோன் தானே அளித்து இவ்வுலகம்
அருவி மாறி அஞ்சுவரக் கருகிப்
பெரு வறம் கூர்ந்த வேனில் காலைப்
பசித்த ஆயத்துப் பயன் நிரை தருமார்
பூ வாள் கோவலர் பூவுடன் உதிரக்
கொய்து கட்டு அழித்த வேங்கையின்
மெல் இயல் மகளிரும் இழை களைந்தனரே.

Puranānūru 224, Poet Karunkulal Āthanār sang for Chōlan Karikāl Peruvalathān (Karikālan), Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
He was victorious in battles, not sparing enemy
fortresses.  He drank pots of liquor with friends, and
took care of bards and relatives.
Surrounded by his faultless women with pure principles,
he performed Vedic rituals in the court of righteousness
where justice is practiced, where those with knowledge
stand and praise, within the many circular walls where
a post rises next to where vultures are fed.
He with all that knowledge and wisdom died and now
this world needs to be pitied.

Like vēngai trees that cattle herders strip with their
sharp swords to feed their hungry cattle in the fierce
heat of summer when waterfalls dry up, cutting
the branches as the flowers drop,
his delicate natured women discarded their jewels.

Notes:  Puranānūru poems 7, 66 and 224 were written for Karikālan.   This poet wrote Puranānūru poems 7 and 224, both for King Karikālan.   The Pathuppāttu song Pattinappālai was also written for King Karikālan, who brought prosperity to his Chōla kingdom.  He was tutored by his uncle, poet Irumpidarthalaiyār from an early age.

Meanings:  அருப்பம் பேணாது – not sparing fortresses, அமர் கடந்ததூஉம் – winning battles, துணை புணர் ஆயமொடு – with close friends, தசும்புடன் தொலைச்சி – reduced pots of liquor, drank pots of liquor, இரும் பாண் ஒக்கல் – large families of bards, கடும்பு புரந்ததூஉம் – taking care of relatives, அறம் அற கண்ட – just ways seen, நெறி மாண் அவையத்து – in the court of righteousness, முறை நற்கு அறியுநர் – those who know the proper methods, முன்னுறப் புகழ்ந்த – stand in front and praise, பவியற் கொள்கை – pure principles, துகள் அறு மகளிரொடு – with his faultless women, பருதி உருவின் – in the shape of the sun, in circular shape, பல் படைப் புரிசை – many walls, எருவை நுகர்ச்சி யூப – posts for vultures to eat, நெடுந் தூண் – tall pillars, வேத வேள்வித் தொழில் முடித்ததூஉம் – finished the Vedic rituals, அறிந்தோன் மன்ற அறிவுடையாளன் இறந்தோன் – the intelligent man who knew well died, தானே அளித்து இவ் வுலகம் – this world is pitiful, அருவி மாறி – waterfalls change, அஞ்சுவர – fierce, கருகிப் பெரு வறம் கூர்ந்த வேனில் – dried up very much in very hot summer, காலை – at that time, பசித்த ஆயத்துப் பயன் நிரை தருமார் – to feed their hungry cattle herds, பூ வாள் – swords to cut flowers, கோவலர் – cattle herders, பூவுடன் உதிரக் கொய்து – plucked as flowers fell, கட்டு அழித்த வேங்கையின் மெல் இயல் மகளிரும் இழை களைந்தனரே – delicate natured women removed their jewels like kino trees which are ruined, Pterocarpus marsupium

புறநானூறு 225, பாடியவர்: ஆலத்தூர் கிழார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் நலங்கிள்ளி, திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
தலையோர் நுங்கின் தீங்சோறு மிசைய
இடையோர் பழத்தின் பைங்கனி மாந்தக்
கடையோர் விடுவாய்ப் பிசிரொடு சுடு கிழங்கு நுகர
நிலமலர் வையத்து வல முறை வளைஇ
வேந்து பீடழித்த ஏந்து வேல் தானையொடு
ஆற்றல் என்பதன் தோற்றம் கேள் இனிக்
கள்ளி போகிய களரியம் பறந்தலை
முள்ளுடை வியன் காட்டதுவே நன்றும்
சேட்சென்னி நலங்கிள்ளி கேட்குவன் கொல்
இன்னிசைப் பறையொடு வென்றி நுவலத்
தூக்கணங்குரீஇத் தூங்கு கூடு ஏய்ப்ப
ஒருசிறைக் கொளீஇய திரி வாய் வலம்புரி
ஞாலங் காவலர் கடைத்தலைக்
காலைத் தோன்றினும் நோகோ யானே.

Puranānūru 225, Poet Ālathūr Kilār sang for Chōlan Nalankilli, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Those in front of the army ate sweet palmyra
seeds, those in the middle eat sweet palmyra
fruits, those at the end split and ate roasted
tubers with sticky skins, his army of raised spears
that destroyed the pride of kings and circled the
wide world with land with might.  Look now!
His land has become wasteland where kalli and
thorn bushes thrive.

The unused right-whorled conch shells with twisted
mouths that used to hang like dangling nests of
weaver birds, lest Chētchenni Nalankilli might hear,
can be heard now at dawn, along with parai drums at
the gate of a king who protects the earth.  I am in pain!

Notes:  Puranānūru 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 45, 68, 225, 382 and 460 were written for this Chōla king.   This king wrote Puranānūru 73 and 75.  Ālathūr Kilār who came from a town called Ālathūr, wrote Puranānūru 34, 36, 69, 225 and 324.

Meanings:  தலையோர் – those in front, நுங்கின் தீங்சோறு மிசைய – eat the sweet flesh of palm seeds, இடையோர் பழத்தின் பைங்கனி மாந்த – those in the middle eat the palm fruits, கடையோர் விடுவாய்ப் பிசிரொடு சுடு கிழங்கு நுகர – those in the back eat the split roasted roots with sticky skins – panankilangu, நிலம் மலர் வையத்து வல முறை வளைஇ – circled the earth with wide land with strength, வேந்து பீடழித்த ஏந்து வேல் தானையொடு ஆற்றல் என்பதன் தோற்றம் – to his army which ruined the pride of kings by lifting its spears, கேள் இனி – listen now, கள்ளி போகிய – with cactus, களரியம் பறந்தலை – the dry wasteland, முள்ளுடை வியன் காட்டதுவே – in the vast forest with thorns, நன்றும் – good, சேட்சென்னி நலங்கிள்ளி கேட்குவன் கொல் – will Chētchenni Nalankilli listen, இன்னிசைப் பறையொடு வென்றி நுவல – victory sounds of sweet parai drums struck, தூக்கணங்குரீஇத் தூங்கு கூடு ஏய்ப்ப – like the hanging nests of weaver birds, ஒரு சிறைக் கொளீஇய – were on one side, திரி வாய் – twisted mouths, வலம்புரி – right whorled conch shells, ஞாலங் காவலர் கடைத்தலை – at the gate of king who protects the world, காலைத் தோன்றினும் – when the sounds appear in the mornings to wake up the king, நோகோ யானே – I am in pain

புறநானூறு 226, பாடியவர்: மாறோக்கத்து நப்பசலையார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
செற்றன்று ஆயினும் செயிர்த்தன்று ஆயினும்
உற்றன்று ஆயினும் உய்வின்று மாதோ
பாடுநர் போலக் கைதொழுது ஏத்தி
இரந்தன்று ஆகல் வேண்டும் பொலந்தார்
மண்டு அமர் கடக்கும் தானைத்
திண் தேர் வளவன் கொண்ட கூற்றே.

Puranānūru 226, Poet Mārōkathu Nappasalaiyār sang for Chōlan Kulamuttrathu Thunjiya Killivalavan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of the king
If Death had come burning with rage
or came fighting showing his rage,
or just touched him, he would
have been unable to escape.  He
must have come with his palms joined
and raised with respect, like a singer,
to take Valavan who wore a gold garland,
whose chariots were sturdy, and whose
army won victories in harsh battles!

Notes:  Puranānūru poems 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 46, 69, 70, 173, 226, 227, 228, 373, 386, 393 and 397 were written for this Chōla king.   This female poet from Mārōkam town which is near Korkai, wrote Puranānūru 37, 39, 126, 174, 226, 280 and 383.

Meanings:  செற்றன்று ஆயினும் – even if it were burning with rage inside, செயிர்த்தன்று ஆயினும் – even if it were angry on the outside, உற்றன்று ஆயினும் – even if it had just touched, உய்வின்று – unable to escape, மாதோ – asai, an expletive, பாடுநர் போல – like singers, கைதொழுது ஏத்தி – join palms together and praise, இரந்தன்று ஆகல் வேண்டும் – must have begged, பொலந்தார் – gold garland, மண்டு அமர் கடக்கும் தானை – advancing army which won wars, திண் தேர் வளவன் கொண்ட கூற்றே – Death that took Valavan with sturdy chariots, god of death who took Valavan with sturdy chariots

புறநானூறு 227, பாடியவர்: ஆவடுதுறை மாசாத்தனார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
நனி பேதையே நயன் இல் கூற்றம்
விரகு இன்மையின் வித்து அட்டு உண்டனை
இன்னும் காண்குவை நன்வாய் ஆகுதல்
ஒளிறு வாள் மறவரும் களிறும் மாவும்
குருதியம் குரூஉப் புனல் பொரு களத்து ஒழிய
நாளும் ஆனான் கடந்து அட்டு என்றும் நின்
வாடு பசி அருந்திய பழி தீர் ஆற்றல்
நின்னோர் அன்ன பொன் இயல் பெரும் பூண்
வளவன் என்னும் வண்டு மூசு கண்ணி
இனையோன் கொண்டனை ஆயின்
இனி யார் மற்று நின் பசி தீர்ப்போரே?

Puranānūru 227, Poet Āvaduthurai Māsāthanār sang for Chōlan Kulamuttrathu Thunjiya Killivalavan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of the king
O Death without mercy!  O great fool!
Since you have no intelligence, you killed and ate
a seed!  You will know the truth in these words!
Not satisfied with killing daily warriors with
gleaming swords, elephants, and horses whose
bright blood flows in streams,
you killed Valavan who wore gold ornaments
and bee-swarming garlands, who was like you.
Who do you have now to end your hunger?

Notes:  This is the only poem written by this poet.  Puranānūru poems 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 46, 69, 70, 173, 226, 227, 228, 373, 386, 393 and 397 were written for this Chōla king.

Meaning:   நனி பேதையே – O great fool, நயன் இல் கூற்றம் – O Death without mercy, O Yaman without mercy, விரகு இன்மையின் – since you have no intelligence, வித்து அட்டு உண்டனை – you killed and ate the seed, இன்னும் காண்குவை – you will still see it well, நன் வாய் – it is true, ஆகுதல் ஒளிறு வாள் மறவரும் – warriors with bright swords, களிறும் மாவும் – elephants and horses, குருதி அம் குரூஉப் புனல் பொரு களத்து – in the battlefield where streams of bright blood flow, ஒழிய – ruined, நாளும் ஆனான் கடந்து அட்டு – killed endlessly enemies daily in wars, என்றும் நின் வாடு பசி அருத்திய – always to satisfy your great hunger, பழி தீர் ஆற்றல் – faultless ability, நின்னோர் அன்ன – like you, பொன் இயல் – golden, பெரும் பூண் வளவன் – Valavan wearing huge gold ornaments, என்னும் வண்டு மூசு கண்ணி – garland with bees swarming, இனையோன் – man with this trait, கொண்டனை ஆயின் – since you have taken him, இனி யார் மற்று நின் பசி தீர்ப்போரே – who will end your hunger now

புறநானூறு 228, பாடியவர்: ஐயூர் முடவனார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன், திணை: பொதுவியல், துறை: ஆனந்தப் பையுள்
கலம் செய்கோவே கலம் செய்கோவே
இருள் திணிந்தன்ன குரூஉத்திரள் பருஉப் புகை
அகல் இரு விசும்பின் ஊன்றுஞ் சூளை
நனந்தலை மூதூர்க் கலம் செய் கோவே
அளியை நீயே யாங்கு ஆகுவை கொல்
நில வரை சூட்டிய நீள் நெடுந் தானைப்
புலவர் புகழ்ந்த பொய்யா நல்லிசை
விரி கதிர் ஞாயிறு விசும்பு இவர்ந்தன்ன
சேண் விளங்கு சிறப்பின் செம்பியர் மருகன்
கொடி நுடங்கு யானை நெடுமா வளவன்
தேவர் உலகம் எய்தினன் ஆதலின்
அன்னோர் கவிக்கும் கண் அகன் தாழி
வனைதல் வேட்டனை ஆயின் எனையதூஉம்
இரு நிலம் திகிரியாப் பெரு மலை
மண்ணா வனைதல் ஒல்லுமோ நினக்கே?

Puranānūru 228, Poet Aiyūr Mudavanār sang for Chōlan Kulamuttrathu Thunjiya Killivalavan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Ānantha Paiyul
O potter who makes pots!  O potter who makes
pots in a kiln that darkens the big sky with thick
black smoke in this widespread ancient town!
You are pitiable!  What will happen to you?

Chempiyan heir Valavan with a massive army
and elephants with swaying flags, whose shining
glory and fame without blemish that spread like
the sun’s rays in the sky, who was praised by poets,
has reached the world of gods.
If you desire to make a wide-mouthed urn to enclose him,
will you be able to make that vessel with the huge
mountain as your clay and the big land as your wheel?

Notes:  Puranānūru poems 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 46, 69, 70, 173, 226, 227, 228, 373, 386, 393 and 397 were written for this Chōla king.   Aiyūr Mudavanār wrote Puranānūru 51, 228, 314 and 399.  Natrinai 200, 293 and Puranānūru 228 and 256 have references to potters.

Meanings:  கலம் செய்கோவே – O potter who makes pots, கலம் செய்கோவே – O potter who makes pots, இருள் திணிந்தன்ன – like darkness filled, குரூஉ – color, திரள் – thick, பருஉ  – with color, புகை – smoke, அகல் இரு விசும்பின் – in the wide big sky, ஊன்று – stays, சூளை – kiln, நனந்தலை மூதூர் – widespread ancient town, கலம் செய்கோவே – O potter who makes pots, அளியை நீயே – you are to be pitied, யாங்கு ஆகுவை கொல் – what will happen to you, நிலவரை – land boundaries, சூட்டிய – spread, நீள் நெடுந் தானை – very large army, புலவர் புகழ்ந்த – poets praised, பொய்யா நல் இசை – fame without blemish, விரி கதிர் – spreading rays, ஞாயிறு – sun, விசும்பு – sky, இவர்ந்தன்ன – like it spread, சேண் – distant, விளங்கு – flourishing, சிறப்பின் – with greatness, செம்பியர் மருகன் – Chempiyan heir, Chōlan’s heir, கொடி – flags, நுடங்கு – moving, யானை – elephants, நெடுமா வளவன் – the great king Valavan, தேவர் உலகம் எய்தினன் – he has reached the world of the gods, he has attained the world of the celestials, ஆதலின் – hence, அன்னோர் கவிக்கும் – to enclose him, கண் அகன் தாழி – wide mouthed burial urn, வனைதல் – to create, வேட்டனை ஆயின் – if you desire, எனையதூஉம் – however, இரு நிலம் திகிரியா – the large land as a wheel, பெருமலை – great mountain, மண்ணா – as clay, வனைதல் ஒல்லுமோ நினக்கே – will you be able to make that vessel

புறநானூறு 229, பாடியவர்: கூடலூர் கிழார், பாடப்பட்டோன்: கோச்சேரமான் யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை, திணை: பொதுவியல், துறை: ஆனந்தப் பையுள்
ஆடு இயல் அழல் குட்டத்து
ஆர் இருள் அரை இரவில்
முடப் பனையத்து வேர் முதலாக்
கடைக் குளத்துக் கயம் காயப்
பங்குனி உயர் அழுவத்துத்
தலை நாள்மீன் நிலை திரிய
நிலை நாள்மீன் அதன் எதிர் ஏர் தரத்
தொல் நாள்மீன் துறை படியப்
பாசிச் செல்லாது ஊசி முன்னாது
அளக்கர்த் திணை விளக்காகக்
கனை எரி பரப்பக் கால் எதிர்பு பொங்கி
ஒரு மீன் விழுந்தன்றால் விசும்பினானே
அது கண்டு யாமும் பிறரும் பல் வேறு இரவலர்
பறை இசை அருவி நல் நாட்டுப் பொருநன்
நோயிலன் ஆயின் நன்றுமன் தில்லென
அழிந்த நெஞ்சம் மடியுளம் பரப்ப
அஞ்சினம் எழு நாள் வந்தன்று இன்றே
மைந்துடை யானை கை வைத்து உறங்கவும்
திண் பிணி முரசும் கண் கிழிந்து உருளவும்
காவல் வெண்குடை கால் பரிந்து உலறவும்
கால் இயல் கலி மாக் கதி இன்றி வைகவும்
மேலோர் உலகம் எய்தினன் ஆகலின்
ஒண் தொடி மகளிர்க்கு உறு துணை ஆகித்
தன் துணை ஆயம் மறந்தனன் கொல்லோ
பகைவர்ப் பிணிக்கும் ஆற்றல் நசைவர்க்கு
அளந்து கொடை அறியா ஈகை
மணி வரை அன்ன மாஅயோனே?

Puranānūru 229, Poet Koodalūr Kilār sang for Kōchēramān Yānaikatchēy Māntharanchēral Irumporai, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Ānantha Paiyul
At the pitch darkness of midnight when the flame constellation
Kārthikai was there with the goat constellation mēdam, in the
first half of Panguni month when Venus appeared at the foot of
Anudam shaped like that of a bent palmyra tree, to being at the
end of glittering Punarpūsam which has the shape of a pond,
when Uthiram which was at the zenith, descended, and Moolam
that is the eighth constellation rose opposite to it, and,
Mirukaseeridam constellation that does not go before Uthiram
goes down toward the shore, not going north or south, like a light
to this earth surrounded by water,
a star fell roaring and fiery, moved by heavy winds.

On seeing that, I like many others who had come to him in need,
felt despair in our hearts, and hoped that the lord of a country
where waterfalls roar down like parai drums should live without
disease.  The seventh day has come.  As mighty elephants sleep
on their trunks, the royal drum tightly tied has burst its eye and
rolls on the ground, the protective white umbrella has snapped
at the base, horses as swift as the wind stay still, he has gone
to the upper world.

He was partner to women with bright bangles.  Did he forget his
companions?  He bound up his enemies and gave unlimited charity to
those who liked him, the dark man who was like a sapphire mountain!

Notes:   There is another version of this poem with line 9 being பாசிச் செல்லாது ஊசித் துன்னாது.  This is the only poem written by this poet.  Also, this is the only poem written for this king.  He is different from King Chēramān Yānaikatchēy Māntharanchēral Irumporai for whom poems 17, 20 and 22 were written.  This Sangam poem has the most astrological information.  புறநானூறு 126 – பறை இசை அருவி முள்ளூர்ப் பொருநர், புறநானூறு 229 – பறை இசை அருவி நல் நாட்டுப் பொருநன், புறநானூறு 398 – பறை இசை அருவிப் பாயல் கோவே, பதிற்றுப்பத்து 70 – இழும் என இழிதரும் பறைக் குரல் அருவி.

Meanings:  ஆடு இயல் – goat shaped, mēdam constellation, அழல் குட்டத்து – with the flame constellation, Kārthikai, ஆர் இருள் அரை இரவில் – in the pitch darkness at midnight, முடப் பனையத்து – in the Anudam constellation which is in the shape of a bent palmyra tree, Borassus flabellifer, வேர் முதலா – Venus appeared at the foot, கடைக் குளத்துக் கயம் காய – glittering pond shaped constellation as the limit, பங்குனி உயர் அழுவத்து – during the first half of Pankuni, தலை நாள்மீன் நிலை திரிய – the northern constellation Uthiram was descending, நிலை நாள்மீன் அதன் எதிர் ஏர் தர – the eighth constellation Moolam was rising, தொல் நாள்மீன் துறை படிய – the eighth star before Moolam (Mirukaseeridam) going down, பாசிச் செல்லாது – not going toward the east, ஊசி முன்னாது – not going toward the north, அளக்கர்த் திணை விளக்காக – as a lamp for the earth surrounded by water, கனை எரி பரப்ப – spreading fire, கால் எதிர்பு பொங்கி – swollen by the winds, ஒரு மீன் விழுந்தன்றால் விசும்பினானே – a star fell from the sky, அது கண்டு யாமும் பிறரும் – on seeing that us and others, பல் வேறு இரவலர் – others who came in need, பறை இசை அருவி நல் நாட்டுப் பொருநன் – lord of the country where waterfalls roar like drums, நோயிலன் ஆயின் நன்றுமன் – it would be good if he lives without disease, தில்லென – quickly, அழிந்த நெஞ்சம் மடியுளம் – ruined mind despaired, பரப்ப அஞ்சினம் – fear spread among us, எழு நாள் வந்தன்று இன்றே – since the seventh day came today, மைந்துடை யானை கை வைத்து உறங்கவும் – mighty elephant sleeps on its trunk, திண் பிணி முரசும் – drum tied with straps, கண் கிழிந்து உருளவும் – eye is torn and it rolls, காவல் வெண்குடை கால் பரிந்து உலறவும் – protective white umbrella is broken off at the base, கால் இயல் கலி மாக் கதி இன்றி வைகவும் – proud horses that are as swift as the wind stand still without trotting, மேலோர் உலகம் எய்தினன் ஆகலின் – since he has reached the upper world, ஒண் தொடி மகளிர்க்கு உறு துணை ஆகி – he was a partner to women with bright bangles, தன் துணை ஆயம் மறந்தனன் கொல்லோ – has he forgotten his group of women, பகைவர்ப் பிணிக்கும் ஆற்றல் – strength to bind up his enemies, நசைவர்க்கு அளந்து கொடை அறியா ஈகை – give unlimited charity to those who came with desire, மணி வரை அன்ன மாஅயோனே – the dark colored man who was like a sapphire mountain

புறநானூறு 230, பாடியவர்: அரிசில் கிழார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் தகடூர் பொருது வீழ்ந்த எழினி, திணை: பொதுவியல், துறை: கையுறு நிலை
கன்று அமர் ஆயம் கானத்து அல்கவும்
வெங் கால் வம்பலர் வேண்டு புலத்து உறையவும்
களம் மலி குப்பை காப்பு இல வைகவும்
விலங்கு பகை கடிந்த கலங்காச் செங்கோல்
வையகம் புகழ்ந்த வயங்கு வினை ஒள் வாள்
பொய்யா எழினி பொருது களம் சேர
ஈன்றோள் நீத்த குழவி போலத்
தன் அமர் சுற்றம் தலைத் தலை இனையக்
கடும் பசி கலக்கிய இடும்பை கூர் நெஞ்சமொடு
நோய் உழந்து வைகிய உலகிலும் மிக நனி
நீ இழந்தனையே அறன் இல் கூற்றம்
வாழ்தலின் வரூஉம் வயல் வளன் அறியான்
வீழ் குடி உழவன் வித்து உண்டாங்கு
ஒருவன் ஆருயிர் உண்ணாய் ஆயின்
நேரார் பல் உயிர் பருகி
ஆர்குவை மன்னோ அவன் அமர் அடு களத்தே.

Puranānūru 230, Poet Arisil Kilār sang for Athiyamān Thakadūr Poruthu Veelntha Elini, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the king’s death
Honest Elini with a gleaming sword, praised
by the world, ruled with an unwavering rod
of justice, and repelled enemy attacks!
The forests were safe for cows with calves
and travelers who walked on the hot paths.
Heaps of grains lay unguarded in the fields.

Now that he has fallen in the battlefield,
like an infant abandoned by its mother,
with distressed hearts and great hunger, the
people he loved are suffering.

O Death without virtues!  You have lost more
than the world plunged in sorrow.  If you had
not taken this man, like a farmer who fell on
hard times and ate the seeds which would have
brought him prosperity flourishing in fields,
you would have many lives to take from his
battlefields and fulfill your hunger!

Notes:  This poet who came from a town called Arisil, wrote Puranānūru 146, 230, 281, 285, 300, 304 and 342. There is controversy among scholars over the king in this poem.  There has been confusion whether Elini in the poem is Athiyamān or another king from his clan.  Poet Perunchithiranar in Puranānūru 158, refers to Athiyaman as Elini. Thakadūr is modern Tharmapuri where Athiyamān was defeated by ChēramānThakadūr Erintha Perunchēral Irumporai.   Avvai Duraiswamy in his commentary of Pura 87 and 230 describes Athiyamān’s battle with the Chēra king in which Athiyamān was defeated.  It must be the same Athiyamān.  There could not have been two kings with the name Athiyamān ruling in Thakadur at the same time.  ‘Thakadūr Yathirai’ of which we have only pieces, describes this cruel battle.  In addition to this poem, Puranānūru 87-95-101, 103, 104, 206, 208, 230 (his name in poem 230 reveals his downfall at Thakadūr, his capital), 231, 232, 235, 315 and 390 were written for Athiyamān Nedumān Anji.  The poet Arisil Kilār who wrote for the Chēra king Perunchēral Irumporai in Pathitrupathu (poems 71-80), try to mediate and avert the war.  He failed in his efforts and Athiyamān was killed subsequently.  There is a mention of the battle in Thakadūr in Pathitruppathu 78, written by Arisil Kilār.  The 8th epilog also mentions the victory of King Perumchēral Irumporai in the Thakadūr battle.

Meanings:  கன்று அமர் ஆயம் கானத்து அல்கவும் – for cows with calves to stay in the forests, வெங்கால் வம்பலர் வேண்டு புலத்து உறையவும் – for travelers with hot feet to rest, களம் மலி குப்பை காப்பு இல வைகவும் – heaps of grains on fields to be lying around without protection, விலங்கு பகை கடிந்த – repelled enemies, கலங்காச் செங்கோல் – unwavering rod of justice, வையகம் புகழ்ந்த – praised by the world, வயங்கு வினை – shining in war, ஒள் வாள் பொய்யா எழினி – truthful Elini with glittering sword, Athiyamān Nedumān Anji, பொருது களம் சேர – falling in the battlefield, ஈன்றோள் நீத்த குழவி போல – like an infant that was abandoned by its mother, தன் அமர் சுற்றம் தலைத் தலை இனைய – his desired relatives are all sad, those he loved are all sad, கடும் பசி கலக்கிய – hurt by great hunger, இடும்பை கூர் நெஞ்சமொடு – with distressed hearts, நோய் உழந்து வைகிய உலகிலும் – more than the world that is suffering, மிக நனி நீ இழந்தனையே – you have lost greatly, அறன் இல் கூற்றம் – O Death without justice, O god of death without justice, வாழ்தலின் வரூஉம் வயல் வளன் அறியான் வீழ்குடி உழவன் வித்து உண்டாங்கு – like an ignorant farmer who fell on bad times and ate the seeds that bring prosperity, ஒருவன் ஆருயிர் உண்ணாய் ஆயின் – if you had not eaten a precious life, நேரார் பல் உயிர் பருகி ஆர்குவை மன்னோ – would you not have more lives of his enemies to take, அவன் அமர் அடு களத்தே – in the battle that he kills

புறநானூறு 231, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை        

எரி புனக் குறவன் குறையல் அன்ன
கரி புற விறகின் ஈம ஒள் அழல்
குறுகினும் குறுகுக குறுகாது சென்று
விசும்பு உற நீளினும் நீள்க பசுங்கதிர்த்
திங்கள் அன்ன வெண் குடை
ஒண் ஞாயிறு அன்னோன் புகழ் மாயலவே.

Puranānūru 231, Poet Avvaiyār sang for Athiyamān Nedumān Anji, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the king’s death
Let it approach his body, the bright flame
from the wood singed with black tips,
like those a mountain dweller cut on a burned
field.
If the flame does not wish to do that, let it rise
and touch the sky.  He was like the glowing
sun, his white umbrella like the moon with cool
rays.  His fame will never die!  

Notes:  Puranānūru 87-95, 97-101, 103, 104, 206, 208, 231, 232, 235, 315 and 390 were written for this king.  Except for 208, which was written by Perunchithiranār, the rest were written by the poet Avvaiyār.  Avvaiyār and King Athiyamān Nedumān Anji were great friends.   Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  எரி புன – burning a field, குறவன் – a mountain dweller, குறையல் – cutting, reducing, அன்ன – like, கரி புற விறகின் – with wood with charred tips, ஈம – funeral, ஒள் அழல் – burning fire, குறுகினும் –  if it approaches, குறுகுக – let it approach, குறுகாது சென்று – if it does not do that, விசும்பு உற – touching the sky, நீளினும் – if it rises, நீள்க – let it rise, பசுங்கதிர் – cool rays, திங்கள் அன்ன வெண்குடை – moon-like white umbrella, ஒண் ஞாயிறு அன்னோன் –  the man who was like the shining sun, புகழ் மாயலவே – his fame never dies

புறநானூறு 232, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
இல்லாகியரோ காலை மாலை
அல்லாகியர் யான் வாழும் நாளே
நடுகல் பீலி சூட்டி நார் அரி
சிறு கலத்து உகுப்பவும் கொள்வன் கொல்லோ
கோடு உயர் பிறங்கு மலை கெழீஇய
நாடு உடன் கொடுப்பவும் கொள்ளாதோனே?

Puranānūru 232, Poet: Avvaiyār sang for Athiyamān Nedumān Anji, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the king’s death
Let there be no mornings or evenings!
Let it be meaningless, the days that I will live!
His memorial stone is adorned with peacock
feathers and filtered toddy is poured on it.
Will he accept them, the one who would not
accept a mountain country with soaring peaks?

Notes:  Puranānūru 87-95, 97-101, 103, 104, 206, 208, 231, 232, 235, 315 and 390 were written for this king.  Except for 208, which was written by Perunchithiranār, the rest were written by the poet Avvaiyār.  Avvaiyār and King Athiyamān Nedumān Anji were great friends.  Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  In 222, the poet Pothiyār speaks to the memorial stone of King Kōperunchōlan.   Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  இல்லாகியரோ காலை மாலை – may there be no morning or evening any more, அல்லாகியர் – let it be meaningless, யான் வாழும் நாளே – the days that I will live, நடுகல் பீலி சூட்டி – adorning his memorial stone with peacock feather, நார் அரி சிறு கலத்து உகுப்பவும் – pour small vessels of filtered toddy (fiber – பன்னாடை, the cloth-like fibrous piece covering the base of coconut leaf stems), கொள்வன் கொல்லோ – will he accept them, கோடு உயர் பிறங்கு மலை கெழீஇய நாடு உடன் கொடுப்பவும் கொள்ளாதோனே – the man who would not accept an entire country filled with bright mountains with soaring peaks when given

புறநானூறு 233, பாடியவர்: வெள்ளெருக்கிலையார், பாடப்பட்டோன்: வேள் எவ்வி, திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
பொய்யாகியரோ பொய்யாகியரோ
பாவடி யானை பரிசிலர்க்கு அருகாச்
சீர் கெழு நோன் தாள் அகுதை கண் தோன்றிய
பொன் புனை திகிரியின் பொய்யாகியரோ
இரும் பாண் ஒக்கல் தலைவன் பெரும் பூண்
போர் அடு தானை எவ்வி மார்பின்
எஃகு உறு விழுப்புண் பல என
வைகறு விடியல் இயம்பிய குரலே.

Puranānūru 233, Poet Vellerukkilaiyār sang about Vēl Evvi, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of Vēl Evvi
Let it be a lie!  Let it be a Lie!
Let it be a lie like the story about
the golden wheel supposedly owned by
Akuthai wearing huge ornaments,
victorious in deadly battles, leader of
bards who come with their many relatives,
who gives without limits to those in need,
elephants with huge feet.

Let it be a lie, that in the chest of Evvi on
which a huge pendant hangs, whose weapons
were murderous in war, lord of the bards and
their families, there are many impressive spear
wounds, as the voice of dawn proclaims!

Notes:  This poet wrote poems Puranānūru 233 and 234.  Puranānūru poems 233 and 234 are the only 2 poems written for this king who was very generous to bards (Kurunthokai 19).  Evvi was also a friend of Anni (Akanānūru 126).  He owned Neelal town (Akanānūru 366).

Meanings:  பொய்யாகியரோ – let it be a lie, பொய்யாகியரோ – let it be a lie, பாவடி யானை – elephants with huge feet, பரிசிலர்க்கு – to those in need, அருகா – without stinting, without limits, சீர் கெழு – with greatness, with wealth, நோன் தாள் அகுதை – Akuthai with great efforts, கண் தோன்றிய – supposed to have appeared, பொன் புனை திகிரியின் – like the wheel made of gold, பொய்யாகியரோ – let it be a lie, இரும் பாண் ஒக்கல் – big group of relatives of bards, தலைவன் – leader, பெரும் பூண் – huge ornaments, போர் – battle, அடு தானை எவ்வி – Evvi with a murderous army, மார்பின் – on his chest, எஃகு உறு விழுப்புண் பல என – that there are many impressive spear wounds, வைகறு விடியல் இயம்பிய குரலே – sounds of early morning

புறநானூறு 234, பாடியவர்: வெள்ளெருக்கிலையார், பாடப்பட்டோன்: வேள் எவ்வி, திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
நோகோ யானே தேய்க மா காலை
பிடி அடி அன்ன சிறு வழி மெழுகித்
தன் அமர் காதலி புன் மேல் வைத்த
இன் சிறு பிண்டம் யாங்கு உண்டனன் கொல்
உலகு புகத் திறந்த வாயில்  5
பலரோடு உண்டல் மரீஇயோனே?

Puranānūru 234, Poet Vellerukkilaiyār sang about Vēl Evvi, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of Vēl Evvi
I am grieving!  May my life fade away!
How can he accept a small offering of rice
set down on the grass by his beloved wife,
after she smeared cow dung water on a tiny
spot, the size of a female elephant’s feet,
he who ate his meal with many, his door
open for the whole world to enter?

Notes:  This poet wrote poems Puranānūru 233 and 234.  Puranānūru poems 233 and 234 are the only 2 poems written for this king who was very generous to bards (Kurunthokai 19).  Evvi was also a friend of Anni (Akanānūru 126).  He owned Neelal town (Akanānūru 366).

Meanings:  நோகோ யானே – I am grieving, தேய்க மா காலை – may my long living days fade away, பிடி அடி அன்ன – like a female elephant’s feet, சிறு வழி மெழுகி – small path smeared with cowdung water, தன் அமர் காதலி – his beloved wife/lover, புல் மேல் வைத்த – placed on the grass, இன் சிறு பிண்டம் – sweet little food, யாங்கு உண்டனன் கொல் – how can he eat, உலகு புகத் திறந்த வாயில் – his open gate for the whole world, பலரோடு உண்டல் மரீஇயோனே – the one who and ate together with others

புறநானூறு 235, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
சிறிய கள் பெறினே எமக்கு ஈயும் மன்னே
பெரிய கள் பெறினே
யாம் பாடத் தான் மகிழ்ந்து உண்ணும் மன்னே
சிறு சோற்றானும் நனி பல கலத்தன் மன்னே
பெருஞ் சோற்றானும் நனி பல கலத்தன் மன்னே
என்பொடு தடி படு வழி எல்லாம் எமக்கு ஈயும் மன்னே
அம்பொடு வேல் நுழை வழி எல்லாம் தான் நிற்கும் மன்னே
நரந்தம் நாறும் தன் கையால்
புலவு நாறும் என் தலை தைவரும் மன்னே
அருந்தலை இரும் பாணர் அகன் மண்டைத் துளை உரீஇ
இரப்போர் கையுளும் போகி
புரப்போர் புன் கண் பாவை சோர
அம் சொல் நுண் தேர்ச்சிப் புலவர் நாவில்
சென்று வீழ்ந்தன்று அவன்
அரு நிறத்து இயங்கிய வேலே
ஆசாகு எந்தை யாண்டு உளன் கொல்லோ
இனிப் பாடுநரும் இல்லை பாடுநர்க்கு ஒன்று ஈகுநரும் இல்லை
பனித் துறைப் பகன்றை நறைக் கொள் மா மலர்
சூடாது வைகியாங்குப் பிறர்க்கு ஒன்று
ஈயாது வீயும் உயிர்தவப் பலவே.

Puranānūru 235, Poet Avvaiyār sang about Athiyamān Nedumān Anji, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
If he had a little toddy, he would give it to us.
Not any longer.  If he had abundant toddy, he would
give it to us and happily drink the leftover as we
sang to him.  Not any longer.  If he had a little rice,
he would set it on many dishes.  Not any longer.
If he had heaps of rice, he would set it out on many dishes.
Not any longer.  Whenever he came upon bones full of meat,
he would give it to us.  Not any longer.  Whenever arrows
and lances crossed the battlefield, he stood there.
Not any longer.  With his hands with orange fragrance,
he would stroke my hair with its stench of meat.  Not any longer.

The spear, before it pierced his precious chest,
pierced the wide bowls of the outstanding, great poets,
the hands of those who came to him in need,
the tongues of poets who were well trained with fine words,
dimming the pupils in the eyes of dependents,
and then fell to the earth.

Where is our father who was support to us?
There are no singers now and there is nobody to gift to singers.
Like the huge pakandrai flowers with honey that grow
near cold water, but is never worn by anyone, very many lives
pass away without having given anything to others!

Notes:  Puranānūru 87-95, 97-101, 103, 104, 206, 208, 231, 232, 235, 315 and 390 were written for this king.  Except for 208, which was written by Perunchithiranār, the rest were written by the poet Avvaiyār.  Avvaiyār and King Athiyamān Nedumān Anji were great friends.   Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  சிறிய கள் பெறினே எமக்கு ஈயும் – if he got little toddy he would give to us, மன்னே – அசை, an expletive, பெரிய கள் பெறினே – if he got abundant amounts of toddy, யாம் பாடத் தான் மகிழ்ந்து உண்ணும் – after we sang he would drink what was leftover, மன்னே – அசை, an expletive, சிறு சோற்றானும் நனி பல கலத்தன் – even when he had little rice he would place them on many bowls abundantly, மன்னே – அசை, an expletive, பெருஞ் சோற்றானும் நனி பல கலத்தன் – when he had lots of rice he would put them in many bowls, மன்னே – அசை, an expletive, என்பொடு தடி படு வழி எல்லாம் எமக்கு ஈயும் – he would give us the meat with bones, மன்னே – அசை, an expletive, அம்பொடு வேல் நுழை வழி எல்லாம் தான் நிற்கும் – he was wherever arrows and spears crossed the battlefield, மன்னே – அசை, an expletive, நரந்தம் நாறும் தன் கையால் – with his hands with orange scent, bitter orange flowers, நாரத்தை, Citrus aurantium, புலவு நாறும் என் தலை தைவரும் – he stroked my hair with the stench of meat, மன்னே – அசை, an expletive, அருந்தலை இரும் பாணர் அகன் மண்டைத் துளை உரீஇ – piercing holes through the wide bowls of great bards, இரப்போர் கையுளும்  போகி –  through the hands of those who came in need, புரப்போர் புன் கண் பாவை சோர – dimming the pupils in the eyes of the dependents, அம் சொல் நுண் தேர்ச்சிப் புலவர் நாவில் சென்று – through the tongues of well-trained poets with beautiful words, வீழ்ந்தன்று – fell, அவன் அரு நிறத்து இயங்கிய வேலே – the spear that pierced his chest, ஆசாகு எந்தை யாண்டு உளன் கொல்லோ – where is our lord who had been our support, இனிப் பாடுநரும் இல்லை – there are no singers now, பாடுநர்க்கு ஒன்று ஈகுநரும் இல்லை – there is nobody to give to singers, பனித் துறைப் பகன்றை – flowers of pakandrai that grow near the cold ports, jalap flower, Operculina turpethum, நறைக் கொள் மா மலர் – huge flowers with honey, சூடாது – not worn, வைகியாங்கு – like how it was wasted, பிறர்க்கு ஒன்று ஈயாது வீயும் உயிர்தவப் பலவே – very many lives pass away without giving anything to others

புறநானூறு 236, பாடியவர்: கபிலர்,  பாடப்பட்டோன்:  வேள் பாரி, திணை: பொதுவியல் துறை: கையறு நிலை
கலை உணக் கிழிந்த முழவு மருள் பெரும் பழம்
சிலை கெழு குறவர்க்கு அல்கு மிசைவு ஆகும்
மலை கெழு நாட மா வண் பாரி
கலந்த கேண்மைக்கு ஒவ்வாய் நீ என்
புலந்தனை ஆகுவை புரந்த யாண்டே
பெருந்தகு சிறப்பின் நட்பிற்கு ஒல்லாது
ஒருங்கு வரல் விடாஅது ஒழிக எனக் கூறி
இனையை ஆதலின் நினக்கு மற்று யான்
மேயினேன் அன்மையானே ஆயினும்
இம்மை போலக் காட்டி உம்மை
இடை இல் காட்சி நின்னோடு
உடன் உறைவு ஆக்குக உயர்ந்த பாலே.

Puranānūru 236, Poet Kapilar sang to Vēl Pāri, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
O lord of the mountain where huge
jackfruits torn by the monkeys
are food for many days to
mountain men with strong bows!
Most generous Pāri!
Not fitting our close friendship
and the many years that you have cared,
you did not allow me to go with you,
and bade me to stay here.
You must have been angry with me.
I was not able to be close to you.

May I be with you,
without a moment apart from you,
in my next life, just as in this life!
May great destiny grant me that!

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country. Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.  Pāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  கலை உணக் கிழிந்த – torn to eat by monkeys, முழவு மருள் பெரும்பழம் – drum like big fruits, jackfruits, சிலை கெழு குறவர்க்கு – to the mountain dwellers with bows, அல்கு மிசைவு ஆகும் – they will become food, மலை கெழு நாட – O lord of the country with mountains, மா வண் பாரி – O great generous Pāri, கலந்த கேண்மைக்கு ஒவ்வாய் நீ – you denied our close friendship, என் புலந்தனை யாகுவை – you were angry with me, புரந்த யாண்டே – when you supported me, பெருந்தகு சிறப்பின் நட்பிற்கு ஒல்லாது – not fitting our great friendship, ஒருங்கு வரல் விடாஅது ஒழிக எனக்கூறி – did not allow me to come with you, இனையை ஆதலின் – with such discord, நினக்கு மற்றுயான் மேயினேன் அன்மையானே – I was not able to be close to you, ஆயினும் – yet, இம்மை போலக் காட்டி – showing how it is in this birth, உம்மை – next birth, இடை இல் காட்சி – to see without a break, நின்னோடு உடன் உறைவு ஆக்குக – may it help me to be close to you, உயர்ந்த பாலே – great destiny

புறநானூறு 237, பாடியவர்: பெருஞ்சித்திரனார், பாடப்பட்டோன்: இளவெளிமான், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
நீடு வாழ்க என்று யான் நெடுங்கடை குறுகிப்
பாடி நின்ற பசி நாள் கண்ணே
கோடைக் காலத்துக் கொழு நிழல் ஆகிப்
பொய்த்தல் அறியா உரவோன் செவி முதல்
வித்திய பனுவல் விளைந்தன்று நன்று என
நச்சி இருந்த நசை பழுது ஆக
அட்ட குழிசி அழற் பயந்தாஅங்கு
அளியர் தாமே ஆர்க என்னா
அறன் இல் கூற்றம் திறனின்று துணிய
ஊழின் உருப்ப எருக்கிய மகளிர்
வாழைப் பூவின் வளை முறி சிதற
முதுவாய் ஒக்கல் பரிசிலர் இரங்கக்
கள்ளி போகிய களரியம் பறந்தலை
வெள் வேல் விடலை சென்று மாய்ந்தன்ன
ஆங்கு அது நோயின்றாக ஓங்கு வரைப்
புலி பார்த்து ஒற்றிய களிற்று இரை பிழைப்பின்
எலி பார்த்து ஒற்றாது ஆகும் மலி திரைக்
கடல் மண்டு புனலின் இழுமெனச் சென்று
நனியுடைப் பரிசில் தருகம்
எழுமதி நெஞ்சே துணிபு முந்துறுத்தே.

Puranānūru 237, Poet Perunchithiranār sang for Ilavelimān, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
I went to his large courtyard and sang, wishing
him a long life, on a day when I was hungry.
He was a strong man who could never lie, who was
like heavy shade on a hot summer day.  When a song
was planted in his ears, it would bear fruit.  Now
that desire of mine is ruined and pitiful.  It is
like an empty pot left on flame!

Death, which has no sense of fairness, has been brazen
and taken him, without caring if those in need are fed.
His women beat on their chests and cry according to
tradition, their broken bangles scattered like banana
flowers.  Men with eloquent tongues and their relatives
grieve.  The young warrior with a bright spear has gone
to the saline cremation ground.  May death be diseased!

If a tiger stalks and attacks an elephant that escapes,
the tiger will not search for a rat to catch.  Let us go fast
like muddied river water that rushes into the ocean with
huge waves, and win abundant gifts from other kings.
Rise up my heart with a clear understanding!

Notes:    The poet wrote this after the death of Velimān.  His younger brother who was not generous gave very little.  Poems 162 and 207 reveal the frustration and anger of the poet.  This poet wrote Puranānūru 158-163, 207, 208, 237 and 238.  This king was the younger brother of Velimān in poem 238.  Puranānūru 162, 207 and 237 were written for this king.  A woman’s bangles were removed and broken after the death of her husband.  Puranānūru 237, 238, 250, 253 and 254 have references to widows removing their bangles.

Meanings:  நீடு வாழ்க என்று யான் நெடுங்கடை குறுகிப் பாடி – as I sang ‘may you live long’ and came to his large courtyard, நின்ற – stood, பசி நாள் கண்ணே கோடைக் காலத்து – in summer when I was hungry, கொழு நிழல் ஆகி – in the dense shade, பொய்த்தல் அறியா உரவோன் – the strong man who does not lie, செவி முதல் வித்திய பனுவல் விளைந்தன்று – song planted in his ears grew, நன்று என – that it is good, நச்சி இருந்த நசை பழுது ஆக – desire to win gifts ruined, அட்ட குழிசி அழற் பயந்தாஅங்கு – like a pot burning without food, அளியர் தாமே – they are pitiful, ஆர்க என்னா – not asking them to eat, அறன் இல் கூற்றம் – Death without justice, the god of death without fairness, திறனின்று துணிய – became bold without discretion, ஊழின் உருப்ப எருக்கிய மகளிர் – women who beat their chest according to tradition, வாழைப் பூவின் – like the flowers of plantain flowers, வளை முறி சிதற – bangles broken and dispersed, முதுவாய் ஒக்கல் பரிசிலர் இரங்க – wise men with their relatives are grieving, கள்ளி போகிய – with cactus, Prickly pear cactus or Euphorbia Tirucalli, களரியம் பறந்தலை – saline cremation ground, வெள் வேல் விடலை – young man with victorious spear, சென்று மாய்ந்தனன – since he died, ஆங்கு – there, அது நோயின்றாக – may it be diseased, ஓங்கு வரைப் புலி – tiger on a tall mountain, பார்த்து ஒற்றிய களிற்று இரை பிழைப்பின் – if the male elephant it stalked and attacked survived and ran away, எலி பார்த்து ஒற்றாது – it will not search for a rat, ஆகும் மலி திரைக் கடல் – ocean with big waves, மண்டு புனலின் – like muddy flowing water, இழுமெனச் சென்று – go fast, நனியுடைப் பரிசில் தருகம் – let us get abundant gifts (from other kings), எழுமதி நெஞ்சே – wake up, my heart, துணிபு முந்துறுத்தே – understanding clearly in the first place

புறநானூறு 238, பாடியவர்: பெருஞ்சித்திரனார், பாடப்பட்டோன்: வெளிமான், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
கவி செந்தாழிக் குவி புறத்து இருந்த
செவி செஞ்சேவலும் பொகுவலும் வெருவா
வாய் வன் காக்கையும் கூகையும் கூடிப்
பேஎய் ஆயமொடு பெட்டாங்கு வழங்கும்
காடு முன்னினனே கள் காமுறுநன்
தொடி கழி மகளிரின் தொல் கவின் வாடிப்
பாடுநர் கடும்பும் பையென்றனவே
தோடு கொள் முரசும் கிழிந்தன கண்ணே
ஆள் இல் வரை போல் யானையும் மருப்பு இழந்தனவே
வெந்திறல் கூற்றம் பெரும் பேது உறுப்ப
எந்தை ஆகுல அதற்படல் அறியேன்
அந்தோ அளியேன் வந்தனென் மன்ற
என் ஆகுவர் கொல் என் துன்னியோரே
மாரி இரவின் மரம் கவிழ் பொழுதின்
ஆர் அஞர் உற்ற நெஞ்சமொடு ஓராங்குக்
கண் இல் ஊமன் கடல் பட்டாங்கு
வரை அளந்து அறியாத் திரையரு நீத்தத்து
அவல மறு சுழி மறுகலின்
தவலே நன்று மன் தகுதியும் அதுவே.

Puranānūru 238, Poet Perunchithiranār sang for Velimān, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of the king
He has gone to the burial ground, where
a red-eared male vulture and a pokuval bird along with
crows with strong beaks and an owl, have gathered
without fear on the pointed side of the red burial urn,
set down into the earth.  Ghouls with their clans move
around freely as they please.

He who desired to drink toddy has died.
Bards and their families have lost luster like his women
whose bangles have gone.  The eyes on his royal drums
have been torn.  Without any one to attend, elephants
have lost their tusks.  I came here not aware that angry Death
had taken him, causing this great loss.  Alas, I am pitiful!

What will happen to those who depend on me?  I am struggling
with a distressed heart like a dumb and blind man whose boat
has capsized on a rainy night as he drowns in the large ocean.
It would be best if I die in this whirlpool of pain, in this
unfathomable flood with waves!  That would be fitting thing!

Notes:    This poet wrote Puranānūru 158-163, 207, 208, 237 and 238.  This is the only poem written for this king.  His younger brother is Ilavelimān for whom Puranānūru 162, 207 and 237 were written. A woman’s bangles were removed and broken after the death of her husband.  Puranānūru 237, 238, 250, 253 and 254 have references to widows removing their bangles.

Meanings:  கவி – upside down, கவிழ்த்து (while making), செந்தாழிக் குவி புறத்து இருந்த – was on a pointed side of a red urn that was closed, செவி செஞ்சேவலும் – male vulture with red ears, Pondicherry vulture, Indian black vulture, red-headed vulture, பொகுவலும் – and a pokuval bird or a female of the vulture, வெருவா – not fearing, வாய் வன் காக்கையும் கூகையும் கூடி – crows with strong mouths and owls gather, பேஎய் ஆயமொடு பெட்டாங்கு வழங்கும் – ghouls with their clan move around according to their desire, காடு முன்னினனே கள் காமுறுநன் – he who desired toddy has gone to the burial ground, தொடி கழி மகளிரின் தொல் கவின் வாடி- the prior beauty of his women who removed their bangles got ruined, பாடுநர் கடும்பும் பையென்றனவே – the families of bards have lost their luster, தோடு கொள் முரசும் கிழிந்தன கண்ணே – eyes of many drums have been torn, ஆள் இல் – nobody to take care, வரை போல் யானையும் மருப்பு இழந்தனவே – the elephants that are like mountains have lost their tusks, வெந்திறல் கூற்றம் பெரும் பேது உறுப்ப – the enraged god of death has caused this great loss, எந்தை ஆகுல அதற்படல் அறியேன் – I did not know that this happened to my lord, அந்தோ – alas, அளியேன் – I am pitiful, வந்தனென் – I came, மன்ற – அசை, an expletive, என் ஆகுவர் கொல் என் துன்னியோரே – what will happen to those who are close to me, what will happen to those who depend on me, மாரி இரவின் – on a rainy night, மரம் கவிழ் பொழுதின் – when a wooden ship capsizes, ஆர் அஞர் உற்ற நெஞ்சமொடு – with a distressed heart, ஓராங்குக் கண் இல் ஊமன் கடல் பட்டாங்கு – like how a dumb person who is blind who is caught in the sea, வரை அளந்து அறியா – without any limits, திரையரு நீத்தத்து – in a flood with waves, அவல மறு சுழி மறுகலின் – struggling in the whirlpool of sorrow, தவலே நன்று – it is best to die, மன் – asai, an expletive, தகுதியும் அதுவே – that would be the fitting thing

புறநானூறு 239, பாடியவர்: பேரெயில் முறுவலார், பாடப்பட்டோன்: நம்பி நெடுஞ்செழியன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
தொடியுடைய தோள் மணந்தணன்
கடி காவில் பூச் சூடினன்
தண் கமழும் சாந்து நீவினன்
செற்றோரை வழி தபுத்தனன்
நட்டோரை உயர்பு கூறினன்
வலியரென வழி மொழியலன்
மெலியரென மீக் கூறலன்
பிறரைத் தான் இரப்பு அறியலன்
இரந்தோர்க்கு மறுப்பு அறியலன்
வேந்துடை அவையத்து ஓங்கு புகழ் தோற்றினன்
வருபடை எதிர் தாங்கினன்
பெயர் படை புறங்கண்டனன்
கடும் பரிய மாக் கடவினன்
நெடுந் தெருவில் தேர் வழங்கினன்
ஓங்கு இயல் களிறு ஊர்ந்தனன்
தீஞ் செறி தசும்பு தொலைச்சினன்
பாண் உவப்பப் பசி தீர்த்தனன்
மயக்குடைய மொழி விடுத்தனன் ஆங்குச்
செய்ப எல்லாம் செய்தனன் ஆகலின்
இடுக ஒன்றோ சுடுக ஒன்றோ
படு வழிப் படுக இப் புகழ் வெய்யோன் தலையே.

Puranānūru 239, Poet Periyil Muruvalar sang for Nampi Neduncheliyan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiayaru Nilai
He embraced women wearing bangles on their arms
and adorned them with flowers in a protected
forest.  He smeared himself with cool, fragrant
sandal paste.  He destroyed his enemies and their
families and praised highly his friends.  He never
flattered someone because they were strong.  He did
not put down any one because they were weak.  He did
not beg from others and he did not deny when asked
for help.  He appeared with great glory in the courts
of kings.  He repelled invading armies and saw his
enemies retreating.  He goaded his fast horses, sent
chariots along long streets, and rode on noble
elephants.  He emptied pots of sweet toddy and ended
the hunger of bards, making them happy.  He did not
use confusing words.  He did all that should be done.

So bury or burn the head of this man who desired great
fame!  Do as you will!

Notes:  This is the only poem written for this small-region king, who was under the control of Pāndiyan Neduncheliyan.   This is the only poem written by this poet, who came from a town named Pēreyil.

Meanings:  தொடியுடைய தோள் மணந்தணன் – one who embraced women with bangles on their arms, கடி காவில் – in the protected forest, பூச் சூடினன் – wore flowers on them, தண் கமழும் சாந்து நீவினன் – he smeared himself with cool fragrant sandal paste, செற்றோரை வழி தபுத்தனன் – he destroyed his enemies and their families, நட்டோரை உயர்பு கூறினன் – he praised his friends, வலியரென வழி மொழியலன் – he never flattered just because someone is wrong, மெலியரென மீக் கூறலன் – he did not put down someone because they were weak, பிறரைத் தான் இரப்பு அறியலன் – he did not beg from others, இரந்தோர்க்கு மறுப்பு அறியலன் – he did not deny those who asked, வேந்துடை அவையத்து – in the courts of kings, ஓங்கு புகழ் தோற்றினன் – he appeared with great glory, வரு படை எதிர் தாங்கினன் – he blocked invading armies, he repelled invading armies, பெயர் படை புறங்கண்டனன் – he saw his enemies retreating, கடும் பரிய மாக் கடவினன் – he goaded his fast horses, நெடுந் தெருவில் தேர் வழங்கினன் – he sent chariots along long roads, ஓங்கு இயல் களிறு ஊர்ந்தனன் – he rode on noble elephants, தீஞ் செறி தசும்பு தொலைச்சினன் – he emptied pots of sweet toddy, பாண் உவப்ப – making the bards happy, பசி தீர்த்தனன் – he ended their hunger, மயக்குடைய மொழி விடுத்தனன் – he would not use confusing words, ஆங்குச் செய்ப எல்லாம் செய்தனன் – he did all that should be done, ஆகலின் – so, இடுக ஒன்றோ சுடுக ஒன்றோ – bury it or burn it, படு வழிப் படுக – do as you will, இப் புகழ் வெய்யோன் தலையே – the head of this man who desired fame

புறநானூறு 240, பாடியவர்: குட்டுவன் கீரனார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
ஆடு நடைப் புரவியும் களிறும் தேரும்
வாடா யாணர் நாடும் ஊரும்
பாடுநர்க்கு அருகா ஆஅய் அண்டிரன்
கோடு ஏந்து அல்குல் குறுந்தொடி மகளிரொடு
காலன் என்னும் கண்ணிலி உய்ப்ப
மேலோர் உலகம் எய்தினன் எனாஅப்
பொத்த அறையுள் போழ்வாய்க் கூகை
சுட்டுக் குவி எனச் செத்தோர்ப் பயிரும்
கள்ளியம் பறந்தலை ஒரு சிறை அல்கி
ஒள் எரி நைப்ப உடம்பு மாய்ந்தது
புல்லென் கண்ணர் புரவலர்க் காணாது
கல்லென் சுற்றமொடு கையழிந்து புலவர்
வாடிய பசியர் ஆகிப் பிறர்
நாடு படு செலவினர் ஆயினர் இனியே.

Puranānūru 240, Poet Kuttuvan Keeranār sang for Āy Andiran, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of the king
Āy Andiran gave away to singers, horses that gallop
to rhythm, male elephants, chariots, prosperous
lands and towns.  He has gone to the upper world
accompanied by his women with tiny bangles
and lifted loins with lines.
Death, the cruel one, has taken him!

Flames with bright light burned his
body on one side of the wasteland with kalli,
where a wide-mouthed owl hoots from the hollow
of a tree like it is calling out to the dead.
The eyes of poets have become dull.  Their
families feel helpless and sad.  Distressed with
hunger, they go away to countries of other kings.

Notes:  This is the only poem written by this poet.  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.   கடை ஏழு வள்ளல்கள் –  பேகன் (வையாவிக் கோப்பெரும் பேகன்), பாரி (வேள் பாரி) , காரி (மலையன் திருமுடி காரி),   ஆய் (ஆய் அண்டிரன்), அதிகன் (அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, எழினி), நள்ளி (கண்டீரக் கோப் பெருநள்ளி), ஓரி (வல்வில் ஓரி).

Meanings:  ஆடு நடைப் புரவியும் – and horses which trot to rhythm, களிறும் – and male elephants, தேரும் – and chariots, வாடா யாணர் நாடும் – and lands with unending prosperity, ஊரும் – and towns, பாடுநர்க்கு – to singers, அருகா – without limits, ஆஅய் அண்டிரன் – Āy Andiran, கோடு – lines, ஏந்து அல்குல் – lifted loins, குறுந்தொடி மகளிரொடு – with women with small bangles, காலன் என்னும் கண்ணிலி உய்ப்ப – the cruel one called Death took him, மேலோர் உலகம் எய்தினன் – he attained the world of the higher ones, எனாஅப் பொத்த அறையுள் – from a hollow of a tree, போழ்வாய்க் கூகை – owl with gaping mouth, சுட்டுக் குவி எனச் செத்தோர்ப் பயிரும் – calls out to the dead, calls out to those who have been burned and their ashes heaped, கள்ளியம் பறந்தலை – the wasteland filled with Prickly pear cactus or Euphorbia Tirucalli, ஒரு சிறை – on one side, அல்கி ஒள் எரி நைப்ப – bright flame burning, உடம்பு மாய்ந்தது – his body was burned, புல்லென் கண்ணர் – dulled eyes, புரவலர்க் காணாது – not seeing their benefactor, கல்லென் சுற்றமொடு – along with their loud relatives, கையழிந்து புலவர் வாடிய – poets are helpless and sad, பசியர் ஆகி – they became hungry people, பிறர் நாடு படு செலவினர் ஆயினர் இனியே – now they are leaving for countries of others

புறநானூறு 241, பாடியவர்: உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
திண் தேர் இரவலர்க்கு ஈத்த தண் தார்
அண்டிரன் வரூஉம் என்ன ஒண் தொடி
வச்சிரத் தடக்கை நெடியோன் கோயிலுள்
போர்ப்புறு முரசும் கறங்க
ஆர்ப்பு எழுந்தன்றால் விசும்பினானே.

Puranānūru 241, Poet Uraiyūr Ēnichēri Mudamōsiyār sang about Āy Andiran, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of Āy
Indiran, with his lightning bolt and glowing
bracelets, awaits Āy Andiran wearing cool
garlands, who gave sturdy chariots to those
in need in his palace.  Drums
with skins roar and uproar rises up to the sky!

Notes:  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  This poet wrote Puranānūru 13, 127-135, 241, 374 and 375.

Meanings:  திண் தேர் இரவலர்க்கு ஈத்த – who gave sturdy chariots to those who came in need, தண் தார் அண்டிரன் வரூஉம் என்ன – that Āy Andiran with cool garlands, ஒண் தொடி – bright bracelets, வச்சிர – lightning bolt, தடக்கை நெடியோன் கோயிலுள் – in the palace of Indiran with large hands, போர்ப்புறு முரசும் கறங்க – drums with skins roar, ஆர்ப்பு எழுந்தன்றால் விசும்பினானே – uproar rises up to the sky

புறநானூறு 242, பாடியவர்: குடவாயில் கீரத்தனார், பாடப்பட்டோன்: ஒல்லையூர் கிழான் மகன் பெருஞ்சாத்தன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
இளையோர் சூடார் வளையோர் கொய்யார்
நல் யாழ் மருப்பின் மெல்ல வாங்கிப்
பாணன் சூடான் பாடினி அணியாள்
ஆண்மை தோன்ற ஆடவர்க் கடந்த
வல் வேல் சாத்தன் மாய்ந்த பின்றை
முல்லையும் பூத்தியோ ஒல்லையூர் நாட்டே.

Puranānūru 242, Poet Kudavāyil Keerathanār sang for Ollaiyūr Kilān Makan Perunchāthan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of the king
Young men do not wear them!  Women wearing bangles
do not pluck them!  The bard does not bend gently with
the tip of his yāl to pluck them to wear!  The singer does
not adorn herself with them! O Jasmine vine!  You still
bloom in Ollaiyūr, after Sāthan with a strong spear who
prevailed over warriors with his masculine strength, died!

Notes:  Pur 242 and 243 were written for this king, who helped the Pāndiyan king in battles against the Chōla king.   This is the only poem Puranānūru written by this poet.  Ollaiyūr is currently known as Oliyamangalam.  It is near Puthukottai. 

Meanings:  இளையோர் சூடார் – young men do not wear them, young warriors do not wear them, வளையோர் கொய்யார் – women wearing bangles do not pluck them, நல் யாழ் மருப்பின் மெல்ல வாங்கி – bending gently with the tip of his lute (to pluck), பாணன் சூடான் – the bard does not wear, பாடினி அணியாள் – the female singer does not wear them, ஆண்மை – manliness, bravery, தோன்ற – appearing, ஆடவர்க் கடந்த – who beat warriors, வல் வேல் சாத்தன் மாய்ந்த பின்றை – after Sāthan with a strong spear died, முல்லையும் பூத்தியோ ஒல்லையூர் நாட்டே – you still bloom in Ollaiyūr O jasmine vine

புறநானூறு 243, பாடியவர்: தொடித்தலை விழுத்தண்டினார்,  பாடப்பட்டோன்:  ஒல்லையூர் கிழான் மகன் பெருஞ்சாத்தன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
இனி நினைந்து இரக்கம் ஆகின்று திணி மணல்
செய்வுறு பாவைக்கு கொய்பூத் தைஇத்
தண் கயம் ஆடும் மகளிரொடு கை பிணைந்து
தழுவு வழித் தழீஇத் தூங்கு வழித் தூங்கி
மறை எனல் அறியா மாயமில் ஆயமொடு
உயர் சினை மருதத் துறையுறத் தாழ்ந்து
நீர் நணிப் படிகோடு ஏறிச் சீர் மிகக்
கரையவர் மருளத் திரையகம் பிதிர
நெடு நீர்க் குட்டத்துத் துடுமெனப் பாய்ந்து
குளித்து மணற் கொண்ட கல்லா இளமை
அளிதோ தானே யாண்டுண்டு கொல்லோ
தொடித்தலை விழுத்தண்டு ஊன்றி நடுக்குற்று
இருமிடை மிடைந்த சில சொல்
பெரு மூதாளரோம் ஆகிய எமக்கே?

Puranānūru 243, Poet Thodithalai Viluthandinār sang for Ollaiyūr Kilān Makan Perunchāthan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Sadness is what it will be if I think about it now.
When I was young, I used to play with girls
near the cool pond as they made sand dolls
and decorated them with the flowers they plucked.
We held hands, hugged each other, I swayed when
they swayed, and we played with innocence with
nothing to hide.  I would climb on a low branch
of a marutham tree with tall branches, close to the
water, and dive into the huge pond with a splash
as those on the shore would look in amazement
as I brought out a handful of sand from the bottom.

That was being an ignorant youth.
Where did that go?  It’s pitiable now that I have
a metal-capped walking stick and a trembling gait.
I have become too old and can barely utter a few
words between coughs.  Isn’t this pitiable?

Notes:  Pur 242 and 243 were written for this king, who helped the Pāndiyan king in battles against the Chōla king.   This is the only poem written by this poet.  Ollaiyūr is currently known as Oliyamangalam.  It is near Puthukottai.

Meanings:  இனி நினைந்து இரக்கம் ஆகின்று – it is pitiable to think about it now, திணி மணல் – dense sand, செய்வுறு பாவைக்கு – to the dolls that they made, கொய்பூத் தைஇ – plucking flowers and decorating, தண் கயம் – cool pond, ஆடும் மகளிரொடு – with the girls who were playing, கை பிணைந்து – held hands, தழுவு வழித் தழீஇ – they hugged and I hugged them, தூங்குவழித் தூங்கி – they swayed and I swayed, மறை எனல் அறியா – not knowing to hide, மாயம் இல் ஆயமொடு – with friends with no cunning, உயர் சினை மருத – of marutham trees with tall branches, Arjuna Tree, Terminalia arjuna,  துறையுற – touching the shore, தாழ்ந்து – low, நீர் நணிப் படி – close to the water, கோடு ஏறி – climbed on the tree branches, சீர் மிக – very beautifully, கரையவர் மருள – those on the shore were amazed, திரையகம் பிதிர – the water splashing, நெடு நீர்க் குட்டத்து – in a huge pond, in a long pond, துடுமெனப் பாய்ந்து – dived in with a splash, குளித்து – bathed, மணற் கொண்ட – brought out sand, கல்லா இளமை – ignorant youth, அளிதோ தானே – isn’t it pitiable, யாண்டுண்டு கொல்லோ – where did it go, தொடித்தலை – top capped with a metal ring, விழுத்தண்டு – walking stick, ஊன்றி – putting it down, நடுக்குற்று – trembling, இருமிடை – between coughing, மிடைந்த சில சொல் – uttering a few words, பெரு மூதாளரோம் ஆகிய எமக்கே – to me who has become an old man

புறநானூறு 244, பாடினோர் பாடபபட்டடோர் யாவரெனத் தெரியாதவாறு இது அழிந்தது
பாணர் சென்னியும் வண்டு சென்று ஊதா
விறலியர் முன் கையும் தொடியின் பொலியா
இரவல் மாக்களும் .. .. .. .. .. .. .. .

Puranānūru 244, Poet is Unknown, and only parts of the song are available
Bees do not buzz around the heads of bards.
Bangles do not glow on the forearms of dancing
women.  People in need,……………………………..

Notes:  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355.

Meanings:  பாணர் சென்னியும் – on heads of bards, வண்டு சென்று ஊதா – bees do not buzz, விறலியர் முன் கையும் – forearms of dancing women, தொடியின் பொலியா – bangles do not glow, இரவல் மாக்களும் – people in need, .. .. .. .. .. .. .. .

புறநானூறு 245, பாடியவர்: சேரமான் கோட்டம்பலத்துத் துஞ்சிய மாக்கோதை, திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
யாங்குப் பெரிது ஆயினும் நோய் அளவு எனைத்தே
உயிர் செகுக்கல்லா மதுகைத்து அன்மையின்
கள்ளி போகிய களரியம் பறந்தலை
வெள்ளிடைப் பொத்திய விளை விறகு ஈமத்து
ஒள் அழல் பள்ளிப் பாயல் சேர்த்தி
ஞாங்கர் மாய்ந்தனள் மடந்தை
இன்னும் வாழ்வல் என் இதன் பண்பே.

Puranānūru 245, Chēramān Kōttampalathu Thunjiya Mākōthai sang this after the death of his wife Perunkōpendu, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Even though it is immense,
this distress disease of mine has its limits;
it does not have the strength to end my life.

I still live, even after the young woman
who went to the upper world was placed in a
bright flame bed, lit by dry wood,
in the cremation ground’s open space on the
salty land with kalli.  Is this how life is?

Notes:  This is the only poem written by this king.  His young wife died and the king wrote this poem.   Kōttampalam town is now called Ampalapulai.

Meanings:  யாங்குப் பெரிது ஆயினும் – even though it is immense, நோய் அளவு எனைத்தே – my distress disease has its limits, உயிர் செகுக்கல்லா மதுகைத்து அன்மையின் – since it does not have the strength to end my life, கள்ளி போகிய களரியம் – on the salty land with cactus or milkweed, Prickly pear cactus or Euphorbia Tirucalli ,பறந்தலை வெள்ளிடை – in the cremation ground’s open space, பொத்திய விளை விறகு ஈமத்து – lit fire with mature/dried wood, ஒள் அழல் பள்ளிப் பாயல் சேர்த்தி – placed on a bright flame bed, ஞாங்கர் மாய்ந்தனள் மடந்தை – the young woman died and went there (to the upper world), இன்னும் வாழ்வல் – I still live, என் இதன் பண்பே – is this the nature of this

புறநானூறு 246, பாடியவர்: பூதப் பாண்டியன் தேவி பெருங்கோப்பெண்டு, திணை: பொதுவியல், துறை: ஆனந்தப் பையுள்
பல் சான்றீரே பல் சான்றீரே
செல்கெனச் சொல்லாது ஒழிகென விலக்கும்
பொல்லாச் சூழ்ச்சிப் பல் சான்றீரே
அணில் வரிக் கொடுங்காய் வாள் போழ்ந்திட்ட
காழ் போல் நல் விளர் நறு நெய் தீண்டாது
அடை இடைக் கிடந்த கை பிழி பிண்டம்
வெள் எள் சாந்தொடு புளிப் பெய்து அட்ட
வேளை வெந்தை வல்சி ஆகப்
பரல் பெய் பள்ளிப் பாயின்று வதியும்
உயவல் பெண்டிரேம் அல்லேம் மாதோ
பெருங்காட்டுப் பண்ணிய கருங்கோட்டு ஈமம்
நுமக்கு அரிது ஆகுக தில்ல எமக்கு எம்
பெருந்தோள் கணவன் மாய்ந்தென அரும்பு அற
வள் இதழ் அவிழ்ந்த தாமரை
நள் இரும் பொய்கையும் தீயும் ஓரற்றே.

Puranānūru 246, Queen Perunkōpendu, wife of Ollaiyūr Thantha Pāndiyan PoothaPāndiyan sang this after the death of her husband, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Ānantha Paiyul
You noble men!  You noble men!
You don’t let me go, you don’t let me die,
you scheming noble men!
I am not a woman who desires to eat old rice with
water squeezed out and placed on leaves,
without fragrant ghee as pale as the seeds of a curved
cucumber striped like a squirrel and split open with a
sword, along with vēlai leaves cooked with tamarind,
and white sesame seed thuvaiyal.
I am not one who wants to sleep on a bed of gravel,
without a mat.

The funeral pyre of black twigs might be fearful to you.
It is not fearful to me
who has lost my broad-shouldered husband.
A pond with thick-petaled, blooming lotus blossoms
and a fire are both same to me!

Notes:  This queen, the wife of Ollaiyūr Thantha Pāndiyan PoothaPāndiyan did not desire widowhood, even though she was requested by elders to rule the country.  She came from an ancient clan and was politically astute.  She decided that the funeral pyre was better than living as a widow.  Her husband, Ollaiyūr Thantha Pāndiyan PoothaPāndiyan, wrote Puranānūru 71.   This king acquired the name Ollaiyūr Thantha Poothapāndiyan since he got back the Pāndiyan town Ollaiyūr from the Chōlas who had seized it. 

Meanings:  பல் சான்றீரே – O wise me, பல் சான்றீரே – O wise men, செல்கெனச் சொல்லாது – not telling me to go, not letting me go, ஒழிகென விலக்கும் – not letting me die, பொல்லாச் சூழ்ச்சி – cunning and scheming, பல் சான்றீரே – O wise men, அணில் – squirrel, வரி – stripes, கொடுங்காய் – curved vegetable/cucumber, வாள் – sword, knife, போழ்ந்து – split, இட்ட – placed, காழ் போல் – like the seeds, நல் விளர் – fine white, நறு நெய் – fragrant ghee, தீண்டாது – without touching, அடை இடை கிடந்த – placed on leaves, கை பிழி பிண்டம் – rice squeezed with the hand,  வெள் எள் சாந்தொடு – with white sesame seed thuvaiyal, புளிப் பெய்து – poured tamarind, அட்ட – cooked, வேளை வெந்தை – boiled velai greens, Sida rhombifolia, Rhomb-leaved morning mallow, வல்சி ஆக – as food, பரல் பெய் பள்ளி – bed of pebbles, பாயின்று வதியும் – sleeping without a mat, உயவல் – sad, பெண்டிரேம் அல்லேம் மாதோ – not that kind of woman, பெருங்காட்டு பண்ணி கருங்கோட்டு ஈமம் – funeral pyre with black sticks in the big forest, நுமக்குஅரிது ஆகுக – it might be difficult for you, தில்ல – அசை, an expletive, எமக்கு எம் பெருந்தோள் கணவன் மாய்ந்தென – for me, since my wide-shouldered husband died, அரும்பு அற வள் இதழ் அவிழ்ந்த தாமரை – fresh lotus flowers with open petals, நள் இரும் பொய்கையும் – water filled pond, தீயும் ஓரற்றே – fire are same

புறநானூறு 247, பாடியவர்: மதுரைப் பேராலவாயர், பாடப்பட்டோர்:  பூதப் பாண்டியன் தேவி பெருங்கோப்பெண்டு, திணை: பொதுவியல், துறை: ஆனந்தப் பையுள்
யானை தந்த முளி மர விறகின்
கானவர் பொத்திய ஞெலி தீ விளக்கத்து
மட மான் பெரு நிரை வைகு துயில் எடுப்பி
மந்தி சீக்கும் அணங்குடை முன்றிலில்
நீர் வார் கூந்தல் இரும் புறம் தாழப்
பேர் அஞர்க் கண்ணள் பெருங்காடு நோக்கித்
தெருமரும் அம்ம தானே தன் கொழுநன்
முழுவு கண் துயிலாக் கடியுடை வியன் நகர்ச்
சிறு நனி தமியள் ஆயினும்
இன்னுயிர் நடுங்கும் தன் இளமை புறங்கொடுத்தே.

Puranānūru 247, Poet Mathurai Pērālavāyar sang when he saw Perunkōpendu enter the fire, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Anantha Paiyul – see previous song
In the terrifying courtyard,
by the light of the fire kindled by
hunters, and lit with dried wood brought by
elephants, a female monkey scratches the
ground and wakes up large herds of delicate deer.

With water dripping from the hair on her back,
abandoning her youth,
she with large distressed eyes, walks toward the
burning pyre in the vast ground, she whose sweet
life would tremble if she were to be away from her
husband even for a short while, in their well-guarded
huge palace where drums never stop.

Notes:  Puranānūru Poems 247 and 262 were written by this poet.  Perunkōpendu, the widow of king Ollaiyūr Thantha Pāndiyan PoothaPāndiyan, entered the funeral pyre despite requests to rule the country.  She came from an ancient clan and was politically astute.

Meanings:  யானை தந்த முளி மர விறகின் – with dried wood brought by elephants, கானவர் பொத்திய ஞெலி தீ – the fire kindled by the hunters/forest dwellers, விளக்கத்து – in the light, மட மான் பெரு நிரை வைகு துயில் எடுப்பி – wakes up a huge herd of naive deer from their sleep, மந்தி சீக்கும் – a female monkey sweeps, அணங்குடை – fearsome/with gods/with spirits, முன்றிலில் – courtyard, நீர் வார் கூந்தல் – water dripping hair, இரும் புறம் தாழ – falling on her back, பேர் அஞர்க் கண்ணள் – the woman with huge distressed eyes, பெருங்காடு நோக்கி – looking toward the huge burning ground, தெருமரும் – mentally confused, distressed, அம்ம – அசை, an expletive, தானே – her, தன் கொழுநன் – her husband, முழுவு கண் துயிலா – where drums never stop, கடியுடை வியன் நகர் – well-guarded huge palace, சிறு நனி தமியள் ஆயினும் – even if she is alone from him a little bit, இன்னுயிர் நடுங்கும் – her sweet life trembling, தன் இளமை புறங்கொடுத்தே – abandoning her youth

புறநானூறு 248, பாடியவர்: ஒக்கூர் மாசாத்தனார், திணை: பொதுவியல், துறை: தாபத நிலை
அளிய தாமே சிறு வெள்ளாம்பல்
இளையம் ஆகத் தழையாயினவே இனியே
பெருவளக் கொழுநன் மாய்ந்தெனப் பொழுது மறுத்து
இன்னா வைகல் உண்ணும்
அல்லிப் படுஉம் புல் ஆயினவே.

Puranānūru 248, Poet: Okkūr Masāthanār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Thāpatha Nilai
These small white waterlilies are pitiful!
When we were young, we wore them!
Now that my prosperous husband has died,
their seeds are the miserable food that I have
to eat at wrong hours daily, with suffering!

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this poet, who hailed from Okkūr.  The female poet Okkūr Māsāthiyār who wrote poem 279, was also from the same town.  There are towns with the name Okkūr in both the Pāndiya country and the Chōla country.  We do not know whether the poet’s town was in the Pāndiya country or in the Chōla country.  அல்லிப் படுஉம் புல் ஆயினவே (5) – உ. வே. சாமிநாதையர் உரை – அல்லியிடத்துண்டாம் புல்லரிசியாய் உதவின.  நெல் அல்லா உணவெல்லாம் புல்லென்றால் மரபு.  புல்லரிசி – சென்னைப் பல்கலைக்கழக அகராதி – பஞ்சகாலத்தில் ஏழைகள் உண்ணும் அரிசி போன்ற தானியம்.

Meanings:  அளிய தாமே – pitiful things, சிறு வெள்ளாம்பல் – small white waterlilies, இளையம் ஆகத் தழையாயினவே – when we were young we wore them, இனியே – now, பெருவளக் கொழுநன் மாய்ந்தென – since my very wealthy husband died, பொழுது மறுத்து – wrong time, இன்னா – suffering, வைகல் உண்ணும் – eat daily, அல்லிப் படுஉம் புல் ஆயினவே – white waterlily seeds have become food, it is like grass seed food

புறநானூறு 249, பாடியவர்:  தும்பைச் சொகினனார், திணை: பொதுவியல், துறை: தாபத நிலை
கதிர் மூக்கு ஆரல் கீழ்ச் சேற்று ஒளிப்பக்
கணைக் கோட்டு வாளை மீ நீர்ப் பிறழ
எரிப் பூம் பழனம் நெரித்து உடன் வலைஞர்
அரிக்குரல் தடாரியின் யாமை மிளிரச்
பனை நுகும்பு அன்ன சினை முதிர் வராலொடு
உறழ் வேல் அன்ன ஒண் கயல் முகக்கும்
அகல் நாட்டு அண்ணல் புகாவே நெருநைப்
பகல் இடம் கண்ணிப் பலரொடும் கூடி
ஒரு வழிப் பட்டன்று மன்னே இன்றே
அடங்கிய கற்பின் ஆய் நுதல் மடந்தை
உயர் நிலை உலகம் அவன் புக வார
நீறாடு சுளகின் சீறிடம் நீக்கி
அழுதல் ஆனாக் கண்ணள்
மெழுகு ஆப்பி கண் கலுழ் நீரானே.

Puranānūru 249, Poet: Thumpai Sokinanār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Thāpatha Nilai – the poet sang this after the death of a king
The lord of the vast country,
where fishermen enter lakes with flame-like flowers,
……….where eels with spindle-like noses burrow into
……….mud, vālai fish with thick spines leap above water,
……….tortoises that look like thadāri drums
……….with sharp tones, roll, pregnant varāl fish look
……….like the folded tender leaves of palmyra palm,
and catch bright kendai with their nets,
ate yesterday with many, sharing his food in a bright
place.

That has ended.  Today, his chaste wife has
cleared a space the size of a winnowing tray to feed
him, who has gone to the higher world.   Her eyes
shed tears without stopping.   She washes the place
with cow dung water mixed with her falling tears.

Notes:  This is the only poem written by this poet, and he hailed from the town Thumpai.  However, according to Avvai Duraisamy, there is a possibility that he is Thumpisēr Keeranār who wrote Natrinai 277 and Kurunthokai 61, 316, 320, 392.

Meanings:  கதிர் மூக்கு ஆரல் – eels with spindle-like (pointed) noses, கீழ்ச் சேற்று ஒளிப்ப – hide under the mud, கணைக் கோட்டு வாளை – scabbard fish with thick spine, Trichiurus haumela, மீ நீர்ப் பிறழ – rolls/leaps above water, எரிப் பூம் பழனம் – pond with flame-like flowers, நெரித்து உடன் வலைஞர் – fishermen with nets enter, அரிக்குரல் தடாரியின் – like thadāri drums with sharp tones, like thadāri drums with rhythmic sounds, யாமை மிளிர – tortoises roll, பனை நுகும்பு அன்ன – like the folded tender palm leaves, சினை முதிர் வராலொடு – pregnant murrel fish, Slacate nigra, உறழ் வேல் அன்ன – like a spear, ஒண் கயல் முகக்கும் – catch bright kendai, carp, Cyprinus fimbriatus, அகல் நாட்டு அண்ணல் – lord of the wide country, புகாவே – food, நெருநை – yesterday, பகல் இடம் – bright place, கண்ணி – considered, பலரொடும் கூடி – gathered with many people, ஒரு வழிப் பட்டன்று – that has ended, மன்னே – அசை, an expletive, இன்றே – today, அடங்கிய கற்பின் – chaste, ஆய் நுதல் மடந்தை – young woman with pretty forehead, உயர் நிலை உலகம் – higher world, அவன் புக – for him to eat.. .. வார நீறாடு – washed, சுளகின் சீறிடம் நீக்கி – a small space the size of a winnowing tray, அழுதல் ஆனாக் கண்ணள் – with eyes crying without stopping, மெழுகு ஆப்பி கண் கலுழ் நீரானே – she washes with cow dung water mixed with her tears

புறநானூறு 250, பாடியவர்: தாயங்கண்ணியார், திணை: பொதுவியல், துறை: தாபத நிலை
குய் குரல் மலிந்த கொழுந் துவை அடிசில்
இரவலர்த் தடுத்த வாயில் புரவலர்
கண்ணீர்த் தடுத்த தண் நறும் பந்தர்க்
கூந்தல் கொய்து குறுந்தொடி நீக்கி
அல்லி உணவின் மனைவியொடு இனியே
புல் என்றனையால் வளங் கெழு திரு நகர்
வான் சோறு கொண்டு தீம் பால் வேண்டும்
முனித்தலைப் புதல்வர் தந்தை
தனித்தலைப் பெருங்காடு முன்னிய பின்னே.

Puranānūru 250, Poet: Thāyankanniyār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Thāpatha Nilai
O prosperous rich mansion!  You have become dull,
along with his wife!  The sounds of cooking abundant
rich food with spices used to stop those who came for
alms at the door, preventing their leaving.  Your cool
fragrant pavilion ended the tears of those who got
protection.

After the father of sons who desire to eat white rice
with sweet milk, went to the cremation ground, his
wife chopped off her hair, removed her small bangles
and now eats just waterlily seeds.

Notes:   This is the only poem written by this poet whose father’s name was Thāyan and her given name was Kanniyār.  A woman’s bangles were removed and broken after the death of her husband.  Puranānūru 237, 238, 250, 253 and 254 have references to widows removing their bangles.

Meanings:  குய் குரல் – roasting sounds, மலிந்த கொழுந் துவை அடிசில் – abundant rich food cooked with spices, abundant rich meat cooked with spices, இரவலர்  – those who came in need, தடுத்த வாயில் – the gate that prevented, புரவலர் கண்ணீர்த் தடுத்த – prevented the tears of those being protectec, தண் நறும் பந்தர் – cool fragrant pavilion, கூந்தல் கொய்து – cutting off her hair, குறுந்தொடி நீக்கி – removing her small bangles, அல்லி உணவின் – with the food of waterlily seeds, மனைவியொடு – with the wife, இனியே புல் என்றனையால் – you have become dull now, வளங்கெழு திரு நகர் – rich huge mansion, வான் சோறு கொண்டு – with white rice, தீம் பால் வேண்டும் – asking for sweet milk, முனித்தலைப் புதல்வர் – the sons with tufts on their heads, தந்தை தனித்தலைப் பெருங்காடு முன்னிய பின்னே – after their father went to the cremation ground

புறநானூறு 251, பாடியவர்: மாரிப்பித்தியார், திணை: வாகை, துறை: தாபத வாகை
ஓவத்து அன்ன இடனுடை வரைப்பில்
பாவை அன்ன குறுந்தொடி மகளிர்
இழை நிலை நெகிழ்த்த மள்ளன் கண்டிகும்
கழைக் கண் நெடு வரை அருவியாடிக்
கான யானை தந்த விறகின்
கடுந்தெறல் செந் தீ வேட்டுப்
புறம் தாழ் புரிசடை புலர்த்துவோனே.

Puranānūru 251, Poet: Māripithiyār, Thinai: Vākai, Thurai: Thāpatha Vākai
We have seen this warrior play in the
waterfalls that flow from the tall
mountains with bamboo forests.

He dries his long, hanging, matted hair
in the red-hot fire he lit with the wood
brought by forest elephants,
and makes small-bangled women
who are as pretty as dolls in a mansion
as elegant as one in a painting, lose their
jewels which slip off their wasting arms.

Notes:  Puranānūru 251 and 252 were written by this poet.  Her name means, ‘Rainy season’s jasmine’ and she might have acquired it from a poem she wrote about it.  However, we don’t have that poem.   The name of the hero of this poem was not legible in the original palm manuscript.

Meanings:  ஓவத்து அன்ன – like a painting, இடனுடை- in the wide space, வரைப்பில் – within the limits, in the temple/mansion/space, பாவை அன்ன – like dolls/Kolli Hills goddess statue, குறுந்தொடி மகளிர் – small-bangled women, இழை நிலை நெகிழ்த்த மள்ளன் – the warrior who caused jewels to slip down, கண்டிகும் – we have seen, கழைக்கண் – with bamboo, நெடு வரை – tall mountains, அருவியாடி – played in the waterfalls, கான யானை – forest elephant, தந்த விறகின் – wood brought, கடுந்தெறல் – very hot sparks, செந் தீ – red hot flame, வேட்டு – lit, புறம் தாழ் – hanging on the back, புரிசடை – matted/twisted braid, புலர்த்துவோனே – the one who dries

புறநானூறு 252, பாடியவர்: மாரிப்பித்தியார், திணை: வாகை, துறை: தாபத வாகை
கறங்கு வெள் அருவி ஏற்றலின் நிறம் பெயர்ந்து
தில்லை அன்ன புல்லென் சடையோடு
அள் இலைத் தாளி கொய்யுமோனே
இல் வழங்கு மட மயில் பிணிக்கும்
சொல் வலை வேட்டுவன் ஆயினன் முன்னே.

Puranānūru 252, Poet: Māripithiyār, Thinai: Vākai, Thurai: Thāpatha Vākai
The roaring white waterfalls dulled
his braided hair to the color of thillai
leaves.  He plucks leaves from the dense
thāli bushes.  He had gone hunting
with a net of words in the past, to get
the woman who is as lovely as a delicate
peacock, the one who lives in his house now.

Notes:  Puranānūru 251 and 252 were written by this poet.   Her name means, ‘Rainy season’s jasmine’ and she might have acquired it from a poem she wrote about it.  However, we don’t have that poem.   The name of the hero of this poem was not legible in the original palm manuscript.

Meanings:  கறங்கு வெள் அருவி ஏற்றலின் – due to accepting the white roaring waterfalls, நிறம் பெயர்ந்து – changed color, தில்லை அன்ன புல்லென் சடையோடு – with his dulled braided hair like thillai leaves, Excoecaria agallocha, Blinding tree, அள் இலைத் தாளி கொய்யுமோனே – the one who plucks thāli leaves that are dense, Corypha umbraculifera, கூந்தற்பனை, இல் வழங்கு மட மயில் பிணிக்கும் – tying his naïve/young wife at home to him, சொல் வலை வேட்டுவன் ஆயினன் – he used to be a hunter with words as his net, முன்னே  – before

புறநானூறு 253, பாடியவர்: குளம்பந்தாயனார், திணை: பொதுவியல், துறை: முதுபாலை
என் திறத்து அவலம் கொள்ளல் இனியே
வல் வார் கண்ணி இளையர் திளைப்ப
நகாஅல் என வந்தமாறே எழா நெல்
பைங்கழை பொதி களைந்து அன்ன விளர்ப்பின்
வளை இல் வறுங்கை ஓச்சிக்
கிளையுள் ஒய்வலோ கூறு நின் உரையே.

Puranānūru 253, Poet: Kulampanthāyanār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Muthupālai
You don’t need to feel sorry for me.  Young warriors
wearing garlands with strong cords are playing,
and you are not able to laugh with them, since death
has come to you.  Should I tell your relatives,
lifting my hand empty of bangles, pale like the peeled
barks of new bamboos without seeds?  You must tell
me what I should do!

Notes:  This is the only poem written by this poet.  Thāyanār was the given name.  His father’s name was Kulampan.  A woman whose husband had died on the battlefield uttered these words.   A woman’s bangles were removed and broken after the death of her husband.  Puranānūru 237, 238, 250, 253 and 254 have references to widows removing their bangles.  Puranānūru 253, 254, 255 and 256 are pitiful cries of women who lost their husbands.

Meanings:  என் திறத்து அவலம் கொள்ளல் – you don’t need to feel sorry for me, இனியே – now, வல் வார் கண்ணி இளையர் திளைப்ப – young warriors with garlands with strong cords are playing, நகாஅல் என வந்த மாறே – since death came for you not to be able to laugh with them, எழா நெல் – with no bamboo seeds, பைங்கழை – new bamboo, பொதி களைந்து அன்ன – like peeled barks, விளர்ப்பின் – paled, வளை இல் – without bangles, வறுங்கை – empty hands, ஓச்சி – raise, கிளையுள் ஒய்வலோ – will I go and give (the news) to your relatives, கூறு நின் உரையே – tell me your words

புறநானூறு 254, பாடியவர்: கயமனார், திணை: பொதுவியல், துறை: முதுபாலை
இளையரும் முதியரும் வேறு புலம் படர
எதிர்ப்ப எழாஅய் மார்பமண் புல்ல
இடைச் சுரத்து இறுத்த மள்ள விளர்த்த
வளையில் வறுங்கை ஓச்சிக் கிளையுள்
இன்னன் ஆயினன் இளையோன் என்று
நின்னுரை செல்லும் ஆயின் மற்று
முன் ஊர்ப் பழுனிய கோளி ஆலத்துப்
புள் ஆர் யாணர்த்தற்றே என் மகன்
வளனும் செம்மலும் எமக்கு என நாளும்
ஆனாது புகழும் அன்னை
யாங்கு ஆகுவள் கொல் அளியள் தானே.

Puranānūru 254, Poet: Kayamanār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Muthupālai
The young and old men have gone to another land.
When I embrace you, you do not rise.  You have
fallen in the wasteland, your chest hitting the
ground.   If I raise my pale hands with no bangles
and tell your family that this is what happened
to you, what will happen to your mother who praises
you every day, repeating without a break,
“To me, the strength and nobility of my son are like the
banyan tree in town which is frequented by birds for its
abundant fruits.”   She is pitiable!

Notes:  Kayamanār, this poet from the Chōla country, wrote Puranānūru 254 and 361.   A woman whose husband had died on the battlefield uttered these words.   A woman’s bangles were removed and broken after the death of her husband.  Puranānūru 237, 238, 250, 253 and 254 have references to widows removing their bangles.  Puranānūru 253, 254, 255 and 256 are pitiful cries of women who lost their husbands.

Meanings:  இளையரும் முதியரும் வேறு புலம் படர – young and old leaving for another land, எதிர்ப்ப – when I embrace you, எழாஅய் – you do not rise, மார்பமண் புல்ல – chest touching the earth, இடைச் சுரத்து இறுத்த மள்ள – O warrior you have fallen in the wasteland, விளர்த்த – pale, வளை இல் வறுங்கை ஓச்சிக் கிளையுள் – raising my bangle-less bare hands, to your relatives, இன்னன் ஆயினன் இளையோன் – this is what happened to the young man, என்று நின்னுரை செல்லும் ஆயின் – if the word reaches, மற்று முன் ஊர்ப் பழுனிய கோளி ஆலத்துப் புள் ஆர் யாணர்த்தற்றே என் மகன் வளனும் செம்மலும் எமக்கு – to me he his strength and majesty are like a banyan tree in the city that birds frequent to eat fruits (கோளி – a tree that fruits without flowering), என நாளும் – daily, ஆனாது புகழும் அன்னை யாங்கு ஆகுவள் கொல் – what will happen to your mother who praises you endlessly, அளியள் தானே – she is pitiable

புறநானூறு 255, பாடியவர்: வன்பரணர், திணை: பொதுவியல் துறை: முதுபாலை
ஐயோ எனின் யான் புலி அஞ்சுவலே
அணைத்தனன் கொளினே அகன் மார்பு எடுக்கல்லேன்
என் போல் பெரு விதிர்ப்பு உறுக நின்னை
இன்னாது உற்ற அறன் இல் கூற்றே
நிரை வளை முன் கை பற்றி
வரை நிழல் சேர்கம் நடத்திசின் சிறிதே.

Puranānūru 255, Poet: Vanparanar, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Muthupālai
If I scream, I fear that tigers will come.
I’m unable to hug and lift you with
your broad shoulders.
May merciless Death that killed you
tremble in pain like I do!
Hold my hands with stacked bangles
and walk a little.
Let’s go into the mountain shadow!

Notes:  Vanparanar wrote Puranānūru 148, 149, 150, 152, 153 and 255.  Avvai Duraisamy wrote that he might be the same poet with the name Nedunkaluthu Paranar who wrote 291.   Puranānūru 253, 254, 255 and 256 are pitiful cries of women who lost their husbands.

Meaning:    ஐயோ எனின் – if I scream ‘aiyo’, யான் புலி அஞ்சுவலே – I’m afraid of the tigers, அணைத்தனன் கொளினே – if I hug and lift you, அகன் மார்பு எடுக்கல்லேன் – I’m unable to lift your wide chest, என் போல் – like me, பெரு விதிர்ப்பு உறுக – let it tremble, let it attain great sorrow, நின்னை இன்னாது உற்ற – that brought you death, அறன் இல் கூற்றே – merciless Death, Yaman, நிரை வளை முன் கை பற்றி – hold my hands with rows of bangles, வரை நிழல் சேர்கம் – let us go to the mountain’s shadow, நடத்திசின் சிறிதே – please walk a little

புறநானூறு 256, பாடியவர்: பெயர் தெரிந்திலது, திணை: பொதுவியல், துறை: முதுபாலை
கலம் செய்கோவே கலம் செய்கோவே
அச்சுடைச் சாகாட்டு ஆரம் பொருந்திய
சிறு வெண் பல்லி போலத் தன்னொடு
சுரம் பல வந்த எமக்கும் அருளி
வியன் மலர் அகன் பொழில் ஈமத் தாழி
அகலிது ஆக வனைமோ
நனந்தலை மூதூர்க் கலம் செய்கோவே.

Puranānūru 256, Poet: Unknown, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Muthupālai
O potter who makes pots!
O potter who makes pots!
I’ve come with him past many
wastelands like a small white
lizard stuck on the spoke of
a cart wheel.  Potter who makes
pots in this vast ancient town,
please show pity on me and
create a great big burial urn
larger than the widespread land!

Notes:  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355. Puranānūru 253, 254, 255 and 256 are pitiful cries of women who lost their husbands.  Natrinai 200, 293 and Puranānūru 228 and 256 have references to potters.

Meaning:   கலம் செய் கோவே – O potter who makes pots (வேட்கோ = குயவன்), கலம் செய் கோவே – O potter who makes pot, அச்சு உடை – with a wheel axle, சாகாட்டு – wagon, ஆரம் – spokes, பொருந்திய – stuck, சிறு வெண் பல்லி – small white lizard, போல – like, தன்னொடு – with him, சுரம் பல வந்த – crossed many wasteland paths, எமக்கும் அருளி – show me pity, வியன் மலர் – widespread, அகன் பொழில் – large land, ஈமத் தாழி – a burial urn, அகலிது ஆக வனைமோ – make it bigger, நனந்தலை மூதூர் – widespread ancient town, கலம் செய் கோவே – O potter who makes pots

புறநானூறு 257, பாடியவர்: பெயர் தெரிந்திலது, திணை: வெட்சி துறை: உண்டாட்டு

செருப்பு இடைச் சிறு பரல் அன்னன் கணைக் கால்
அவ்வயிற்று அகன்ற மார்பின் பைங்கண்
குச்சின் நிரைத்த குரூஉ மயிர் மோவாய்ச்
செவி இறந்து தாழ்தரும் கவுளன் வில்லொடு
யார் கொலோ அளியன் தானே தேரின்
ஊர் பெரிது இகந்தன்றும் இலனே அரண் எனக்
காடு கைக்கொண்டன்றும் இலனே காலைப்
புல்லார் இன நிரை செல் புறம் நோக்கிக்
கையின் சுட்டிப் பைஎன எண்ணிச்
சிலையின் மாற்றியோனே அவை தாம்
மிகப் பல ஆயினும் என்னாம் எனைத்தும்
வெண் கோள் தோன்றாக் குழிசியொடு
நாள் உறை மத்தொலி கேளாதோனே.

Puranānūru 257, Poet: Unknown, Thinai: Vetchi, Thurai: Undāttu
He is like a tiny pebble in the slippers of his enemies.
He carries a bow.  With his strong legs, pretty abdomen,
wide chest, beard as thick as fresh kuchu grass,
and sideburns growing down from his ears to his
cheeks, he is pitiable.

If you analyze, he does not leave the town.  He has not
seized the forest as protection for him.  In the mornings,
he looks at the direction of herds of cattle belonging
to enemies, points to them, counts them, and seizes
them, using his bow.  Even with that huge herd, milk does
not appear in his house.  There are no sounds of buttermilk
churning rod in his house, during the day.

Notes:  The man in this poem uses his bow and seizes cattle from those who pass through his town, but gives them away immediately and there is no milk in his house.  Notes:  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355.

Meanings:   செருப்பு இடை – in the slippers, சிறு பரல் அன்னன் – he is like a small pebble, கணைக் கால் – thick/strong legs, அவ்வயிற்று – pretty abdomen/stomach, அகன்ற மார்பின் – wide chest, பைங்கண் குச்சின் – like fresh kuchu grass, நிரைத்த – thick, in rows, குரூஉ மயிர் – colored hair, மோவாய்ச் செவி இறந்து தாழ்தரும் கவுளன் – man with sideburns growing down from his ears to his cheeks, வில்லொடு – with a bow, யார் கொலோ – wonder who he is, அளியன் தானே – isn’t he pitiable, தேரின் – if you analyze, ஊர் பெரிது இகந்தன்றும் இலனே – he does not leave town much, அரண் என – as protection, காடு கைக்கொண்டன்றும் இலனே – he has not seized the forest, காலை – in the mornings, புல்லார் – enemies, இன நிரை – herds of cattle, செல் புறம் நோக்கி – looking at the direction, கையின் சுட்டி – points with his hands, பை என எண்ணிச் சிலையின் மாற்றியோனே – counts them and seizes them using his bow, அவை தாம் மிகப் பல ஆயினும் – even when they are many, என்னாம் எனைத்தும் – with all this, வெண் கோள் தோன்றா – milk does not appear (in his house), குழிசியொடு – in the pots, நாள் உறை மத்தொலி கேளாதோனே – he does not hear the sound of the churning rods during the day

புறநானூறு 258, பாடியவர்: உலோச்சனார், திணை: வெட்சி துறை: உண்டாட்டு
முள் கால் காரை முது பழன் ஏய்ப்பத்
தெறிப்ப விளைந்த தேங் கந்தாரம்
நிறுத்த ஆயம் தலைச்சென்று உண்டு
பச்சூன் தின்று பைந்நிணப் பெருத்த
எச்சில் ஈர்ங் கை வில் புறம் திமிரிப்  5
புலம் புக்கனனே புல் அணல் காளை
ஒரு முறை உண்ணா அளவைப் பெரு நிரை
ஊர்ப் புறம் நிறையத் தருகுவன் யார்க்கும்
தொடுதல் ஓம்புமதி முது கள் சாடி
ஆ தரக் கழுமிய துகளன்  10
காய்தலும் உண்டு அக் கள் வெய்யோனே.

Puranānūru 258, Poet: Ulōchanār, Thinai: Vetchi, Thurai: Undāttu
He seized cows from Kanthāram city with aged, sweet
liquor like the ripe fruits of kārai bushes with thorns on
their stems, traded them for liquor, ate fatty meat,
wiped his hands, still moist with spit, on his bow string,
and went to the battlefield, the young man with a small
beard.

Before people here drink once, he’ll bring back huge herds
of cattle and fill the city with them.  Protect the
sweetly aged liquor, and don’t let anybody touch the jars,
because he will be dusty and tired from raiding cattle,
and will desire that liquor!

Notes:  Ulōchanār, a poet from the Chōla country, wrote Puranānūru 258, 274 and 377.  Neythal songs are his specialty.  He wrote poems in Kurunthokai, Natrinai and Akanānūru.  He praised Periyan, a small-region king who ruled in Poraiyar in Akanānūru 100 and Natrinai 131.  There is speculation that he hailed from that coastal area of Chōla country and that is the reason for his Neythal landscape poems.

Meanings:  முள் கால் காரை – kārai shrubs with thorns on their stems, Canthium parviflorum, முது பழன் ஏய்ப்ப – like ripe fruits, தெறிப்ப விளைந்த – fully aged, தேம் – sweet (liquor), கந்தாரம் நிறுத்த – brought from Kanthāram city,  ஆயம் – cattle herds, தலைச்சென்று உண்டு – bartered and ate, பச்சூன் தின்று – ate meat, பைந்நிணப் பெருத்த – with fat, எச்சில் – spit, ஈர்ங் கை – wet hands, வில் புறம் திமிரி – rubbed on his bow’s strings, புலம் புக்கனனே – he went to the battlefield, புல் அணல் காளை – the young man with a small beard, the young man with a thin beard, ஒரு முறை உண்ணா அளவை – before they eat, பெரு நிரை ஊர்ப் புறம் நிறையத் தருகுவன் – he will bring back huge cattle herds and fill the city with them, யார்க்கும் தொடுதல் ஓம்புமதி – protect it from anybody touching it, முது கள் – aged liquor, சாடி – jar, ஆ தரக் கழுமிய துகளன் காய்தலும் உண்டு – he will be dusty and tired after bringing the cattle, அக் கள் வெய்யோனே – he desires that liquor

புறநானூறு 259, பாடியவர்: கோடை பாடிய பெரும்பூதனார், திணை: கரந்தை, துறை: செரு மலைதல், பிள்ளைப் பெயர்ச்சி
ஏறு உடைப் பெரு நிரை பெயர் தரப் பெயராது
இலை புதை பெருங்காட்டுத் தலை கரந்து இருந்த
வல் வில் மறவர் ஒடுக்கம் காணாய்
செல்லல் செல்லல் சிறக்க நின் உள்ளம்
முருகு மெய்ப்பட்ட புலைத்தி போலத்
தாவுபு தெறிக்கும் ஆன் மேல்
புடை இலங்கு ஒள் வாள் புனை கழலோயே.

Puranānūru 259, Poet: Kōdai Pādiya Perumpoothanār, Thinai: Karanthai, Thurai: Seru Malaiythal, Pillai Peyarchi
You with a splendid, bright sword hanging from
your waist and wearing warrior anklets!  Do not go!
Do not go!  May your mind flourish!  To retrieve
them, do not after the cows that jump and leap like
a washerwoman possessed by Murukan.  You
cannot see the warriors with strong bows hiding
in the huge forest filled with leaves,
not following their huge herd with bulls.

Notes:  This is the only poem written by this poet.  Kōdai is Kodaikanal Mountain. 

Meanings:  ஏறு உடைப் பெரு நிரை – huge herds with bulls, பெயர் – moving, தரப் பெயராது – not following, இலை புதை பெருங்காட்டு – in the huge forest hidden with leaves, தலை கரந்து இருந்த வல் வில் மறவர் ஒடுக்கம் காணாய் – you cannot see their hiding warriors with strong bows, செல்லல் – do not go, செல்லல் – do not go, சிறக்க நின் உள்ளம் – may your thoughts flourish, முருகு மெய்ப்பட்ட புலைத்தி போல – like a washerwoman who is possessed by Murukan, தாவுபு தெறிக்கும் – jump and leap, ஆன் மேல் – toward the cows, புடை இலங்கு ஒள் வாள் புனை கழலோயே – O one who wears war anklets and has a bright sword hanging from your waist

புறநானூறு 260, பாடியவர்: வடமோதங்கிழார், திணை: கரந்தை, பாடாண், துறை: கையறு நிலை, பாண்பாட்டு
வளரத் தொடினும் வெளவுபு திரிந்து
விளரி உறுதரும் தீந்தொடை நினையாத்
தளரும் நெஞ்சம் தலைஇ மனையோள்
உளரும் கூந்தல் நோக்கி களர
கள்ளி நீழற் கடவுள் வாழ்த்திப்
பசி படு மருங்குலை கசிபு கைதொழாஅக்
காணலென் கொல் என வினவினை வரூஉம்
பாண கேண்மதி யாணரது நிலையே
புரவுத்தொடுத்து உண்குவை ஆயினும் இரவு எழுந்து
எவ்வம் கொள்குவை ஆயினும் இரண்டும்
கையுள போலும் கடிது அண்மையவே
முன் ஊர்ப் பூசலின் தோன்றித் தன்னூர்
நெடு நிரை தழீஇய மீளியாளர்
விடு கணை நீத்தம் துடி புணையாக
வென்றி தந்து கொன்று கோள் விடுத்து
வையகம் புலம்ப வளைஇய பாம்பின்
வை எயிற்று உய்ந்த மதியின் மறவர்
கையகத்து உய்ந்த கன்றுடைப் பல் ஆன்
நிரையொடு வந்த உரையனாகி
உரி களை அரவ மானத் தானே
அரிது செல் உலகில் சென்றனன் உடம்பே
கானச் சிற்றியாற்று அருங்கரைக் கால் உற்றுக்
கம்பமொடு துளங்கிய இலக்கம் போல
அம்பொடு துளங்கி ஆண்டு ஒழிந்தன்றே
உயர் இசை வெறுப்பத் தோன்றிய பெயரே
மடஞ் சால் மஞ்ஞை அணி மயிர் சூட்டி
இடம் பிறர் கொள்ளாச் சிறு வழிப்
படஞ்செய் பந்தர்க் கல் மிசையதுவே.

Puranānūru 260, Poet: Vadamōthankilār, Thinai: Karanthai, Thurai: Kaiyaru Nilai, Pānpāttu – the poet’s benefactor is unknown
You tried to pluck the strings forcefully, but the melody
is ruined and the notes come out in sorrowful vilari tune.
On seeing the omen of a housewife drying her hair, you
prayed to the god in the shade of a kalli tree in the saline land.
You have come here with hunger in your stomach. You join
your palms together in sorrow asking whether you can see him.

Listen, bard!   This is the situation.   Accept the gifts that
he has given you and eat your fill or wake up at night and
feel distressed.   These are both possible and very easy to do.

He defeated warriors who appeared in his town to seize herds
of cattle to take back to their town.  He crossed the flood
of arrows with his thudi drum as his raft and brought victory.
He killed his enemies and freed his herds.  Like the moon
that escapes the sharp fangs of the devouring snake as the
world grieves, he returned with fame after wresting his herds
of cattle with calves.   Like a snake that sheds its skin, he
has gone to a world that is difficult to attain.   On a rough
shore of a forest stream, his body has fallen, struck by arrows
as if it were a target that trembled and collapsed at the base.

The name of that hero is inscribed on stone under a cloth canopy
on a small site that no one can take, and his memorial stone
is adorned with the beautiful feathers of a delicate peacock.

Notes:   This is the only poem written by this poet who hailed from a town called Vadamōtham.  To see a housewife dry her hair appears to have been a bad omen.  The snake devouring the moon is the description of the lunar eclipse. குறுந்தொகை 395 – அரவு நுங்கு மதியினுக்கு, அகநானூறு 114 – அரவு நுங்கு மதியின், அகநானூறு 313 – அரவு நுங்கு மதியின், நற்றிணை 377 – அரவுக் குறைபடுத்த பசுங் கதிர் மதியத்து, புறநானூறு 260 – பாம்பின் வை எயிற்று உய்ந்த மதியின், கலித்தொகை 15 – பாம்பு சேர் மதி போல, கலித்தொகை 104 – பால் மதி சேர்ந்த அரவினை, பரிபாடல் 10-76 – அரவு செறி உவவு மதியென, சிறுபாணாற்றுப்படை 84 – மதி சேர் அரவின்.

Meanings:  வளரத் தொடினும் – plucked forcefully, வெளவுபு திரிந்து – ruined melody, விளரி உறுதரும் – plays the vilari tune, தீந்தொடை – sweet strings, நினையாத் தளரும் நெஞ்சம் தலைஇ – your heart feels weak thinking, மனையோள் உளரும் கூந்தல் நோக்கி – on seeing a housewife dry her hair, களர கள்ளி நீழற் கடவுள் வாழ்த்தி – you prayed to a god who lives in the shade of a cactus tree or milkweed in the saline land, Prickly pear cactus or Euphorbia Tirucalli, பசி படு மருங்குலை கசிபு கைதொழாஅ – pining sorrowfully with palms together and with hunger in your stomach, காணலென் கொல் என வினவினை வரூஉம் – you have come here asking whether you can see him, பாண – O bard, கேண்மதி – listen, யாணரது நிலையே – the situation of prosperity, புரவுத் தொடுத்து உண்குவை ஆயினும் – if you seize and eat the food that he has given, இரவு எழுந்து எவ்வம் கொள்குவை ஆயினும் – if you wake up at night and feel distressed, இரண்டும் கையுள போலும் – they are both possible, கடிது அண்மையவே – they are very close, முன் ஊர்ப் பூசலின் தோன்றி – those who appeared and fought in his town, தன்னூர் நெடு நிரை தழீஇய மீளியாளர் – those who seized his herds of cattle, விடு கணை நீத்தம் – flood of arrows shot, துடி புணையாக – thudi drum as raft, வென்றி தந்து – brought victory, கொன்று – killed, கோள் விடுத்து – freed what they seized, வையகம் புலம்ப – for those on earth to grieve, வளைஇய – surrounded, பாம்பின் வை எயிற்று – snake’s sharp teeth, உய்ந்த மதியின் – like the escaped moon, மறவர் கையகத்து – from the hands of warriors, உய்ந்த – escaped, கன்றுடைப் பல் ஆன் நிரையொடு வந்த உரையனாகி – he came back with his many herds with calves and fame, உரி களை அரவ மான – like a snake which sheds his skin, தானே அரிது செல் உலகில் சென்றனன் – he went to a world that is difficult to attain, உடம்பே – body, கானச் சிற்றியாற்று அருங்கரை – on the harsh shores of a small forest stream, கால் உற்றுக் கம்பமொடு துளங்கிய இலக்கம் போல – like a flourishing target that trembled and collapsed at its base, அம்பொடு துளங்க – attacked by arrows, ஆண்டு ஒழிந்தன்றே – fell there, ruined there, உயர் இசை வெறுப்பத் தோன்றிய பெயரே – the name of that man with great renown, மடஞ் சால் மஞ்ஞை அணி மயிர் சூட்டி – decorated with the feathers of a greatly naive peacock, இடம் பிறர் கொள்ளா – place that nobody can fill, சிறு வழி – small path, படஞ் செய் பந்தர்க் கல் மிசையதுவே – on a stone under a pavilion covered with cloth

புறநானூறு 261, பாடியவர்: ஆவூர் மூலங்கிழார், திணை: கரந்தை, துறை: கையறு நிலை, பாண்பாட்டு மல்லி கிழான் காரியாதியின் மரணத்திற்குப் பின் எழுதப்பட்டது
அந்தோ எந்தை அடையாப் பேரில்
வண்டு படு நறவின் தண்டா மண்டையொடு
வரையாப் பெருஞ்சோற்று முரிவாய் முற்றம்
வெற்று யாற்று அம்பியின் எற்று அற்று ஆகக்
கண்டனென் மன்ற சோர்க என் கண்ணே
வையம் காவலர் வளங் கெழு திரு நகர்
மையல் யானை அயா உயிர்த்தன்ன
நெய் உலை சொரிந்த மை ஊன் ஓசை
புதுக் கண் மாக்கள் செதுக்கண் ஆரப்
பயந்தனை மன்னால் முன்னே இனியே
பல் ஆ தழீஇய கல்லா வல் வில்
உழைக் குரல் கூகை அழைப்ப ஆட்டி
நாகு முலை அன்ன நறும் பூங் கரந்தை
விரகு அறியாளர் மரபில் சூட்ட
நிரை இவண் தந்து நடுகல் ஆகிய
வென் வேல் விடலை இன்மையின் புலம்பிக்
கொய்ம் மழித் தலையொடு கைம்மையுறக் கலங்கிய
கழி கலம் மகடூஉப் போல
புல் என்றனையால் பல் அணி இழந்தே.

Puranānūru 261, Poet: Āvūr Mūlankilār, Thinai: Karanthai, Thurai: Kaiyaru Nilai, Pānpāttu – the poet wrote this after the death of his benefactor Malli Kilān Kāriyāthi
Alas!  O mansion of my lord where doors were never closed,
unlimited toddy that was buzzed by bees was served with
never an empty bowl, and huge servings of rice was served on
the worn down veranda!  You are now like a boat on a dried
river bed.  May my eyes be ruined!

There were sizzling sounds of sheep meat cooking with ghee,
like the endless sighing sounds of a rutting elephant in the
lovely, wealthy palace of a king who protects this world.  Then,
tired strangers with dull eyes would arrive and be awed.  Now,
you have lost your adornments and become sad, like his widow
who has shaved and cries in loneliness, now that he has become
a memorial stone, that young hero with a victorious spear, who
killed the cattle raiders who were unrefined powerful archers
and an owl called his kin to feast on the men he killed,
as he returned wearing fragrant karanthai garlands that hang
down like udders of cows.

Notes:   Āvūr Mūlankilār wrote this poem after the death of Malli Kilān Kāriyāthi.  Puranānūru 177  was written by him for  Malli Kilān Kāriyāthi, who had generously given him gifts.  The poet went back to visit the king and found out that he was killed when he fought with warriors who seized his cattle herd. It was the custom to wear to wear vetchi garlands when going off on a raid and karanthai garlands when returning.   This poet wrote Puranānūru 38, 40, 166, 177, 178, 196, 261 and 301.

Meanings:  அந்தோ – alas, எந்தை – my lord’s, அடையாப் பேரில் – O huge mansion that was never closed, வண்டு படு நறவின் – with toddy buzzed by bees, liquor swarmed by bees, தண்டா மண்டையொடு – with never empty bowls, வரையா – without limits, பெருஞ்சோற்று – with huge servings of rice, முரிவாய் முற்றம் – front porch with worn out floor, வெற்று யாற்று அம்பியின் – like a boat in a dry river bed, எற்று – of that nature, அற்று ஆகக் கண்டனென் – I have seen it become like this, மன்ற – அசை, an expletive, சோர்க என் கண்ணே – may my eyes pale, may my eyes tire, வையம் காவலர் – protector of the earth, வளம் கெழு – richness filled, திரு நகர் – wealthy palace, மையல் யானை அயா உயிர்த்தன்ன – like confused elephants sighed continuously, நெய் உலை சொரிந்த மை ஊன் ஓசை – the sounds of food cooked with sheep meat and poured ghee, புதுக் கண் மாக்கள் – new visitors, செதுக்கண் ஆர – dull eyes were awed, பயந்தனை மன்னால் முன்னே – you gave benefits in the past, இனியே – now, பல் ஆ தழீஇய – seized many herds, கல்லா – not refined, வல் வில் – strong bows, உழைக் குரல் கூகை அழைப்ப – owls hoot with their voices, ஆட்டி நாகு முலை அன்ன – like the udders of young cows, நறும் பூங் கரந்தை – fragrant basil flowers, விரகு அறியாளர் – the wise, மரபில் சூட்ட – wearing according to tradition, நிரை இவண் தந்து – brought back the cattle here, நடுகல் ஆகிய – became a memorial stone, வென் வேல் விடலை – the young hero with victorious spear, இன்மையின் – since he is no more, புலம்பிக் கொய்ம் மழித் தலையொடு – crying with shaved head, கைம்மையுற – being widowed, கலங்கிய – crying, கழி கலம் மகடூஉப் போல – like his wife who lost her jewels (to widowhood), புல் என்றனையால் – you have become sad, பல் அணி இழந்தே – losing your adornments

புறநானூறு 262, பாடியவர்: மதுரைப் பேராலவாயர், திணை: வெட்சி, துறை: உண்டாட்டு, தலை தோற்றம்
நறவும் தொடுமின் விடையும் வீழ்மின்
பாசுவல் இட்ட புன் கால் பந்தர்ப்
புனல் தரும் இள மணல் நிறையப் பெய்ம்மின்
ஒன்னார் முன்னிலை முருக்கிப் பின் நின்று
நிரையொடு வரூஉம் என் ஐக்கு
உழையோர் தன்னினும் பெருஞ்சாயலரே.

Puranānūru 262, Poet: Mathurai Perālavāyar, Thinai: Vetchi, Thurai: Undāttu, Thalai thotram
Filter the toddy.  Slaughter a male goat.
Spread lots of fresh sand brought by streams
in the pavilion, erected with thin pillars and
decorated with fresh leaves.
My lord is arriving with cattle herds.  The
men beside him standing behind the cattle,
who ruined the enemy vanguard, are even
more tired than he.

Notes:  This poet wrote Puranānūru 247 and 262.   There is no information on the leader described in this poem.

Meanings:  நறவும் தொடுமின் – filter the toddy, squeeze the toddy, விடையும் வீழ்மின் – slaughter a male goat, பாசுவல் இட்ட – where fresh leaves are laid, புன் கால் பந்தர் – in the pavilion with thin/dull pillars, புனல் தரும் இள மணல் நிறையப் பெய்ம்மின் – spread lots of soft sand brought by streams, ஒன்னார் முன்னிலை முருக்கி – ruin the enemy vanguard, பின் நின்று – standing behind, நிரையொடு வரூஉம் – coming with herds, என் ஐக்கு – for my lord, உழையோர் தன்னினும் பெருஞ்சாயலரே – they are more tired than those near him

புறநானூறு 263, பாடியவர்: பெயர் கிடைக்கவில்லை, பாடப்பாட்டோர்: பெயர் கிடைக்கவில்லை, திணை: கரந்தை, துறை: கையறு நிலை
பெருங்களிற்று அடியின் தோன்றும் ஒரு கண்
இரும் பறை இரவல சேறி ஆயின்
தொழாதனை கழிதல் ஓம்புமதி வழாது
வண்டு மேம் படூஉம் இவ் வற நிலை யாறே
பல் ஆத் திரள் நிரை பெயர் தரப் பெயர் தந்து
கல்லா இளையர் நீங்க நீங்கான்
வில் உமிழ் கடுங் கணை மூழ்கக்
கொல் புனல் சிறையின் விலங்கியோன் கல்லே.

Puranānūru 263, Poet: Unknown, King: Unknown, Thinai: Karanthai, Thurai: Kaiyaru Nilai
You who has come in need carrying a large parai
drum with an eye like the feet of a huge male
elephant!

If you go that way, do not fail to worship the
memorial stone on the parched path where bees
flourish.  It was erected for the man who brought
back herds of cattle that were seized, who did not
abandon, when his untrained young men fled.
He blocked the enemies, like a bank of a flooding
river, and rapid arrows shot from bows sank him.

Notes:    I have translated the phrase வண்டு மேம் படூஉம் இவ் வற நிலை யாறே according to the traditional interpretation.  Tamil scholar Dr. V. S. Rajam interprets it as ‘the dry river bed where sand comes up on the surface’.  The word வண்டு could imply வண்டல் மண்.  Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.   The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355.

Meanings:  பெருங்களிற்று அடியின் தோன்றும் – appearing like the feet of a large male elephant, ஒரு கண் இரும் பறை – large parai drum with one eye, இரவல – one who asks for help, சேறி ஆயின் – if you go, தொழாதனை கழிதல் ஓம்புமதி – don’t go away not worshipping, வழாது – without fail, வண்டு மேம் படூஉம் – where the sand (வண்டல்) is dry, or where bees flourish, or where a tribe called Vandars live, இவ்வற நிலை யாறே – this path which is parched, this river which is parched, பல் ஆத் திரள் – many cattle herds, நிரை பெயர் தரப் பெயர் தந்து – brought back herds, கல்லா இளையர் – untrained youngsters, நீங்க – as they left, நீங்கான் – he did not leave, வில் உமிழ் கடுங் கணை மூழ்க – was sunk by rapid arrows shot by fast bows, கொல் புனல் சிறையின் – like the bank of a flooding river, விலங்கியோன் கல்லே – the memorial stone of the man who blocked

புறநானூறு 264, பாடியவர்: உறையூர் இளம்பொன் வாணிகனார், திணை: கரந்தை துறை: கையறு நிலை
பரலுடை மருங்கில் பதுக்கை சேர்த்தி
மரல் வகுந்து தொடுத்த செம்பூங் கண்ணியொடு
அணி மயில் பீலி சூட்டிப் பெயர் பொறித்து
இனி நட்டனரே கல்லும் கன்றொடு
கறவை தந்து பகைவர் ஓட்டிய
நெடுந்தகை கழிந்தமை அறியாது
இன்றும் வருங் கொல் பாணரது கடும்பே?

Puranānūru 264, Poet: Uraiyūr Ilampon Vānikanār, Thinai: Karanthai, Thurai: Kaiyaru Nilai
They planted a memorial stone with the name
etched, on a mound with gravel, and decorated
it with the feathers of pretty peacocks and flower
garlands woven with hemp fibers.

Will the families of bards, who do not know
of his passing, the great man who brought cows
with calves and chased away enemies, still come?

Notes:  This is the only poem written by this poet.  We do not have the name of the leader in the poem.  Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  In 222, the poet Pothiyār speaks to the memorial stone of King Kōperunchōlan.  பெரும்பாணாற்றுப்படை 181 – மரல் புரி நரம்பின் வில் யாழ் இசைக்கும், மலைபடுகடாம் 430-431 – தளிரொடு மிடைந்த காமரு கண்ணி திரங்கு மரல் நாரில் பொலியச் சூடி, புறநானூறு 264 – மரல் வகுந்து தொடுத்த செம்பூங் கண்ணியொடு.

Meanings:  பரலுடை மருங்கில் – in a place with gravel, பதுக்கை சேர்த்தி – placed on a mound, மரல் வகுந்து தொடுத்த – braided with fiber got from splitting hemp leaves, Sansevieria trifasciata, செம்பூங் கண்ணியொடு – with a red flower garland, அணி மயில் பீலி சூட்டி – decorating with pretty peacock feathers, பெயர் பொறித்து – carving the name, இனி நட்டனரே கல்லும் – after that they planted the memorial stone, கன்றொடு கறவை தந்து – bringing calves with cows, பகைவர் ஓட்டிய நெடுந்தகை – the great man who chased away enemies, கழிந்தமை அறியாது – not knowing that he passed away, இன்றும் வருங் கொல் பாணரது கடும்பே – will the relatives of bards still come

புறநானூறு 265, பாடியவர்: சோணாட்டு முகையலூர்ச் சிறுகருந்தும்பியார், திணை: கரந்தை, துறை: கையறு நிலை பண்ணனின் மறைவிற்குப்பின் எழுதப்பட்டது
ஊர் நனி இறந்த பார் முதிர் பறந்தலை
ஓங்கு நிலை வேங்கை ஒள் இணர் நறு வீப்
போந்தை அம் தோட்டின் புனைந்தனர் தொடுத்துப்
பல் ஆன் கோவலர் படலை சூட்டக்
கல் ஆயினையே கடு மான் தோன்றல்
வான் ஏறு புரையும் நின் தாள் நிழல் வாழ்க்கைப்
பரிசிலர் செல்வம் அன்றியும் விரி தார்க்
கடும் பகட்டு யானை வேந்தர்
ஒடுங்க வென்றியும் நின்னொடு செலவே.

Puranānūru 265, Poet: Chōnāttu Mukaiyalūr Sirukarunthumpiyār, Thinai: Karanthai, Thurai: Kaiyaru Nilai, the king is unknown – the poet sang this after the death of Vallār Kilār Pannan
O Lord of fast horses!  You have turned into a stone,
far away from town, on an ancient wide wasteland,
adorned by cattle herders who tend many cattle,
with a garland braided with bright clusters of fragrant
vēngai flowers from tall trees and beautiful fronds of
palmyra trees.

Not only the wealth that you gave to those who came
to you in need and lived their lives in the shadow
of your feet when you were like thunder in the sky,
but also the victories of kings with swift, proud
elephants with flower garlands, has vanished with you!

Notes:  This poem was written after the death of Vallār Kilār Pannan.  This poet wrote Puranānūru 181 and 265 for Vallār Kilār Pannan.  Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  In 222, the poet Pothiyār speaks to the memorial stone of King Kōperunchōlan.

Meanings:  ஊர் நனி – far away from town, இறந்த – past, பார் – wide land, முதிர் பறந்தலை – old land, ஓங்கு நிலை – tall, வேங்கை – kino trees, Pterocarpus marsupium, ஒள் இணர் நறு வீ – bright clusters of fragrant flowers, போந்தை – palmyra, Borassus flabellifer, அம் தோட்டின் – with beautiful fronds, புனைந்தனர் தொடுத்து – created and braided, பல் ஆன் கோவலர் – cattle herders with many cows, படலை சூட்ட – adorned with garlands, கல் ஆயினையே – you became a memorial stone, கடு மான் தோன்றல் – O lord of fast horses, வான் ஏறு புரையும் – like thunder in the sky, நின் தாள் நிழல் – in the shadow of your feet, வாழ்க்கை – lives, பரிசிலர் – those who come in need, செல்வம் அன்றியும் – not only their wealth, விரி தார் – wide garlands, கடும் பகட்டு யானை வேந்தர் ஒடுங்க வென்றியும் – victory of kings with fast proud elephants, நின்னொடு செலவே – went with you

புறநானூறு 266, பாடியவர்: பெருங்குன்றூர் கிழார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட் சென்னி, திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் கடாநிலை
பயங்கெழு மா மழை பெய்யாது மாறிக்
கயம் களி முளியும் கோடை ஆயினும்
புழல் கால் ஆம்பல் அகல் அடை நீழல்
கதிர் கோட்டு நந்தின் சுரி முக ஏற்றை
நாகு இள வளையொடு பகல் மணம் புகூஉம்
நீர் திகழ் கழனி நாடு கெழு பெரு விறல்
வான்தோய் நீள் குடை வயமான் சென்னி
சான்றோர் இருந்த அவையத்து உற்றோன்
ஆசாகு என்னும் பூசல் போல
வல்லே களைமதி அத்தை உள்ளிய
விருந்து கண்டு ஒளிக்கும் திருந்தா வாழ்க்கைப்
பொறிப் புணர் உடம்பில் தோன்றி என்
அறிவு கெட நின்ற நல்கூர்மையே.

Puranānūru 266, Poet Perunkundrūr Kilār sang for Chōlan Uruvappaharēr Ilanchētchenni, Thinai: Pādān, Thurai:  Parisil Kadā Nilai
Lord of great victories!  Leader of a land, where
fields shine with water even when beneficial rains
do not fall, mud in ponds are dry, and in the day,
under the shade of a wide waterlily leaf with its
hollow stalk, a male snail with ray-like horns and
a curled face mates with a young female conch!
Your tall umbrella reaches to the sky!

O Chenni with strong horses!  Please grant me
rapid relief from this poverty, like you are listening
to a request for help in an assembly of noble men.
My thoughts are muddied within my body with all
the senses, my life is twisted, and I hide myself
whenever I see my guests!

Notes:  Puranānūru 4 and 266 were written for this king.  He was the father of King Karikālan.  This poet wrote Puranānūru 147, 210, 211, 266 and 318.

Meanings:  பயங்கெழு மா மழை பெய்யாது – when the beneficial huge rains don’t fall, மாறி – changes, கயம் களி – pond mud, முளியும் – dries up, கோடை ஆயினும் – even when it is summer, புழல் கால் – hollow stalk, ஆம்பல் அகல் அடை நீழல் – in the shade of a wide leaf of white waterlilies, கதிர் கோட்டு – with horns that are like rays, நந்தின் – snail’s,  சுரி முக ஏற்றை – a male with a spiral face, a male with a curled face, நாகு – young, இள –  young, வளையொடு பகல் மணம் புகூஉம் – unites with a conch during the day, நீர் திகழ் கழனி நாடு கெழு பெரு விறல் – O greatly victorious lord with a country with fields with water, வான் தோய் – sky high, நீள் குடை – tall umbrella, வயமான் சென்னி – O Chenni with strong horses, சான்றோர் இருந்த அவையத்து – assembly with noble men, உற்றோன் ஆசாகு என்னும் பூசல் போல – like a man who enters and raises sounds for support, வல்லே களைமதி – please remove it soon, அத்தை – அசை, an expletive, உள்ளிய – thinking, விருந்து கண்டு ஒளிக்கும் – I hide from my guests, திருந்தா வாழ்க்கை – twisted life, imperfect life, பொறிப் புணர் – even though my five senses are there, உடம்பில் தோன்றி – appearing in my body, என் அறிவு கெட நின்ற நல்கூர்மையே – poverty which ruins my thinking, poverty which ruins my intelligence

புறநானூறு 267- 268 கிடைக்கவில்லை

Puranānūru 267- 268 have been lost

புறநானூறு 269, பாடியவர்: ஔவையார், திணை: வெட்சி துறை: உண்டாட்டு
குயில் வாய் அன்ன கூர் முகை அதிரல்
பயிலாது அல்கிய பல் காழ் மாலை
மை இரும் பித்தை பொலியச் சூட்டிப்
புத்தகல் கொண்ட புலிக் கண் வெப்பர்
ஒன்று இரு முறையிருந்து உண்ட பின்றை
உவலைக் கண்ணித் துடியன் வந்தெனப்
பிழி மகிழ் வல்சி வேண்ட மற்றிது
கொள்ளாய் என்ப கள்ளின் வாழ்த்திக்
கரந்தை நீடிய அறிந்துமாறு செருவில்
பல் ஆன் இன நிரை தழீஇய வில்லோர்க்
கொடுஞ்சிறைக் குரூஉப் பருந்து ஆர்ப்பத்
தடிந்துமாறு பெயர்த்தது இக் கருங்கை வாளே.

Puranānūru 269, Poet: Avvaiyār, Thinai: Vetchi, Thurai: Undāttu
Wearing splendidly on your dark hair, a garland with
many seeds and flowers of athiral vines with buds as sharp
as beaks of cuckoos, you drank once and then again, aged
liquor the color of tiger’s eyes, and then because
a thudi drummer wearing a garland with dried leaves came
and announced, you did not drink the liquor offered to you,
praised it, and aware that they were there to rescue their
many herds of cattle in battle where colored kites with curved
feathers screeched, you chopped the warriors carrying bows,
with your sword held by your strong hands.

Notes:  It was the tradition to drink alcohol before proceeding to battle.  Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  குயில் வாய் அன்ன கூர் முகை அதிரல் – wild jasmine vines with cuckoo-beak-like sharp buds, பயிலாது – not dense, அல்கிய – stayed, பல் காழ் – many seeds, மாலை – garland, மை இரும் பித்தை – dark big hair, பொலியச் சூட்டி – wearing splendidly, புத்தகல் கொண்ட – in a new large bowl, புலிக் கண் வெப்பர் – aged liquor the color of tiger eyes, ஒன்று இரு முறையிருந்து உண்ட பின்றை – once and then again drinking it twice, உவலைக் கண்ணித் துடியன் வந்தென – since the thudi drummer with a dry leaf garland had come, பிழி மகிழ் வல்சி வேண்ட மற்றிது கொள்ளாய் – you do not drink liquor even when requested, என்ப – they say, கள்ளின் வாழ்த்தி – praised the liquor, கரந்தை நீடிய அறிந்துமாறு – knowing that many warriors were there to rescue their cattle, செருவில் – in the battle, பல் ஆன் இன நிரை தழீஇய வில்லோர் – bowmen who seized many herds of cattle, கொடுஞ்சிறை – curved feathers, குரூஉப் பருந்து ஆர்ப்ப – as colorful kites screech, தடிந்துமாறு பெயர்த்தது – killed them and left, இக் கருங்கை வாளே – this sword in your strong hands

புறநானூறு 270, பாடியவர்: கழாத்தலையார், திணை: கரந்தை, துறை: கையறு நிலை
பன் மீன் இமைக்கும் மாக விசும்பின்
இரங்கு முரசின் இனஞ் சால் யானை
நிலந்தவ உருட்டிய நேமியோரும்
சமங்கண் கூடித் தாம் வேட்பவ்வே
நறு விரை துறந்த நாறா நரைத்தலைச்
சிறுவர் தாயே பேர் இல் பெண்டே
நோகோ யானே நோக்குமதி நீயே
மறப் படை நுவலும் அரிக்குரல் தண்ணுமை
இன்னிசை கேட்ட துன்னரும் மறவர்
வென்றி தரு வேட்கையர் மன்றம் கொண்மார்
பேர் அமர் உழந்த வெருவரு பறந்தலை
விழு நவி பாய்ந்த மரத்தின்
வாள் மிசைக் கிடந்த ஆண்மையோன் திறத்தே.

Puranānūru 270, Poet: Kalāthalaiyār, Thinai: Karanthai, Thurai: Kaiyaru Nilai
O woman from a big house whose white hair is without
fragrance and unscented!  O mother of young warriors!
I too am hurting!  You must look!

Those who roll their wheels of law on this earth for a
long time, whose royal drums roar like clouds in the sky
with glittering stars, and those with herds of elephants
have gathered in the battlefield are all grieving with love.

On the fearful battlefield, where brave unapproachable
warriors listened to sweet, sharp sounds of the thannumai
drum as it summoned them, and met in a great battle to
dominate the center of the field, they mourn the valor
of your son who fell on his sword like a tree cut by an axe!

Notes:  These words were uttered to the mother of a warrior who fell in battle.  Poet Kalāthalaiyār wrote Puranānūru 62, 65, 270, 288, 289 and 368.  Thanummai drums were beat for warriors to get ready for battle.

Meanings:  பன் மீன் இமைக்கும் – many stars glitter/twinkle, மாக விசும்பின் – like the clouds in the sky, இரங்கு முரசின் – with roaring drums, இனம் சால் யானை – herds of elephants, நிலந்தவ – on the land for a long time, உருட்டிய நேமியோரும் – those who have rolled their wheels of command, those who have rolled their wheels of justice, சமங்கண் கூடி – gathered in the battlefield, தாம் வேட்பவ்வே – they are grieving with love, நறு விரை துறந்த – abandoned fragrant pastes, நாறா நரைத்தலை – white hair without fragrance, சிறுவர் தாயே – O mother of sons, பேர் இல் பெண்டே – O woman from a large house, நோகோ யானே – I am hurting, நோக்குமதி நீயே – you must look, மறப் படை – army of brave warriors, நுவலும் – it sounds, அரிக்குரல் தண்ணுமை – the thannumai drum with sharp tones, the thannumai drum with rhythmic sounds, இன்னிசை – sweet sounds, கேட்ட துன்னரும் மறவர் – brave warriors who are hard to approach, வென்றி தரு வேட்கையர் மன்றம் கொண்மார் – warriors who desire victory desire to take the center of the field, பேர் அமர் உழந்த – fighting in a huge battle, வெருவரு பறந்தலை – fierce battlefield, விழு நவி பாய்ந்த மரத்தின் – like a tree cut by an axe, வாள் மிசைக் கிடந்த – he was lying on his sword, he had fallen on his sword, ஆண்மையோன் திறத்தே – for the one who was brave

புறநானூறு 271, பாடியவர்: வெறி பாடிய காமக்கண்ணியார், திணை: நொச்சி, துறை: செருவிடை வீழ்தல்
நீர் அறவு அறியா நில முதல் கலந்த
கருங்குரல் நொச்சிக் கண்ணார் குரூஉத்தழை
மெல் இழை மகளிர் ஐது அகல் அல்குல்
தொடலை ஆகவும் கண்டனம் இனியே
வெருவரு குருதியொடு மயங்கி உருவு கரந்து
ஒறுவாய்ப் பட்ட தெரியல் ஊன் செத்துப்
பருந்து கொண்டு உகப்ப யாம் கண்டனம்
மறம் புகல் மைந்தன் மலைந்த மாறே.

Puranānūru 271, Poet: Veri Pādiya Kāmakanniyār, Thinai: Nochi, Thurai: Seruvidai Veelthal
I have seen women wear delicate jewels
and beautiful, dark colored flower
garlands on their wide, beautiful loins,
woven with lovely flower clusters from
nochi trees that grow in land where the
flow of water never stops.

Now I see a nochi garland mixed with
blood, gory and shapeless.   A kite,
thinking it is flesh, lifts it and soars high,
the garland once worn by a young warrior.

Notes:  ஒளவை துரைசாமி உரை –   நொச்சி முதலிய கருப்பொருட்கு நிலம் முதல் ஆதலின் ‘நிலமுதல்’ என்றார்.  ‘நிலமுதல் கலந்த நொச்சி’ என்றதற்கு நிலத்தின்கண் நின்ற அடி மரத்தில் தழைத்த நொச்சி என்று உரைப்பினும் அமையும்.  அகநானூறு 397 –   கடும் பகட்டு ஒருத்தல் நடுங்கக் குத்திப் போழ் புண் படுத்த பொரி அரை ஓமைப் பெரும் பொளிச் சேயரை நோக்கி ஊன் செத்துச் கருங்கால் யாத்துப் பருந்து வந்து இறுக்கும். This poet wrote Puranānūru 271 and 302.

Meanings:  நீர் அறவு அறியா – not knowing water flow stopping, நில முதல் கலந்த – mixed with the soil, கருங் குரல் – black clusters, நொச்சிக் கண் ஆர் – nochi flowers that are delightful to the eyes, Vitex leucoxylon, Chaste tree, குரூஉ தழை – colorful sprouts, மெல் இழை மகளிர் – women wearing delicate jewels, ஐது அகல் – pretty and wide, அல்குல் – loins, தொடலை ஆகவும் கண்டனம் – we saw the flower garland, இனியே – now, வெரு வரு குருதியொடு மயங்கி – mixed with fearful blood, உருவு கரந்து – changed form, ஒறுவாய்ப் பட்ட தெரியல் – crushed flower garland, ஊன் செத்து – thinking that it was flesh, பருந்து கொண்டு உகப்ப யாம் கண்டனம் – I saw a kite carrying it, மறம் புகல் மைந்தன் – the young man who is brave, மலைந்த மாறே – since he was wearing

புறநானூறு 272, பாடியவர்: மோசி சாத்தனார், திணை: நொச்சி, துறை: செருவிடை வீழ்தல்

மணி துணர்ந்தன்ன மாக்குரல் நொச்சி
போது விரி பன் மரனுள்ளும் சிறந்த
காதல் நன் மரம் நீ மற்றிசினே
கடி உடை வியன் நகர்க் காண்வரப் பொலிந்த
தொடி உடை மகளிர் அல்குலும் கிடத்தி
காப்புடைப் புரிசை புக்குமாறு அழித்தலின்
ஊர்ப் புறம் கொடாஅ நெடுந்தகை
பீடு கெழு சென்னிக் கிழமையும் நினதே.

Puranānūru 272, Poet: Mōsi Sāthanār, Thinai: Nochi, Thurai: Seruvidai Veelthal
O Nochi tree with bunches of dark
flowers that look like sapphire clusters!
You are the most loved among flowering
trees.  You drape beautifully, covering
the loins of bangled women in the
protected, large towns.

You alone have the privilege of adorning
the heads of esteemed men who protect
their well-guarded, towns and forts
and ruin their enemies who invade!

Notes:  This is the only poem written by this poet.  Mōsi was a town in the Pāndiya country.  A few poets have hailed from this town. 

Meanings:  மணி துணர்ந்தன்ன – like sapphire bunches, மாக்குரல் நொச்சி – O nochi with dark clusters, Vitex leucoxylon, Chaste tree, போது விரி – blooming buds, பன் மரனுள்ளும் சிறந்த – best among many trees, காதல் நன் மரம் – loving fine tree, நீ மற்றிசினே – you are, கடி உடை – with protection, வியன் நகர் – large towns, காண்வர – beautiful to the eyes, பொலிந்த – shining, தொடி உடை மகளிர் – women with bangles, அல்குலும் கிடத்தி – you cover their loins, காப்புடைப் புரிசை – protected fortress, புக்குமாறு அழித்தலின் – ruining them when they enter, ஊர்ப்புறம் கொடாஅ – protecting the city from ruining, நெடுந்தகை – great men, பீடு கெழு – great proud, சென்னி – head, கிழமையும் நினதே – that privilege is also yours

புறநானூறு 273, பாடியவர்: எருமை வெளியனார், திணை: தும்பை, துறை: குதிரை மறம்
மா வாராதே மா வாராதே
எல்லார் மாவும் வந்தன எம் இல்
புல் உளைக் குடுமிப் புதல்வன் தந்த
செல்வன் ஊரும் மா வாராதே
இரு பேர் யாற்ற ஒரு பெருங்கூடல்
விலங்கிடு பெரு மரம் போல
உலந்தன்று கொல் அவன் மலைந்த மாவே?

Puranānūru 273, Poet: Erumai Veliyanār, Thinai: Thumpai, Thurai: Kuthirai Maram
His horse has not come back!
His horse has not come back!
Everyone else’s horses have come back!
The horse he is riding, the man who gave
a son with a dull hair knot to our house,
has not come back!
Has the horse that he was riding, fallen like
a fallen tree that blocks two huge merging rivers?

Notes:  These are the words of a wife whose husband has not returned from battle.  This poet who came from a town called Eruamai, wrote Puranānūru 273 and 303.

Meanings:  மா வாராதே – (his) horse has not come back, மா வாராதே – (his) horse has not come  back, எல்லார் மாவும் வந்தன – everyone else’s horses came back, எம் இல் – our house, புல் உளைக் குடுமிப் புதல்வன் தந்த செல்வன் – the man who gave a son with dull/thin/small hair knot, ஊரும் மா வாராதே – the horse that he rides has not come back, இரு பேர் யாற்ற ஒரு பெருங்கூடல் – where two huge rivers meet, விலங்கிடு – blocking, பெரு மரம் போல – like a huge tree, உலந்தன்று கொல் அவன் மலைந்த மாவே – has the horse that he was on fallen?

புறநானூறு 274, பாடியவர்: உலோச்சனார், திணை: தும்பை, துறை: எருமை மறம்
நீலக் கச்சைப் பூ ஆர் ஆடைப்
பீலிக் கண்ணிப் பெருந்தகை மறவன்
மேல் வரும் களிற்றொடு வேல் துரந்து இனியே
தன்னும் துரக்குவன் போலும் ஒன்னலர்
எஃகுடை வலத்தர் மாவொடு பரத்தரக்
கையின் வாங்கித் தழீஇ
மொய்ம்பின் ஊக்கி மெய்க் கொண்டனனே.

Puranānūru 274, Poet: Ulōchanār, Thinai: Thumpai, Thurai: Erumai Maram
The esteemed warrior who wears a blue waist band, clothing
covered with flowers, and a chaplet with peacock feathers,
threw his spear at a charging male elephant, and now it
appears that he is struggling and might give up his life,
the man who caught in his hands spears thrown at him by
an enemy warrior from a horse, and then seized him with
strength and lifted his body.

Notes:  Ulōchanār, a poet from the Chōla country, wrote Puranānūru 258, 274 and 377.  Neythal songs are his specialty.  He wrote poems in Kurunthokai, Natrinai and Akanānūru.  He praised Periyan, a small-region king who ruled in Poraiyar in Akanānūru 100 and Natrinai 131.  There is speculation that he hailed from that coastal area of Chōla country and that is the reason for his Neythal landscape poems.   Avvai Duraisamy interprets the warrior seizing the enemy leader, dashing him to the ground and holding up his body.

Meanings:  நீலக் கச்சை – blue waist band, பூ ஆர் ஆடை – garment covered with flowers, பீலிக் கண்ணி – peacock feather chaplet, பெருந்தகை மறவன் – warrior with great esteem, மேல் வரும் களிற்றொடு – at an attacking male elephant, வேல் துரந்து – threw his spear, இனியே – now, தன்னும் துரக்குவன் போலும் – it appears that is struggling and might give up his life, ஒன்னலர் எஃகுடை வலத்தர் – enemy warriors with spears on their right hands, மாவொடு பரத்தர – threw riding on their spreading horses or spread with horses, கையின் வாங்கி – caught in his hands, தழீஇ – embraced, மொய்ம்பின் – with strength, ஊக்கி – lifted, மெய்க் கொண்டனனே – took his body

புறநானூறு 275, பாடியவர்: ஒரூஉத்தனார், திணை: தும்பை, துறை: எருமை மறம்
கோட்டம் கண்ணியும் கொடுந் திரை ஆடையும்
வேட்டது சொல்லி வேந்தனைத் தொடுத்தலும்
ஒத்தன்று மாதோ இவற்கே செற்றிய
திணி நிலை அலறக் கூழை போழ்ந்து தன்
வடி மாண் எஃகம் கடி முகத்து ஏந்தி
ஓம்புமின் ஓம்புமின் இவண் ஓம்பாது
தொடர் கொள் யானையின் குடர் கால் தட்பக்
கன்று அமர் கறவை மான
முன் சமத்து எதிர்ந்த தன் தோழற்கு வருமே.

Puranānūru 275, Poet: Orūuthanār, Thinai: Thumpai, Thurai: Erumai Maram
He has a curved flower strand on his head,
curved, folded clothes draping him, and a
king who bends to whatever he says.
He has pierced the rear guard, holding his
well-made spear high
amidst the cries of battling brave warriors,
“Stop him!  Stop him!”   But he does not care
about that.  Like a milk cow that desires her calf,
he advances toward his friend who is fighting
against the front ranks, even though he is
like a chained elephant, his feet entangled
in the intestines of those who fell.

Notes:  This is the only poem written by this poet.

Meanings:  கோட்டம் கண்ணியும் – curved hair flower strand on the head, கொடுந் திரை ஆடையும் – and his curved folded garments, வேட்டது சொல்லி – telling what he desires, வேந்தனைத் தொடுத்தலும் – and controlling the king, ஒத்தன்று – fitting, மாதோ – அசை, an expletive, இவற்கே – for these, செற்றிய – enraged, with hostility, திணி நிலை – tight, அலற – as they screamed, கூழை போழ்ந்து – split through the rear ranks, தன் வடி மாண் எஃகம் கடிமுகத்து ஏந்தி – holding his well-made esteemed spear with a sharp blade, ஓம்புமின் ஓம்புமின் இவண் – stop him, stop him, ஓம்பாது – not caring, தொடர் கொள் யானையின் – like an elephant that is chained, குடர் கால் தட்ப – intestines blocking his legs, கன்று அமர் கறவை மான – like a mother cow desiring her calf, முன் சமத்து எதிர்ந்த – fought in the front line in the battle, தன் தோழற்கு வருமே – goes to his friend

புறநானூறு 276, பாடியவர்: மதுரைப் பூதன் இளநாகனார், திணை: தும்பை, துறை: தானை நிலை
நறு விரை துறந்த நரை வெண் கூந்தல்
இரங்காழ் அன்ன திரங்கு கண் வறு முலைச்
செம்முது பெண்டின் காதலஞ் சிறாஅன்
மடப்பால் ஆய்மகள் வள் உகிர்த் தெறித்த
குடப்பால் சில் உறை போலப்
படைக்கு நோய் எல்லாம் தான் ஆயினனே.

Puranānūru 276, Poet: Mathurai Poothan Ilanākanār, Thinai: Thumpai, Thurai: Thānai Nilai
He is the beloved son of a fine old lady with
white hair without fragrant oils, her breasts
dried and nipples shriveled like ilavam seeds.

Like the few drops of curds that a herder woman
flicks with her sharp finger nails into a pot of milk,
he spreads among enemies, causing them distress!

Notes:  This is the only poem written by this poet.

Meanings:  நறு விரை துறந்த – abandoned aromatic substances, நரை வெண் கூந்தல் – grey white hair, இரங்காழ் அன்ன – like an ilavam seed, திரங்கு கண் வறு முலை – dried breasts and nipples, செம்முது பெண்டின் காதலஞ் சிறாஅன் – loving son of a fine old lady, மடப்பால் ஆய்மகள் – herder girl, வள் உகிர்த் தெறித்த – flicked with sharp nails, குடப் பால் – pot of milk, சில் உறை போல – like a few drops, படைக்கு நோய் எல்லாம் தான் ஆயினனே – he became a disease (caused pain) to the enemy army

புறநானூறு 277, பாடியவர்: பூங்கணுத்திரையார், திணை: தும்பை, துறை: உவகைக் கலுழ்ச்சி
மீன் உண் கொக்கின் தூவி அன்ன
வால் நரைக் கூந்தல் முதியோள் சிறுவன்
களிறு எறிந்து பட்டனன் என்னும் உவகை
ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிதே கண்ணீர்
நோன் கழை துயல்வரும் வெதிரத்து
வான் பெயத் தூங்கிய சிதரினும் பலவே.

Puranānūru 277, Poonkanuthiraiyār, Thinai: Thumpai, Thurai: Uvakai Kalulchi
When the old woman with white hair,
like the feathers of fish-eating storks,
heard that her son was killed slaying an
elephant, she felt more joy than on the
day when she gave birth to him.  Her tears
were more than the drops of water hanging
on sturdy, swaying bamboos, after rain.

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this poet.   Poonkan was a town on the Kaviri bank.  The present name is Thōrur.

Meaning:    மீன் உண் கொக்கின் தூவி அன்ன – like the feathers of a fish eating stork/heron/crane, வால் நரைக் கூந்தல் – white hair, முதியோள் – an older lady, சிறுவன் களிறு எறிந்து பட்டனன் என்னும் – when she heard that her son was killed by an elephant, உவகை – joy, ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிதே – was greater than the day she bore him, கண்ணீர் – the tears, நோன் கழை – strong bamboo, துயல்வரும் வெதிரத்து – on swaying bamboos, வான் பெயத் தூங்கிய சிதரினும் – more than the drops that stay after rains, பலவே – many

புறநானூறு 278, பாடியவர்: காக்கை பாடினியார் நச்செள்ளையார், திணை: தும்பை, துறை: உவகைக் கலுழ்ச்சி
நரம்பு எழுந்து உலறிய நிரம்பா மென் தோள்
முளரி மருங்கின் முதியோள் சிறுவன்
படை அழிந்து மாறினன் என்று பலர் கூற
மண்டு அமர்க்கு உடைந்தனன் ஆயின் உண்ட என்
முலை அறுத்திடுவென் யான் எனச் சினைஇக்
கொண்ட வாளொடு படு பிணம் பெயராச்
செங்களம் துழவு வோள் சிதைந்து வேறாகிய
படு மகன் கிடக்கை காணூஉ
ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிது உவந்தனளே.

Puranānūru 278, Poet: Kākkai Pādiniyār Nachellaiyār, Thinai: Thumpai, Thurai: Uvakai Kalulchi
When she heard many say, “The son
of that old woman, her veins
showing, dried, delicate arms with
loose skin, and shrunk stomach like
a lotus leaf, showed his back and
ran from ferocious battle,”
she was enraged, and said, “I will
cut off these breasts that fed him”.
With a sword in her hand she turned over
everybody lying on the bloody battlefield.
She finally found her son who was chopped
to pieces, and felt happier than the
day she had borne him!

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this female poet.   Nachellaiyār was her given name.  Her acquired name is because she wrote Kurunthokai 210 where she describes a crow omen.

Meaning:   நரம்பு எழுந்து – veins rising, உலறிய – dried, நிரம்பா மென் தோள் – thin arms which are not full, முளரி மருங்கின் – stomach like a lotus leaf, முதியோள் – the old woman,  சிறுவன் – the son, படை அழிந்து மாறினன் – he showed his back and ran away from battle, என்று பலர் கூற – thus many ignorant people said, மண்டு அமர்க்கு உடைந்தனன் ஆயின் – if he fled the battle where fighting happens with warriors close to each other, உண்ட என் முலை அறுத்திடுவென் யான் – I will cut off the breasts that fed him, என – thus, சினைஇ – she became angry, கொண்ட வாளொடு – with a sword in her hand, படு பிணம் பெயராச் செங்களம் துழவுவோள் – she searched in the bloody battlefield turning the dead bodies, சிதைந்து வேறாகிய படு மகன் கிடக்கை காணூஉ – when she saw her son cut up in pieces, ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிது உவந்தனளே – she was happier than the day that she had given birth to him

புறநானூறு 279, பாடியவர்: ஒக்கூர் மாசாத்தியார், திணை: வாகை துறை: மூதின் முல்லை
கெடுக சிந்தை கடிது இவள் துணிவே
மூதின் மகளிர் ஆதல் தகுமே
மேல் நாள் உற்ற செருவிற்கு இவள் தன் ஐ
யானை எறிந்து களத்து ஒழிந்தன்னே
நெருநல் உற்ற செருவிற்கு இவள் கொழுநன்
பெரு நிரை விலக்கி ஆண்டுப்பட்டனனே
இன்றும் செருப்பறை கேட்டு விருப்புற்று மயங்கி
வேல் கைக் கொடுத்து வெளிது விரித்து உடீஇப
பாறு மயிர்க் குடுமி எண்ணெய் நீவி
ஒரு மகன் அல்லது இல்லோள்
செருமுக நோக்கிச் செல்க என விடுமே.

Puranānūru 279, Poet: Okkūr Māsāthiyār, Thinai: Vākai, Thurai: Moothin Mullai
May her thoughts be ruined!  Her will is strong!
She is from an ancient line, and this is fitting!
Her father, day before yesterday, killed an
elephant and then fell in the battlefield. Yesterday,
her husband drove back rows of warriors who
came for huge cattle herds, and was killed in battle.

Today, when she heard the parai drum, desire rose
in her.  Overwhelmed, she who had nobody other than
her only young son, placed a spear in his hands,
smeared oil in his dry hair tuft, covered him with
white cloth, and bade him to march toward the
battlefield.

Notes:  Drums announce battles.  This is the only Puranānūru poem written by this female poet.   She was from Okkūr town.  There are towns with the name Okkūr in both the Pāndiya country and the Chōla country.  We do not know whether the poet’s town was in the Pāndiya country or in the Chōla country.  There was another poet from her town by the name Okkūr Māsāthanār who wrote Puranānūru 248.

Meaning:   கெடுக சிந்தை – may her thoughts be ruined, கடிது இவள் துணிவே – her will is strong, மூதின் மகளிர் ஆதல் தகுமே – she is from an ancient line and this is fitting, மேல் நாள் உற்ற செருவிற்கு – the day before yesterday in battle, இவள் தன் ஐ யானை எறிந்து – her father killed an elephant,  களத்து ஒழிந்தன்னே – fell in the field, நெருநல் – yesterday, உற்ற செருவிற்கு இவள் கொழுநன் பெரு நிரை விலக்கி ஆண்டுப்பட்டனனே – her husband drove off rows of warriors who came for huge cattle herds and fell, இன்றும் செருப் பறை கேட்டு – today when she heard the battle parai drum, விருப்புற்று – with desire, மயங்கி – overwhelmed, வேல் கைக் கொடுத்து – placed a spear in his hand, வெளிது விரித்து உடீஇ – wore a white garment on him, பாறு மயிர்க் குடுமி எண்ணெய் நீவி – smeared oil on his dry hair knot, ஒரு மகன் அல்லது இல்லோள் – she has nobody other than this son, செரு முக நோக்கிச் செல்க என விடுமே – she ordered him to go toward the battlefield

புறநானூறு 280, பாடியவர்: மாறோக்கத்து நப்பசலையார், திணை: பொதுவியல், துறை: ஆனந்தப் பையுள்
என் ஐ மார்பில் புண்ணும் வெய்ய
நடுநாள் வந்து தும்பியும் துவைக்கும்
நெடு நகர் வரைப்பின் விளக்கும் நில்லா
துஞ்சாக் கண்ணே துயிலும் வேட்கும்
அஞ்சுவரு குராஅல் குரலும் தூற்றும்
நெல் நீர் எறிந்து விரிச்சி ஓர்க்கும்
செம்முது பெண்டின் சொல்லும் நிரம்பா
துடிய பாண பாடுவல் விறலி
என் ஆகுவிர் கொல் அளியிர் நுமக்கும்
இவண் உறை வாழ்க்கையோ அரிதே யானும்
மண்ணுறு மழித் தலைத் தெண்ணீர் வாரத்
தொன்று தாம் உடுத்த அம் பகைத் தெரியல்
சிறு வெள் ஆம்பல் அல்லி உண்ணும்
கழி கல மகளிர் போல
வழி நினைந்து இருத்தல் அதனினும் அரிதே.

Puranānūru 280, Poet: Mārōkathu Nappasalaiyār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Anantha Paiyul
There are deep wounds in the chest of my lord,
bees are buzzing in the middle of the day,
lights are flickering in our huge house,
and my eyes that long for sleep, are unable to
sleep.  The fearful hooting of an owl is heard.
The words of a beautiful old woman who listens to
the oracle scattering rice and water, have failed.

O bard who plays the thudi drum!  O virali
who sings!  What will happen to you?  You are
pitiful!  It will be difficult for you to live here!

It is harder for me to think of living like women
who have abandoned their jewels, water dripping
from their shaved heads, eating the tiny seeds of
āmpal from beautiful garlands they used to wear.

Notes:  Viralis were female artists who sang and danced.  This female poet from Mārōkam town which is near Korkai, wrote Puranānūru 37, 39, 126, 174, 226, 280 and 383.  நடுநாள்  – The word has been used 43 times in the literature.  It has been interpreted as ‘midnight’ in all the places except in this poem and in Akanānūru 134-14 where it has been interpreted as ‘midday’.  நெடுநல்வாடை 43 – நெல்லும் மலரும் தூஉய்க்கை தொழுது, முல்லைப்பாட்டு 8-10 – நெல்லொடு நாழி கொண்ட நறு வீ முல்லை அரும்பு அவிழ் அலரி தூஉய்க் கைதொழுது, புறநானூறு 280 – நெல் நீர் எறிந்து விரிச்சி ஓர்க்கும் செம்முது பெண்டின் சொல்லும்.

Meanings:  என் ஐ மார்பிற் புண்ணும் வெய்ய – there are deep wounds in the chest of my lord, நடுநாள் வந்து தும்பியும் துவைக்கும் – bees are swarming in the middle of the day, நெடு நகர் வரைப்பின் விளக்கும் நில்லா – lights are not stable in the huge house, lights flicker in the huge house, துஞ்சாக் கண்ணே – my eyes do not sleep, துயிலும் வேட்கும் – they long for sleep, they desire sleep, அஞ்சுவரு குராஅல் குரலும் தூற்றும் – fearful hooting sounds of an owl are heard, நெல் நீர் எறிந்து விரிச்சி ஓர்க்கும் – scattering paddy and water and telling omens, செம்முது பெண்டின் சொல்லும் – the words of a fine old woman, நிரம்பா – not fulfilled/untrue, துடிய பாண – O bard who plays the thudi drum, பாடுவல் விறலி – O female musician who sings, என் ஆகுவிர் கொல் – what will happen to you, அளியிர் – you are pitiful, நுமக்கும் இவண் உறை வாழ்க்கையோ அரிதே – for you to live here is hard, யானும் – and I, மண்ணுறு மழித் தலைத் தெண்ணீர் வார – water to drip on my shaven head, தொன்று தாம் உடுத்த அம் பகைத் தெரியல் – the beautiful flower garlands that they wore in the past, சிறு வெள் ஆம்பல் அல்லி உண்ணும் – eating the seeds of small white water lilies, கழி கல மகளிர் போல – like widows who have removed their ornaments, வழி நினைந்து இருத்தல் – to think about living that way, அதனினும் அரிதே – it is harder than that

புறநானூறு 281, பாடியவர்: அரிசில் கிழார், திணை: காஞ்சி, துறை: தொடாக் காஞ்சி, பேய்க் காஞ்சி
தீங்கனி இரவமொடு வேம்பு மனைச் செரீஇ
வாங்கு மருப்பு யாழொடு பல் இயம் கறங்கக்
கைபயப் பெயர்த்து மை இழுது இழுகி
ஐயவி சிதறி ஆம்பல் ஊதி
இசை மணி எறிந்து காஞ்சி பாடி
நெடு நகர் வரைப்பின் கடி நறை புகைஇக்
காக்கம் வம்மோ காதல் அம் தோழீ
வேந்து உறு விழுமம் தாங்கிய
பூம் பொறிக் கழல் கால் நெடுந்தகை புண்ணே.

Puranānūru 281, Poet: Arisil Kilār, Thinai: Kānji, Thurai: Thodā Kānji, Pēy Kānji
Come, my beloved beautiful friend!
Placing sweet iravam fruits along
with neem fruits in our huge house,
playing the yāl with curving stem
and other musical instruments,
spreading delicately with our hands
ink-dark pastes, scattering white
mustard seeds, playing āmpal tunes
on flutes, spreading fragrant smoke,
ringing musical bells and singing kānji songs,
let us guard the wounds of the noble
man wearing beautifully carved warrior
anklets, who protected the king against danger!

Notes:  This poet who came from a town called Arisil, wrote Puranānūru 146, 230, 281, 285, 300, 304 and 342.

Meanings:  தீங்கனி இரவமொடு – along with sweet iravam fruits, Mesua ferrea, Ironwood of Ceylon, இருள்மரம், வேம்பு மனைச் செரீஇ – placing neem leaves in our house, Azadirachta indica, வாங்கு மருப்பு யாழொடு – with a lute with curved stem, பல் இயம் கறங்க – as many instruments are played, கை பயப் பெயர்த்து – spreading delicately with our hands, மை இழுது இழுகி – smearing ink colored paste, ஐயவி சிதறி – scattering white mustard seeds, Brassica alba, ஆம்பல் ஊதி – playing āmpal tunes on a flute, இசை மணி எறிந்து – ringing musical bells, காஞ்சி பாடி – singing a kānji song, நெடு நகர் வரைப்பின் – in our huge house, கடி நறை புகைஇ- creating fragrant smoke with aromatic material like akil wood, காக்கம் – let us guard, வம்மோ – come, காதல் அம் தோழீ – my beloved friend, my loving beautiful friend, வேந்து உறு விழுமம் தாங்கிய – who protected the king against danger, பூம் பொறிக் கழல் கால் – wearing beautifully etched warrior anklets on his legs, நெடுந்தகை புண்ணே – the wounds of the noble man

புறநானூறு 282, பாடியவர்: சேரமான் பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ, திணையும் துறையும் தெரிந்திலபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
எஃகு உளம் கழிய இரு நில மருங்கின்
அருங்கடன் இறுத்த பெருஞ் செயாளனை
யாண்டு உளனோ என வினவுதி ஆயின்
. . . . . . . . . . . .
வரு படை தாங்கிக் கிளர் தார் அகலம்
அருங்கடன் இறுமார் வயவர் எறிய
உடம்பும் தோன்றா உயிர் கெட்டன்றே
மலையுநர் மடங்கி மாறு எதிர் கழியத்
அலகை போகிச் சிதைந்து வேறு ஆகிய
பலகை அல்லது களத்து ஒழியாதே
சேண் விளங்கு நல்லிசை நிறீஇ
நா நவில் புலவர் வாய் உளானே.

Puranānūru 282, Poet: Cheramān Pālai Pādiya Perunkadunkō, Unknown Thurai and Thinai – Parts of this poem are missing
If you ask me where the man of great deeds is,
he did his difficult duty and spears thrust into
his chest in the vast battlefield…………..
………………………………………..
His chest adorned with a bright garland, he bore
the onslaught of an advancing army.  His body is
not there, and his life has gone. His enemies have
calmed down, their rage ended……………….
…………………………………………
except for his broken shield, which lies on the
battlefield after losing its power to protect.
It has not been destroyed.
His fine fame shines bright into distances, and
lives in the mouths of poets who utter good words.

Notes:  Puranānūru 11 was written for this Chēra king.  He wrote poem 282.  He wrote many poems in Natrinai, Kurunthokai and Akanānūru.  Pālai thinai was his specialty.   There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  எஃகு உளம் கழிய – spears thrusting his chest, இரு நில மருங்கின் – in the vast battlefield, அருங்கடன் இறுத்த – did his difficult duty, பெருஞ் செயாளனை – about the man of great actions, யாண்டு உளனோ என வினவுதி ஆயின் – if you ask me where he is, . . . . – missing words, வரு படை தாங்கி – bore the onslaught of an advancing army, கிளர் தார் அகலம் – his chest with bright garland, அருங்கடன் இறுமார் வயவர் – warriors who do the difficult job, எறிய – attacked, உடம்பும் தோன்றா – his body is not there, உயிர் கெட்டன்றே – his life is ruined, மலையுநர் மடங்கி – enemies calmed down, மாறு எதிர் கழிய – their rage down, அலகை போகி – power lost, சிதைந்து – ruined, வேறு ஆகிய பலகை அல்லது – other than his broken shield, களத்து – in the battlefield, ஒழியாதே – it has not been destroyed, சேண் விளங்கு – shining in distances, நல்லிசை – fine fame, நிறீஇ – established, நா நவில் புலவர் வாய் உளானே – he lives in the mouths of poets who utter good words with their tongues

புறநானூறு 283, பாடியவர்: அண்டர் நடும் கல்லினார், திணை: தும்பை, துறை: பாண்பாட்டு பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
ஒண் செங்குரலித் தண் கயம் கலங்கி
வாளை நீர்நாய் நாள் இரை பெறூஉப்
பெறாஅ உறை அரா வராஅலின் மயங்கி
மாறு கொள் முதலையொடு ஊழ் மாறு பெயரும்
அழும்பிலன் அடங்கான் தகையும் என்னும்
வலம்புரி கோசர் அவைக்களத் தானும்
மன்றுள் என்பது கெட .. .. .. தானே பாங்கற்கு
ஆர் சூழ் குறடின் வேல் நிறத்து இங்க
உயிர் புறப் படாஅ அளவைத் தெறுவரத்
தெற்றிப் பாவை திணி மணல் அயரும்
மென் தோள் மகளிர் நன்று புரப்ப
.. .. .. .. .. ண்ட பாசிலைக்
கமழ் பூந் தும்பை நுதல் அசைத் தோனே.

Puranānūru 283, Poet: Andar Nadum Kallinār, Thinai: Thumpai, Thurai: Pānpāttu – Parts of this poem are missing
He cannot be controlled, the man from Alumpil,
where an otter gets vālai fish for his daily food,
muddying the cool pond with bright red kurali
vines, gets confused that a snake is a varāl fish,
fights with a crocodile, and moves away.

There was no place in the common assembly of the
victorious Kōsars………………………..
Bright spears on the chest of his friend were like
spokes on a wheel.  Young girls with delicate arms,
playing with dolls on their veranda on thick sand,
take good care of him, before his life ends.
On seeing that, he with fury, tied around his forehead
a garland made with fresh leaves and thumpai flowers.

Notes:  This poet wrote Puranānūru poems 283, 344 and 345.  He acquired this name since he wrote about a memorial stone that were erected by cattle herders, for a warrior who fought and died protecting their cattle.  The word அண்டர் means cattle herder or shepherd.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  ஒண் செங்குரலி – bright red kurali vines, Trapa bispinosa Roxb (P.L. Sami), Pentapetes phoenicea (R. Panchavarnam), தண் கயம் கலங்கி – muddies the cool pond, வாளை – scabbard fish, Trichiurus haumela, நீர்நாய் நாள் இரை பெறூஉ – an otter gets its daily food, பெறாஅ – not getting that, உறை அரா வராஅலின் மயங்கி – confused that a snake was a varāl fish, மாறு கொள் முதலையொடு ஊழ் – fights regularly with a crocodile, மாறு பெயரும் – moves away, அழும்பிலன் – man from Alumpil, அடங்கான் – he cannot be controlled, தகையும் – resisting, என்னும் – considering,  வலம்புரி கோசர் – victorious Kōsars, அவைக்களத் தானும் மன்றுள் – in the common assembly, என்பது கெட – ruined, .. .. .. தானே – himself, பாங்கற்கு – on his friend, ஆர் சூழ் குறடின் வேல் நிறத்து இங்க – the spears on his friend’s chest were like spokes on a wheel, உயிர் புறப் படாஅ அளவை – before his life ends, தெறுவர – with anger, தெற்றி – raised land, veranda, பாவை – dolls, திணி மணல் அயரும் – play on the thick sand, மென் தோள் மகளிர் – women with delicate arms, நன்று புரப்ப – take good care.. .. .. .. .. ண்ட பாசிலை – green leaves, கமழ் பூந் தும்பை – fragrant thumpai flowers, White dead nettle, Leucas aspera, நுதல் அசைத்தோனே – tied to his brow

புறநானூறு 284, பாடியவர்: ஓரம்போகியார், திணை: தும்பை, துறை: பாண்பாட்டு
வருகதில் வல்லே வருகதில் வல் என
வேந்து விடு விழுத்தூது ஆங்காங்கு இசைப்ப
நூல் அரி மாலை சூடிக் காலின்
தமியன் வந்த மூதிலாளன்
அருஞ்சமம் தாங்கி முன்னின்று எறிந்த
ஒரு கை இரும் பிணத்து எயிறு மிறையாகத்
திரிந்த வாய் வாள் திருத்தாத்
தனக்கு இரிந்தானைப் பெயர் புறம் நகுமே.

Puranānūru 284, Poet Ōrampōkiyār, Thinai: Thumpai, Thurai: Pānpāttu
“Come at once!  Come at once!”,
the important message from the king
is announced here and there, a warrior
from an ancient heritage, wearing a
garland strung on cut threads,
walks alone, he who had blocked enemies
in a difficult battle, fighting on the front
line.  He straightens the sharp bent blade
of his sword on the tusks of an elephant
he had cut down.  He laughs at the man
who showed his back to him and ran away.

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this poet.  His specialty in Akam is marutham thinai.

Meanings:  வருக – come, தில் – asai, an expletive, வல்லே – at once,  வருகதில் வல் – come at once, என வேந்து விடு விழுத்தூது – thus the supreme message given by the king, ஆங்காங்கு இசைப்ப – it was announced here and there, நூல் அரி மாலை சூடி – wearing a garland strung with threads that were cut, காலின் தமியன் வந்த மூதிலாளன் – warrior with ancient lineage who walked alone, அருஞ்சமம் தாங்கி முன்னின்று எறிந்த – fought in a harsh battle blocking in the front and killed, ஒரு கை இரும் பிணத்து எயிறு – on the tusk of a dead elephant with a trunk, மிறையாக – twisted, திரிந்த வாய் வாள் திருத்தா – straightening his twisted sharp sword, straightening his ruined sharp sword, தனக்கு இரிந்தானைப் பெயர் புறம் நகுமே – he laughs at the one who ran away from him showing his back

புறநானூறு 285, பாடியவர்: அரிசில் கிழார், திணை: வாகை, துறை: சால்பு முல்லை பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
பாசறையீரே பாசறையீரே
துடியன் கையது வேலே அடி புணர்
வாங்கு இரு மருப்பின் தீந்தொடைச் சீறியாழ்ப்
பாணன் கையது தோலே காண்வரக்
கடுந் தெற்று மூடையின் .. .. ..
வாடிய மாலை மலைந்த சென்னியன்
வேந்து தொழில் அயரும் அருந்தலைச் சுற்றமொடு
நெடு நகர் வந்தென விடு கணை மொசித்த
மூரி வேண்டோள் .. .. .. .. ..
சேறு படு குருதிச் செம்மலுக் கோஒ
மாறு செறு நெடுவேல் மார்பு உளம் போக
நிணம் பொதி கழலொடு நிலம் சேர்ந்தனனெ
அது கண்டு பரந்தோர் எல்லாம் புகழத் தலை பணிந்து
இறைஞ்சியோனே குருசில் பிணங்கு கதிர்
அலமரும் கழனித் தண்ணடை ஒழிய
இலம்பாடு ஒக்கல் தலைவற்கு ஓர்
கரம்பைச் சீறூர் நல்கினன் எனவே.

Puranānūru 285, Poet: Arisil Kilār, Thinai: Vākai, Thurai: Sālpu Mullai – Parts of this poem are missing
Those in the battle camp!  Those in the battle camp!
In the hand of the drummer is a spear!  In the hand
of the bard who carries a small yāl with a body
curving downward and sweet strings on large stems,
is a shield!

It is a sight to behold, like densely packed sacks……
The hero is wearing a wilted garland on his head
because the king has come with his entourage to his
huge palace.  Enemy arrows attacked him,
and oh, the blood was mixed with mud.  A long spear
hurled with fury pierced his chest and fell
on the ground with flesh and fat on his warrior anklet.
The wise men there praised him saying, “The hero gifted
fields with tangled, swaying grains to those in need.
He gave a leftover arable land to the chief of those
who came in need.”   He bowed down his head.

Notes:  This poet who came from a town called Arisil, wrote Puranānūru 146, 230, 281, 285, 300, 304 and 342.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  பாசறையீரே பாசறையீரே – O those in the battle camp! O those in the battle camp!, துடியன் கையது வேலே – a spear is in the hands of a thudi drummer, அடி புணர் வாங்கு – curved downward, இரு மருப்பின் தீந்தொடைச் சீறியாழ்ப் பாணன் கையது தோலே – a shield in the hands of a bard who carries a small lute with black/thick stems and sweet strings, காண்வர – to behold, கடுந் தெற்று மூடையின் – like densely packed sacks.. .. .. வாடிய மாலை மலைந்த சென்னியன் – the hero is wearing a wilted garland on his head, வேந்து தொழில் அயரும் அருந்தலைச் சுற்றமொடு – along with his entourage that do the king’s business, நெடு நகர் வந்தென – came to the huge palace, விடு கணை மொசித்த – shooting arrows attacked, மூரி – strength, வேண்டோள் .. .. .. .. .. சேறு படு குருதி – blood mixed with mud, செம்மலுக்கோஒ – for the hero, மாறு செறு – with rage, நெடுவேல் மார்பு உளம் போக – tall spears went into his chest, நிணம் பொதி – flesh with fat, கழலொடு – with his anklets, நிலம் சேர்ந்தனனெ – fell on the ground, அது கண்டு பரந்தோர் எல்லாம் – those who saw that, புகழ – praised, தலை பணிந்து – bent his head humbly, இறைஞ்சியோனே – he bent, குருசில் – the leader, the hero, பிணங்கு கதிர் – tangled grain spears, அலமரும் கழனி – swaying fields, தண்ணடை ஒழிய – since he gave away the rest of the agricultural lands/towns, இலம்பாடு ஒக்கல் தலைவற்கு – to the chief of those who came in need, ஓர் கரம்பை – a piece of barren land, சீறூர் நல்கினன் எனவே – since he gave away a small town

புறநானூறு 286, பாடியவர்: ஔவையார், திணை: கரந்தை, துறை: வேத்தியல்
வெள்ளை வெள் யாட்டுச் செச்சை போலத்
தன்னோர் அன்ன இளையர் இருப்பப்
பலர் மீது நீட்டிய மண்டை என் சிறுவனைக்
கால் கழி கட்டிலில் கிடப்பித்
தூ வெள் அறுவை போர்ப்பித்திலதே.

Puranānūru 286, Poet: Avvaiyār, Thinai: Karanthai, Thurai: Vēthiyal
Like white male goats,
youngsters who were like
relatives, surrounded him.
A bowl was raised above many to
my son, but it did not lead to him
being laid on a legless cot and
covered with a pure white cloth.

Notes:  The mother in this poem laments that her son did not die a hero’s death.  Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.   There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  வெள்ளை வெள் யாட்டுச் செச்சை போல – like a white male goat, தன்னோர் அன்ன இளையர் இருப்ப – youngsters who were like relatives, பலர் மீது நீட்டிய மண்டை – bowl extended and raised over many, என் சிறுவனைக் கால் கழி கட்டிலில் கிடப்பி – lay my son/young man on a legless cot, தூ வெள் அறுவை போர்ப்பித்திலதே – it did not lead to being covered with a pure white cloth

புறநானூறு 287, பாடியவர்: சாத்தந்தையார், திணை: கரந்தை, துறை: நீண்மொழி
துடி எறியும் புலைய
எறி கோல் கொள்ளும் இழிசின
கால மாரியின் அம்பு தைப்பினும்
வயல் கெண்டையின் வேல் பிறழினும்
பொலம் புனை ஓடை அண்ணல் யானை
இலங்கு வாள் மருப்பின் நுதி மடுத்து ஊன்றினும்
ஓடல் செல்லாப் பீடுடையாளர்
நெடு நீர்ப் பொய்கைப் பிறழிய வாளை
நெல்லுடை நெடு நகர்க் கூட்டு முதல் புரளும்
தண்ணடை பெறுதல் யாவது படினே
மாசில் மகளிர் மன்றல் நன்றும்
உயர்நிலை உலகத்து நுகர்ப அதனால்
வம்ப வேந்தன் தானை
இம்பர் நின்றும் காண்டிரோ வரவே.

Puranānūru 287, Poet: Sāthanthaiyār, Thinai: Karanthai, Thurai: Neenmoli
O drummer who beats a thudi drum!
O ilisinan with throbbing drumsticks!
Even if arrows pierce like season’s
rains, even if spears fly like kendai
fish in fields, even if gored by the
tips of splendid, bright tusks of noble
elephants donning gold ornaments,
proud warriors do not run away.  Of what
use are arable lands to them where vālai
fish leap from the vast ponds into the
granaries of huge mansions?  If they
die, they will marry and enjoy faultless
women in the upper world.  So, stand here
and see the enemy king’s advancing army!

Notes:  This poet has written Pura 80, 81, 82, and 287.  This poem was written in praise of Chōlan Pōravaikkō Perunarkilli after he won a battle with the leader of Āmur.

Meanings:  துடி எறியும் புலைய – O drummer who beats the thudi drum, எறி கோல் கொள்ளும் இழிசின – O drummer who beats the drum with drumsticks, O man of low status who beats a drum with drumsticks – Please read the section ‘Low Status’ in the chapter ‘Key Information and Historical References’, கால மாரியின் அம்பு தைப்பினும் – even if arrows pierce like season’s rain, வயல் கெண்டையின் வேல் பிறழினும் – even if spears fly like carp in the fields, Cyprinus fimbriatus, பொலம் புனை – made with gold, ஓடை – face ornament, அண்ணல் யானை – noble elephants, இலங்கு வாள் மருப்பின் – splendid, bright tusks, நுதி மடுத்து ஊன்றினும் – even if the tips gore, ஓடல் செல்லாப் பீடுடையாளர் – proud men who do not run away, நெடு நீர்ப் பொய்கைப் பிறழிய வாளை – scabbard fish rolling in the long water ponds, Trichiurus haumela, Scabbard fish, நெல் உடை – with paddy fields, நெடு நகர் – huge mansions, கூட்டு முதல் புரளும் – roll on the base of granaries/rice bins (கூட்டு முதல் தெறிக்கும் – Akanānūru 96-2), தண்ணடை பெறுதல் யாவது – what is the use in getting the agricultural lands, படினே – if they die, மாசு இல் மகளிர் மன்றல் நன்றும் உயர் நிலை உலகத்து நுகர்ப – they will marry and enjoy well the faultless women in the upper world, அதனால் – so, வம்ப வேந்தன் தானை இம்பர் நின்றும் காண்டிரோ வரவே – stand here and see the new (enemy) king’s warriors come here

புறநானூறு 288, பாடியவர்: கழாத்தலையார், திணை: தும்பை, துறை: மூதின் முல்லை பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
மண் கொள வரிந்த வைந்நுதி மறுப்பின்
அண்ணல் நல் ஏறு இரண்டு உடன் மடுத்து
வென்றதன் பச்சை சீவாது போர்த்த
திண் பிணி முரசம் இடைப் புலத்து இரங்க
ஆர் அமர் மயங்கிய ஞாட்பின் தெறுவர
நெடுவேல் பாய்ந்த நாணுடை நெஞ்சத்து
அருகுகை .. .. .. .. .. .. மன்ற
குருதியொடு துயல்வரும் மார்பின்
முயக்கிடை ஈயாது மொய்த்தன பருந்தே.

Puranānūru 288, Poet: Kalāthalaiyār, Thinai: Thumpai, Thurai: Moothin Mullai – Parts of this poem are missing
A drum roars in the middle of the battlefield, covered
with unfinished leather of a victor after a fight among
two noble bulls, their horns with tips streaked with mud,
and in that fierce battlefield, a long spear was thrust
into a heart with shame, difficult to approach,………
…………………..blood was oozing from the moving chest,
surrounded by kites, which did not give room for others.

Notes:  Poet Kalāthalaiyār wrote Puranānūru 62, 65, 270, 288, 289 and 368.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  மண் கொள வரிந்த – streaked with mud, வைந்நுதி மறுப்பின் – horns with sharp tips, அண்ணல் நல் ஏறு இரண்டு உடன் – with two noble bulls, மடுத்து வென்றதன் – the one who won, பச்சை சீவாது – skin unfinished, போர்த்த திண் பிணி முரசம் – drum tightly bound with leather straps, இடைப் புலத்து இரங்க – roaring in the middle of the battlefield, ஆர் அமர் மயங்கிய ஞாட்பின் – in that difficult battle, தெறுவர – with anger, நெடுவேல் பாய்ந்த – long spear thrust, நாணுடை நெஞ்சத்து – with a heart with shame, அருகுகை – to approach.. .. .. .. .. .. மன்ற – அசை, an expletive, குருதியொடு துயல்வரும் மார்பின் முயக்கிடை – where blood was oozing in his moving chest, ஈயாது – not yielding space, மொய்த்தன பருந்தே – kites were swarming him, kites were around him

புறநானூறு 289, பாடியவர்: கழாத்தலையார், திணையும் துறையும் தெரிந்தில
ஈரச் செவ்வி உதவின ஆயினும்
பல் எருத்துள்ளும் நல் எருது நோக்கி
வீறு வீறு ஆயும் உழவன் போலப்
பீடு பெறு தொல் குடிப் பாடு பல தங்கிய
மூதிலாளர் உள்ளும் காதலின்
தனக்கு முகந்து ஏந்திய பசும் பொன் மண்டை
இவற்கு ஈக என்னும் அதுவும் அன்றிசினே
கேட்டியோ வாழி பாண பாசறைப்
பூக்கோள் இன்று என்று அறையும்
மடி வாய்த் தண்ணுமை இழிசினன் குரலே?

Puranānūru 289, Poet: Kalāthalaiyār, Thinai and Thurai: Unknown
May you live long O bard!  Like a farmer,
who, even when the field is wet, and even
when all of them will help, will look at all
his many bulls, and carefully choose the
best one,
when the king chooses the best man from
a proud, ancient clan, lifts a gold bowl with
liquor that was brought for him and says,
“Give it to him”, do not be surprised.  Don’t
you hear the sounds from the battle camp,
that it is the time to wear flowers, announced
by the beats of a thannumai drum with leather
cover, beat by a drummer?

Notes:  The king honors warriors and offers them liquor in gold bowls.  Poet Kalāthalaiyār wrote Puranānūru 62, 65, 270, 288, 289 and 368.

Meanings:  ஈரச் செவ்வி – when it is perfectly wet, உதவின ஆயினும் – even if they will all help, பல் எருத்துள்ளும் – among many bulls, நல் எருது நோக்கி – looking at the fine bull, வீறு வீறு ஆயும் உழவன் போல – like a farmer who analyzes in different ways, பீடு பெறு தொல் குடி – proud ancient clan/family, பாடு பல தங்கிய மூதிலாளர் உள்ளும் – among many great men in the ancient clans, காதலின் – with love, தனக்கு முகந்து ஏந்திய பசும் பொன் மண்டை – gold bowl filled with liquor and brought to him, இவற்கு ஈக என்னும் அதுவும் அன்றிசினே – ‘give it to him’, he said, கேட்டியோ – did you hear, வாழி பாண – may you live long O bard, பாசறை – battle camp, பூக்கோள் இன்று – today is the time to wear flowers, என்று அறையும் – it is beat announcing, மடி வாய்த் தண்ணுமை – thannumai drum with folded leather, இழிசினன் குரலே – the sounds created by a drummer, the sounds created by a man of low status – Please read the section ‘Low Status’ in the chapter ‘Key Information and Historical References’

புறநானூறு 290, பாடியவர்: ஔவையார், திணை: கரந்தை, துறை: குடி நிலை உரைத்தல்
இவற்கு ஈந்து உண்மதி கள்ளே சினப்போர்
இனக் களிற்று யானை இயல் தேர்க் குருசில்
நுந்தை தந்தைக்கு இவன் தந்தை தந்தை
எடுத்து எறி ஞாட்பின் இமையான் தச்சன்
அடுத்து எறி குறட்டின் நின்று மாய்ந்தனனே
மறப் புகழ் நிறைந்த மைந்தினோன் இவனும்
உறைப் புழி ஓலை போல
மறைக்குவன் பெரும நிற் குறித்து வரு வேலே.

Puranānūru 290, Poet: Avvaiyār, Thinai: Karanthai, Thurai: Kudi Nilai Uraithal
O Lord of raging battles, fine chariots and herds
of battle elephants!  Give him liquor and then drink yours!
His father’s father stood there without blinking, like a
wheel hub set by a carpenter, taking spears for your father’s
father, and died.  He is a young man of great strength and
fame.  He will protect you from spears that come your way,
like a palmyra frond umbrella that protects against rain,
my Greatness!

Notes:  Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.   There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  இவற்கு ஈந்து உண்மதி கள்ளே – give him liquor and then drink yours, சினப்போர் இனக் களிற்று யானை இயல் தேர்க் குருசில் – lord of fine chariots and herds of male elephants with battle rage, நுந்தை தந்தைக்கு – for your father’s father, இவன் தந்தை தந்தை – his father’s father, எடுத்து எறி ஞாட்பின்  – when lifted spears where thrown in battle, இமையான் – he did not blink, தச்சன் அடுத்து எறி குறட்டின் – like a wheel hub carved by a carpenter, நின்று மாய்ந்தனனே – he stood there and perished, மறப் புகழ் நிறைந்த மைந்தினோன் – he is a young man of great strength and fame, இவனும் உறைப் புழி ஓலை போல மறைக்குவன் – he will protect like a palm frond umbrella that protects when it rains, பெரும – O greatness, நிற் குறித்து வரு வேலே – the spears that come toward you

புறநானூறு 291, பாடியவர்: நெடுங்களத்துப் பரணர், திணை: கரந்தை, துறை: வேத்தியல்
சிறாஅஅர் துடியர் பாடுவல் மகாஅஅர்
தூவெள் அறுவை மாயோற் குறுகி
இரும்புள் பூசல் ஓம்புமின் யானும்
விளரிக் கொட்பின் வெண் நரி கடிகுவென்
என் போல் பெரு விதுப்பு உறுக வேந்தே
கொன்னும் சாதல் வெய்யோற்குத் தன் தலை
மணி மருள் மாலை சூட்டி அவன் தலை
ஒரு காழ் மாலை தான் மலைந்தனனே.

Puranānūru 291, Poet: Nedunkalathu Paranar, Thinai: Karanthai: Thurai: Vēthiyal
O youngsters, thudi drummers and bards who sing well!
Approach the dark man wearing pure white clothes and
chase away the big uproarious birds.  I will sing in vilari
tunes and whirl around to keep the white foxes away.

May the king for whom my husband died for no reason
tremble like I do!
He removed the gem strand he was wearing, placed it on
my husband, and took my beloved’s single strand garland
and wore it!

Notes:  This is the only poem written by this poet.  This poem is the voice of a woman who has lost her husband in battle.  The king who respected her husband (a warrior) exchanged his own gem garland for the warrior’s single strand garland.

Meanings:  சிறாஅஅர் – O youngsters, O children (ஔவை துரைசாமியின் உரை = சிறுவர்களே),  துடியர் – O thudi drummers, பாடுவல் மகாஅஅர் – O bards who sing well, தூ வெள் அறுவை மாயோன் குறுகி – approach the dark man with pure white clothes, இரும்புள் பூசல் ஓம்புமின் – chase away the large/dark birds that create uproar, யானும் விளரிக் கொட்பின் – if I sing in vilari tunes and whirl around, if I sing vilari tunes in distress,  வெண் நரி – white foxes, கடிகுவென் – I can protect, I can keep them away, என் போல் – like me, பெரு விதுப்பு உறுக வேந்தே – may the king tremble, கொன்னும் சாதல் வெய்யோற்கு – to the one (my husband) who desired to die for the king for no reason, தன்தலை மணி மருள் மாலை சூட்டி – wore the gem garland that he wore, அவன்தலை ஒரு காழ் மாலை தான் மலைந்தனனே – and placed on himself the single strand garland from my husband

புறநானூறு 292, பாடியவர்: விரிச்சியூர் நன்னாகனார், திணை: வஞ்சி, துறை: பெருஞ்சோற்று நிலை
வேந்தற்கு ஏந்திய தீந்தண் நறவம்
யாம் தனக்கு உறு முறை வளாவ விலக்கி
வாய் வாள் பற்றி நின்றனன் என்று
சினவல் ஓம்புமின் சிறு புல்லாளர்
ஈண்டே போல வேண்டுவன் ஆயின்
என் முறை வருக என்னான் கம்மென
எழுதரு பெரும் படை விலக்கி
ஆண்டு நிற்கும் ஆண் தகையன்னே.

Puranānūru 292, Poet: Virichiyūr Nannākaiyār, Thinai: Vanji, Thurai: Perunchōtru Nilai
Do not get upset with him O petty men,
since he held his sharp sword and stood
up, refusing the cool, sweet toddy we
offered to him in the proper place in an
honorable manner, even though it was
brought for the king.
Like here, if he desires, he does not wait
for his turn to fight.  He has esteemed
manliness to block a rapidly surging huge
army.

Notes:  This is the only poem written by this poet, who came from a Pāndiya country town called Virichiyūr.

Meanings:  வேந்தற்கு ஏந்திய தீந்தண் நறவம் – sweet cool liquor brought for the king, யாம் தனக்கு உறு முறை வளாவ – we gave in a proper place in a proper manner, விலக்கி – refused it, வாய் வாள் பற்றி நின்றனன் என்று – since he held his sword and stood up, சினவல் ஓம்புமின் – do not have anger against him, சிறு புல்லாளர் – O petty men, ஈண்டே போல – like here, வேண்டுவன் ஆயின் – if he desires, என் முறை வருக என்னான் – he does not say ‘I will be there when it is my turn’, கம்மென – rapidly, எழுதரு பெரும் படை விலக்கி – blocking a huge rising army, ஆண்டு நிற்கும் ஆண் தகையன்னே – he will stand there suitable for esteemed manliness

புறநானூறு 293, பாடியவர்: நொச்சி நியமங்கிழார், திணை: காஞ்சி, துறை: பூக்கோள் காஞ்சி
நிறப்படைக்கு ஒல்கா யானை மேலோன்
குறும்பர்க்கு எறியும் ஏவல் தண்ணுமை
நாண் உடை மாக்கட்கு இரங்கும் ஆயின்
எம்மினும் பேர் எழில் இழந்து வினை எனப்
பிறர் மனை புகுவள் கொல்லோ
அளியள் தானே பூ விலைப் பெண்டே.

Puranānūru 293, Poet: Nochi Niyamankilār, Thinai: Kānji, Thurai: Pookōl Kānji
A man sitting on top of an elephant
that cannot be controlled by a goad,
beats a thannumai drum and announces
war with enemies outside of a fort,
and it roars, causing shame to men.

More pitiable than us, is the girl
who sells flowers.   She has lost her
great beauty, and has to enter other
homes now.   She deserves compassion.
She is pitiful!

Notes:  The reason the flower girl is pitiable, is because she will not be able to sell flowers once all the men go to war.  Their wives will give up wearing flowers. This is the only Puranānūru poem written by this poet from a town named Niyamam.  There were a few towns with that name.  His town was surrounded by nochi trees (Water peacock’s foot tree, Vitex leucoxylon) and that is why it became Nochi Niyamam.   Thanummai drums were beat to announce wars.

Meanings:  நிறப்படைக்கு ஒல்கா யானை – an elephant that does not submit to a goad, மேலோன் – the man sitting on top, குறும்பர்க்கு – to fight with enemies who are outside the fort, எறியும் – beating, ஏவல் தண்ணுமை – a thannumai drum that goads, நாண் உடை மாக்கட்கு – for men who would be embarrassed (if they don’t go to battle), இரங்கும் – it roars, ஆயின் – so, எம்மினும் – more than us, பேர் எழில் இழந்து வினை என – since she has lost her great beauty, பிறர் மனை புகுவள் கொல்லோ – will she enter other homes? (homes from where people don’t go to war), அளியள் தானே – she is pitiable, பூ விலைப் பெண்டே – the girl who sells flowers

புறநானூறு 294, பாடியவர்: பெருந்தலைச் சாத்தனார், திணை: தும்பை, துறை: தானை மறம்
வெண்குடை மதியம் மேல் நிலாத் திகழ்தரக்
கண் கூடு இறுத்த கடல் மருள் பாசறைக்
குமரிப் படை தழீஇய கூற்று வினை ஆடவர்
தமர் பிறர் அறியா அமர் மயங்கு அழுவத்து
இறையும் பெயரும் தோற்றி நுமருள்
நாள் முறை தபுத்தீர் வம்மின் ஈங்கு எனப்
போர் மலைந்து ஒரு சிறை நிற்ப யாவரும்
அரவு உமிழ் மணியின் குறுகார்
நிரை தார் மார்பின் நின் கேள்வனைப் பிறரே.

Puranānūru 294, Poet: Perunthalai Sāthanār sang this to a warrior’s wife, Thinai: Thumpai, Thurai: Thānai Maram
The moon shined like the white umbrella
of the king, in the battle camp for the army
as large as an ocean, and there were new
weapons for men who do the work of Death.
The battlefield was confusing.  It was
difficult to distinguish between the warriors.

Your husband who was victorious in battle stood
on one side and called out,”For the King and for
fame, those among you who are ready to die, come
here.”  Like they were afraid to touch a gem spit by
a snake, nobody dared to go near your husband
who was wearing stacks of garlands.

Notes:  There was this belief that snakes spit gems.  Puranānūru 294, Akananuru 72, 92, 138, 192, 372, Kurunthokai 239 and Natrinai 255, have references to snakes spitting gems.  This poet wrote Puranānūru 151, 164, 165, 205, 209 and 294.   There are descriptions of the royal umbrellas in a few poems.  They were usually strung with pearls and white in color.

Meanings:  வெண் குடை மதியம் மேல் நிலாத் திகழ்தர – as the moon shined like the royal white umbrella, கண் கூடு இறுத்த – staying together, கடல் மருள் பாசறை – ocean-like battle camp, குமரிப் படை தழீஇய – embracing new weapons, கூற்று வினை ஆடவர் – warriors doing the work of Death, warriors doing the work of the god of death, தமர் பிறர் அறியா – not knowing who is ours or others, அமர் மயங்கு அழுவத்து – in the confusing battlefield, இறையும் பெயரும் தோற்றி – invoked the king and fame, நுமருள் – among you, நாள் முறை – living days, தபுத்தீர் – those who want it to be ruined, those who want to die, வம்மின் ஈங்கு – come here, என – thus,  போர் மலைந்து – victorious in battle, ஒரு சிறை நிற்ப – he stood on one side, யாவரும் – everybody, அரவு உமிழ் மணியின் – like the spit gem of a snake, குறுகார் – they did not go near, நிரை தார் மார்பின் நின் கேள்வனை – your husband wearing rows of garlands, பிறரே – others

புறநானூறு 295, பாடியவர்: ஔவையார், திணை: தும்பை, துறை: உவகைக் கலுழ்ச்சி
கடல் கிளர்ந்தன்ன கட்டூர் நாப்பண்
வெந்து வாய் மடித்து வேல் தலைப் பெயரித்
தோடு உகைத்து எழுதரூஉ துரந்து எறி ஞாட்பின்
வரு படை போழ்ந்து வாய்ப்பட விலங்கி
இடைப்படை அழுவத்துச் சிதைந்து வேறாகிய
சிறப்புடையாளன் மாண்பு கண்டருவி
வாடு முலை ஊறிச் சுரந்தன
ஓடாப் பூட்கை விடலை தாய்க்கே.

Puranānūru 295, Poet: Avvaiyār, Thinai: Thumpai, Thurai: Uvakai Kalulchi
In the midst of a battle,
like an ocean that rose up,
he turned his sword forged
in fire toward his enemies,
guided his warriors through
the battlefield where spears
and arrows were thrown, split
the advancing forces, blocked
them standing between armies
and got chopped up, a great
man.

On seeing his dead body,
his mother with a strong will,
saw his nobility, felt tender, and
her withered breasts secreted milk!

Notes:  Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.   There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  கடல் கிளர்ந்தன்ன – like the ocean rose up, கட்டூர் நாப்பண் – in the midst of a battlefield /camp, வெந்து வாய் மடித்து வேல் – sword forged in fire, தலைப் பெயரி – turn it toward them, தோடு உகைத்து – guided his group of warriors, எழுதரூஉ – rose up, துரந்து எறி ஞாட்பின் – in a battle where there are spears and arrows thrown, வரு படை போழ்ந்து – split the advancing forces, வாய்ப்பட விலங்கி – blocked and separated, இடைப்படை – between armies, அழுவத்துச் சிதைந்து வேறாகிய சிறப்புடையாளன் – great man who was chopped up in the battlefield, மாண்பு கண்டு அருளி – on seeing that nobleness, வாடு முலை ஊறிச் சுரந்தன – her dry breasts secreted, ஓடாப் பூட்கை – principle of strength, விடலை தாய்க்கே – to the young man’s mother

புறநானூறு 296, பாடியவர்: வெள்ளை மாறனார், திணை: வாகை, துறை: ஏறாண் முல்லை

வேம்பு சினை ஒடிப்பவும் காஞ்சி பாடவும்
நெய்யுடைக் கையர் ஐயவி புகைப்பவும்
எல்லா மனையும் கல்லென்றவ்வே
வெந்து உடன்று எறிவான் கொல்லோ
நெடிது வந்தன்றால் நெடுந்தகை தேரே.

Puranānūru 296, Poet: Vellai Māranār, Thinai: Vākai, Thurai: Eran Mullai
There is uproar in all the houses,
neem tree branches are broken,
kānji songs are sung, those with
ghee in their hands are burning
white mustard, and smoke rises.
His chariot has delayed its return.
He must be killing the enemy king!

Notes:   These are the words of a mother whose son whose return from battle was delayed.  In this situation, there are wounded warriors who are taken care of by their families, with neem leaves and mustard smoke.  Kānji songs are sung to them.  This is the only poem written by this poet.

Meanings:  வேம்பு சினை ஒடிப்பவும் – branches of neem trees are broken, Azadirachta indica, காஞ்சி பாடவும் – kānji songs are sung, நெய்யுடைக் கையர் – those with ghee in their hand, ஐயவி புகைப்பவும் – smoke white mustard, Brassica alba, எல்லா மனையும் – in all the houses, கல்லென்றவ்வே – there is uproar, வெந்து உடன்று எறிவான் கொல்லோ – in anger he must be killing (the enemy king), நெடிது வந்தன்றால் நெடுந்தகை தேரே – his chariot was late in returning

புறநானூறு 297, பாடினோர் பாடப்பட்டோன் பெயர் தெரிந்தில, திணை: வெட்சி, துறை: உண்டாட்டு
பெரு நீர் மேவல் தண் நடை எருமை
இரு மருப்பு உறழும் நெடு மாண் நெற்றின்
பைம் பயறு உதிர்த்த கோதின் கோல் அணைக்
கன்றுடை மரையாத் துஞ்சும் சீறூர்க்
கோள் இவண் வேண்டேம் புரவே நார் அரி
நனை முதிர் சாடி நறவின் வாழ்த்தித்
துறை நணி கெழீஇக் கம்புள் ஈனும்
தண்ணடை பெறுதலும் உரித்தே வைந் நுதி
நெடுவேல் பாய்ந்த மார்பின்
மடல்வன் போந்தையின் நிற்குமோர்க்கே.

Puranānūru 297, Poet: Unknown, Thinai: Vetchi, Thurai: Undāttu
We do not want a reward of villages where elk cows
sleep with their calves on thick beds of husks from the
fresh lentils that dropped from long, splendid pods that
look like the big horns of buffaloes with cool walk, that
desire abundant water.
We praise liquor filtered with fiber, aged with flowers
and kept in jars.

It is fitting for us to receive farming villages, where marsh
fowl lay eggs on the river shores,
we who have stood like strong palmyra trees with fronds,
when sharp-tipped spears were thrust into our chests.

Notes:  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355.

Meanings:  பெரு நீர் மேவல் – desiring abundant water, தண் நடை எருமை – buffaloes with cool walk, இரு மருப்பு – large/dark horns, உறழும் – like it, நெடு மாண் நெற்றின் – from the long fine pods, பைம் பயறு உதிர்த்த – the fresh lentils/grains dropped, கோதின் கோல் அணை – thick bed made with husks, கன்றுடை மரையாத் துஞ்சும் சீறூர் – small town where elk cows  sleep with their calves, கோள் இவண் வேண்டேம் – we do not want to take these, புரவே – as gifts, நார் அரி – fiber filtered (fiber – பன்னாடை, the cloth-like fibrous piece covering the base of coconut leaf stems), நனை – buds/flowers, முதிர் சாடி நறவின் வாழ்த்தி – praise the aged liquor in jars, துறை நணி கெழீஇ – staying near the shore, கம்புள் ஈனும் – where marsh hens lay eggs, தண்ணடை பெறுதலும் உரித்தே – it is fitting to receive farming villages/lands, வைந் நுதி நெடுவேல் – sharp tipped long spear, பாய்ந்த – thrust, மார்பின் – with chests, மடல் வன் போந்தையின் நிற்குமோர்க்கே –  for those who stand like a strong palmyra tree with fronds, Borassus flabellifer

புறநானூறு 298, பாடியவர்: ஆவியார், திணை: கரந்தை, துறை: நெடுமொழி
எமக்கே கலங்கல் தருமே தானே
தேறல் உண்ணும் மன்னே நன்றும்
இன்னான் மன்ற வேந்தே இனியே
நேரார் ஆர் எயில் முற்றி
வாய் மடித்து உரறி நீ முந்து என்னானே.

Puranānūru 298, Poet: Āviyār, Thinai: Karanthai, Thurai: Nedu Moli
He gives us unfiltered toddy,
but is content drinking it clear.
The king is not a ruthless man
who bites his lips and yells
to us “You advance and attack,”
even when surrounding an enemy
fortress that is difficult to conquer.

Notes:  This is the only poem written by this poet, who belonged to the Vēlir clan.  He writes about his king who is considerate to warriors.

Meanings:  எமக்கே கலங்கல் தருமே – he gives us unfiltered toddy, தானே தேறல் உண்ணும் – he drinks filtered toddy, மன்னே – அசை, an expletive, நன்றும் – good, இன்னான் மன்ற வேந்தே – he’s not a cruel man, இனியே – now, நேரார் – enemies, ஆர் எயில் – guarded fortresses, முற்றி – surrounded, வாய் மடித்து – biting his lips, உரறி – yells, நீ முந்து என்னானே – you go ahead to attack

புறநானூறு 299, பாடியவர்: பொன்முடியார், திணை: நொச்சி, துறை: குதிரை மறம்
பருத்தி வேலிச் சீறூர் மன்னன்
உழுத்து அதர் உண்ட ஓய் நடைப் புரவி
கடல் மண்டு தோணியின் படை முகம் போழ
நெய்ம் மிதி அருந்திய கொய் சுவல் எருத்தின்
தண்ணடை மன்னர் தாருடைப் புரவி
அணங்குடை முருகன் கோட்டத்துக்
கலம் தொடா மகளிரின் இகழ்ந்து நின்றவ்வே.

Puranānūru 299, Poet: Ponmudiyār, Thinai: Nochi, Thurai: Kuthirai Maram
The horses of small town kings
eat husks of ulunthu,
trot slowly like ocean-plying
boats, and split enemy armies.

The garlanded horses, belonging
to rich kings with fertile towns,
the manes on their napes trimmed,
even though they eat food mixed
with ghee paste, stand in contempt
like women who do not touch bowls
in the temples of fierce Murukan!

Notes:  In this poem, the poet does not give away the reason for the women not touching the temple bowls.  Avvai Duraisamy interprets the words ‘முருகன் கோட்டத்துக் கலம் தொடா மகளிர்’ as ‘women who have their menstrual periods who don’t touch the vessels in Murukan’s temple’.  Dr. V. S. Rajam interprets the phrase as ‘women who don’t touch the vessels in the temple of Murukan since they could have had blood and body parts of animals offered to Murukan’.  There are many poems which mention goat offerings to Murukan.  This poet wrote Puranānūru 299, 310 and 312.

Meanings:  பருத்தி வேலிச் சீறூர் – small town with cotton plants as hedges, மன்னன் – king, leader, உழுத்து அதர் உண்ட – ate black gram lentil husks, ஓய் நடைப் புரவி – horses that trot in a tired manner, கடல் மண்டு தோணியின் – like the fronts of ocean plying boats,  படை முகம் போழ – thrusting and splitting enemy armies, நெய்ம் மிதி அருந்திய – ate ghee paste mixed with food, கொய் சுவல் எருத்தின் – with their napes with trimmed manes, தண்ணடை மன்னர் – kings owning fertile towns/lands, தாருடைப் புரவி – horses with garlands, அணங்கு உடை முருகன் கோட்டத்துக் கலம் தொடா மகளிரின் – like women who do not touch the bowls/jewels in the temples of fierce Murukan, இகழ்ந்து – with disgust, with aversion, with contempt, நின்றவ்வே – they stood

புறநானூறு 300, பாடியவர்: அரிசில் கிழார், திணை: தும்பை, துறை: தானை மறம்
தோல் தா தோல் தா என்றி தோலொடு
துறுகல் மறையினும் உய்குவை போலாய்
நெருநல் எல்லை நீ எறிந்தோன் தம்பி
அகல் பெய் குன்றியின் சுழலும் கண்ணன்
பேரூர் அட்ட கள்ளிற்கு
ஓர் இல் கோயின் தேருமால் நின்னே.

Puranānūru 300, Poet: Arisil Kilār, Thinai: Thumpai, Thurai, Thānai Maram
You say, “Bring me my shield!  Bring me my shield!”
If you hold your shield and hide behind a boulder,
you might be able to escape the brother of the man
you killed yesterday at daytime, who is searching
for you, his eyes whirling like kundri seeds on a
plate, as if you
were a pot of liquor brewed in a house in a large city.

Notes:  This poet who came from a town called Arisil, wrote Puranānūru 146, 230, 281, 285, 300, 304 and 342.

Meanings:  தோல் தா தோல் தா – bring my shield, bring my shield, என்றி – you say, தோலொடு துறுகல் மறையினும் உய்குவை போலாய் – it appears that you will escape if you hide with your shield behind a small boulder, நெருநல் எல்லை – yesterday during the day, நீ எறிந்தோன் – the one you killed, தம்பி – his brother, அகல் பெய் குன்றியின் சுழலும் கண்ணன் – with whirling eyes like that crab’s eye seed on a dish, பேரூர் அட்ட கள்ளிற்கு ஓர் இல் கோயின் – like you were a pot of liquor brewed in a house in a large city, தேருமால் நின்னே – he is looking for you

புறநானூறு 301, பாடியவர்: ஆவூர் மூலங்கிழார், திணை: தும்பை துறை: தானை மறம்

பல் சான்றீரே பல் சான்றீரே
குமரி மகளிர் கூந்தல் புரைய
அமரின் இட்ட அரு முள் வேலிக்
கல்லென் பாசறைப் பல் சான்றீரே
முரசு முழங்கு தானை நும் அரசும் ஓம்புமின்
ஒளிறு ஏந்து மருப்பின் நும் களிறும் போற்றுமின்
எனை நாள் தங்கும் நும் போரே அனை நாள்
எறியார் எறிதல் யாவணது எறிந்தோர்
எதிர் சென்று எறிதலும் செல்லான் அதனால்
அறிந்தோர் யார் அவன் கண்ணிய பொருளே
பலம் என்று இகழ்தல் ஓம்புமின் உதுக்காண்
நிலன் அளப்பன்ன நில்லாக் குறு நெறி
வண் பரிப்புரவிப் பண்பு பாராட்டி
எல் இடைப் படர் தந்தோனே கல்லென
வேந்து ஊர் யானைக்கு அல்லது
ஏந்துவன் போலான் தன் இலங்கு இலை வேலே.

Puranānūru 301, Poet: Āvur Moolankilār, Thinai: Thumpai, Thurai: Thānai Maram
O many noble men!  O many noble men,
who are in a battle camp with uproar,
surrounded by harsh thorn fences
which look like the hair of young girls!

All of you noble men protect your king
with a roaring drum in the midst of his army.
Praise your elephants with raised, glowing tusks.
However many days the war will last, how can
we attack, on any day, those who do not attack us?
Our king will not attack those who are not fit
to fight him.  Who knows what he is thinking?
Do not be arrogant thinking you are strong.
Look over there!   He came at night and went to
the battle camp, praising the virtues of his fine
horse that gallops like it measures the earth.
He will not brandish his spear with a bright blade,
except before your king riding his elephant.

Notes:  This poet wrote Puranānūru 38, 40, 166, 177, 178, 196, 261 and 301.

Meanings:  பல் சான்றீரே பல் சான்றீரே – O many noble men, O many noble men, குமரி மகளிர் கூந்தல் புரைய – like the hair of young girls, அமரின் – for battle, இட்ட – fixed, அரு முள் வேலி – fence with harsh thorns, கல்லென் பாசறை – battle camp with uproar, பல் சான்றீரே – many noble men, முரசு முழங்கு தானை – army with roaring drums, நும் அரசும் ஓம்புமின் – protect your king, ஒளிறு ஏந்து மருப்பின் நும் களிறும் போற்றுமின் – praise your elephants with raised bright tusks, எனை நாள் தங்கும் நும் போரே – however many days your war will last, அனை நாள் எறியார் எறிதல் யாவணது – how can we attack on any day when they don’t attack us, எறிந்தோர் – those who attack, எதிர் சென்று எறிதலும் செல்லான் – he will not go to attack, அதனால் அறிந்தோர் யார் – who knows that, அவன் கண்ணிய பொருளே – what matter he thinks, பலம் என்று இகழ்தல் ஓம்புமின் – do not be arrogant thinking that you are strong, உதுக்காண் – look there, நிலன் அளப்பன்ன – like measuring the earth, நில்லா – not stopping, குறு நெறி – narrow roads, வண் பரிப் புரவிப் பண்பு பாராட்டி – praising the virtues of his fast horse, எல் இடைப் படர்தந்தோனே – he came during the night and went to his battle camp, கல்லென – with loud sounds, வேந்து ஊர் யானைக்கு – your king riding an elephant, அல்லது – except, ஏந்துவன் போலான் – he will not lift, தன் இலங்கு இலை வேலே – his spear with a bright blade

புறநானூறு 302, பாடியவர்: வெறி பாடிய காமக்கண்ணியார், திணை: தும்பை, துறை: குதிரை மறம்
வெடி வேய் கொள்வது போல ஓடித்
தாவுபு உகளும் மாவே பூவே
விளங்கு இழை மகளிர் கூந்தல் கொண்ட
நரந்தப் பல் காழ்க் கோதை சுற்றிய
ஐது அமை பாணி வணர் கோட்டுச் சீறியாழ்க்
கை வார் நரம்பின் பாணர்க்கு ஓக்கிய
நிரம்பா இயவின் கரம்பைச் சீறூர்
நோக்கினர்ச் செகுக்கும் காளை ஊக்கி
வேலின் அட்ட களிறு பெயர்த்து எண்ணின்
விண் இவர் விசும்பின் மீனும்
தண் பெயல் உறையும் உறையாற்றாவே.

Puranānūru 302, Poet: Veri Pādiya Kāmakanniyār, Thinai: Thumpai, Thurai: Kuthirai Maram
Like bent bamboo that springs up, horses leap fast and jump.
Young women wearing jewels have flowers on their hair, and
garlands with many strands of bitter orange flowers adorn them.
Bards who play small yāls with curving stems play music with
delicate rhythm, and receive small towns with arable land and
empty paths.
The young man who kills his enemies who look at him with rage,
lifted his spear and killed many elephants, whose numbers, if one
were to count, the stars in the sky and the cool rain drops would
not suffice.

Notes:  This poet wrote Puranānūru 271 and 302.  குறுந்தொகை 54 – கான யானை கைவிடு பசுங்கழை மீன் எறி தூண்டிலின் நிவக்கும், குறுந்தொகை 74 – விட்ட குதிரை விசைப்பினன்ன விசும்பு தோய் பசுங்கழை, புறநானூறு 302 – வெடி வேய் கொள்வது போல ஓடித் தாவுபு உகளும் மாவே, ஐங்குறுநூறு 278 – கழைக்கோல் குரங்கின் வன் பறழ் பாய்ந்தன இலஞ்சி மீன் எறி தூண்டிலின் நிவக்கும்.

Meanings:  வெடி வேய் கொள்வது போல – like bamboo springing up (வேய் – bamboo), ஓடித் தாவுபு உகளும் மாவே – horses run and leap and jump, பூவே விளங்கு இழை மகளிர் கூந்தல் கொண்ட – brightly-jeweled women with flowers on their hair, நரந்தப் பல் காழ்க் கோதை – garlands with many strands of bitter orange flowers, நாரத்தை, Citrus aurantium, சுற்றிய – surrounded, ஐது அமை – in a delicate manner, பாணி – rhythm, beats, வணர் கோட்டுச் சீறியாழ் – small lute with curved stem, கை வார் நரம்பின் – with strings plucked by fingers, பாணர்க்கு – to bards, ஓக்கிய – gave, நிரம்பா இயவின் – with narrow roads/empty roads, கரம்பைச் சீறூர் – small town with arable land, dry land where millet and horse gram can be grown (Pathitruppathu 75 – வெள் வரகு உழுத கொள் உடைக் கரம்பை meaning land which grows white millet and horsegram), நோக்கினர்ச் செகுக்கும் காளை – young man who kills his enemies who look with anger, ஊக்கி வேலின் – with lifted spear, அட்ட களிறு பெயர்த்து எண்ணின் – if one counted the number of elephants killed, விண் இவர் விசும்பின் மீனும் – the stars spread on the sky, தண் பெயல் உறையும் உறையாற்றாவே – and the cool drops of rain are not enough

புறநானூறு 303, பாடியவர்: எருமை வெளியனார், திணை: தும்பை துறை: குதிரை மறம்
நிலம் பிறக்கிடுவது போலக் குளம்பு குடையூஉ
உள்ளம் அழிக்கும் கொட்பின் மான் மேல்
எள்ளுநர்ச் செகுக்கும் காளை கூர்த்த
வெந்திறல் எஃகம் நெஞ்சு வடு விளைப்ப
ஆட்டிக் காணிய வருமே நெருநை
உரை சால் சிறப்பின் வேந்தர் முன்னர்க்
கரை பொரு முந்நீர்த் திமிலின் போழ்ந்து அவர்
கயந்தலை மடப்பிடி புலம்ப
இலங்கு மருப்பு யானை எறிந்த எற்கே.

Puranānūru 303, Poet: Erumai Veliyanār, Thinai: Thumpai, Thurai: Kuthirai Maram
Riding on a swift horse digging
into the earth, and running as
though leaving the land behind,
it breaks the spirit of those
who watch him, the young man
who kills those who tease him,
causing wounds with his
strong, sharp spear.  You can
see him coming.  Yesterday, in
front of famous kings, he split
the army like a boat sailing
the ocean that pounds shores
and brought down bull elephants
with gleaming tusks and their naive
females with tender heads mourned.

Notes:  This poet, who came from a town called Erumai, wrote Puranānūru 273 and 303.

Meanings:  நிலம் பிறக்கிடுவது போல – like leaving the land behind, குளம்பு குடையூஉ – hooves digging (into the earth), உள்ளம் அழிக்கும் – ruins the mind/spirit, கொட்பின் மான் மேல் –  riding on a swirling horse, riding on a rapid horse, எள்ளுநர்ச் செகுக்கும் காளை – the young man who kills those who tease him, கூர்த்த வெந்திறல் எஃகம் நெஞ்சு வடு விளைப்ப – causing wounds on chests with his strong and sharp spear, ஆட்டி – moving,  காணிய வருமே – see him coming, நெருநை – yesterday, உரை சால் சிறப்பின் வேந்தர் முன்னர் – in front of the greatly famous kings, கரை பொரு – hitting on the shores, முந்நீர்த் திமிலின் – like a boat on the ocean, போழ்ந்து – split, அவர் கயந்தலை மடப்பிடி புலம்ப – their soft headed naive female elephants to cry, இலங்கு மருப்பு யானை எறிந்த எற்கே – the spear which killed their elephants with splendid tusks

புறநானூறு 304, பாடியவர்: அரிசில் கிழார், திணை: தும்பை, துறை: குதிரை மறம்
கொடுங்குழை மகளிர் கோதை சூட்டி
நடுங்கு பனிக் களைஇயர் நார் அரி பருகி
வளி தொழில் ஒழிக்கும் வண் பரிப் புரவி
பண்ணற்கு விரைதி நீயே நெருநை
எம் முன் தப்பியோன் தம்பியொடு ஒராங்கு
நாளைச் செய்குவென் அமர் எனக் கூறிப்
புன் வயிறு அருத்தலும் செல்லான் வன்மான்
கடவும் என்ப பெரிதே அது கேட்டு
வலம்படு முரசின் வெல் போர் வேந்தன்
இலங்கு இரும் பாசறை நடுங்கின்று
இரண்டாகாது அவன் கூறியது எனவே.

Puranānūru 304, Poet: Arisil Kilār, Thinai: Thumpai, Thurai: Kuthirai Maram
You put garlands on women with curved
earrings, drank filtered liquor for your
shivering cold to vanish, and rode on a fast
horse that runs fast, better than the wind.
You go rapidly to caparison your horse.

They say that without food in your hungry
stomach, you are going to battle tomorrow,
to kill the man who killed your elder brother,
along with his younger brother.  The large battle
camp of the victorious king that trembles with
war with a roaring victory drum, knows that
your words and deeds will not differ.

Notes:  This poet, who came from a town called Arisil, wrote Puranānūru 146, 230, 281, 285, 300, 304 and 342.

Meanings:  கொடுங் குழை மகளிர் – women wearing curved earrings, கோதை சூட்டி – wearing flower garlands, நடுங்கு பனிக் களைஇயர் – for shivering cold to go, நார் அரி பருகி – drank filtered liquor (fiber – பன்னாடை, the cloth-like fibrous piece covering the base of coconut leaf stems), வளி தொழில் ஒழிக்கும் – moves better than the wind, வண் பரிப் புரவி – horse that runs fast, பண்ணற்கு விரைதி நீயே – you are going fast to caparison/decorate, நெருநை – yesterday, எம் முன் தப்பியோன் – the one who killed my elder brother, தம்பியொடு – with his younger brother, ஒராங்கு – together, நாளைச் செய்குவென் அமர் என – that ‘I will battle tomorrow’, கூறி – he said, புன் வயிறு அருத்தலும் செல்லான் – he did not eat even a little food, வன்மான் கடவும் என்ப – they say that you rode a strong horse, பெரிதே அது கேட்டு – on hearing that, வலம்படு முரசின் – with a victorious war drum, வெல் போர் வேந்தன் – the king who is victorious in battles, இலங்கு இரும் பாசறை – bright huge battle camp, நடுங்கின்று – it trembled, இரண்டாகாது அவன் கூறியது எனவே – that his words will not become untruths, that his promises will not be two different matters – promising being one and doing being another (சொல் ஒன்று செயல் வேறு என)

புறநானூறு 305, பாடியவர்: மதுரை வேளாசான், திணை: வாகை துறை: பார்ப்பன வாகை
வயலைக் கொடியின் வாடிய மருங்கின்
உயவல் ஊர்திப் பயலைப் பார்ப்பான்
எல்லி வந்து நில்லாது புக்குச்
சொல்லிய சொல்லோ சிலவே அதற்கே
ஏணியும் சீப்பும் மாற்றி
மாண் வினை யானையும் மணி களைந்தனவே.

Puranānūru 305, Poet: Mathurai Vēlāsān, Thinai: Vākai, Thurai: Pārpana Vākai
A young Brahmin, with a waist as thin as
a vayalai vine, came with sorrow at night,
entered without stopping, and uttered
just a few words.  After that, the siege
ladders and cross bars on the gates were
removed.  They stripped the bells from
the noble battle elephants.

Notes:  This is the only poem written by this poet.  In this poem, the Brahmin comes as an envoy and his mission is successful.  There will be no war.

Meanings:  வயலைக் கொடியின் வாடிய மருங்கின் – waist like a vayalai vine that is thin, Purslane creeper, Portulaca quadrifida, உயவல் ஊர்தி, came sadly, பயலைப் பார்ப்பான் எல்லி வந்து – a young Brahmin came at night, நில்லாது – without waiting, புக்கு – entered, சொல்லிய சொல்லோ சிலவே – he said just a few words, அதற்கே ஏணியும் சீப்பும் மாற்றி – after that ladder and cross bars on the gates were removed, மாண் வினை யானையும் மணி களைந்தனவே – bells/gems were removed from their noble war elephants

புறநானூறு 306, பாடியவர்: அள்ளூர் நன்முல்லையார், திணை: வாகை, துறை: மூதின் முல்லைபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை

களிறு பொரக் கலங்கு கழல் முள் வேலி
அரிது உண் கூவல் அம் குடிச் சீறூர்
ஒலி மென் கூந்தல் ஒண்ணுதல் அரிவை
நடுகல் கைதொழுது பரவும் ஒடியாது
விருந்து எதிர் பெறுகதில் யானே என் ஐயும்
ஒ .. .. .. .. .. .. வேந்தனொடு
நாடு தரு விழுப் பகை எய்துக எனவே.

Puranānūru 306, Poet: Allūr Nanmullaiyār, Thinai: Vākai, Thurai: Moothin Mullai – Parts of this poem are missing
The elephants muddied the reservoirs,
and it is hard to get drinking water
in the small town with fine settlements
surrounded by thorny kalal hedges.
The woman with soft delicate hair
and a bright forehead prays to the
ancestor stone without a break,
and worships it. “I hope I get guests,
and I hope that my lord
………………………….
joins the king to wage
battles that will attain new land.”

Notes:  Puranānūru 306 and 340 were written by this female poet.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  களிறு பொரக் கலங்கு – muddied by elephants, கழல் முள் வேலி – hedges of thorny molucca vine, Caesalpinia crista vine, அரிது உண் கூவல் – hard to get drinking water from the reservoirs, அம் குடிச் சீறூர் – beautiful hut filled small town, ஒலி மென் கூந்தல் – soft delicate hair, ஒள் நுதல் – bright forehead, அரிவை – woman, நடுகல் கைதொழுது – pray to the ancestor worshipping stone, பரவும், ஒடியாது – worshipped every day without fail, விருந்து எதிர் பெறுகதில் யானே – I hope I get guests, என் ஐயும் – my lord, ஒ .. .. .. .. .. .. வேந்தனொடு – with my king, நாடுதரு விழுப்பகை – struggle in battles which yield land, எய்துக எனவே – attain, that’s how

புறநானூறு 307, பாடியவர்: பெயர் புலனாகவில்லை, திணை: தும்பை துறை: களிற்றுடனிலை
ஆசாகு எந்தை யாண்டுளன் கொல்லோ
குன்றத்து அன்ன களிற்றொடு பட்டோன்
வம்பலன் போலத் தோன்றும் உதுக்காண்
வேனல் வரி அணில் வாலத்து அன்ன
கான ஊகின் கழன்று உகும் முது வீ
அரியல் வான் குழல் சுரியல் தங்க
நீரும் புல்லும் ஈயாது உமணர்
யாரும் இல் ஒரு சிறை முடத்தொடு துறந்த
வாழா வான் பகடு ஏய்ப்பத் தெறுவர்
பேருயிர் கொள்ளும் மாதோ அது கண்டு
வெஞ்சின யானை வேந்தனும் இக்களத்து
எஞ்சலின் சிறந்தது பிறிதொன்று இல் எனப்
பண் கொளற்கு அருமை நோக்கி
நெஞ்சற வீழ்ந்த புரைமையோனே.

Puranānūru 307, Poet: Unknown, Thinai: Thumpai, Thurai: Kalitruda Nilai
Where is the supportive man who is like my
father?  A warrior who fought with an elephant,
as big as a mountain, killed it and got killed by
it?  Look here!  He appears like a stranger.
Ookam plants in the forests have dropped
their old flowers that look like tails of striped
squirrels in summer on his head with curly
hair.

Like a lame bull abandoned by salt merchants
and unable to live without water and grass,
he attacked his enemies and took their lives.
On seeing that, the king with his angry elephant
decided that there is nothing better but to die
in this battlefield, and achieve fame with poets.
He perished in battle, this great man!

Notes:  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355.

Meanings:  ஆசாகு எந்தை யாண்டுளன் கொல்லோ – where is the supportive man who is like my father, குன்றத்து அன்ன – like a mountain, களிற்றொடு பட்டோன் – killed a male elephant and got killed by it, வம்பலன் போலத் தோன்றும் – he appears like a stranger, உதுக்காண் – look here, வேனல் – in summer, வரி அணில் வாலத்து அன்ன – like the tails of striped squirrels, கான ஊகின் – of the forest ookam plants, Aristida setacca, Broomstick grass, கழன்று உகும் முது வீ – old flowers that got loose and dropped, அரியல் – heap, வான் குழல் – abundant hair, சுரியல் தங்க – rests on hair curls, நீரும் புல்லும் – water and grass, ஈயாது – not giving, உமணர் – salt merchants, யாரும் இல் – without anybody, ஒரு சிறை – in a place, on a side, முடத்தொடு துறந்த – lame and abandoned, வாழா – unable to live, வான் – big, பகடு – bull, ஏய்ப்ப – like, தெறுவர் – enemies, பேருயிர் கொள்ளும் – take many lives, மாதோ – an asai, an expletive, அது கண்டு – seeing that, வெஞ்சின – enraged, யானை – elephant, வேந்தனும் – and king, இக் களத்து – this battlefield, எஞ்சலின் சிறந்தது பிறிதொன்று இல் – nothing better than to die, என – hence, பண் கொளற்கு – for poets to sing, அருமை நோக்கி – being aware that it’s precious, நெஞ்சற வீழ்ந்த – perished (in battle) without love for life, புரைமையோனே – great man

புறநானூறு 308, பாடியவர்: கோவூர் கிழார், திணை: வாகை, துறை: மூதின் முல்லை, ஒரு போர் வீரனின் மனைவி பாணனிடம் சொன்னது
பொன் வார்ந்தன்ன புரியடங்கு நரம்பின்
மின் நேர் பச்சை மிஞிற்றுக் குரல் சீறியாழ்
நன்மை நிறைந்த நயவரு பாண
சீறூர் மன்னன் சிறியிலை எஃகம்
வேந்து ஊர் யானை ஏந்து முகத்ததுவே  5
வேந்து உடன்று எறிந்த வேலே என் ஐ
சாந்து ஆர் அகலம் உளம் கழிந்தன்றே
உளங்கழி சுடர்ப் படை ஏந்தி நம் பெரு விறல்
ஓச்சினன் துரந்த காலை மற்றவன்
புன்தலை மடப்பிடி நாணக்  10
குஞ்சரம் எல்லாம் புறக்கொடுத்தனவே.

Puranānūru 308, Poet: Kōvūr Kilār, Thinai: Vākai, Thurai: Moothin Mullai, what a hero’s wife said to a bard
O bard who rouses desire in us playing with great skill
your small yāl with twisted strings like cast with gold,
and leather that shines like lightning!
The small-bladed spear of the small-town king pierced
the lifted face of a great king’s elephant.  The spear
thrown by the great king in rage pierced the sandal-smeared
chest of my lord, who plucked the weapon, lifted and threw
it back, the elephants of his enemies showed their
backs and ran away, and their naive females with sparse hair
on their heads were ashamed.

Notes:  The first 3 lines of this poem can also be interpreted as, ‘O greatly virtuous bard who brings good tidings, who plays his small lute with twisted strings cast with gold and leather that shines like lightning’.  Poet Kōvūr Kilār wrote Puranānūru 31-33, 41, 44-47, 68, 70, 308, 373, 382, 386 and 400.  He hailed from Kōvūr town in Thondai Nadu.  It is presently in Chengalpattu district.

Meanings:  பொன் வார்ந்தன்ன – like cast with gold, புரியடங்கு நரம்பின் – with tightly twisted strings, மின் நேர் பச்சை – leather that is like lightning, மிஞிற்றுக் குரல் – sounding like humming bees, சீறியாழ் – small lute, நன்மை – benefits, good qualities, excellence, virtue, நிறைந்த – filled, having, நயவரு – desire causing, பாண – O bard, சீறூர் மன்னன் – king of a small town, சிறியிலை எஃகம் – spear with a small blade, வேந்து ஊர் யானை – elephant of the (great) king who was riding ஏந்து முகத்ததுவே – on his lifted face, வேந்து உடன்று எறிந்த வேலே – the spear that the great king threw in rage, என் ஐ சாந்து ஆர் அகலம் உளம் கழிந்தன்றே – pierced my lord’s chest smeared with sandal, உளங் கழி சுடர்ப் படை ஏந்தி – lifting the bright weapon that had gone through his chest, நம் பெரு விறல் – our greatly victorious man, ஓச்சினன் – he attacked, he lifted, துரந்த காலை – when he threw, when he chased, மற்று அவன் – those of his enemies, புன்தலை – scanty-haired heads, parched heads,, மடப்பிடி நாண – making the naive female elephants embarrassed, குஞ்சரம் எல்லாம் புறக்கொடுத்தனவே – the male elephants ran away showing their backs

புறநானூறு 309, பாடியவர்: மதுரை இளங்கண்ணிக் கோசிகனார், திணை: தும்பை, துறை: நூழிலாட்டு
இரும்பு முகம் சிதைய நூறி ஒன்னார்
இருஞ்சமம் கடத்தல் ஏனோர்க்கும் எளிதே
நல் அரா உறையும் புற்றம் போலவும்
கொல் ஏறு திரிதரு மன்றம் போலவும்
மாற்றருந் துப்பின் மாற்றோர் பாசறை
உளன் என வெரூஉம் ஓர் ஒளி
வலன் உயர் நெடு வேல் என் ஐ கண்ணதுவே.

Puranānūru 309, Poet: Mathurai Ilankanni Kōsikanār, Thinai: Thumpai, Thurai: Noolilāttu
It is easy for anybody to win, breaking
spear tips and killing enemies in battles.
Enemies with great strength, who are
like cobras that live in holes and murderous
bulls that roam in the common grounds, fear
him when he is in the battle camp, my lord
who raises his bright, victorious, tall spear.

Notes:  This is the only poem written by this poet.  We do not know the name of the leader in this poem.

Meanings:  இரும்பு முகம் சிதைய – iron spear ends breaking, நூறி ஒன்னார் இருஞ்சமம் கடத்தல் – killing their enemies in huge battles and win, ஏனோர்க்கும் எளிதே – it is easy for everyone, நல் அரா உறையும் புற்றம் போலவும் – like a hole in which a cobra lives, கொல் ஏறு திரிதரு மன்றம் போலவும் – like a murderous bull roaming in the common grounds of a town, மாற்றருந் துப்பின் மாற்றோர் – enemies with great strength, பாசறை உளன் என வெரூஉம் – afraid that he is in the battle camp, ஓர் ஒளி வலன் உயர் நெடு வேல் – a bright victorious tall spear, என் ஐ – my lord, கண்ணதுவே – the place where he is

புறநானூறு 310, பாடியவர்: பொன்முடியார், திணை: தும்பை, துறை: நூழிலாட்டு
பால் கொண்டு மடுப்பவும் உண்ணான் ஆகலின்
செறாஅது ஓச்சிய சிறு கோல் அஞ்சியொடு
உயவொடு வருந்தும் மனனே இனியே
புகர் நிறங் கொண்ட களிறு அட்டு ஆனான்
முன் நாள் வீழ்ந்த உரவோர் மகனே
உன்னிலன் என்னும் புண் ஒன்று அம்பு
மான் உளை அன்ன குடுமித்
தோல் மிசைக் கிடந்த புல் அணலோனே.

Puranānūru 310, Poet: Ponmudiyār, Thinai: Thumpai, Thurai: Noolilattu
O my heart!  You are in pain and distress!

Before,
if I gave him milk to drink, he would not drink.
Without getting angry, I would lift a small stick
and threaten him, and he would be afraid.

Now,
he who has killed elephants with spots,
descendant of brave men who fell in earlier days,
lies on his shield, a man with a thin beard and
a tuft like that of a horse’s mane.
He does not feel the wound or the arrow thrust in it!

Notes:  This is the voice of a mother whose son was killed in war.  This poet wrote Puranānūru 299, 310 and 312.

Meanings:  பால் கொண்டு மடுப்பவும் உண்ணான் – he would not drink the milk I gave, ஆகலின் – so, செறாஅது – without getting angry, ஓச்சிய – lifted, சிறு கோல் – small stick, அஞ்சியொடு – with fear, உயவொடு வருந்தும் மனனே – mind that is pained and sad, இனியே – now, புகர் நிறங் கொண்ட களிறு அட்டு ஆனான் – he killed elephants with spots, முன் நாள் – earlier days, வீழ்ந்த உரவோர் மகனே – descendant of a strong men who fell, உன்னிலன் என்னும் புண் ஒன்று அம்பு – does not feel the wound or the arrow in it, மான் உளை அன்ன குடுமி – hair tuft like a horse’s mane, தோல் மிசைக் கிடந்த – was lying on his shield, had fallen on his shield, புல் அணலோனே – man with a thin/small beard

புறநானூறு 311, பாடியவர்: ஔவையார், திணை: தும்பை, துறை: பாண்பாட்டு
களர்ப் படு கூவல் தோண்டி நாளும்
புலைத்தி கழீஇய தூ வெள் அறுவை
தாது எரு மறுகின் மாசுண இருந்து
பலர் குறை செய்த மலர்த்தார் அண்ணற்கு
ஒருவரும் இல்லை மாதோ செருவத்துச்
சிறப்புடைச் செங்கண் புகைய ஓர்
தோல் கொண்டு மறைக்கும் சால்பு உடையோனே.

Puranānūru 311, Poet: Avvaiyār, Thinai: Thumpai, Thurai: Pānpāttu
The noble lord wearing a flower garland,
whose pure white clothes washed by a
washerwoman in water drawn from a well
in a saline land, is soiled now with pollen
dust on the streets.  He helped many in
need but has nobody to help him on the
field of battle.  His fine eyes are smoking
red with rage. He is powerful enough
to block enemies with his single shield.

Notes:    This poem is about a warrior.  Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.   There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.  Natrinai 343 – தாது எரு மறுகின், Natrinai 271 – பைந் தாது எருவின் வைகு, Kalithokai 103 – தாது எரு மன்றத்து, Kalithokai 108 – தாது உக்கன்ன தாது எரு மன்றத்து, Puranānūru 33 – தாது எரு மறுகின், Puranānūru 215 – தாது எரு மறுகின், Kurunthokai 46 – மன்றத்து எருவின் நுண் தாது.

Meanings:  களர்ப் படு கூவல் – a well in the saline land, தோண்டி – drawing (முகந்து) – Perumpānātruppadai 98 – நெடுங்கிணற்று வல் ஊற்று உவரி தோண்டி, நாளும் புலைத்தி கழீஇய தூ வெள் அறுவை – pure white clothes washed every day by a washerwoman, தாது எரு மறுகின் – streets with pollen dust, streets with dust of cow dung, மாசுண – dirty, இருந்து பலர் குறை செய்த – helped many with their needs, மலர்த் தார் – flower garland, அண்ணற்கு ஒருவரும் இல்லை – the noble man has nobody, மாதோ – அசை, an expletive, செருவத்து – in the battlefield, சிறப்புடைச் செங்கண் – his special red eyes, புகைய – smoke in anger, burn in rage, ஓர் தோல் கொண்டு – with a single shield, மறைக்கும் சால்பு உடையோனே – he has the ability/strength block enemy attacks

புறநானூறு 312, பாடியவர்: பொன்முடியார், திணை: வாகை, துறை: மூதின் முல்லை
ஈன்று புறந்தருதல் என் தலைக் கடனே
சான்றோன் ஆக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே
வேல் வடித்துக் கொடுத்தல் கொல்லற்குக் கடனே
நன்னடை நல்கல் வேந்தற்குக் கடனே
ஒளிறு வாள் அருஞ்சமம் முருக்கிக்
களிறு எறிந்து பெயர்தல் காளைக்குக் கடனே.

Puranānūru 312, Poet: Ponmudiyār, Thinai: Vākai, Thurai: Moothin Mullai
It is my foremost duty to bear and raise him;
it is his father’s duty to make him a noble man;
it is the duty of the blacksmith to forge and give
him a spear; it is the duty of the king to teach
him good behavior, and it is the duty of the
young man to fight in harsh wars with his bright
sword, killing enemy elephants and coming back.

Notes:  This poet wrote Puranānūru 299, 310 and 312.

Meaning:   ஈன்று புறந்தருதல் என் தலைக் கடனே – it is my important duty to bear and raise him, சான்றோன் ஆக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே – it is his father’s duty to make him a wise man, வேல் வடித்துக் கொடுத்தல் கொல்லற்குக் கடனே – it is the duty of the blacksmith to forge and give him a spear, நன்னடை நல்கல் – teaching good behavior, வேந்தற்குக் கடனே – it is the duty of the king, ஒளிறு வாள் – bright sword, அருஞ்சமம் – harsh battles, முருக்கி – perform, fight, களிறு எறிந்து – kill elephants, பெயர்தல் – to return, காளைக்குக் கடனே – it is the young man’s duty

புறநானூறு 313, பாடியவர்: மாங்குடி மருதனார், திணை: வாகை, துறை: வல்லான் முல்லை
அத்தம் நண்ணிய நாடு கெழு பெரு விறல்
கைப் பொருள் யாதொன்றும் இலனே நச்சிக்
காணிய சென்ற இரவன் மாக்கள்
களிறொடு நெடுந்தேர் வேண்டினும் கடவன்
உப்பொய் சாகாட்டு உமணர் காட்ட
கழி முரி குன்றத்து அற்றே
எள் அமைவு இன்று அவன் உள்ளிய பொருளே.

Puranānūru 313, Poet: Mānkudi Kilār, Thinai: Vākai, Thurai: Vallān Mullai
The victorious man from a country with
harsh paths gives dutifully, to those who ask for
tall chariots along with elephants, even when he
has nothing to give, like a salt hill from which salt
is removed by salt merchants in wagons, that is
pounded by the waves of surrounding backwaters.
His good act must not be belittled!

Notes:  Puranānūru 24, 26, 313, 335, 372 and 396 were written by this poet, who goes by the names Mānkudi Maruthanār, Mathurai Kānchi Pulavar and Mānkudi Kilār.

Meanings:  அத்தம் நண்ணிய நாடு கெழு பெரு விறல் – victorious lord with a country with wasteland/harsh paths, கைப் பொருள் யாதொன்றும் இலனே – if he does not have anything to give, நச்சிக் காணிய சென்ற இரவன் மாக்கள் – to people who go to see him with desire, களிறொடு நெடுந்தேர் வேண்டினும் – if asked for tall chariots along with elephants, கடவன் – he will donate, he will be dutiful, உப்பொய் சாகாட்டு உமணர் – the salt merchants with wagons have taken salt, காட்ட – wilderness, கழி முரி குன்றத்து அற்றே – like a hill of salt that backwaters lap, எள் அமைவு இன்று – it is not to be belittled, அவன் உள்ளிய பொருளே – what he considers to donate

புறநானூறு 314, பாடியவர்: ஐயூர் முடவனார், திணை: வாகை, துறை: வல்லான் முல்லை
மனைக்கு விளக்காகிய வாணுதல் கணவன்
முனைக்கு வரம்பாகிய வென் வேல் நெடுந்தகை
நடுகல் பிறங்கிய உவல் இடு பறந்தலைப்
புன் காழ் நெல்லி வன்புலச் சீறூர்க்
குடியும் மன்னுந் தானே கொடியெடுத்து
நிறையழிந்து எழுதரு தானைக்குச்
சிறையும் தானே தன் இறை விழுமுறினே.

Puranānūru 314, Poet: Aiyūr Mudavanār, Thinai: Vākai, Thurai: Vallaan Mullai
He is the husband of a woman with a bright forehead,
who is a light to the house.   He is a great man with
victorious spears, who protects his army.  He comes
from a small village community in the wasteland
where memorial stones are raised, leaves lay scattered
and nelli with tiny seeds grow.
If there is danger against his king, he will raise his
flag, and block the formidable advancing army, like a dam.

Notes:   This poem is about a warrior.  Aiyūr Mudavanār wrote Puranānūru 51, 228, 314 and 399.

Meanings:  மனைக்கு விளக்காகிய வாள் நுதல் கணவன் – the husband of woman with bright forehead who is light to the house, முனைக்கு வரம்பாகிய வென் வேல் நெடுந்தகை – he is a great man with victorious spears who protects his army, நடுகல் – memorial stones, பிறங்கிய – raised/flourishing, உவல் இடு பறந்தலை – wasteland with leaves scattered, புன் காழ் நெல்லி – gooseberries with tiny seeds, Emblica Officinalis, வன்புலச் சீறூர்க் குடியும் – he is from a small town settlement in the wasteland, மன்னுந் தானே கொடியெடுத்து நிறையழிந்து எழுதரு தானைக்குச் சிறையும் தானே – he will raise his flag and block the uncontrollable advancing army like a dam, தன் இறை விழு முறினே – if there is danger against his king

புறநானூறு 315, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை: வாகை, துறை: வல்லான் முல்லை
உடையன் ஆயின் உண்ணவும் வல்லன்
கடவர் மீதும் இரப்போர்க்கு ஈயும்
மடவர் மகிழ் துணை நெடுமான் அஞ்சி
இல் இறைச் செரீஇய ஞெலிகோல் போலத்
தோன்றாது இருக்கவும் வல்லன் மற்றதன்
கான்று படு கனை எரி போலத்
தோன்றவும் வல்லன் தான் தோன்றுங்காலே.

Puranānūru 315, Poet Avvaiyār sang for Athiyamān Anji, Thinai: Vākai, Thurai: Vallān Mullai
Only if he has excess food,
he keeps some for himself.
He gives to those who need
help more than to those who
he owes.  He’s happy in the
company of naive ordinary
people.

Nedumān Anji is like a lit
kindling stick that is thrust
into the eaves, when he does
not display his courage.
However, he is like a house in flame
when he reveals his full strength.

Notes:  Puranānūru 87-95, 97-101, 103, 104, 206, 208, 231, 232, 235, 315 and 390 were written for this king.  Except for 208, which was written by Perunchithiranār, the rest were written by the poet Avvaiyār.  Avvaiyār and King Athiyamān Nedumān Anji were great friends.  Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  உடையன் ஆயின் – if he has excess, உண்ணவும் வல்லன் – he’s capable of eating, கடவர் மீதும் – more than those he owes (bound by duty), இரப்போர்க்கு ஈயும் – he gives to those who ask, மடவர் மகிழ் துணை -he  enjoys the company of naive ordinary people, நெடுமான் அஞ்சி – king Nedumān Anji, இல் இறை – house eaves, செரீஇய – thrusted, placed, ஞெலிகோல் போல – like a kindling stick, தோன்றாது இருக்கவும் வல்லன் – he is smart not to reveal, he is smart not to appear, மற்றதன் – however, கான்று படு கனை எரி போல –  like the fire that it creates, தோன்றவும் – to appear, வல்லன் – he is a strong man, தான் தோன்றுங் காலே – when he appears

புறநானூறு 316, பாடியவர்: மதுரைக் கள்ளிற் கடையத்தன் வெண்ணாகனார், திணை: வாகை, துறை: வல்லாண் முல்லை
கள்ளின் வாழ்த்திக் கள்ளின் வாழ்த்திக்
காட்டொடு மிடைந்த சீயா முன்றில்
நாள் செருக்கு அனந்தர்த் துஞ்சுவோனே
அவன் எம் இறைவன் யாம் அவன் பாணர்
நெருநை வந்த விருந்திற்கு மற்றுத் தன்
இரும்புடைப் பழ வாள் வைத்தனன் இன்று இக்
கருங்கோட்டுச் சீறியாழ் பணையம் இது கொண்டு
ஈவது இலாளன் என்னாது நீயும்
வள்ளி மருங்குல் வயங்கு இழை அணியக்
கள்ளுடைக் கலத்தேம் யாம் மகிழ் தூங்கச்
சென்று வாய் சிவந்து மேல் வருக
சிறு கண் யானை வேந்து விழுமுறவே.

Puranānūru 316, Poet: Mathurai Kallil Kadaiyathan Vennākanār, Thinai: Vākai, Thurai: Vallān Mullai
He praised liquor!  He praised liquor!
He sleeps gladly on his unswept front
veranda in the morning, drunk.
He is our king.  We are his bards.
Yesterday, he pledged his ancient sword
to give to his guests.  The black-stemmed
yāls will be pledged today by us to prove
the truth.  Do not think he will not give!

For us with liquor to be happy,
go with your wife with a waist like valli vine,
and get bright jewels.  You’ll return with your
mouth reddened by drinking, since his enemy
king owning small-eyed elephants has fallen!

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this poet who hailed from Kallil, a town in Thondai Nadu.  The name of the king in this poem is not known.

Meanings:  கள்ளின் வாழ்த்திக் கள்ளின் வாழ்த்தி – he has praised liquor, he praised liquor, காட்டொடு மிடைந்த – with dust and dirt, சீயா முன்றில் – unswept front yard, நாள் செருக்கு அனந்தர்த் துஞ்சுவோனே – he sleeps gladly in the morning intoxicated, அவன் எம் இறைவன் – he is our king, யாம் அவன் பாணர் – we are his bards, நெருநை வந்த விருந்திற்கு – for his guests yesterday, மற்றுத் தன் இரும்புடைப் பழ வாள் வைத்தனன் – he pledged his ancient iron sword, இன்று – today, இக் கருங்கோட்டுச் சீறியாழ் பணையம் – we are pledging our black-stemmed small lutes, இது கொண்டு – because of this, ஈவது இலாளன் என்னாது – don’t think that he will not give, நீயும் வள்ளி மருங்குல் வயங்கு இழை அணிய – for your wife with valli vine like tender waists to wear bright jewels (receiving jewels from the king), Convolvulus batatas, Sweet yam,  கள்ளுடைக் கலத்தேம் – us  with bowls of liquor, யாம் மகிழ் தூங்க – for us to stay happy, சென்று வாய் சிவந்து மேல் வருக – return with your mouth reddened (by drinking alcohol,   by eating too much food), சிறு கண் யானை வேந்து விழுமுறவே – because an enemy king with small-eyed elephants has fallen

புறநானூறு 317, பாடியவர்: வேம்பற்றூர்க் குமரனார், திணை: வாகை, துறை: வல்லாண் முல்லை பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை

வென் வேல் .. .. .. .. .. .. நது
முன்றில் கிடந்த பெருங்களியாளற்கு
அதளுண்டாயினும் பாய் உண்டு ஆயினும்
யாதுண்டு ஆயினும் கொடுமின் வல்லே
வேட்கை மீளப .. .. .. .. .. ..
.. .. .. .. கும் எமக்கும் பிறர்க்கும்
யார்க்கும் ஈய்ந்து துயில் ஏற்பினனே.

Puranānūru 317, Poet: Vēmpatrūr Kumaranār, Thinai: Vakai, Thurai: Vallān Mullai – Parts of this poem are missing
The man with a victorious spear who is very drunk
is lying on the front veranda.  If you have a piece of
leather, or mat or anything else, give it to him soon.
For our desires to be satisfied, he gave gifts to us,
to others and to everyone else.  He is sleeping now.

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this poet.  There were towns called Vēmpatrūr in the Chōla country as well as in the Pāndiya country.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  வென் வேல் – victorious spear.. .. .. .. .. .. நது முன்றில் கிடந்த பெருங்களியாளற்கு – for the one who is very drunk lying on the front yard, அதளுண்டாயினும் பாய் உண்டு ஆயினும் யாதுண்டு ஆயினும் – if you have leather or a mat or anything else, கொடுமின் வல்லே – give quickly, வேட்கை மீளப – to free us of desire, .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. கும் எமக்கும் பிறர்க்கும் – for me and to others, யார்க்கும் – for everybody, ஈய்ந்து – giving, துயில் ஏற்பினனே – the man who is sleeping now

புறநானூறு 318, பாடியவர்: பெருங்குன்றூர் கிழார், திணை: வாகை, துறை: வல்லாண் முல்லை
கொய் அடகு வாடத் தரு விறகு உணங்க
மயில் அம் சாயல் மாஅயோளொடு
பசித்தன்று அம்ம, பெருந்தகை ஊரே
மனை உறை குரீஇக் கறை அணல் சேவல்
பாணர் நரம்பின் சுகிரொடு வயமான்
குரல் செய் பீலியின் இழைத்த குடம்பைப்
பெருஞ் செய் நெல்லின் அரிசி ஆர்ந்து தன்
புன் புறப் பெடையொடு வதியும்
யாணர்த்து ஆகும் வேந்து விழுமுறினே.

Puranānūru 318, Poet: Perunkundrūr Kilār, Thinai: Vākai, Thurai: Vallān Mullai
Plucked greens will wilt and wood brought in will dry
out.  It will starve if the king falls into despair,
this prosperous city where the noble man’s dark wife is
pretty as a peacock, and male sparrows with dark throats
live with their dull colored females in nests made from
pieces of yāl strings of bards and hair of lions, eating
rice from huge paddy fields.

Notes:  This poet wrote Puranānūru 147, 210, 211, 266 and 318.

Meanings:  கொய் அடகு வாட – plucked greens/keerai will wilt, தரு விறகு உணங்க – wood brought in will dry out, மயில் அம் சாயல் மாஅயோளொடு – with the dark woman with the beautiful nature of a peacock, பசித்தன்று – will go hungry, அம்ம – அசை, an expletive, பெருந்தகை – great man, ஊரே – the town,  மனை உறை குரீஇ – house-residing sparrow, கறை அணல் சேவல் – male with black throat, பாணர் நரம்பின் சுகிரொடு – with pieces of lute strings of bards, வயமான் குரல் செய் பீலியின் – with the thickly growing hair of mighty lions, இழைத்த – made, குடம்பை – nests, பெருஞ்செய் நெல்லின் அரிசி ஆர்ந்து – eating rice from paddy grown in large fields, தன் புன் புறப் பெடையொடு வதியும் – lives with its thin/dull colored mate, யாணர்த்து ஆகும் – it is prosperous,  வேந்து விழு முறினே – if the king falls into despair

புறநானூறு 319, பாடியவர்: ஆலங்குடி வங்கனார், திணை: வாகை, துறை: வல்லாண் முல்லை
பூவல் படுவில் கூவல் தோண்டிய
செங்கண் சின்னீர் பெய்த சீறில்
முன்றில் இருந்த முதுவாய்ச் சாடி
யாங்கு அஃடு உண்டென வறிது மாசின்று
படலை முன்றில் சிறு தினை உணங்கல்
புறவும் இதலும் அறவும் உண்கெனப்
பெய்தற்கு எல்லின்று பொழுதே அதனால்
முயல் சுட்டவாயினும் தருகுவேம் புகுதந்து
ஈங்கு இருந்தீமோ முதுவாய்ப் பாண
கொடுங்கோட்டு ஆமான் நடுங்குதலைக் குழவி
புன்தலைச் சிறாஅர் கன்றெனப் பூட்டும்
சீறூர் மன்னன் நெருநை ஞாங்கர்
வேந்து விடு தொழிலொடு சென்றனன் வந்து நின்
பாடினி மாலை அணிய
வாடாத் தாமரை சூட்டுவன் நினக்கே.

Puranānūru 319, Poet: Ālankudi Vankanār, Thinai: Vākai, Thurai: Vallān Mullai
There is an old jar with flared mouth with a little water
at the bottom, in the front yard of our small house,
brought from the well dug in the red earth in the ravine.
It is good to drink.  It is dark now to put out dried tiny
millet for the pigeons and quails, to take as bait.
So, we will feed you roasted rabbit meat.

Come and stay here, bard with ancient wisdom, in our
village where children with parched heads yoke a calf
of a wild cow with trembling neck and curved horns.
The lord of the small town left yesterday to do the king’s
business.  When he returns, he’ll gift your singer a
garland to wear, and you, an unfading gold lotus.

Notes:  This is the only poem written by this poet.  The hero is a warrior, whose name is not known.

Meanings:  பூவல் – red soil, படுவில் – in the ravine, in the valley, கூவல் தோண்டிய செங்கண் – well dug in the red earth, சின்னீர் பெய்த சீறில் முன்றில் – in the front yard of a small house with a little water, இருந்த முதுவாய்ச் சாடி – jar with flared mouth, jar with an old mouth, யாங்கு – there, அஃடு உண்டென – that it is there inside, வறிது – a little bit (of water), மாசின்று – faultless, படலை – wide space, முன்றில் – in the front yard, சிறு தினை உணங்கல் – dried tiny millet, புறவும் இதலும் அறவும் – for pigeons and quails as bait, உண்கெனப் பெய்தற்கு எல்லின்று பொழுதே – it is dark now to feed, அதனால் முயல் சுட்டவாயினும் தருகுவேம் – we will give you the roasted rabbit meat, புகு தந்து ஈங்கு இருந்தீமோ முதுவாய்ப் பாண – come and stay here O bard with ancient wisdom, கொடுங்கோட்டு ஆமான் – a wild cow with curved horns, நடுங்கு தலைக் குழவி – calf with a trembling head, புன்தலைச் சிறாஅர் – children with parched heads, children with scanty hair on their heads, கன்றெனப் பூட்டும் – hitch a calf or climb on it that it since is a calf, சீறூர் மன்னன் – king of the small town, நெருநை – yesterday, ஞாங்கர் – there, வேந்து விடு தொழிலொடு சென்றனன் – he has gone on the king’s business, வந்து – after coming back, நின் பாடினி மாலை அணிய வாடாத் தாமரை சூட்டுவன் நினக்கே – he will give your female singer a garland and you a gold lotus

புறநானூறு 320, பாடியவர்: வீரை வெளியனார், திணை: வாகை, துறை: வல்லாண் முல்லை
முன்றில் முஞ்ஞையொடு முசுண்டை பம்பிப்
பந்தர் வேண்டாப் பலா தூங்கு நீழல்
கைம்மான் வேட்டுவன் கனை துயில் மடிந்தெனப்
பார்வை மடப் பிணை தழீஇப் பிறிதோர்
தீர் தொழில் தனிக்கலை திளைத்து விளையாட
இன்புறு புணர் நிலை கண்ட மனையோள்
கணவன் எழுதலும் அஞ்சிக் கலையே
பிணை வயின் தீர்தலும் அஞ்சி யாவதும்
இவ்வழங் காமையின் கல்லென ஒலித்து
மான் அதள் பெய்த உணங்கு தினை வல்சி
கானக் கோழியொடு இதல் கவர்ந்து உண்டென
ஆர நெருப்பின் ஆரல் நாறத்
தடிவு ஆர்ந்திட்ட முழு வள்ளூரம்
இரும் பேர் ஒக்கலொடு ஒருங்கு இனிது அருந்தித்
தங்கினை சென்மோ பாண தங்காது
வேந்து தரு விழுக் கூழ் பரிசிலர்க்கு என்றும்
அருகாது ஈயும் வண்மை
உரை சால் நெடுந்தகை ஓம்பும் ஊரே.

Puranānūru 320, Poet: Veerai Veliyanār, Thinai: Vākai, Thurai: Vallān Mullai
An elephant hunter sleeps in the front yard of his house
with munnai plants and musundai vines, and there is no
need for a pavilion since a jackfruit tree with fruits provides
shade.  A stag which has nothing else to do plays happily
with his delicate doe.  His wife who sees both of them in
union, stands motionless, afraid that she might chase
the stag away from the doe, and wake up her husband.

She catches loud forest fowls and quails that come to
eat the dried food set on a deer hide and cooks on
fragrant sandalwood.
O bard with a large family!   You should stay there,
eat sweetly the big pieces of meat that she will cook for
you with eel flavor, before going your way.  This town is
protected by a noble and famous man, who is so generous
each day.  He always gives away limitless gifts to those
who come in need, wealth that was granted to him by the king.

Notes:  This is the only poem written by this poet, who came from a town called Veerai, which is near Puducherry.

Meanings:  முன்றில் – front yard, முஞ்ஞையொடு – with mugnai greens/keerai, premna latiforia, முசுண்டை பம்பி – musundai has spread (Rivea ornate, Leather-berried bindweed), பந்தர் வேண்டா – does not need a pavilion, பலா தூங்கு – jackfruits hanging, நீழல் – shade, கைம்மான் வேட்டுவன் – an elephant hunter, கனை துயில் மடிந்தென – sleeping deeply, பார்வை மடப் பிணை தழீஇ – embracing a delicate female, பிறிதோர் தீர் தொழில் – with no other business, தனிக்கலை – a single stag, திளைத்து விளையாட – playing happily together, இன்புறு புணர் நிலை கண்ட மனையோள் – the wife who say their happy union, கணவன் எழுதலும் அஞ்சி – afraid that the husband will wake up, கலையே பிணை வயின் தீர்தலும் அஞ்சி – afraid that the stag might run away from the doe, யாவதும் இவ்வழங் காமையின் – stood there without moving, கல்லென ஒலித்து – with sounds, மான் அதள் பெய்த உணங்கு தினை வல்சி கானக் கோழியொடு இதல் கவர்ந்து உண்டென – caught and cooked the forest fowl and quails that came to eat the dried food set on a deer skin, ஆர நெருப்பின் – with sandal flame, ஆரல் – eels, நாற – smell, தடிவு – meat pieces, ஆர்ந்திட்ட – cooked and ate, முழு வள்ளூரம் – big pieces of meat, இரும் பேர் ஒக்கலொடு – with a big group of relatives, ஒருங்கு இனிது அருந்தித் தங்கினை சென்மோ – eat well stay and then leave, பாண – O bard, தங்காது வேந்து தரு விழுக் கூழ் – limitless wealth he gets from the king, பரிசிலர்க்கு என்றும் அருகாது ஈயும் – always gives without limit to those who come and ask, வண்மை – charitable, உரை சால் நெடுந்தகை ஓம்பும் ஊரே – this town is protected by a very famous noble man

புறநானூறு 321, பாடியவர்: உறையூர் மருத்துவன் தாமோதரனார், திணை: வாகை, துறை: வல்லாண் முல்லை பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
பொறிப் புறப் பூழின் போர் வல் சேவல்
மேந்தோல் களைந்த தீங்கொள் வெள் எள்
சுளகிடை உணங்கல் செவ்வி கொண்டு உடன்
வேனில் கோங்கின் பூம் பொகுட்டன்ன
குடந்தை அம் செவிய கோட்டு எலி யாட்டக்
கலி ஆர் வரகின் பிறங்கு பீள் ஒளிக்கும்
வன்புல வைப்பினதுவே சென்று
தின்பழம் பசீஇ.. .. .. ..ன்னோ பாண
வாள் வடு விளங்கிய சென்னிச்
செருவெங் குருசில் ஓம்பும் ஊரே.

Puranānūru 321, Poet: Uraiyūr Maruthuvan Thāmōtharanār, Thinai: Vākai, Thurai: Vallān Mullai – Parts of this poem are missing
A male quail with spots on his back, a strong fighter,
waits for the perfect time, and snatches some sweet white
sesame seeds, newly husked, drying on a winnowing pan,
and immediately terrorizes a field rat with lovely ears
curving like the seeds of summer’s kongam flowers.
The rat hid among the bright, mature abundant millet
spears………………………..fruit that is eaten.

O bard!  This town in the wasteland is protected by a leader
with scars of wounds in his head, who fights intense battles.

Notes:   This poet wrote Puranānūru 60, 170 and 321.   He was a physician from Uraiyūr.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  பொறிப் புறப் பூழின் போர் வல் சேவல் – a male quail with spots on his back who can fight well, மேந்தோல் களைந்த – husk/skin removed, தீங்கொள் வெள் எள் – sweet white sesame seeds, சுளகு  இடை உணங்கல் – drying on a winnowing pan, செவ்வி கொண்டு – watching for the perfect time, உடன் – immediately, வேனில் கோங்கின் பூம் பொகுட்டன்ன குடந்தை – curved flower seeds of summer’s kongam flowers, Cochlospermum gossypium, அம் செவிய – with beautiful ears, கோட்டு எலி – field rat, யாட்ட – to terrorize, கலி ஆர் வரகின் பிறங்கு பீள் ஒளிக்கும் – hides in the bright flourishing mature millet, வன்புல வைப்பினதுவே – in the town in the wasteland, சென்று தின் பழம்  – fruit that is eaten, பசீஇ – paled,.. .. .. ..ன்னோ, பாண – O bard, வாள் வடு விளங்கிய சென்னி – head with scars of swords, செரு வெங்குருசில் – leader who fights intense battles, ஓம்பும் ஊரே – the town is protected

புறநானூறு 322, பாடியவர்: ஆவூர் கிழார், திணை: வாகை, துறை: வல்லாண் முல்லை
உழுதூர் காளை ஊழ் கோடு அன்ன
கவை முள் கள்ளிப் பொரி அரைப் பொருந்திப்
புது வரகு அரிகால் கருப்பை பார்க்கும்
புன்தலைச் சிறாஅர் வில்லெடுத்து ஆர்ப்பின்
பெருங் கண் குறுமுயல் கருங்கலன் உடைய
மன்றில் பாயும் வன்புலத்ததுவே
கரும்பின் எந்திரம் சிலைப்பின் அயலது
இருஞ்சுவல் வாளை பிறழும் ஆங்கண்
தண் பணை ஆளும் வேந்தர்க்குக்
கண்படை ஈயா வேலோன் ஊரே.

Puranānūru 322, Poet: Avūr Kilār, Thinai: Vākai, Thurai: Vallān Mullai
In the wasteland city, whose leader is a spearman
who grants no sleep to kings of cool cities with
waters,
near a kalli tree with parched trunk and forked thorns
resembling mature horns of plowing oxen, young children
with parched heads carry bows and cause uproar, looking
for rats among the new millet stubble,
and a startled small rabbit with large eyes jumps into the
courtyard breaking the black pots placed there, and the loud
sounds of a sugarcane press in the hard land cause a vālai
fish with a thick neck to leap nearby.

Notes:  This is the only poem written by this poet who came from a town named Avūr.

Meanings:  உழுதூர் காளை ஊழ் கோடு அன்ன – like the mature horns of a plowing ox, கவை முள் – forked thorns, கள்ளிப் பொரி அரைப் பொருந்தி – near the cactus with parched/cracked trunk, Prickly pear cactus or Euphorbia Tirucalli, புது வரகு அரிகால் – new millet stubble, கருப்பை பார்க்கும் – they look for rats, புன்தலைச் சிறாஅர் – children with parched heads, children with small heads, children with scanty hair on their heads, வில்லெடுத்து ஆர்ப்பின் – since they take their bows and cause uproars, பெருங்கண் குறு முயல் – a little rabbit with large eyes, கருங்கலன் உடைய மன்றில் பாயும் – jumps into the courtyard with a black pots and breaks them, வன்புலத்ததுவே – in the hard land, கரும்பின் எந்திரம் சிலைப்பின் – when there are sounds from the sugarcane press, அயலது – nearby, இருஞ்சுவல் வாளை – a scabbard fish with thick neck, a scabbard fish with a thick back, Trichiurus haumela, பிறழும் – leaps, ஆங்கண் – there, தண் பணை ஆளும் வேந்தர்க்குக் கண்படை ஈயா வேலோன் ஊரே – the man with a spear does not allow the king who rules cool cities with water to sleep

புறநானூறு 323, பாடியவர் பாடப்பட்டோர்: பெயர்கள் தெரிந்தில, திணை: வாகை, துறை: வல்லாண் முல்லை பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
புலிப்பால் பட்ட ஆமான் குழவிக்குச்
சினங்கழி மூதாக் கன்று மடுத்து ஊட்டும்
கா .. .. .. .. .. .. .. .. .. க்கு
உள்ளியது சுரக்கும் ஓம்பா ஈகை
வெள்வேல் ஆவம் ஆயின் ஒள் வாள்
கறை யடி யானைக்கு அல்லது
உறை கழிப்பு அறியா வேலோன் ஊரே.

Puranānūru 323, Poet: Unknown, Thinai: Vākai, Thurai: Vallān Mullai – Parts of this poem are missing
An old cow with no anger, feeds a calf
of a wild cow killed by a tiger,……………………….,
he gives without limits, to people who come
with need, and if there is a war, he raises his white
sword.  He draws his sword only against elephants
with legs like pounding mortars.

Notes:  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355.   There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  புலிப்பால் பட்ட ஆமான் குழவிக்கு – for a calf of a wild cow that was killed by a tiger, சினங்கழி மூதா – old cow with no anger, கன்று மடுத்து ஊட்டும் – feeds milk to the calf, கா .. .. .. .. .. .. .. .. .. க்கு உள்ளியது சுரக்கும் – gives what they desire, ஓம்பா ஈகை – charity to others without protecting oneself, giving to others without keeping for oneself, வெள் வேல் – white/bright spear, ஆவம் ஆயின் – if there is a war, ஒள் வாள் – bright sword, கறை யடி யானைக்கு அல்லது உறை கழிப்பு அறியா – does not know lifting only for an elephant with legs as large as a pounding stone/ural, வேலோன் ஊரே – town of the man with spear

புறநானூறு 324, பாடியவர்: ஆலத்தூர் கிழார், திணை: வாகை, துறை: வல்லாண் முல்லை
வெருக்கு விடையன்ன வெருள் நோக்குக் கயந்தலைப்
புள் ஊன் தின்ற புலவு நாறு கய வாய்
வெள் வாய் வேட்டுவர் வீழ் துணை மகாஅர்
சிறியிலை உடையின் சுரையுடை வால் முள்
ஊக நுண் கோல் செறித்த அம்பின்
வலாஅர் வல் வில் குலாவரக் கோலிப்
பருத்தி வேலிக் கருப்பை பார்க்கும்
புன் புலம் தழீஇய அம் குடிச் சீறூர்க்
குமிழ் உண் வெள்ளைப் பகுவாய் பெயர்த்த
வெண் காழ் தாய வண் கால் பந்தர்
இடையன் பொத்திய சிறு தீ விளக்கத்துப்
பாணரொடு இருந்த நாணுடை நெடுந்தகை
வலம் படு தானை வேந்தற்கு
உலந்துழி உலக்கும் நெஞ்சு அறி துணையே.

Puranānūru 324, Poet: Ālathūr Kilār, Thinai: Vākai, Thurai: Vallān Mullai
Sons of hunters with large heads,
good friends who desire each other,
with fierce looks of wild cat cubs,
white, soft mouths smelling of flesh
of birds they ate, use the white
thorns of small-leaved udai trees
with hollow stems, stick them to thin
stems of ookam grass and make
arrows, bend their bows and look for
rats in the cotton plant hedges,
in a village with fine communities,
near the wasteland, where white seeds
from the dungs of wide-mouthed white
sheep that have eaten kumilam fruits
are spread, under a pavilion with
strong pillars.

In the light of fire kindled by a cowherd,
the greatly modest man who sits down
with bards, is a heart-felt friend to
the king with a victorious army, whose
sorrow he will share in times of despair.

Notes:  Ālathūr Kilār who came from a town called Ālathūr, wrote Puranānūru 34, 36, 69, 225 and 324.

Meanings:  வெருக்கு விடையன்ன – like the cubs of wild cats, வெருள் நோக்கு – fierce looks, கயந்தலை – large heads, புள் ஊன் தின்ற புலவு நாறு கய வாய் – large mouths that ate the flesh of birds, வெள் வாய் – white mouths, வேட்டுவர் – hunters, வீழ் துணை – friends who desire each other, மகாஅர் – sons, சிறியிலை உடையின் – udai/umbrella thorn trees with small leaves, சுரையுடை – with hollow, வால் முள் – white thorns, ஊக நுண் கோல் செறித்த – stick them in the thin stems of Aristida setacca, Broomstick grass, அம்பின் வலாஅர் – make arrows with twigs, வல் வில் குலாவர – causing the strong bows to bend, கோலி – curved, பருத்தி வேலிக் கருப்பை பார்க்கும் – they look for rats in the cotton plant hedges, புன் புலம் தழீஇய – near the wasteland, அம் குடி – good community, சீறூர் – small town, குமிழ் உண் வெள்ளைப் பகுவாய் பெயர்த்த – dropped by white sheep which ate the white kumilam fruits, Gmelina arborea, வெண் காழ் தாய – white seeds spread, வண் கால் பந்தர் – in a pavilion with strong pillars, இடையன் பொத்திய சிறு தீ விளக்கத்து – in the light of a small flame lit by a cow herder, பாணரொடு இருந்த – with the bards, நாணுடை நெடுந்தகை – modest great man, வலம் படு தானை வேந்தற்கு – for the king with a victorious army, உலந்துழி – when in sorrow, உலக்கும் – sorrow, நெஞ்சு அறி துணையே – a heart-felt companion

புறநானூறு 325, பாடியவர்: உறையூர் முதுகண்ணன் சாத்தனார், திணை: வாகை, துறை: வல்லாண் முல்லை
களிறு நீறாடிய விடு நில மருங்கின்
வம்பப் பெரும் பெயல் வரைந்து சொரிந்து இறந்தெனக்
குழி கொள் சின்னீர் குராஅல் உண்டலின்
செறு கிளைத்திட்ட கலுழ்கண் ஊறல்
முறையன் உண்ணும் நிறையா வாழ்க்கை
முளவுமாத் தொலைச்சிய முழுச் சொல் ஆடவர்
உடும்பு இழுது அறுத்த ஒடுங் காழ்ப் படலைச்
சீறில் முன்றில் கூறு செய்திடுமார்
கொள்ளி வைத்த கொழு நிண நாற்றம்
மறுகுடன் கமழும் மதுகை மன்றத்து
அலந்தலை இரத்தி அலங்கு படு நீழல்
கயந் தலைச் சிறாஅர் கணை விளையாடும்
அரு மிளை இருக்கை அதுவே வென் வேல்
வேந்து தலைவரினும் தாங்கும்
தாங்கா ஈகை நெடுந்தகை ஊரே.

Puranānūru 325, Poet: Uraiyūr Muthukannan Sāthanār, Thinai: Vākai, Thurai: Vallān Mullai
It is a place defended by forest, where boars play in
dust, heavy rains fall and leave little puddles of water
that wild cows drink, and people live poor lives, drinking
the turbid, oozing water from dug mud.

They are men of words, who kill porcupines, share monitor
lizards that they cut up in the front yards of houses
sheltered by odu trees, cook them on fire and the smell
of rich fat spreads on the streets.
Children with tender heads play with arrows in the
shade of an ilanthai tree with parched top and sturdy trunk.

Even if a king with victorious spears comes there, the
greatly noble man of the town whose generosity never stops,
can stop him!

Notes:  This poet who hailed from Uraiyur, wrote Puranānūru 27, 28, 29, 30 and 325.

Meanings:  களிறு நீறாடிய விடு நில மருங்கின் – on the land where boars have played in the dust, வம்பப் பெரும் பெயல் வரைந்து – new heavy rains have fallen, சொரிந்து இறந்தென – poured and moved away, குழி கொள் சின்னீர் – little water in a pit, குராஅல் உண்டலின் – a tawny colored cow drank, செறு கிளைத்திட்ட – dug up in the mud, கலுழ்கண் ஊறல் – drinking the turbid oozing water, முறையன் உண்ணும் – eating regularly, நிறையா வாழ்க்கை – living poor lives, முளவுமாத் தொலைச்சிய – killed a porcupine, முழுச் சொல் ஆடவர் – men of their words, உடும்பு இழுது அறுத்த – cut the monitor lizard flesh, ஒடுங் காழ்ப் படலை – shelter made with odu tree wood, umbrella thorn tree, குடைவேல மரம், vachellia tortelis, சீறில் முன்றில் – in the front yard of a small house, கூறு செய்திடுமார் – because of cutting and sharing, கொள்ளி வைத்த கொழு நிண நாற்றம் – the smell of the burning fatty meat, மறுகுடன் கமழும் – smells on the streets, மதுகை – sturdy, மன்றத்து அலந்தலை – in the courtyard/common grounds with dried top, இரத்தி அலங்கு படு நீழல் – shade of the jujube trees, Ziziphus jujube, Malai ilanthai, கயந் தலைச் சிறாஅர் – children with tender heads, கணை விளையாடும் – play with their arrows, அரு மிளை – protective forests, இருக்கை அதுவே – that place, வென் வேல் வேந்து தலைவரினும் – even if the king with victorious spears comes there, தாங்கும் – can handle, தாங்கா ஈகை நெடுந்தகை ஊரே – the town of the man whose generosity never stops

புறநானூறு 326, பாடியவர்: தங்கால் பொற்கொல்லனார், திணை: வாகை, துறை: மூதின் முல்லை
ஊர் முது வேலிப் பார் நடை வெருகின்
இருள் பகை வெரீஇய நாகு இளம் பேடை
உயிர் நடுக்குற்றுப் புலாவிட்டரற்றச்
சிறையும் செற்றையும் புடையுநள் எழுந்த
பருத்திப் பெண்டின் சிறு தீ விளக்கத்துக்
கவிர்ப் பூ நெற்றிச் சேவலின் தணியும்
அருமிளை இருக்கை அதுவே மனைவியும்
வேட்டச் சிறா அர் சேண் புலம் படராது
படமடைக் கொண்ட குறுந்தாள் உடும்பின்
விழுக்கு நிணம் பெய்த தயிர்க் கண் மிதவை
யாணர் நல்லவை பாணரொடு ஒராங்கு
வரு விருந்து அயரும் விருப்பினள் கிழவனும்
அருஞ்சமம் ததையத் தாக்கிப் பெருஞ்சமத்து
அண்ணல் யானை அணிந்த
பொன் செய் ஓடைப் பெரும் பரிசிலனே.

Puranānūru 326, Poet: Thangāl Porkollanār, Thinai: Vākai, Thurai: Moothin Mullai
As a wild cat with long steps stalks her in pitch
darkness, a hen fears for her life, clucks loudly
straining her throat, and then she sees her mate
with his crest like a big coral flower, in the light lit by a
woman who spins cotton thread, removing the sides
and dried matter from cotton pods, and she calms down.

The woman desires to share with bards and guests, the dish
cooked with fatty pieces of a short-legged monitor lizard
that the children of hunters caught on a pond shore
only a short distance away, to which curds were added.
Her husband, the lord of this town, gives abundant gifts
and gold face ornaments worn by noble elephants that
attacked in harsh, huge battles.

Notes:  This is the only poem written by this poet, who came from Thankāl, a town near Virudhunagar.  குறுந்தொகை 139 – மனை உறை கோழிக் குறுங்கால் பேடை வேலி வெருகின மாலை உற்றெனப் புகும் இடம் அறியாது தொகுபுடன் குழீஇய பைதல் பிள்ளைக் கிளை பயிர்ந்தாங்கு.

Meanings:  ஊர் முது வேலி – old fence in the town, பார் நடை வெருகின் – for the stalking wild cat with long steps, இருள் பகை வெரீஇய – afraid in the dark, நாகு இளம் பேடை – a young female (hen), உயிர் நடுக்குற்று – trembling and fearing for her life, புலாவிட்டரற்ற – screamed with her throat flesh, சிறையும் செற்றையும் புடையுநள் – a woman who removes the sides and dried matter (of the pods) beating cotton, எழுந்த – rose, பருத்திப் பெண்டின் சிறு தீ விளக்கத்து – in the small flame light of a woman who spins cotton thread, கவிர்ப் பூ நெற்றிச் சேவலின் – due to a rooster with a coral flower like crest, முருக்க மரம், Indian coral tree, Erythrina indica, தணியும் – lessens, அரு மிளை இருக்கை அதுவே – place with protected forests, மனைவியும் – the wife, வேட்டச் சிறாஅர் – young children of hunters, சேண் புலம் படராது – not going far, படமடைக் கொண்ட – captured on the pond shore, குறுந்தாள் உடும்பின் – of monitor lizards with short legs, விழுக்கு நிணம் பெய்த – poured the fatty meat, தயிர்க் கண் மிதவை – sauce made with curds, யாணர் – abundant, நல்லவை பாணரொடு ஒராங்கு வரு விருந்து அயரும் விருப்பினள் – she desires to share the bountiful food and other good things together with the bards who come there, கிழவனும் – the lord of the town, அருஞ்சமம் ததையத் தாக்கி – attacked in harsh battles, பெருஞ்சமத்து – in a huge battle, அண்ணல் யானை அணிந்த – worn by a noble elephant, பொன் செய் ஓடை – the golden face ornament, பெரும் பரிசிலனே – gives abundant gifts

புறநானூறு 327, பாடியவர்: பெயர் தெரிந்திலது, திணை: வாகை, துறை: மூதின் முல்லை
எருது கால் உறாஅது இளைஞர் கொன்ற
சில்விளை வரகின் புல்லென் குப்பை
தொடுத்த கடவர்க்குக் கொடுத்த மிச்சில்
பசித்த பாணர் உண்டு கடை தப்பலின்
ஒக்கல் ஒற்கம் சொலியத் தன்னூர்ச்
சிறு புல்லாளர் முகத்தவை கூறி
வரகுடன் இரக்கும் நெடுந்தகை
அரசு வரின் தாங்கும் வல்லாளன்னே.

Puranānūru 327, Poet: Unknown, Thinai: Vākai, Thurai: Moothin Mullai
After giving besieging creditors their due share,
the noble man who had the strength to repel
kings had a small heap of low-yielding millet,
stamped by youngsters, without bulls touching
them to thresh, that was eaten up by hungry bards.

Since no one came to his gate, in order to remove
the poverty of his relatives, he told petty minded
men what he needed and borrowed millet from them.

Notes:  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355.

Meanings:  எருது – bulls, கால் – feet, உறாஅது – without touching, இளைஞர் கொன்ற – stamped and crushed by youngsters, சில் விளை வரகின் – low-yielding millet’s, புல்லென் குப்பை – pathetic heap, small heap, தொடுத்த கடவர்க்கு – to the creditors who seized,  கொடுத்த மிச்சில் – the remains after giving, பசித்த பாணர் உண்டு – ate by hungry bards, கடை தப்பலின் – since his yard was empty, since there was nobody in the yard,  ஒக்கல் – relatives, ஒற்கம் – poverty, சொலிய – to remove, தன்னூர் – his town, சிறு புல்லாளர் – men who are petty minded, முகத்தவை கூறி – told what he wanted, வரகுடன் இரக்கும் – borrowed millet, நெடுந்தகை – the great man, அரசு வரின் தாங்கும் வல்லாளன்னே – the man who has the strength to repel kings

புறநானூறு 328, பாடியவர்: பெயர் தெரிந்திலது, திணை: வாகை, துறை: மூதின் முல்லைபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
.. .. டைமுதல் புறவு சேர்ந்திருந்த
புன்புலச் சீறூர் நெல் விளையாதே
வரகும் தினையும் உள்ளவை யெல்லாம்
இரவன் மாக்களுக்கு ஈயத் தொலைந்தன
.. .. .. .. .. .. டமைந் தனனே
அன்னன் ஆயினும் பாண நன்றும்
வள்ளத்து இடும் பால் உள்ளுறை தொட.. ..
களவுப் புளியன்ன விளை.. .. .. ..
.. .. .. வாடூன் கொழுங்குறை
கொய் குரல் அரிசியொடு நெய் பெய்து அட்டுத்
துடுப்பொடு சிவணிய களிக்கொள் வெண்சோறு
உண்டு இனிதிருந்த பின். .. .. ..
.. .. .. தருகுவன் மாதோ
தாளி முதல் நீடிய சிறு நறு முஞ்ஞை
முயல் வந்து கறிக்கும் முன்றில்
சீறூர் மன்னனைப் பாடினை செலினே.

Puranānūru 328, Poet: Unknown, Thinai: Vākai, Thurai: Moothin Mullai – Parts of this poem are missing
This parched village in the wasteland does not yield rice;
two kinds of millets are the only ones here, and they
have been given away to those who have come in need,
…………………………..he is satisfied.
Yet, it is good if you go to him, bard!  He will give you
toddy, as sour as kalavu fruits, after he gives you dry
pieces of meat cooked together with grains from plucked
spears, and curds poured into a milk pot with ilanthai fruits,
cooked with ghee, stirred with a ladle and served with
white rice, and you are happy there………………..
………………………..the king of the small town
where rabbits munch on small, fragrant mugnai plants on
the trunks of palmyra palms will give you gifts if you go and
sing to him.

Notes:  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  .. .. டைமுதல் புறவு சேர்ந்திருந்த புன்புலச் சீறூர் – parched small town in the wasteland, நெல் விளையாதே – paddy doesn’t grow, வரகும் தினையும் உள்ளவை யெல்லாம் – they only have two kinds of millet, இரவன் மாக்களுக்கு ஈயத் தொலைந்தன – they have gone, they have been given to those who came in need.. .. .. .. .. .. டமைந் தனனே அன்னன் – he is satisfied, ஆயினும் – yet, பாண நன்றும் – good O bard, வள்ளத்து இடும் பால் உள்ளுறை – after you have eaten curds poured into a milk pot, தொட – touching, .. ..களவுப் புளியன்ன – sour like kalavu fruit, kalākkai, விளை – aged, .. .. .. …. .. .. வாடூன் கொழுங்குறை – dry big pieces of meat, கொய் குரல் – plucked spears/ears, அரிசியொடு – grains cooked, நெய் பெய்து – poured ghee, அட்டு – cooked, துடுப்பொடு – with ladle, சிவணிய – stirred, களிக் கொள் – happily, வெண் சோறு – white rice, உண்டு – eat, இனிதிருந்த பின் – as you are happy, . .. .. .. .. .. .. தருகுவன் – he will give, மாதோ – அசை, an expletive, தாளி முதல் நீடிய – growing on palm trunks, Corypha umbraculifera, கூந்தற்பனை,  சிறு நறு முஞ்ஞை முயல் வந்து கறிக்கும் முன்றில் – front yard where rabbits come and eat the small and fragrant mugnai plants, keerai, premna latiforia, சீறூர் மன்னனைப் பாடினை செலினே – if you sing and go to the small town king

புறநானூறு 329, பாடியவர்: மதுரை அறுவை வாணிகன் இளவேட்டனார், திணை: வாகை, துறை: மூதின் முல்லை
இல் அடு கள்ளின் சில் குடிச் சீறூர்ப்
புடை நடுகல்லின் நாள் பலியூட்டி
நன்னீர் ஆட்டி நெய்ந்நறைக் கொளீஇய
மங்குல் மாப்புகை மறுகுடன் கமழும்
அரு முனை இருக்கைத்து ஆயினும் வரி மிடற்று
அரவு உறை புற்றத்து அற்றே நாளும்
புரவலர் புன்கண் நோக்காது இரவலர்க்கு
அருகாது ஈயும் வண்மை
உரை சால் நெடுந்தகை ஓம்பும் ஊரே.

Puranānūru 329, Poet: Mathurai Aruvai Vānikan Ilavēttanār, Thinai: Vākai, Thurai: Moothin Mullai
In the small town with a few settlements, where liquor
is brewed in houses, every morning the memorial stones
are given offerings, washed in water, and lamps are lit
with ghee, their clouds of fragrant smoke spreading on
the streets.  Even though the place is safe from battles,
in the holes, there are snakes with stripes on their necks.

The town is protected by a charitable and famous noble
man who gives to those who need, without any limits,
without looking at the difficulties of the rich.

Notes:  This is the only poem written by this poet who was a cloth merchant.  The word ‘அறுவை’ means ‘cloth’.  Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  In 222, the poet Pothiyār speaks to the memorial stone of King Kōperunchōlan.

Meanings:  இல் அடு கள்ளின் சில் குடிச் சீறூர் – small town with few settlements where people brew liquor in their houses, புடை – side, நடுகல்லின் நாள் பலி ஊட்டி – give their mornings/daily offerings to the memorial stones, நன்னீர் ஆட்டி – washed in clean/good water, நெய்ந்நறைக் கொளீஇய – lit with ghee/oil, மங்குல் மாப் புகை மறுகுடன் கமழும் – clouds of smoke is fragrant on the streets, அரு முனை இருக்கைத்து ஆயினும் – even though the place is secure from battles, வரி மிடற்று அரவு – snake with stripes on its neck, உறை புற்றத்து அற்றே – they live in holes, நாளும் – daily, புரவலர் புன்கண் நோக்காது – not looking at the sorrow of the rich who give, இரவலர்க்கு அருகாது ஈயும் – gives to those in need without limits, வண்மை – charitable, உரை சால் நெடுந்தகை – noble man who is very famous, ஓம்பும் ஊரே – town he protects

புறநானூறு 330, பாடியவர்: மதுரைக் கணக்காயனார், திணை: வாகை, துறை: மூதின் முல்லை
வேந்துடைத் தானை முனை கெட நெரிதர
ஏந்து வாள் வலத்தன் ஒருவன் ஆகித்
தன் இறந்து வாராமை விலக்கலின் பெருங்கடற்கு
ஆழி அனையன் மாதோ என்றும்
பாடிச் சென்றோர்க்கு அன்றியும் வாரிப்
புரவிற்கு ஆற்றாச் சீறூர்த்
தொன்மை சுட்டிய வண்மையோனே.

Puranānūru 330, Poet: Mathurai Kanakkayanār, Thinai: Vākai, Thurai: Moothin Mullai
As the enemy army attacked to ruin
and crush his king’s army, he alone
raised his sword and blocked the
surge, like the shore of an ocean.

That brave man of charitable lineage,
not only gifts to those who go to him
singing, but also protects his small
town which does not even have the
income to pay the land taxes!

Notes:  This poem is about the leader of a small town.  This is the only poem written by this poet.

Meanings:  வேந்துடைத் தானை – army of the king, முனை கெட – to be ruined in battle, நெரிதர – dense together, ஏந்து வாள் வலத்தன் – a strong man with lifted sword, ஒருவன் ஆகி – he was all alone, தன் இறந்து வாராமை – not letting them pass him, விலக்கலின் – since he blocks the surge, பெருங்கடற்கு ஆழி அனையன் – he is like the shore of a huge ocean, மாதோ – அசை, an expletive, என்றும் – always, பாடிச் சென்றோர்க்கு – for those who went singing, அன்றியும் – not just for them, வாரிப் புரவிற்கு ஆற்றா – with incomes that makes it unable to pay land tax, சீறூர் – small town, தொன்மை – ancient, lineage, சுட்டிய வண்மையோனே – he is shown to be charitable, he is respected as being charitable

புறநானூறு 331, பாடியவர்: உறையூர் முதுகூத்தனார், திணை: வாகை, துறை: மூதின் முல்லை
கல் அறுத்து இயற்றிய வல் உவர்க் கூவல்
வில் ஏர் வாழ்க்கைச் சீறூர் மதவலி
நனி நல்கூர்ந்தனன் ஆயினும் பனி மிகப்
புல்லென் மாலைச் சிறு தீ ஞெலியும்
கல்லா இடையன் போலக் குறிப்பின்
இல்லது படைக்கவும் வல்லன் உள்ளது
தவச் சிறிது ஆயினும் மிகப் பலர் என்னாள்
நீள் நெடும் பந்தர் ஊண் முறை ஊட்டும்
இல் பொலி மகடூஉப் போலச் சிற் சில்
வரிசையின் அளிக்கவும் வல்லன் உரிதினின்
காவல் மன்னர் கடை முகத்து உகுக்கும்
போகு பலி வெண் சோறு போலத்
தூவவும் வல்லன் அவன் தூவுங்காலே.

Puranānūru 331, Poet: Uraiyūr Muthukoothanār, Thinai: Vākai, Thurai: Moothin Mullai
It is a small town where livelihood of men is with their
bows, and strong wells with brackish water are made by
cutting stones.  He has great strength.  Even though he
is poor, like the uneducated cattle herder who starts a
small fire by kindling wood, he is able to create even
though he has nothing.

Even though he has very little, he gives what he can, like
a woman in a house who gives food under a pavilion in an
orderly manner.  When he has abundant wealth, he gives
away, like a king who gives white rice offerings at his door.

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this poet.

Meanings:  கல் அறுத்து இயற்றிய வல் உவர்க் கூவல் – strong well created by cutting stones for brackish water, வில் ஏர் வாழ்க்கைச் சீறூர் – small town where men plow with bows, மத வலி – great strength, நனி நல்கூர்ந்தனன் ஆயினும் – even though he is very poor, பனி மிகப் புல்லென் மாலை – in the dull evening when it is extremely cold, சிறு தீ ஞெலியும் கல்லா இடையன் போல – like an untrained cattle herder kindling a small fire, குறிப்பின் – understanding, இல்லது படைக்கவும் வல்லன் – he is able to create even though he has nothing, உள்ளது தவச் சிறிது ஆயினும் – even though he has very little, மிகப் பலர் என்னாள் – not worrying that there are many, நீள் நெடும் பந்தர் – long huge pavilion, ஊண் முறை ஊட்டும் – feed them with food in an orderly manner, இல் பொலி மகடூஉப் போல – like a splendid woman of the house, சிற் சில் வரிசையின் அளிக்கவும் வல்லன் – he is capable of giving little bits, உரிதினின் – rich times, காவல் மன்னர் கடை முகத்து உகுக்கும் போகு பலி வெண் சோறு போல – like the white rice that protecting kings offer in front of doors, தூவவும் வல்லன் – he is capable of giving, அவன் தூவுங்காலே – when he is able to give

புறநானூறு 332, பாடியவர்: விரியூர் நக்கனார், திணை: வாகை, துறை: மூதின் முல்லை
பிறர் வேல் போலாதாகி இவ்வூர்
மறவன் வேலோ பெருந்தகை உடைத்தே
இரும்புறம் நீறும் ஆடிக் கலந்து இடைக்
குரம்பைக் கூரைக் கிடக்கினும் கிடக்கும்
மங்கல மகளிரொடு மாலை சூட்டி
இன் குரல் இரும்பை யாழொடு ததும்பத்
தெண்ணீர்ப் படுவினும் தெருவினும் திரிந்து
மண் முழுது அழுங்கச் செல்லினும் செல்லும் ஆங்கு
இருங்கடல் தானை வேந்தர்
பெருங்களிற்று முகத்தினும் செலவு ஆனாதே.

Puranānūru 332, Poet: Viriyūr Nakkannār, Thinai: Vākai, Thurai: Moothin Mullai
The spear that belongs to the warrior in this city is
not like the spear of others.  It is worthy of esteem.
It might rest under the eaves, with dust on its blades.
It might go in procession, garlanded, around streets
and tanks brimming with clear water, as noble women
sing sweetly with yāls carried in large bags, or it
might go all over the land causing distress to enemies.
It does not stop thrusting in the faces of the huge bull
elephants belonging to kings with armies, large as oceans.

Notes:  This is the only poem written by this poet.  Viriyūr was a town in Chēra Nadu.

Meanings:  பிறர் வேல் போலாதாகி – not being like the spears of others, இவ்வூர் மறவன் வேலோ – the spear belonging to the warrior in this town, பெருந்தகை உடைத்தே – it is worthy of esteem, இரும் புறம் – large side, நீறும் ஆடி – smeared with dust, கலந்து – mixed, இடைக் குரம்பைக் கூரைக் கிடக்கினும் கிடக்கும் – even if it lies in the eaves of a hut, மங்கல மகளிரொடு – along with virtuous women, மாலை சூட்டி – wearing garlands, இன் குரல் – sweet sounds, sweet music, இரும் பை யாழொடு ததும்ப – there are sounds of lutes kept in large bags, தெண்ணீர்ப் படுவினும் – around the ponds full of water, தெருவினும் திரிந்து – moving around on the streets, மண் முழுது அழுங்கச் செல்லினும் செல்லும் – if it goes it will cause pain to enemies all over the land, ஆங்கு – there, இருங்கடல் தானை வேந்தர் – kings with armies huge as an ocean, பெருங்களிற்று முகத்தினும் செலவு ஆனாதே – it never stops thrusting into the faces of huge bull elephants

புறநானூறு 333, பாடியவர்: பெயர் தெரிந்திலது, திணை: வாகை, துறை: மூதின் முல்லை பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
நீருள் பட்ட மாரிப் பேர் உறை
மொக்குள் அன்ன பொகுட்டு விழிக் கண்ண
கரும் பிடர்த் தலைய பெருஞ் செவிக் குறு முயல்
உள்ளூர்க் குறும்புதல் துள்ளுவன உகளும்
தொள்ளை மன்றத்து ஆங்கண் படரின்
உண்க என உணரா உயவிற்று ஆயினும்
தங்கினிர் சென்மோ புலவீர் நன்றும்
சென்றதற் கொண்டு மனையோள் விரும்பி
வரகும் தினையும் உள்ளவை எல்லாம்
இரவல் மாக்கள் உணக்கொளத் தீர்ந்தெனக்
குறித்துமாறு எதிர்ப்பை பெறாஅ மையின்
குரல் உணங்கு விதைத் தினை உரல்வாய்ப் பெய்து
சிறிது புறப்பட்டன்றோ விலள் தன்னூர்
வேட்டக் குடிதொறுங் கூட்டு .. .. ..
.. .. .. .. உடும்பு செய்
பாணி நெடுந்தேர் வல்லரோடு ஊரா
வம்பு அணி யானை வேந்து தலைவரினும்
உண்பது மன்னும் அதுவே
பரிசில் மன்னும் குருசில் கொண்டதுவே.

Puranānūru 333, Poet: Unknown, Thinai: Vākai, Thurai: Moothin Mullai – Parts of this poem are missing
With bud-like eyes that appear like bubbles made by heavy drops
of rain falling on water, and heads with black necks, small rabbits
with large ears leap and frolic among small bushes in the town
where the common grounds have tunnels.  If you go there, those
there will be sad that they cannot feed you.  You should still
stay there, O poets, because the housewife, since all her common
millet and little millet have been given to those in need, and unable
to give anything else, will set the clusters of millets that was set
aside for seed on her pounding stone, and feed you, before she
lets you go.

Assembled in every hunter community in town,…………………..
of kings should come, with their elephants girdled with cloth,
ridden by strong warriors wearing gloves made of monitor lizard
skins, the food will be the same.  The leader in that house gives
what he got from his enemies.

Notes:  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  நீருள் பட்ட மாரி – rain falling on water, பேர் உறை – heavy drops, மொக்குள் அன்ன – like bubbles, பொகுட்டு விழிக் கண்ண – with eyes like buds, கரும் பிடர்த் தலைய – with heads with black necks, பெருஞ் செவிக் குறு முயல் – small rabbits with large ears, உள்ளூர்க் குறும் புதல் – bushes in town, துள்ளுவன உகளும் – they leap and frolic, தொள்ளை – holes, tunnels, மன்றத்து ஆங்கண் – in the common grounds, படரின் – when you go, உண்க என உணரா உயவிற்று – they will be sad that they cannot give food, ஆயினும் – yet, தங்கினிர் சென்மோ – stay and then go, புலவீர் – O poets, நன்றும் – it is good, சென்றதற் கொண்டு – since you go, மனையோள் விரும்பி – the housewife will desire, வரகும் தினையும் உள்ளவை எல்லாம் – all the common millet and little millet, இரவல் மாக்கள் உணக்கொளத் தீர்ந்தென – she gave it to those in need and since it is over, குறித்துமாறு – how she considered, எதிர்ப்பை பெறாஅமையின் – since she was unable to give anything else, குரல் உணங்கு விதைத் தினை – clusters of dried millet that is set for seeding, உரல்வாய்ப் பெய்து – place it on the pounding stone, சிறிது – little, புறப்பட்டன்றோ விலள் – she will not let you leave, தன்னூர் வேட்டக் குடிதொறுங் கூட்டு – assembled in every hunter community in town.. .. …. .. .. .. உடும்பு செய் பாணி – with gloves made with monitor lizard skins, நெடுந்தேர் வல்லரோடு ஊரா – riding on tall chariots with able warriors, வம்பு அணி – covered with cloth, யானை வேந்து தலைவரினும் – even if the king with elephants comes there, உண்பது மன்னும் அதுவே – that is the food they will eat, பரிசில் மன்னும் குருசில் கொண்டதுவே – the leader will give gifts he got from his enemies

புறநானூறு 334, பாடியவர்: மதுரைத் தமிழ்க் கூத்தனார், திணை: வாகை, துறை: மூதின் முல்லைபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
காமரு பழனக் கண்பின் அன்ன
தூ மயிர்க் குறுந்தாள் நெடுஞ்செவிக் குறுமுயல்
புன்தலைச் சிறாஅர் மன்றத்து ஆர்ப்பின்
படப்பு ஒடுங்கும்மே.. .. .. .. பின்பு .. .. ..
.. .. .. .. .. .. னூரே மனையோள்
பாணர் ஆர்த்தவும் பரிசிலர் ஓம்பவும்
ஊணொலி அரவமொடு கைதூவாளே
உயர் மருப்பு யானைப் புகர் முகத்து அணிந்த
பொலம் .. .. .. .. .. .. .. ப்
பரிசில் பரிசிலர்க்கு ஈய
உர வேல் காளையும் கைதூவானே.

Puranānūru 334, Poet: Mathurai Tamil Koothanār, Thinai: Vākai, Thurai: Moothin Mullai – Parts of this poem are missing
Small rabbits with pure hair like lovely
korai reeds in ponds, short legs, and
long ears, hide in the haystacks when
children with parched heads raise uproars.
After that……………………..town.
The wife feeds the bard and takes care
of those in need.  The noise of eating
food is heard.  She will not abandon her
duty.  The young warrior with a strong
spear will not abandon his responsibilities.
He will give the gold ornaments worn by
elephants with lifted tusks and spotted
faces, to those in need.

Notes:  This is the only poem written by this poet.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  காமரு பழனக் கண்பின் அன்ன தூ மயிர் – pure hair like the beautiful elephant grass in the ponds/fields, கண்பின் – Arundo donax, சம்பங்கோரை), குறுந்தாள் – short legs, நெடுஞ் செவிக் குறுமுயல் – small rabbits with long ears, புன்தலைச் சிறாஅர் மன்றத்து ஆர்ப்பின் – when children with parched/thin-haired heads caused uproar in the common grounds, படப்பு ஒடுங்கும்மே – hide in the haystacks, .. .. .. .. – lost lines, பின்பு – After that, .. .. .. .. .. .. .. .. .. – lost lines, னூரே – city, மனையோள் பாணர் ஆர்த்தவும் – the woman in the house feeds the bard, பரிசிலர் ஓம்பவும் – takes care of those in need, ஊணொலி அரவமொடு – with the noise of eating food, கைதூவாளே – she will not abandon, உயர் மருப்பு யானைப் புகர் முகத்து அணிந்த பொலம் – the gold worn by the elephants with raised tusks and spotted faces, .. .. .. .. .. .. .. ப் பரிசில் பரிசிலர்க்கு ஈய – to give gifts to the needy, உர வேல் காளையும் கைதூவானே – the brave young man with strong spear will not abandon

புறநானூறு 335, பாடியவர்: மாங்குடி கிழார், திணை: வாகை, துறை: மூதின் முல்லை பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
அடலருந் துப்பின் .. .. .. ..
… குரவே தளவே குருந்தே முல்லை யென்று
இந் நான்கு அல்லது பூவும் இல்லை
கருங்கால் வரகே இருங்கதிர்த் தினையே
சிறு கொடிக் கொள்ளே பொறி கிளர் அவரையொடு
இந்நான் கல்லது உணாவும் இல்லை
துடியன் பாணன் பறையன் கடம்பன் என்று
இந் நான்கல்லது குடியும் இல்லை
ஒன்னாத் தெவ்வர் முன்னின்று விலங்கி
ஒளிறு ஏந்து மருப்பின் களிறு எறிந்து வீழ்ந்தெனக்
கல்லே பரவின் அல்லது
நெல் உகுத்துப் பரவும் கடவுளும் இலவே.

Puranānūru 335, Poet: Māngudi Kilār, Thinai: Vākai, Thurai: Moothin Mullai – Parts of this poem are missing
Of strength difficult to overcome………
There are no flowers other than these four
kuravam, thalavam, kuruntham and mullai,
there are no foods other than these four
varaku with black stems, large-eared thinai,
kol on small vines, and spotted avarai beans,
and there are no groups other than these four
thudi drummers, pānars, parai drummers and
Katampans. There are no gods, other than the
memorial stones of heroes who blocked enemies,
killed their elephants with lifted, bright tusks
and got killed, to be worshiped with rice showerings!

Notes:  Puranānūru 24, 26, 313, 335, 372 and 396 were written by this poet, who goes by the names Mānkudi Maruthanār, Mathurai Kānchi Pulavar and Mānkudi Kilār.  This poem explains clearly that there are no classifications in Tamil Nadu other than among flowers, artists and food.  The four groups of society are obviously not like the four castes of northern India, since there are over 40 professions described in Sangam poetry.  There is no mention or even a hint of caste in the entire Sangam corpus.   Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  In 222, the poet Pothiyār speaks to the memorial stone of King Kōperunchōlan.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  அடலருந் துப்பின் – with strength that is difficult to overcome.. .. .. ….. குரவே – Webera Corymbosa, Bottle Flower Tree , தளவே – Jasminum humile, Golden jasmine, செம்முல்லை,  குருந்தே –  wild orange, citrus indica, முல்லை – jasmine, யென்று இந் நான்கு அல்லது பூவும் இல்லை – there are no flowers other than these, கருங்கால் வரகே – black-stemmed common millet, இருங்கதிர்த் தினையே – large-eared millet, சிறு கொடிக் கொள்ளே – horse gram that grows on small vines, பொறி கிளர் அவரையொடு – along with spotted avarai beans, Dolichos lablab, இந்நான் கல்லது உணாவும் இல்லை – there is no food other than these four, துடியன் பாணன் பறையன் கடம்பன் என்று இந்நான் கல்லது குடியும் இல்லை – there are no groups other than these four, thudi drummer, bard, parai drummer and Murukan priest who wears kadampam garlands, ஒன்னாத் தெவ்வர் முன்னின்று விலங்கி – standing in front of enemies and blocking, விலங்கி ஒளிறு ஏந்து மருப்பின் களிறு எறிந்து வீழ்ந்தெனக் கல்லே – memorial stones for those who killed elephants with bright lifted tusks and got killed, பரவின் – worshipping, அல்லது – other than, நெல் உகுத்துப் பரவும் கடவுளும் இலவே – there are no gods who are worshipped with paddy offerings

புறநானூறு 336, பாடியவர்: பரணர், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சி
வேட்ட வேந்தனும் வெஞ்சினத்தினனே
கடவன கழிப்பு இவள் தந்தையும் செய்யான்
ஒளிறு முகத்து ஏந்திய வீங்கு தொடி மருப்பின்
களிறும் கடி மரம் சேரா சேர்ந்த
ஒளிறு வேல் மறவரும் வாய் மூழ்த்தனரே
இயவரும் அறியாப் பல் இயம் கறங்க
அன்னோ பெரும் பேதுற்றன்று இவ்வருங்கடி மூதூர்
அறன் இலன் மன்ற தானே விறன் மலை
வேங்கை வெற்பின் விரிந்த கோங்கின்
முகை வனப்பு ஏந்திய முற்றா இள முலைத்
தகை வளர்த்து எடுத்த நகையொடு
பகை வளர்த்து இருந்த இப் பண்பு இல் தாயே.

Puranānūru 336, Poet: Paranar, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji
The king with desire is burning with rage, her father
is not performing his duty, the bright-faced elephants
with lifted, large rings are unleashed from protected
trees, warriors carrying bright spears have shut their
mouths, many instruments that even musicians do not
know are played, and sadly, this well protected ancient
city has fallen into despair.  It is sad!

She has no character certainly since she caused this enmity,
the mother who raised the girl with young, erect tender
breasts until they reached their beauty, lovely as the buds
of the kongam trees on the victorious Vēnkai mountains.

Notes:  Poet Parananar wrote Puranānūru poems 4, 63, 141, 142, 144, 145, 336, 341, 343, 348, 352, 354 and 369.

Meanings:  வேட்ட வேந்தனும் – the king who desired, வெஞ்சினத்தினனே – is filled with rage, கடவன கழிப்பு – doing his duty, இவள் தந்தையும் செய்யான் – her father does not do it, ஒளிறு முகத்து – with bright faces, ஏந்திய – lifted, வீங்கு தொடி மருப்பின் – tusks with huge rings, களிறும் – male elephants, கடி மரம் சேரா– elephants are not tied to the sacred/tutelary trees, சேர்ந்த – together, ஒளிறு – bright, வேல் மறவரும் வாய் மூழ்த்தனரே – warriors with spears have shut their mouths, இயவரும் அறியா – even musicians don’t understand, பல் இயம் கறங்க – many instruments are played, அன்னோ – alas, பெரும் பேதுற்றன்று இவ்வருங்கடி மூதூர் – this ancient protected city has fallen into great despair, அறன் இலன் – not fair, மன்ற – for sure, asai, தானே – she, விறன் மலை – victorious mountain, வேங்கை வெற்பின் – on Vēngai Mountain, விரிந்த கோங்கின் முகை வனப்பு – pretty like a kongam bud, Cochlospermum gossypium , ஏந்திய முற்றா இள முலைத் தகை வளர்த்து எடுத்த – raised her splendidly with her lifted tender young breasts to attain beauty, நகையொடு – with laughter, with happiness, பகை வளர்த்து இருந்த – caused this enmity, இப் பண்பு இல் தாயே – this mother with no principles

புறநானூறு 337, பாடியவர்: கபிலர், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சிபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
ஆர்கலியினனே சோணாட்டு அண்ணல்
கவிகை மண் ஆள் செல்வர் ஆயினும்
வாள் வலத்து ஒழியப் பாடிச் சென்றாஅர்
வரலதோறு அகம் மலர . .. .. .. ..
ஈதல் ஆனா இலங்கு தொடித் தடக்கைப்
பாரி பறம்பின் பனிச் சுனை போலக்
காண்டற்கு அரியளாகி மாண்ட
பெண்மை நிறைந்த பொலிவொடு மண்ணிய
துகில் விரி கடுப்ப நுடங்கித் தண்ணென
அகில் ஆர் நறும் புகை ஐது சென்று அடங்கிய
கபில நெடு நகர்க் கமழும் நாற்றமொடு
மனைச் செறிந் தனளே வாணுதல் இனியே
அற்றன்றாகலின் தெற்றெனப் போற்றிக்
காய் நெல் கவளம் தீற்றிக் காவு தொறும்
கடுங்கண் யானை காப்பனர் அன்றி
வருதலானார் வேந்தர் தன்னையர்
பொரு சமம் கடந்த உருகெழு நெடுவேல்
குருதி பற்றிய வெருவரு தலையர்
மற்று இவர் மறனும் இற்றால் தெற்றென
யாராகுவர் கொல் தாமே நேரிழை
உருத்த பல் சுணங்கு அணிந்த
மருப்பு இள வன முலை ஞெமுக்குவோரே?

Puranānūru 337, Poet: Kapilar, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji – Parts of this poem are missing
The Chōla king is filled with rage.
His hands are charitable.  Even though
he rules the land, he gives unending gifts
with a full heart to those who go to him
without swords, singing,…….large hands
with glittering bracelets.

The girl with glowing forehead and shining
feminine esteem, difficult to see like the
cool springs of Pāri’s Parampu mountain,
is hiding in her brown mansion filled with
delicately moving fragrant smoke of akil wood.
She trembles like a fine washed cloth hung to dry.

Kings keep coming, and their harsh
elephants kept in each grove are fed rice balls
by their keepers.  Her fierce brothers with
battle victories lift their long spears, their heads
smeared with blood.
Because of their martial courage, who will be
the one to press the young, pretty breasts of the
girl with fine jewels and a few pallor spots?

Notes:  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.  There are 33 poems in which lines are missing.  அகநானூறு 78 –  கடும் பரிப் புரவிக் கைவண் பாரி தீம் பெரும் பைஞ்சுனை, குறுந்தொகை 196 – பாரி பறம்பின் பனிச் சுனைத் தெண்ணீர், புறநானூறு 176 – பாரி பறம்பின் பனிச் சுனைத் தெண்ணீர், புறநானூறு 337 – பாரி பறம்பின் பனிச் சுனை, கபிலர் பாரியின் சுனைகளைப் புகழ்தல் – புறநானூறு 109 – வானத்து மீன் கண் அற்று அதன் சுனையே, புறநானூறு 116 – தீ நீர்ப் பெருங்குண்டு சுனை.

Meanings:  ஆர்கலியினனே சோணாட்டு அண்ணல் – the Chōla king raises his voice in uproar, கவிகை – charitable hands, மண் ஆள் செல்வர் ஆயினும் – even though wealthy and rule land, வாள் வலத்து ஒழிய – without their swords, பாடிச் சென்றாஅர் – to those who sang and went, வரலதோறு – when they came, அகம் மலர – with a full heart. .. .. .. .. ஈதல் ஆனா – gives unending, இலங்கு தொடித் தடக்கை – large hands with bracelets, பாரி பறம்பின் பனிச் சுனை போல – like the cold springs of Parampu mountain of Pāri, காண்டற்கு அரியளாகி – difficult to see, மாண்ட பெண்மை நிறைந்த பொலிவொடு – with feminine esteem, மண்ணிய துகில் விரி கடுப்ப – like washed spread cloth, நுடங்கி – tremble/sway தண்ணென – in a cool manner, அகில் ஆர் நறும் புகை – fragrant smoke filled with akil scent, Eaglewood, ஐது சென்று – went delicately, அடங்கிய – contained, is there, கபில – brown, நெடு நகர்க் கமழும் நாற்றமொடு – with fragrance in the large house, மனைச் செறிந்தனளே – she is hiding inside the house, வாள் நுதல் – woman with bright forehead, இனியே – now, அற்றன்றாகலின் – in this situation, தெற்றெனப் போற்றி – knowing clearly they’ll come, காய் நெல் கவளம் தீற்றி – fed them rice balls, காவு தொறும் – in all the groves, கடுங்கண் யானை காப்பனர் – the keepers of fierce elephants, அன்றி – other than that, வருதலானார் வேந்தர் – they did not attack, தன் ஐயர் – her brothers, பொரு சமம் கடந்த – won in battles, உருகெழு நெடுவேல் – holding fierce long spears, குருதி பற்றிய – with blood, வெருவரு தலையர் – her fierce-headed brothers, மற்று இவர் மறனும் – also their bravery, இற்றால் – is of that nature, தெற்றென – clearly, யாராகுவர் கொல் தாமே – who will it be, நேரிழை – one with fine jewels, உருத்த பல் சுணங்கு அணிந்த with few pallor spots, மருப்பு – tusk, இள வன முலை ஞெமுக்குவோரே – the one who presses the young beautiful breasts

புறநானூறு 338, பாடியவர்: குன்றூர் கிழார் மகனார், திணை: காஞ்சி துறை: மகட்பாற் காஞ்சி
ஏர் பரந்த வயல் நீர் பரந்த செறுவின்
நெல் மலிந்த மனைப் பொன் மலிந்த மறுகின்
படு வண்டு ஆர்க்கும் பன் மலர்க் காவின்
நெடுவேள் ஆதன் போந்தை அன்ன
பெருஞ் சீர் அருங்கொண்டியளே கருஞ்சினை
வேம்பும் ஆரும் போந்தையும் மூன்றும்
மலைந்த சென்னியர் அணிந்த வில்லர்
கொற்ற வேந்தர் வரினும் தன் தக
வணங்கார்க்கு ஈகுவன் அல்லன் வண் தோட்டுப்
பிணங்கு கதிர்க் கழனி நாப்பண் ஏமுற்று
உணங்கு கலன் ஆழியின் தோன்றும்
ஓர் எயில் மன்னன் ஒரு மட மகளே.

Puranānūru 338, Poet: Kundrūr Kilār Makanār, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji
Like Pōnthai city of Neduvēl Āthan, with wide,
plowed watery fields, houses filled with rice paddy,
streets with gold, and groves with bees buzzing
many flowers, she has great wealth.

If the three great victorious kings, wearing on their heads
strands of neem, āthi and palm come with bows, but do
not pay homage to him, he will not give his naive daughter,
the king of a city with fields with thick blades of grass
and tangled spears of grains, amidst which is a fort with
a single wall, which appears like a dry ship tied on a seashore.

Notes:  The father of the young girl in this poem is the king of a city.  This is the only poem written by this poet.  However, he could be the same poet with the name Kundrūr Kilār Makanār Kannathanār, who wrote Natrinai 332.  

Meanings:  ஏர் பரந்த வயல் – plowed wide fields, நீர் பரந்த செறுவின் – water spread fields, நெல் மலிந்த மனை – house with abundant rice paddy, பொன் மலிந்த மறுகின் – streets with gold, படு வண்டு ஆர்க்கும் பன் மலர்க் காவின் – groves where bees buzz on many flowers, நெடுவேள் ஆதன் போந்தை அன்ன – like Pōnthai city of Neduvēl Āthan, பெருஞ் சீர் அருங்கொண்டியளே – she has great wealth, she possesses great traits, கருஞ்சினை வேம்பும் – neem flowers from black branches, Azadirachta indica, ஆரும் – Āthi flowers, bauhinia flowers, போந்தையும் – palmyra palm leaves, Borassus flabellifer, மூன்றும் மலைந்த சென்னியர் அணிந்த வில்லர் – men carrying bows wearing these three on their heads, கொற்ற வேந்தர் வரினும் – even if the victorious kings come, தன் தக வணங்கார்க்கு – to those who don’t bow to him, ஈகுவன் அல்லன் – he will not yield, வண் தோட்டு – with thick blades of grass, பிணங்கு கதிர்க் கழனி நாப்பண் – amidst fields with tangled spears of grain, ஏமுற்று – tied, உணங்கு கலன் – dry ship, ஆழியின் – like the ocean, on the seashore, தோன்றும் – appearing, ஓர் எயில் மன்னன் ஒரு மட மகளே – the naive daughter of a king with a fort with a single surrounding wall

புறநானூறு 339, பாடியவர்: பெயர் தெரிந்திலது, திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சி பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
வியன் புலம் படர்ந்த பல் ஆ நெடு ஏறு
மடலை மாண் நிழல் அசைவிடக் கோவலர்
வீ ததை முல்லைப் பூப்பறிக் குந்து
குறுங்கோல் எறிந்த நெடுஞ்செவிக் குறு முயல்
நெடு நீர்ப் பரப்பின் வாளையொடு உகளுந்து
தொடலை அல்குல் தொடித் தோள் மகளிர்
கடல் ஆடிக் கயம் பாய்ந்து
கழி நெய்தல் பூக் குறூஉந்து
பைந்தழை துயல் வருஞ் செறு விறல்
.. .. .. .. .. . . ..கலத்தின்
வளர வேண்டும் அவளே என்றும்
ஆரமர் உழப்பதும் அமர் இயளாகி
முறஞ் செவி யானை வேந்தர்
மறங்கெழு நெஞ்சம் கொண்டு ஒளித்தோளே.

Puranānūru 339, Poet: Unknown, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji – Parts of this poem are missing
On the vast spread land, where huge bulls with many cows
chew their cud and rest in the dense shade of flowering trees
and cattle herders pluck mullai flowers that grow densely,
small long-eared rabbits, when chased with little sticks,
leap like vālai fish in deep ponds, and women with strands
on their loins and bangles on their arms play in the ocean,
then leap into a reservoir, and gather waterlilies by the salt
pans, their garments of green leaves swaying in the field.
She must grow like a jewel.  Wishing for intense battles,
she has hid the brave hearts of courageous kings, owners
of elephants with ears as large as winnowing pans.

Notes:  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  வியன் புலம் படர்ந்த – spread on the wide land, பல் ஆ – many cows, நெடு ஏறு – tall bull, மடலை – with flowers, மாண் நிழல் அசைவிட – chewing cud in the dense shade, கோவலர் – cow herders, வீ ததை முல்லைப் பூப் பறிக்குந்து – plucking jasmine flowers that grow densely, குறுங்கோல் எறிந்த – chased by small sticks, நெடுஞ் செவிக் குறு முயல் – small rabbits with long ears, நெடு நீர்ப் பரப்பின் வாளையொடுஉகளுந்து – jump like scabbard fish on the wide long water, Trichiurus haumela, தொடலை அல்குல் – with garland on their loins, தொடித் தோள் மகளிர் – women with bangles on their arms, கடல் ஆடிக் கயம் பாய்ந்து – play in the ocean and jump into the pond, கழி நெய்தல் பூக் குறூஉந்து – pluck waterlilies from brackish waters, பைந்தழை துயல்வரும் – their leaf clothes sway, செறு – field, விறல் – victorious, ……………….. கலத்தின் வளர வேண்டும் அவளே – she must grow like a jewel, என்றும் – always, ஆரமர் உழப்பதும் அமர் இயளாகி – desiring intense wars on her behalf, முறஞ் செவி யானை வேந்தர் மறங்கெழு நெஞ்சம் கொண்டு ஒளித்தோளே – the one who has hid the hearts of courageous kings with elephants with ears as large as winnowing pans

புறநானூறு 340, பாடியவர்: அள்ளூர் நன்முல்லையார், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சி பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
அணித் தழை நுடங்க ஓடி மணிப் பொறிக்
குரலம் குன்றி கொள்ளும் இளையோள்
மாமகள் .. .. .. .. .. ..
.. .. .. ..லென வினவுதி கேள் நீ
எடுப்பவெ .. .. .. .. .. .. ..
.. .. .. .. .. மைந்தர் தந்தை
இரும்பனை அன்ன பெருங்கை யானை
கரந்தை அம் செறுவின் பெயர்க்கும்
பெருந்தகை மன்னர்க்கு வரைந்திருந்தனனே.

Puranānūru 340, Poet: Allūr Nanmullaiyār, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji – Parts of this poem are missing
Her leaf garments swaying, she runs and collects spotted
kundri seeds with gem-like spots, the young girl……..
If you ask me who is she, listen, they should advance for
battles………………the father of those warriors has
designs on kings with great esteem, those who bring
down elephants with large trunks like huge palmyra
trunks, on lovely battlefields with karanthai plants.

Notes:  Puranānūru 306 and 340 were written by this female poet.   There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  அணித் தழை நுடங்க – her leaf garment swaying, ஓடி – she runs, மணிப் பொறிக் குரலம் குன்றி கொள்ளும் – collects clusters of spotted kundri seeds with gem like eyes, Crab eye seeds, Abrus precatoris, இளையோள் – young girl, மா மகள் – fine daughter of.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..லென வினவுதி – if you ask, கேள் நீ – you listen, எடுப்பவெ – if they start battles.. .. .. .. .. .. …. .. .. .. .. மைந்தர் தந்தை – father of strong men/sons, இரும் பனை அன்ன பெருங்கை யானை – elephant with big trunks like dark/large palmyra, Borassus flabellifer, கரந்தை அம் செறுவின் – battlefield with beautiful karanthai, Globe thistle, or fragrant basil, பெயர்க்கும் – bring down, பெருந்தகை மன்னர்க்கு வரைந்திருந்தனனே – has designs for great kings

புறநானூறு 341, பாடியவர்: பரணர், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சி பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
வேந்து குறையுறவுங் கொடாஅன் ஏந்து கோட்டு
அம் பூந் தொடலை அணித் தழை அல்குல்
செம் பொறிச் சிலம்பின் இளையோள் தந்தை
எழு விட்டு அமைத்த திண் நிலைக் கதவின்
அனர மண் இஞ்சி நாட் கொடி நுடங்கும்
.. .. .. . .. .. … .. .. .. ..
புலிக் கணத்தன்ன கடுங்கண் சுற்றமொடு
மாற்றம் மாறான் மறலிய சினத்தன்
பூக்கோள் என ஏஎய்க் கயம் புக்கனனே
விளங்கு இழைப் பொலிந்த வேளா மெல்லியல்
சுணங்கணி வன முலை அவளொடு நாளை
மணம் புகு வைகல் ஆகுதல் ஒன்றோ
ஆரமர் உழக்கிய மறம் கிளர் முன்பின்
நீள் இலை எஃகம் மறுத்த உடம்பொடு
வாரா உலகம் புகுதல் ஒன்று எனப்
படைதொட்டனனே குருசில் ஆயிடைக்
களிறு பொரக் கலங்கிய தண் கயம் போலப்
பெருங்கவின் இழப்பது கொல்லோ
மென் புனல் வைப்பின் இத்தண் பணை ஊரே.

Puranānūru 341, Poet: Paranar, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji – Parts of this poem are missing
The father of the young girl with pretty flower strands
on her lifted loins, leaves tied on her waist, and red
dots on her anklets, will not give her to the king, even
though he begs for her.  Sturdy gate with cross bars,
compacted clay walls and banners fly……………..

With warriors as fierce as tigers, he will not be false
to his vow.  Filled with rage, he ordered his soldiers
to wear flowers and bathe in a pond. The brave man said,
“Tomorrow I will marry that delicate girl with fine jewels,
and spots on her pretty breasts, whom no man has had,
who is yielding by nature, or, I will go to the world from
which no one returns, my body scarred by the long blades
of spears in a battle fought with great strength.”
The cool fertile city by the river will lose its great beauty
like a cool pond ruined by warring bull elephants.

Notes:  Poet Parananar wrote Puranānūru poems 4, 63, 141, 142, 144, 145, 336, 341, 343, 348, 352, 354 and 369.   There are 33 poems in which lines are missing.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  வேந்து குறையுறவுங் கொடாஅன் – he will not give even though the king begs, ஏந்து கோட்டு – lifted sides, அம் பூந் தொடலை – beautiful flower garland, அணித் தழை அல்குல் – loins covered with strands, செம் பொறிச் சிலம்பின் – with anklets with red dots, இளையோள் – the young girl, தந்தை – father, எழு விட்டு அமைத்த திண் நிலைக் கதவின் – with tall strong doors blocked with cross bars, அனர மண் இஞ்சி நாட் கொடி நுடங்கும் – banner flies in the compacted clay walls.. .. .. . .. .. … .. .. .. ..புலிக் கணத்தன்ன கடுங்கண் சுற்றமொடு – with harsh warriors who are like a group of tigers, மாற்றம் மாறான் – he will be truthful to his vow, மறலிய சினத்தன் – brave angry man, பூக்கோள் என ஏஎய் – ordered to wear the flowers, கயம் புக்கனனே – he entered a pond, விளங்கு இழைப் பொலிந்த – splendid with bright jewels, வேளா மெல்லியல் – delicate girl who has had no man, சுணங்கணி வன முலை – pretty breasts with pallor spots, அவளொடு நாளை மணம் புகு வைகல் ஆகுதல் ஒன்றோ – I will marry her tomorrow, ஆரமர் உழக்கிய மறம் கிளர் முன்பின் – with great strength of a huge battle, நீள் இலை எஃகம் மறுத்த உடம்பொடு – with a body with scars of spears with long blades, வாரா உலகம் புகுதல் ஒன்று – I will enter the world from which I cannot return, என – thus, படை தொட்டனனே- he touched his weapons, he started war, குருசில் – the king, ஆயிடை – there, களிறு பொரக் கலங்கிய தண் கயம் போல – like a pond muddied by warring elephants, பெருங்கவின் இழப்பது கொல்லோ மென் புனல் வைப்பின் இத் தண் பணை ஊரே – this cool town with fields and river will lose its great beauty

புறநானூறு 342, பாடியவர்: அரிசில் கிழார், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சி
கானக் காக்கைக் கலிச்சிறகு ஏய்க்கும்
மயிலைக் கண்ணிப் பெருந்தோள் குறுமகள்
ஏனோர் மகள் கொல் இவள் என விதுப்புற்று
என்னொடு வினவும் வென் வேல் நெடுந்தகை
திரு நயத்தக்க பண்பின் இவள் நலனே
பொருநர்க்கு அல்லது பிறர்க்கு ஆகாதே
பைங்கால் கொக்கின் பகுவாய்ப் பிள்ளை
மென் சேற்று அடை கரை மேய்ந்து உண்டதன்பின்
ஆரல் ஈன்ற ஐயவி முட்டை
கூர்நல் இறவின் பிள்ளையொடு பெறூஉம்
தண் பணைக் கிழவன் இவள் தந்தையும் வேந்தரும்
பெறாஅமையின் பேரமர் செய்தலின்
கழி பிணம் பிறங்கு போர்பு அழி களிறு எருதா
வாள் தக வைகலும் உழக்கும்
மாட்சியவர் இவள் தன்னைமாரே.

Puranānūru 342, Poet: Arisil Kilār, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji
Noble man with a victorious spear!  You ask me
whether she is the daughter of anyone other than
a warrior, the one with shoulders with jasmine
strands that are elegant like the feathers of forest
crows, her beauty desirable to Thirumakal.

She is for a warrior and no one else.  Her father
is the lord of cool lands where a split-beaked
young of a stork with yellow legs searches
for food on the soft mud on the shores and then
eats eggs of eels, tiny like white mustard, and
the young ones of fine shrimp.  Even if the king
starts a great war, he cannot get her.
Her noble brothers pile corpses in tall heaps and
plow daily with battle elephants as their bulls.

Notes:  This poet who came from a town called Arisil, wrote Puranānūru 146, 230, 281, 285, 300, 304 and 342.

Meanings:  கானக் காக்கைக் கலிச் சிறகு ஏய்க்கும் – like the flourishing/splendid wings of forest crows, மயிலைக் கண்ணிப் பெருந்தோள் – large shoulders with jasmine strand, இருவாட்சி, Tuscan jasmine, குறுமகள் – the young girl, ஏனோர் மகள் கொல் இவள் என விதுப்புற்று என்னொடு வினவும் – you ask me whether she is the daughter of anyone other than a warrior, வென் வேல் நெடுந்தகை – great man with victorious spear, திரு நயத்தக்க பண்பின் இவள் நலனே – her beauty merits the desire of Thirumakal/Lakshmi, பொருநர்க்கு அல்லது பிறர்க்கு ஆகாதே – she is for no one except warriors, பைங்கால் கொக்கின் பகுவாய்ப் பிள்ளை – split-beaked, young of a stork/crane with yellow legs, மென் சேற்று அடை கரை மேய்ந்து உண்டதன் பின் – after feeding on the shore with soft mud, ஆரல் ஈன்ற ஐயவி முட்டை – mustard-like tiny eggs of eels, Brassica alba, கூர்நல் இறவின் பிள்ளையொடு பெறூஉம் – gets the young ones of very fine shrimp, தண் பணைக் கிழவன் – the lord of cool lands, இவள் தந்தையும் – her father, வேந்தரும் பெறாஅமையின் பேரமர் செய்தலின் – if the king starts a great war if he cannot get her, கழி பிணம் பிறங்கு போர்பு – corpses in tall heaps, அழி களிறு எருதா வாள் தக வைகலும் உழக்கும் – plow daily with battle elephants as their bulls, மாட்சியவர் இவள் தன் ஐமாரே – her brothers are noble

புறநானூறு 343, பாடியவர்: பரணர், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சி
மீன் நொடுத்து நெல் குவைஇ
மிசை அம்பியின் மனை மறுக்குந்து
மனைக் குவைஇய கறி மூடையால்
கலிச் சும்மைய கரை கலக்குறுந்து
கலம் தந்த பொற் பரிசம்
கழித் தோணியால் கரை சேர்க்குந்து
மலைத் தாரமும் கடல் தாரமும்
தலைப் பெய்து வருநர்க்கு ஈயும்
புனல் அம் கள்ளின் பொலந் தார்க் குட்டுவன்
முழங்கு கடல் முழவின் முசிறி அன்ன
நலஞ் சால் விழுப் பொருள் பணிந்து கொடுப்பினும்
புரையர் அல்லோர் வரையலள் இவள் எனத்
தந்தையும் கொடாஅன் ஆயின் வந்தோர்
வாய்ப்ப இறுத்த ஏணி ஆயிடை
வருந்தின்று கொல்லோ தானே பருந்து உயிர்த்து
இடை மதில் சேக்கும் புரிசைப்
படை மயங்கு ஆரிடை நெடுநல் ஊரே.

Puranānūru 343, Poet: Paranar, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji
She will not agree if someone is unworthy of her,
even if they came humbly with abundant fine gifts,
precious like Musiri of Kuttuvan with a gold garland,
where the ocean roars like drums, paddy traded for
fish is heaped on boats making houses and boats look
the same, and black pepper heaped in houses make them
appear like the uproarious ocean shores, gold wares
from ships are brought to the shore by boats through
backwaters, and the king gives precious things from
the mountain and ocean to those who come, and liquor
is abundant like water.  Also, her father will not give her
in marriage.

Will the fine, large city suffer, since those who have come
have placed ladders to force their way in, and sighing
kites rest on the middle wall of the fort, the paths to it
protected by warriors?

Notes:  Poet Parananar wrote Puranānūru poems 4, 63, 141, 142, 144, 145, 336, 341, 343, 348, 352, 354 and 369.

Meanings:  மீன் நொடுத்து – selling fish, நெல் குவைஇ – paddy heaped, மிசை அம்பியின் – on boats, மனை மறுக்குந்து – confusing that they are houses, மனைக் குவைஇய கறி மூடையால் – with the heaps of bags of black pepper in the houses, கலிச் சும்மைய கரை கலக்குறுந்து – confusing like the uproarious ocean shores, கலம் தந்த பொற் பரிசம் – the gold wares from the ships, கழித் தோணியால் கரை சேர்க்குந்து – brought them to the shore by small boats from the backwaters, மலைத் தாரமும் கடல் தாரமும் – precious things from the mountains and ocean, தலைப் பெய்து – mixed, வருநர்க்கு ஈயும் – gives to those who come, புனல் அம் கள்ளின் – liquor in abundance like water, பொலந் தார்க் குட்டுவன் – Chēra king with a gold garland, முழங்கு கடல் முழவின் முசிறி அன்ன – like Musiri city where the ocean roars like drums, நலஞ்சால் விழுப் பொருள் பணிந்து கொடுப்பினும் – even if given greatly esteemed gifts were given humbly, புரையர் அல்லோர் – other than great men, வரையலள் இவள் – she will not agree, எனத் தந்தையும் கொடாஅன் – her father will not give her, ஆயின் வந்தோர் – so those who came, வாய்ப்ப – to enter, இறுத்த ஏணி – ladders are placed (to enter), ஆயிடை வருந்தின்று கொல்லோ தானே – will they suffer, பருந்து உயிர்த்து இடை மதில் சேக்கும் – kites sigh and rest on the middle wall, புரிசை – fort, படை மயங்கு ஆரிடை – on the paths protected by warriors/weapons, நெடு நல் ஊரே – huge good town

புறநானூறு 344, பாடியவர்: அண்டர் நடும் கல்லினார், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சிபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
செந்நெல் உண்ட பைந்தோட்டு மஞ்ஞை
செறி வளை மகளிர் ஓப்பலின் பறந்தெழுந்து
துறை நணி மருதத்து இறுக்கும் ஊரொடு
நிறை சால் விழுப் பொருள் தருதல் ஒன்றோ
புகை படு கூர் எரி பரப்பிப் பகை செய்து
பண்பு இல் ஆண்மை தருதல் ஒன்றோ
இரண்டினுள் ஒன்றா காமையோ அரிதே
காஞ்சிப் பனி முறி ஆரங் கண்ணி. . .
கணி மேவந்தவள் அல்குல் அவ்வரியே.

Puranānūru 344, Poet: Andar Nadum Kallinār, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji – Parts of this poem are missing
It will be one of the two!

Either they will
offer abundant wealth along with towns
where peacocks with pretty feathers, that
ate red paddy, are chased by women
wearing stacked bangles, and they rise up
and fly to marutham trees on the shores
and rest,

or spread hostile fire and smoke
with enmity and fight without principles,
because of the girl wearing a garland with
tender kānji leaves and sandalwood…….
………….the pretty lines on her loins,
covered with vēngai pollen that she desires.

Notes:  This poet wrote Puranānūru poems 283, 344 and 345.  He acquired this name since he wrote about a memorial stone that were erected by cattle herders, for a warrior who fought and died protecting their cattle.   The word அண்டர் means cattle herder. There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  செந்நெல் உண்ட – ate red paddy, ate fine paddy, பைந்தோட்டு மஞ்ஞை – peacocks with pretty feathers, செறி வளை மகளிர் ஓப்பலின் – since they are chased by women with stacked bangles, பறந்து எழுந்து – rise and fly, துறை நணி மருதத்து இறுக்கும் – go to marutham trees on the shore and stay, Arjuna Tree, Terminalia arjuna, ஊரொடு – along with towns, நிறை சால் விழுப் பொருள் தருதல் ஒன்றோ – one is to give abundant precious wealth, புகை படு கூர் எரி பரப்பிப் பகை செய்து பண்பு இல் ஆண்மை தருதல் ஒன்றோ – one is to spread hostile fire and smoke and fight without principles/character, இரண்டினுள் ஒன்றாகாமையோ அரிதே – it will be rare if it is not one of these two,  காஞ்சிப் பனி முறி – portia tender leaves, பூவரச மரம், Thespesia populnea ஆரங் கண்ணி – bauhinia garland, sandalwood garland, . . . – missing words, கணி – flowers/pollen of vēngai flowers, Pterocarpus marsupium, Kino tree  flowers, மேவந்தவள் – she desires, அல்குல் – loins, அவ் வரியே – pretty lines

புறநானூறு 345, பாடியவர்: அண்டர் நடும் கல்லினார், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சி
களிறு அணைப்பக் கலங்கின காஅ
தேர் ஓடத் துகள் கெழுமின தெருவு
மா மறுகலின் மயக்குற்றன வழி
கலம் கழாஅலின் துறை கலக்குற்றன
தெறல் மறவர் இறை கூர்தலின்
பொறை மலிந்து நிலன் நெளிய
வந்தோர் பலரே வம்ப வேந்தர்
பிடி உயிர்ப்பன்ன கை கவர் இரும்பின்
ஓவு உறழ் இரும் புறம் காவல் கண்ணிக்
கருங்கண் கொண்ட நெருங்கல் வெம் முலை
மையல் நோக்கின் தையலை நயந்தோர்
அளியர் தாமே இவள் தன் ஐமாரே
செல்வம் வேண்டார் செருப் புகல் வேண்டி
நிரல் அல்லோர்க்குத் தரலோ இல் எனக்
கழிப்பிணிப் பலகையர் கதுவாய் வாளர்
குழாஅங் கொண்ட குருதி அம் புலவொடு
கழாஅத் தலையர் கருங்கடை நெடுவேல்
இன்ன மறவர்த்தாயினும் அன்னோ
என்னாவது கொல் தானே
பன்னல் வேலிஇப் பணை நல்லூரே.

Puranānūru 345, Poet: Andar Nadum Kallinār, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji
Male elephants have been tied to trees, ruining them, dust from
the chariots are on the streets, the horses have ruined the streets,
warriors who cause devastation are gathered, and the land is bent
with burden.

Many new kings have come.  They are to be pitied, who desire her,
kept in a place with a big path and a double door that is like the iron
mouth of bellows that pants like cow elephants, the young woman
with enchanting looks and desirable close breasts with black eyes.

Her brothers do not want wealth.  They will not give her to any
man who is not their equal.  They desire to enter battles.  They hold
their shields tied with ropes and lift their swords that cause wounds.
With unwashed heads and reeking of blood and flesh, they hold tall
spears with sturdy stems, and gather together.  Even with such warriors,
alas, what will happen to this fine farm town surrounded by cotton hedges?

Notes:  This poet wrote Puranānūru poems 283, 344 and 345.  He acquired this name since he wrote about a memorial stone that were erected by cattle herders, for a warrior who fought and died protecting their cattle.   ஓவு உறழ் இரும் புறம் (9) – ஒளவை துரைசாமி உரை – கன்னி மாடத்துச் சுருங்கையாயினும் ஓவிய வேலைப்பாட்டால் மிக்கதென்பார்.  கதவு நின்று இயங்கவும் இரும்புறம் என்றும் அமையும்.  சுருங்கை தூம்பு போறலின், அதன் கதவினை ஓவு என்றார் என கொள்க.

Meanings:  களிறு அணைப்பக் கலங்கின காஅ – groves were ruined by male elephants tied (the trees were ruined), தேர் ஓடத் துகள் கெழுமின தெருவு – running chariots caused dust to be filled up on the streets, மா மறுகலின் மயக்குற்றன – the streets were lost because of the galloping horses, வழி கலம் கழாஅலின் துறை கலக்குற்றன – the shores are muddied by washing weapons, தெறல் மறவர் – ruining warriors, இறை கூர்தலின் – since they stayed there, பொறை மலிந்து நிலன் நெளிய – the land is bent because of the burden, வந்தோர் பலரே – there were many who came, வம்ப வேந்தர் – new kings, பிடி உயிர்ப்பன்ன – like the sighs of a female elephant, கை கவர் – hand held, இரும்பின் – like the bellows, ஓவு உறழ் இரும் புறம் –  big path with a double door, big path with paintings, காவல் – protection, கண்ணி – considering, கருங்கண் கொண்ட நெருங்கல் வெம்முலை – desirable close breasts with black spots, மையல் நோக்கின் தையலை நயந்தோர் – those who desired the young woman with enchanting looks, அளியர் தாமே – they are pitiful, இவள் தன் ஐமாரே – her brothers, செல்வம் வேண்டார் – they do not want wealth, செருப் புகல் வேண்டி – desiring to enter into battles, நிரல் அல்லோர்க்குத் தரலோ இல் – they will not give her to those who are not equal, என – thus, கழிப் பிணிப் பலகையர் – those holding shields tied with ropes, கதுவாய் வாளர் – those lifting swords that cause scars, குழாஅங் கொண்ட – gathered, குருதி அம் புலவொடு – with blood and flesh stink, கழாஅத் தலையர் – those with unwashed heads, கருங்கடை நெடுவேல் – tall spears with sturdy stems, இன்ன மறவர்த்தாயினும் – even with these warriors, அன்னோ – alas, என்னாவது கொல் தானே பன்னல் வேலி இப் பணை நல்லூரே – what will happen to this fine agricultural town surrounded by cotton fences

புறநானூறு 346, பாடியவர்: அண்டர் மகன் குறுவழுதியார், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சி
பிறங்கிலை இனி உள பால் என மடுத்தலின்
ஈன்ற தாயோ வேண்டாள் அல்லள்
கல்வியென் என்னும் வல்லாண் சிறாஅன்
ஒள் வேல் நல்லன் அதுவாய் ஆகுதல்
அழிந்தோர் அழிய ஒழிந்தோர் ஒக்கல்
பேணுநர்ப் பெறாஅது விளியும்
புன்தலைப் பெரும் பாழ் செயும் இவள் நலனே.

Puranānūru 346, Poet: Andar Makan Kuruvaluthiyār, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji
The mother who bore her is not an uncaring person
since she urged her to drink milk, saying, “You are not
full.”  Her brother who says he is educated is capable of
fighting with bright spears.  There is no one to take
care of the relatives of those who died.  This place
has become barren.  Her beauty has ruined it greatly!

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this poet.  He was a cattle herder.  The word அண்டர் means cattle herder.

Meanings:  பிறங்கிலை – you are not full, இனி உள பால் என மடுத்தலின் – urged her to drink the milk which is there, ஈன்ற தாயோ வேண்டாள் அல்லள் – the mother who bore her is not an undesirable person, கல்வியென் என்னும் வல்லாண் சிறாஅன் – her brother says he is well educated, ஒள் வேல் நல்லன் – he is capable of fighting with bright spears, அதுவாய் ஆகுதல் – it has become like that, அழிந்தோர் அழிய – those who died have died, ஒழிந்தோர் ஒக்கல் – the relatives of those who died, பேணுநர்ப் பெறாஅது – without anyone to take care, விளியும் புன்தலை – the place has become barren, பெரும் பாழ் செயும் இவள் நலனே – her beauty will ruin greatly

புறநானூறு 347, பாடியவர்: கபிலர், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சிபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
உண்போன் தான் நறுங் கள்ளின் இடச்சில
நா இடைப் பஃறேர் கோலச் சிவந்த
ஒளிறு ஒள் வாள் அடக் குழைந்த பைந் தும்பை
எறிந்து இலை முறிந்த கதுவாய் வேலின்
மண நாறு மார்பின் மறப்போர் அகுதை
குண்டு நீர் வரைப்பின் கூடல் அன்ன
குவை இருங்கூந்தல் வரு முலை செப்ப
. . . . . . . . . . . . . ………………………………………………
என்னாவது கொல் தானே . .. . ………………….
விளங்குறு பராரைய வாயினும் வேந்தர்
வினை நவில் யானை பிணிப்ப
வேர் துளங்கின நம் ஊருள் மரனே.

Puranānūru 347, Poet: Kapilar, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji – Parts of this poem are missing
She is like Koodal city surrounded by deep waters,
ruled by Akuthai, courageous in war, his chest fragrant,
the blade tips of his spear ruined from attacks, wearing
a crushed green thumpai garland, and his gleaming sword
that kills is red like a tongue of a man who tries to pry bits
of food caught between his teeth, eaten while drinking
fragrant toddy, her hair thick and dark and her growing
breasts red…………………………………….

What will happen to the trees in our town?
Kings have tied their battle-trained elephants to them,
and their roots are moving, even though their trunks are
large and they look splendid.

Notes:  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  உண்போன் – a man who drinks, தான் நறுங் கள்ளின் – ate along with fragrant toddy, இடச் சில நா இடைப் பஃறேர் கோலச் சிவந்த – red like a tongue that tries to pry out bits of food between teeth, ஒள் வாள் அட – killed by bright spears, குழைந்த பைந் தும்பை – with a crushed green thumpai garland, White dead nettle, Leucas aspera, எறிந்து – killed, இலை முறிந்த கதுவாய் வேலின் – spear blade ends are ruined, மண நாறு மார்பின் – chest with fragrance, மறப்போர் – brave battles, அகுதை – Akuthai, குண்டு நீர் வரைப்பின் கூடல் அன்ன – like Koodal/Madurai surrounded by deep waters, குவை இருங்கூந்தல் – thick dark hair, வரு முலை செப்ப – her growing breasts redden. . . . . . . . . . . . . . என்னாவது கொல் தானே – what will happen, . .. . .விளங்குறு பராரைய வாயினும் – although their thick trunks are splendid, though their mature trunks are splendid, வேந்தர் வினை நவில் யானை பிணிப்ப – kings have tied their elephants that are trained to perform battle tasks, வேர் துளங்கின – the roots are moving, நம் ஊருள் மரனே –  the trees in our town

புறநானூறு 348, பாடியவர்: பரணர், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சி
வெண்ணெல் அரிஞர் தண்ணுமை வெரீஇக்
கண் மடற் கொண்ட தீந்தேன் இரியக்
கள் அரிக்கும் குயம் சிறு சின்
மீன் சீவும் பாண் சேரி
வாய்மொழித் தழும்பன் ஊணூர் அன்ன
குவளை உண்கண் இவளைத் தாயே
ஈனாளாயினள் ஆயின் ஆனாது
நிழல் தொறும் நெடுந்தேர் நிற்ப வயின் தொறும்
செந்நுதல் யானை பிணிப்ப
வருந்தல மன் எம் பெருந்துறை மரனே.

Puranānūru 348, Poet: Paranar, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji
She is like Oonūr ruled by Thalumpan of truthful words,
where bards catch a few little fish and live in a settlement,
and potters who filter honey after bees fly away from
their hives hanging on nodes fearing the thannumai drums
of white paddy reapers, live in another settlement.
If her mother had not given birth to this girl with eyes like blue
waterlilies, lined with kohl, none of this would have happened.
Tall chariots stand wherever there is shade, and trees
everywhere are ruined by the red-browed elephants tied to them.

Notes:   My translation is based on Avvai Duraaisamy’s interpretation.  However, according to Dr. V. S. Rajam, the first 4 lines should be interpreted as ‘She is like Oonūr city of Thalumpan of truthful words, with a settlement of bards who scale small fish with sickles that cut hives hanging on tree nodes when honey bees flee in fear on hearing the thannumai drum beats of those who reap white paddy’.  The first 4 lines could also be interpreted as ‘She is like Oonūr city of Thalumpun of truthful words, with a settlement of bards who scale small fish and filter honey/liquor using sickles (with serrated edge), as honey bees on hives hanging in tree nodes flee in fear on hearing the thannumai drum beats of those who reap white paddy’.  Poet Parananar wrote Puranānūru poems 4, 63, 141, 142, 144, 145, 336, 341, 343, 348, 352, 354 and 369.

Meanings:  வெண்ணெல் அரிஞர் தண்ணுமை வெரீஇ – fearing the thannumai drums of those who reap white paddy, கண் மடற் கொண்ட – hanging on the nodes (of trees), தீந்தேன் இரிய – bees that collect sweet honey move, கள் அரிக்கும் – filter honey/filter liquor/cut bee hives, குயம் – sickle, potters’ settlement, சிறு சின் மீன் சீவும் – catch a few fish using small nets, scale a few tiny fish (மனை மரத்தான் மீன் சீவும் – மதுரைக்காஞ்சி 269), பாண் சேரி – settlement of bards, வாய்மொழித் தழும்பன் ஊணூர் அன்ன – like Oonūr belonging to Thalumpan with truthful words, குவளை உண்கண் – kohl-lined eyes that are like blue water lilies, இவளைத் தாயே ஈனாளாயினள் ஆயின் – it would have been good if her mother had not given birth to her, ஆனாது – without a break, நிழல்தொறும் நெடுந்தேர் நிற்ப – tall chariots stand wherever there is shade, வயின்தொறும் செந்நுதல் யானை பிணிப்ப – red faced elephants are tied everywhere, வருந்தல மன் எம் பெருந்துறை மரனே – the trees in our big shore have been ruined

புறநானூறு 349, பாடியவர்: மதுரை மருதன் இளநாகனார், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சி
நுதி வேல் கொண்டு நுதல் வியர் துடையாக்
கடிய கூறும் வேந்தே தந்தையும்
நெடிய அல்லது பணிந்து மொழியலனே
இஃது இவர் படிவம் ஆயின் வை எயிற்று
அரி மதர் மழைக்கண் அம் மா அரிவை
மரம்படு சிறு தீப் போல
அணங்காயினள் தான் பிறந்த ஊர்க்கே.

Puranānūru 349, Poet: Mathurai Maruthan Ilanākanār, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji
The king wipes the sweat from his forehead with the tip
of his spear and speaks harshly.  Her father just utters
big words without being humble.  This is their policy.
When analyzing, it appears that this dark, pretty, young
woman with sharp teeth and moist, lovely eyes with red
streaks has become a terror to this town where she was
born, like a small fire lit by kindling that burns down the
log on which the fire is started!

Notes:  This poet wrote Puranānūru poems 55 and 349.  மரம்படு சிறு தீப் போல – Avvai Duraisamy commentary – விறகில் தோன்றும் தீ விறகையே அழிப்பது போல.

Meanings:  நுதி வேல் கொண்டு நுதல் வியர் துடையாக் கடிய கூறும் வேந்தே – the king who speaks harshly wipes the sweat on his forehead with the leaf/tip of his spear, தந்தையும் – and her father, நெடிய அல்லது – other than big words, other than long words, பணிந்து மொழியலனே – he doesn’t say anything humble, இஃது இவர் படிவம் – this is their principle, ஆயின்  – when analyzing this, வை எயிற்று – sharp teeth, அரி – streaks, மதர் மழைக்கண் – flourishing moist eyes, arrogant moist eyes, அம் மா அரிவை – the pretty and dark girl, மரம்படு சிறு தீப் போல – like a small fire from wood by kindling, அணங்காயினள் தான் பிறந்த ஊர்க்கே – she has become terror to this town where she was born

புறநானூறு 350, பாடியவர்: மதுரை மேலைக்கடைக் கண்ணம்புகுத்தார் ஆயத்தனார், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சி
தூர்ந்த கிடங்கின் சோர்ந்த ஞாயில
சிதைந்த இஞ்சிக் கதுவாய் மூதூர்
யாங்காவது கொல் தானே தாங்காது
படு மழை உருமின் இறங்கு முரசின்
கடு மான் வேந்தர் காலை வந்து எம்
நெடு நிலை வாயில் கொட்குவர் மாதோ
பொருதாது அமருவர் அல்லர் போர் உழந்து
அடு முரண் முன்பின் தன்னையர் ஏந்திய
வடி வேல் எஃகின் சிவந்த உண்கண்
தொடி உறழ் முன் கை இளையோள்
அணி நல் ஆகத்து அரும்பிய சுணங்கே.

Puranānūru 350, Poet: Mathurai Mēlaikkadai Kannampukuthār Āyathanār, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji
The moats are filled, the breastworks are tired,
the fort walls are crumbling, and this ancient
town is ruined.  What will happen to it?

Kings with fast horses, their royal drums roaring
like thunder when rain comes are roaming around
our tall fort gate.  Her mighty brothers who confront
and kill will not be satisfied without a battle.
The young girl has kohl-rimmed eyes, red like pretty
lifted spears, and bangles moving on her forearms.
Pallor spots are budding on her pretty, fine chest.

Notes:  This is the only poem written by this poet.

Meanings:  தூர்ந்த கிடங்கின் – with moats that are filled up, சோர்ந்த ஞாயில – tired fortress breastworks, ruined fortress breastworks, சிதைந்த இஞ்சி – fortress walls are crumbling, கதுவாய் மூதூர் – ancient town that is ruined, யாங்காவது கொல் – what will happen, தானே தாங்காது –  it being unable to bear, படு மழை உருமின் இறங்கு முரசின் – with drums that roar like thunder when it rains, கடு மான் வேந்தர் – king with fast horses, காலை வந்து – came in the morning, எம் நெடு நிலை வாயில் – our tall fort walls, கொட்குவர் – they are roaming around, மாதோ – அசை, an expletive, பொருதாது அமருவர் அல்லர் – they are not going to rest without a battle, போர் உழந்து அடு முரண் – who like to fight and kill, முன்பின் தன் ஐயர் – her brave brothers, ஏந்திய வடி வேல் – beautiful spears that they lifted, எஃகின் சிவந்த உண்கண் – kohl-rimmed eyes red like spears, தொடி உறழ் முன் கை இளையோள் – the young girl wearing moving bangles on her forearms, அணி நல் ஆகத்து அரும்பிய சுணங்கே – the pallor spots on her pretty chest

புறநானூறு 351, பாடியவர்: மதுரைப் படைமங்க மன்னியார், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சி
படு மணி மருங்கின் பணைத் தாள் யானையும்
கொடி நுடங்கு மிசைய தேரும் மாவும்
படை அமை மறவரொடு துவன்றிக் கல்லெனக்
கடல் கண்டன்ன கண் அகன் தானை
வென்று எறி முரசின் வேந்தர் என்றும்
வண் கை எயினன் வாகை அன்ன
இவள் நலம் தாராது அமைகுவர் அல்லர்
என் ஆவது கொல் தானே தெண்ணீர்ப்
பொய்கை மேய்ந்த செவ் வரி நாரை
தேம் கொள் மருதின் பூஞ்சினை முனையின்
காமரு காஞ்சித் துஞ்சும்
ஏமஞ் சால் சிறப்பின் இப்பணை நல்லூரே?

Puranānūru 351, Poet: Mathurai Padaimangala Manniyār, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji
Her father will not agree to give her in marriage, the
young woman lovely like Vākai town ruled by generous
Eyinan, even if they come asking for her, kings who are
victorious in battles, owning elephants donned with jingling
bells on their flanks and massive feet, chariots with
swaying flags, horses and warriors with weapons
crowded together with great uproar, and armies like oceans.

What will happen to this well-defended, fine town with fertile
fields and clear ponds, where a stork with red streaks hunts
for fish, grows tired of the branches of a marutham tree with
flowers and nectar, and sleeps on a beautiful kānji tree?

Notes:  This is the only poem written by this poet.

Meanings:  படு மணி மருங்கின் – ringing bells on their flanks, பணைத் தாள் யானையும் – and elephants with massive feet, கொடி நுடங்கு மிசைய தேரும் – and chariot with swaying banners, and மாவும் – horses, படை அமை மறவரொடு – with warriors with weapons, துவன்றி – filled, close, கல்லென – with uproar, கடல் கண்டன்ன – like seeing the ocean, கண் அகன் தானை – vast armies, வென்று எறி முரசின் வேந்தர் – victorious kings with victorious drums that were beat, என்றும் – forever, வண் கை எயினன் – generous Eyinan, வாகை அன்ன இவள் நலம் தாராது – not giving her with beauty like Vākai town, அமைகுவர் அல்லர் – he will not be satisfied, என் ஆவது கொல் தானே – what will happen then, தெண்ணீர்ப் பொய்கை மேய்ந்த – fed in the pond with clear water, செவ் வரி நாரை – pelican/crane/stork with red stripes, தேம் கொள் – with nectar/honey, மருதின் பூஞ்சினை முனையின் – hating the flower-filled branches of a marutham tree, Arjuna Tree, Terminalia arjuna, காமரு காஞ்சித் துஞ்சும் – it sleeps on a beautiful portia tree, பூவரச மரம், Thespesia populnea, ஏமம் சால் சிறப்பின் – with great defenses, இப் பணை நல்லூரே – this town with fields

புறநானூறு 352, பாடியவர்: பரணர், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சிபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை

தேஎங்கொண்ட வெண்மண்டையான்
வீங்கு முலை . . . . . கறக்குந்து
அவல் வகுத்த பசுங்குடையான்
புதன் முல்லைப் பூப்பறிக்குந்து
ஆம்பல் வள்ளித் தொடிக்கை மகளிர்  5
குன்று ஏறிப் புனல் பாயின்
புற வாயால் புனல் வரை யுந்து…………
. . . . . நொடை நறவின்
மாவண் தித்தன் வெண்ணெல் வேலி
உறந்தை அன்ன உரை சால் நன் கலம்  10
கொடுப்பவும் கொளாஅனெ. . . .
. . .ர்தந்த நாகிள வேங்கையின்
கதிர்த்து ஒளி திகழும் நுண் பல் சுணங்கின்
மாக் கண் மலர்ந்த முலையள் தன்னையும்
சிறு கோல் உளையும் புரவியொடு . . . 15
. . . . . . . . . . . . . . யாரே.

Puranānūru 352, Poet: Paranar, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji – Parts of this poem are missing
With a white bowl with toddy, full udders,
………….they milk.  They pluck mullai
flowers from bushes and fill their baskets
made with fresh palm fronds.  If young girls who
wear white waterlily stems as bracelets,
climb on a hill and dive into the reservoir, water
will run through the sluices………….

Even if he were given valuable gifts equal to
Uranthai with white paddy fields, a town ruled by
Thithan with liquor, her father will not
accept them.

Her breasts with blossomed black nipples and many
glowing yellow spots are like a vēngai tree with
clusters of flowers on its branches, and her brother
with his horse pained by a small stick………….who?

Notes:  Poet Parananar wrote Puranānūru poems 4, 63, 141, 142, 144, 145, 336, 341, 343, 348, 352, 354 and 369.   There are 33 poems in which lines are missing.  குறுந்தொகை 168 – மாரிப் பித்திகத்து நீர் வார் கொழு முகை இரும் பனம் பசுங்குடைப் பலவுடன் பொதிந்து, பூப்பறிக்குந்து அகநானூறு 37 – பயில் இதழ்ப் பசுங்குடைக் கய மண்டு பகட்டின் பருகி, அகநானூறு 122 – ஆறு செல் மாக்கள் சோறு பொதி வெண்குடை, கலித்தொகை 23 – வேணீர் உண்ட குடை ஓரன்னர்.

Meanings:  தேஎம் கொண்ட – with toddy, வெண் மண்டையான் – in a white bowl, வீங்கு முலை – large udders, . . . . . கறக்குந்து – milks, அவல் வகுத்த – with depressions (bowls), பசுங்குடையான் – in fresh palm frond bowls, புதன் முல்லைப் பூப்பறிக்குந்து – pluck jasmine from bushes, ஆம்பல் வள்ளித் தொடிக்கை மகளிர் – young women wearing white waterlilies as bracelets on their wrists, குன்று ஏறி – climbing on mounds, புனல் பாயின் – if they jump into the stream, புற வாயால் புனல் வரையுந்து – water leaves through the sluice. . . . . நொடை – sold, நறவின் – with liquor, மா வண் தித்தன் – greatly charitable Thithan, வெண்ணெல் வேலி உறந்தை அன்ன – like Uranthai city with white paddy, உரை சால் – greatly famed, நன் கலம் – fine gifts, கொடுப்பவும் – even if given, கொளாஅனெ – he will not take. . . .. . .ர் தந்த – given, நாகிள – delicate, வேங்கையின் கதிர்த்து ஒளி திகழும் – shining like vēngai trees with flower clusters, Pterocarpus marsupium, நுண் பல் சுணங்கின் – with many fine pallor spots, மாக் கண் மலர்ந்த முலையள் – girl with breasts with dark nipples, தன் ஐயும் – and her brother, சிறு கோல் – small stick, உளையும் புரவியொடு – horse that is sad. . . . . . . . யாரே – who

புறநானூறு 353, பாடியவர்: காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் காரிக்கண்ணனார், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சிபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
ஆசு இல் கம்மியன் மாசு அறப் புனைந்த
பொலஞ்செய் பல் காசு அணிந்த அல்குல்
ஈகைக் கண்ணி இலங்கத் தைஇத்
தருமணல் இயல்வோள் சாயல் நோக்கித்
தவிர்த்த தேரை விளர்த்த கண்ணை
வினவல் ஆனா வெல் போர் அண்ணல்
யார் மகள் என்போய் கூறக் கேள் இனிக்
குன்று கண்டன்ன நிலைப்பல் போர்பு
நாள் கடா அழித்த நனந்தலைக் குப்பை
வல் வில் இளையர்க்கு அல்கு பதம் மாற்றாத்
தொல் குடி மன்னன் மகளே முன் நாள்
கூறி வந்த மா முது வேந்தர்க்கு
. . . . . . . . . . . . . . …………………………………………
………………….. . . உழக்குக் குருதி ஓட்டிக்
கதுவாய் போகிய துதிவாய் எஃகமொடு
பஞ்சியும் களையாப் புண்ணர்
அஞ்சுதகவு உடையர் இவள் தன் ஐமாரே.

Puranānūru 353, Poet: Kāviripoompattinathu Kārikkannanār, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji – Parts of this poem are missing.
O lord of victorious battles!  With pale eyes, stopping
your chariot, you ask me without quickly, “Who is she?,”
about the young girl with delicate beauty, who wears on
her waist jewels made with gold coins created perfectly by
a skilled goldsmith, in bright strands, and walks on freshly
laid sand.

I will tell you!  Listen!  She’s the daughter of a king of
ancient lineage, who gives food daily to young men with
strong bows, rice from heaps as large as hills, kept in wide
spaces, threshed daily.

To the great kings of ancient heritage who came in the past
and asked…………… with their sharp spears, killed them on
the battlefield where blood flowed, their wounds could not
be stopped with cotton, fearsome are her virtuous brothers.

Notes:  This poet wrote Puranānūru 57, 58, 169, 171 and 353.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  ஆசு இல் கம்மியன் மாசு அறப் புனைந்த – made perfectly by a skilled goldsmith, பொலஞ்செய் பல் காசு – many gold coins, அணிந்த அல்குல் – wearing on the loins, wearing on the waist, ஈகைக் கண்ணி இலங்கத் தைஇ – wearing a bright strand, தரு மணல் இயல்வோள் – girl who is walking on the freshly spread sand, சாயல் நோக்கி – look at her looks, தவிர்த்த தேரை – stopped the chariot, விளர்த்த கண்ணை – with pale eyes, வினவல் – you are asking, ஆனா – without end, வெல் போர் அண்ணல் – virtuous man who wins wars, யார் மகள் – whose daughter, என்போய் – you who is asking, கூறக் கேள் – listen to what I say, இனி – now, குன்று கண்டன்ன – like seeing mountains, நிலைப்பல் போர்பு – threshed heap, நாள் கடா அழித்த – reducing the daily (stacks), நனந்தலைக் குப்பை – huge heaps, வல் வில் இளையர்க்கு – to warriors skilled with bows, அல்கு பதம் – food that can be eaten for a few days, மாற்றாத் தொல் குடி மன்னன் மகளே – daughter of a king from an ancient clan, முன் நாள் – in the past, கூறி வந்த மா முது வேந்தர்க்கு – big kings of ancient lineage who came asking, . . . . . . . உழக்கு – won, குருதி ஓட்டி – blood flowed, கதுவாய் – ruined, போகிய – went, துதிவாய் எஃகமொடு – spears with sharp tips, பஞ்சியும் களையா – cotton cannot remove, புண்ணர் – those with wounds, அஞ்சு – fearsome, தகவு உடையர் – they are noble men, இவள் தன் ஐமாரே – her brothers

புறநானூறு 354, பாடியவர்: பரணர், திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சி
அரைசு தலைவரினும் அடங்கல் ஆனா
நிரை காழ் எஃகம் நீரின் மூழ்கப்
புரையோர் சேர்ந்தெனத் தந்தையும் பெயர்க்கும்
வயல் அமர் கழனி வாயில் பொய்கைக்
கயல் ஆர் நாரை உகைத்த வாளை
புனலாடு மகளிர் வள மனை ஒய்யும்
ஊர் கவின் இழப்பவும் வருவது கொல்லோ
சுணங்கு அணிந்து எழிலிய அணந்து ஏந்து இள முலை
வீங்கு இறைப் பணைத்தோள் மடந்தை
மான் பிணையன்ன மகிழ் மட நோக்கே?

Puranānūru 354, Poet: Paranar, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji
Her father, who cannot be controlled even if kings
advance against him, went with wise warriors and
washed the spears with thick shafts.

Will it be destroyed, the elegance of this town,
……….where women who play in the water in a pond
……….near the paddy fields, carry leaping vālai fish that
……….fear storks that eat kendai fish, to their rich homes,
by the naive young woman with pallor spots, pretty
and lifted young breasts, arms resembling bamboo
with thick joints and glances like those of a joyous deer?

Notes:  Poet Parananar wrote Puranānūru poems 4, 63, 141, 142, 144, 145, 336, 341, 343, 348, 352, 354 and 369.

Meanings:  அரைசு தலைவரினும் – even if kings arrive there, அடங்கல் ஆனா – unable to be controlled, நிரை காழ் எஃகம் நீரின் மூழ்க – plunged spears with thick shafts into the water, புரையோர் சேர்ந்தென – along with wise warriors, தந்தையும் பெயர்க்கும் – her father went, வயல் அமர் கழனி – agricultural land with fields, வாயில் – entrance, பொய்கை – pond, கயல் ஆர் நாரை – pelicans/storks/cranes that eat carp, Cyprinus fimbriatus, உகைத்த வாளை – scabbard fish that leaped, Trichiurus haumela, புனலாடு மகளிர் – women playing in the water, வள மனை ஒய்யும் – go to their rich houses, ஊர் கவின் இழப்பவும் வருவது கொல்லோ – will this town lose its beauty, சுணங்கு அணிந்து – with pallor spots, எழிலிய அணந்து – pretty and lifted, ஏந்து இள முலை – lifted young breasts, high young breasts, வீங்கு இறை – thick joints, பணைத்தோள் – bamboo like arms, மடந்தை – young woman, மான் பிணை அன்ன மகிழ் மட நோ க்கே – with the looks of a female deer

புறநானூறு 355, பாடியவர்: பெயர் தெரிந்திலது, திணை: காஞ்சி, துறை: மகட்பாற் காஞ்சிபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
மதிலும் ஞாயில் இன்றே கிடங்கும்
நீஇர் இன்மையின் கன்று மேய்ந்து உகளும்
ஊரது நிலைமையும் இதுவே மற்றே
எண்ணா மையலன் தந்தை தன் ஐயர்
கண் ஆர் கண்ணிக் கடு மான் கிள்ளி ..
……………………………..

Puranānūru 355, Poet: Unknown, Thinai: Kānji, Thurai: Makatpāl Kānji – Parts of this poem are missing
The fort walls are without ramparts. Calves
are grazing and frisking in the moats, since
there is no water. This is the situation of
this town.  And her father is confused, not
thinking, and her brothers, Killi of swift horses
who wears a garland that is lovely to the eyes…
………………………………………………………………….

Notes:  Killi mentioned in the poem is a Chōla king.  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  மதிலும் ஞாயில் இன்றே – the fort walls are without ramparts, கிடங்கும் – moats, நீஇர் இன்மையின் – without water, கன்று மேய்ந்து உகளும் – calves play and frisk around, ஊரது நிலைமையும் இதுவே – this is the situation of this town, மற்றே – also, எண்ணா மையலன் தந்தை – her father is confused not thinking, தன் ஐயர் – her brothers, கண் ஆர் – lovely to the eyes, கண்ணி – garland, கடு மான் கிள்ளி – Killi with swift horses. . . . . . . . . . . . .

புறநானூறு 356, பாடியவர்: கதையங்கண்ணனார், திணை: காஞ்சி, துறை: பெருங்காஞ்சி
களரி பரந்து கள்ளி போகிப்
பகலும் கூஉம் கூகையொடு பேழ்வாய்
ஈம விளக்கின் பேஎய் மகளிரொடு
அஞ்சு வந்தன்று இம் மஞ்சு படு முது காடு
நெஞ்சு அமர் காதலர் அழுத கண்ணீர்
என்பு படு சுடலை வெண்ணீறு அவிப்ப
எல்லார் புறனும் தான் கண்டு உலகத்து
மன்பதைக் கெல்லாம் தானாய்த்
தன் புறம் காண்போர்க் காண்பு அறியாதே.

Puranānūru 356, Poet: Kathaiyankannanār, Thinai: Kānji, Thurai: Perunkānji
It is vast and kalli trees grows there.
Even in broad daylight, owls hoot, female
ghouls open their mouths wide, cremation fire
glows and the ancient burning ground with
smoke looks fearsome.   Hot white ashes are
strewn with bones, dampened by the tears of
those who weep for the loved ones seated in
their hearts.  The cremation ground has seen the
backs of all the human beings who go away from this
world.   But nobody has seen it go showing its back!

Notes:  This is the only poem written by this poet.

Meanings:  களரி பரந்து – the wasteland has spread, the cremation ground has spread, கள்ளி போகி – cactus has grown, the, Prickly pear cactus or Euphorbia Tirucalli, பகலும் கூஉம் கூகையொடு – with owls hooting even during the day, பேழ்வாய் – gaping mouths, ஈம விளக்கின் – in the cremation fire light, பேஎய் மகளிரொடு – with female ghouls, with demon women, அஞ்சு வந்தன்று இம் மஞ்சு படு முது காடு – this ancient cremation ground with smoke is fearful, நெஞ்சு அமர் காதலர் அழுத கண்ணீர் – tears of those with lovers in their hearts, என்பு படு சுடலை – cremation ground with bones, வெண்ணீறு அவிப்ப – hot white ash is dampened, எல்லார் புறனும் தான் கண்டு – seeing the backs of everyone, உலகத்து மன்பதைக் கெல்லாம் தானாய் – end to those in the whole world, தன் புறம் காண்போர்க் காண்பு அறியாதே – does not know those who have seen its back going away

புறநானூறு 357, பாடியவர்: பிரமனார், திணை: காஞ்சி, துறை:  மறக்காஞ்சி,பெருங்காஞ்சி
குன்று தலைமணந்த மலை பிணித்தி யாத்த மண்
பொதுமை சுட்டிய மூவர் உலகமும்
பொதுமை இன்றி ஆண்டிசினோர்க்கும்
மாண்டவன்றே ஆண்டுகள் துணையே
வைத்ததன்றே வெறுக்கை வித்தும்
அறவினையன்றே விழுத்துணை அத்துணைப்
புணை கைவிட்டோர்க்கு அரிதே துணை அழத்
தொக்கு உயிர் வெளவுங் காலை
இக்கரை நின்று இவர்ந்து உக்கரை கொளலே.

Puranānūru 357, Poet: Piramanār, Thinai: Kānji, Thurai: Marakkānji, Perunkānji
Even though this world with its hills and mountains
is held in common by the three kings,
there have been some who ruled thinking that it was
not common, and they have died, their wealth not
accompanying them.
Only good deeds sown will give happiness.  For those
who abandon this raft, it will be difficult to go from
this shore to the other shore when Death seizes them,
and their loved ones gather together and weep.

Notes:  This is the only poem written by this poet.  We do not have any information on this poet.

Meanings:  குன்று தலைமணந்த – with many hills, மலை பிணித்தி யாத்த மண் – the earth which has tied the mountains tightly to itself, பொதுமை சுட்டிய மூவர் உலகமும் – the land considered by the three great kings as common, பொதுமை இன்றி ஆண்டிசினோர்க்கும் – to those who ruled thinking that it is not common, மாண்ட வன்றே ஆண்டுகள் – their years have ended, துணையே வைத்ததன்றே – it did not go together with them, வெறுக்கை – their wealth, வித்தும் அறவினை யன்றே – good deeds sown, விழுத்துணை – will give happiness, அத்துணைப் புணை கைவிட்டோர்க்கு – for those who abandoned that, அரிதே – it is difficult, it is rare, துணை அழத் தொக்கு – when relatives cry together, உயிர் வெளவுங் காலை – with Death seizes life, இக்கரை நின்று இவர்ந்து உக்கரை கொளலே – from this world to the next world

புறநானூறு 358, பாடியவர்: வான்மீகியார், திணை: காஞ்சி, துறை: மனையறம் துறவறம்
பருதி சூழ்ந்த இப் பயங்கெழு மாநிலம்
ஒரு பகல் எழுவர் எய்தியற்றே
வையமும் தவமும் தூக்கின் தவத்துக்கு
ஐயவியனைத்தும் ஆற்றாது ஆகலின்
கைவிட்டனரே காதலர் அதனால்
விட்டோரை விடாஅள் திருவே
விடாஅதோர் இவள் விடப்பட்டோரே.

Puranānūru 358, Poet: Vānmeekiyār, Thinai: Kānji, Thurai: Manaiyaram Thuravaram
This vast and flourishing earth surrounded by
sunlight might have the nature of being ruled
by seven in a single day.   If one balances the
world against penances, this world is not worth
the weight of a mustard seed.  Lovers of penances
who have renounced earthly desires are not
abandoned by Thirumakal.  She abandons those
who do not renounce earthly desires.

Notes:  This is the only poem written by this poet.

Meanings:  பருதி – sun, sunlight, சூழ்ந்த – surrounded, இ பயங்கெழு மாநிலம் – this huge land which yields benefits, ஒரு பகல் எழுவர் எய்தியற்றே – like it has been ruled by seven in a day, வையமும் தவமும் – the earth and penances, தூக்கின் – if analzyed, தவத்துக்கு – for penances, ஐயவியனைத்தும் ஆற்றாது – it (this world) is not worth the weight of mustard seeds, Brassica alba, white mustard, ஆகலின் – so, கைவிட்டனரே காதலர் – lovers of penances have abandoned earthly desires, அதனால் – so, விட்டோரை – those who have renounced earthly desires, விடாஅள் திருவே – goddess of fortune will not abandon, Thirumakal will not abandon, விடாஅதோர் – those who do not abandon earthly desires, இவள் விடப்பட்டோரே – she abandons them

புறநானூறு 359, பாடியவர்: காவிட்டனார், பாடப்பட்டோன்: அந்துவன் கீரன், திணை: காஞ்சி, துறை: பெருங்காஞ்சி
பாறுபடப் பறைந்த பன் மாறு மருங்கின்
வேறு படு குரல வெவ்வாய்க் கூகையொடு
பிணந்தின் குறுநரி நிணம் திகழ் பல்ல
பேஎய் மகளிர் பிணம் தழூஉப் பற்றி
விளர் ஊன் தின்ற வெம் புலால் மெய்யர்
களரி மருங்கில் கால் பெயர்த்து ஆடி
ஈம விளக்கின் வெருவரப் பேரும்
காடு முன்னினரே நாடு கொண்டோரும்
நினக்கும் வருதல் வைகல் அற்றே
வசையும் நிற்கும் இசையும் நிற்கும்
அதனால் வசை நீக்கி இசை வேண்டியும்
நசை வேண்டாது நன்று மொழிந்தும்
நிலவுக் கோட்டுப் பல களிற்றோடு
பொலம் படைய மா மயங்கிட
இழை கிளர் நெடுந்தேர் இரவலர்க்கு அருகாது
கொள் என விடுவையாயின் வெள்ளென
ஆண்டு நீ பெயர்ந்த பின்னும்
ஈண்டு நீடு விளங்கும் நீ எய்திய புகழே.

Puranānūru 359, Poet Kāvittanār sang to Anthuvan Keeran, Thinai: Kānji, Thurai: Perunkānji
Even those who ruled countries go to
the cremation grounds where the land
is totally ruined and filled with thorns,
and harsh-mouthed owls hoot in different
tones, and small foxes, their bright teeth
smeared with fat, eat corpses, and
female ghouls, embracing the dead and
stinking of flesh that they ate, dance,
swaying their legs on the salty wasteland
in the cremation ground that appears
fearsome, lit by funeral pyres.

A day will come for you to go there when
both blame and fame will remain.  If you don’t
want blame, but want fame, you should utter
good words and remain impartial.  If you are
greatly generous and give elephants with
bright tusks, horses with gold jewels and tall
chariots that are decorated, your fame will
stand here, even after you go to the next one.

Notes:  This is the only poem written by this poet.  This is the only poem written for this leader.

Meanings:  பாறுபட பறைந்த – totally ruined, பன் மாறு மருங்கின் – where there are lots of thorns, வேறு படு குரல வெவ்வாய்க் கூகையொடு – with many sounds of owls with harsh mouths, பிணந்தின் குறுநரி – small fox that eats corpses, நிணம் திகழ் பல்ல – with fat on their bright teeth, பேஎய் மகளிர் பிணம் தழூஉப் பற்றி – female ghouls hug and eat the dead bodies, demon women hug and hold the corpses, விளர் ஊன் தின்ற – ate the white meat, வெம் புலால் மெய்யர் – their bodies stinking of warm flesh, களரி மருங்கில் – in the parched land, கால் பெயர்த்து ஆடி – swaying their legs and dancing, ஈம விளக்கின் – in the cremation light, வெருவரப் பேரும் காடு முன்னினரே – they went to the fierce cremation grounds, நாடு கொண்டோரும் – those who seized countries, those who owned countries, நினக்கும் வருதல் வைகல் – that day will come to you too, அற்றே வசையும் நிற்கும் இசையும் நிற்கும் – at that time blame will stand and fame will stand, அதனால் – so, வசை நீக்கி இசை வேண்டியும் – removing blame and seeking good name, நசை வேண்டாது – without desiring benefits, நன்று மொழிந்தும் – uttering good words without taking sides, நிலவுக் கோட்டுப் பல களிற்றோடு – along with male elephants with bright tusks, பொலம் படைய மா – horses with ornaments, மயங்கிட – together, இழை கிளர் நெடுந்தேர் – tall chariots with bright decorations, இரவலர்க்கு அருகாது கொள் என – giving to those who need with endless generosity, விடுவை ஆயின் – if you give, வெள்ளென – openly, ஆண்டு நீ பெயர்ந்த பின்னும் – even after you go to the upper world, then after you die, ஈண்டு நீடு விளங்கும் நீ எய்திய புகழே – the fame you attained will shine here for long

புறநானூறு 360, பாடியவர்: சங்கவருணர் என்னும் நாகரையர், பாடப்பட்டோன்தந்துமாறன், திணை: காஞ்சி, துறை: பெருங்காஞ்சி
பெரிது ஆராச் சிறு சினத்தர்
சில சொல்லால் பல கேள்வியர்
நுண்ணுணர்வினால் பெருங் கொடையர்
கலுழ் நனையால் தண் தேறலர்
கனி குய்யாற் கொழுந் துவையர்
தாழ் உவந்து தழூஉ மொழியர்
பயன் உறுப்பப் பலர்க்கு ஆற்றி
ஏமமாக இந்நிலம் ஆண்டோர்
சிலரே பெரும கேள் இனி நாளும்
பலரே தகை அஃது அறியாதோரே
அன்னோர் செல்வமும் மன்னி நில்லாது
இன்னும் அற்று அதன் பண்பே அதனால்
நிச்சமும் ஒழுக்கம் முட்டிலை பரிசில்
நச்சுவர் கையின் நிரப்பல் ஓம்புமதி அச்சுவரப்
பாறு இறை கொண்ட பறந்தலை மாறுதகக்
கள்ளி போகிய களரி மருங்கின்
வெள்ளில் நிறுத்த பின்றைக் கள்ளொடு
புல் அகத்து இட்ட சில் அவிழ் வல்சி
புலையன் ஏவப் புல் மேல் அமர்ந்துண்டு
அழல் வாய்ப் புக்க பின்னும்
பலர் வாய்த்து இராஅர் பகுத்து உண்டோரே.

Puranānūru 360, Poet: Sangavarunār Ennum Nākaraiyar sang to Thanthumāran, Thinai: Kānji, Thurai: Perunkānji
Very few kings who have ruled this land
have not eaten much, had anger rarely,
were of few words, listened attentively,
were sensitive and greatly charitable,
gave filtered and unfiltered toddy along
with meat cooked well with spices,
spoke humbly and embraced and protected
others with joy.

Greatness!  Listen to me!  There are many
who don’t understand this.  The riches don’t
last forever.  This is the nature of wealth.
You should live in a righteous manner!  Fill
the hands of those who come in need and protect
them!

Their fame has not flourished, many who do
not share with others and eat, even after seeing
bodies carried on biers to the fearsome, ruined,
salty wasteland filled with kalli trees, placed on a
grass bed and fed a little bit of food along with
toddy at the command of the man who performs
funerary rites, and sent to burn in the pyre.

Notes:   This is the only poem written by this poet.  This is the only poem written for this leader, who was under the control of the Pāndiyan kings.  He was a very rich man.

Meanings:  பெரிது ஆரா – not eating too much, சிறு சினத்தர் – they have very little anger, சில சொல்லால் – are of few words, பல கேள்வியர் – they listen a lot, நுண்ணுணர்வினால் – are of sensitive natures, பெருங்கொடையர் – they are greatly generous, கலுழ் நனையால் – with cloudy toddy, with cloudy liquor, தண் தேறலர் – those who give cool clear toddy, thos who give cool clear liquor, கனி குய்யாற் கொழுந்துவையர் – those who offer fatty meat cooked well with spices, தாழ் உவந்து தழூஉ மொழியர் – they speak humbly and embracing with happiness, பயன் உறுப்பப் பலர்க்கு ஆற்றி – serve many usefully, ஏமமாக – protecting, இந்நிலம் ஆண்டோர் – those who have ruled this land, சிலரே – only very few, பெரும – O lord, கேள் இனி – listen now, நாளும் பலரே தகை அஃது அறியாதோரே – there are many who don’t know to live like that every day, அன்னோர் செல்வமும் மன்னி நில்லாது – their wealth does not stay forever, இன்னும் – still, அற்று அதன் பண்பே – this is the nature of that (wealth), அதனால் – so, நிச்சமும் ஒழுக்கம் – live with righteousness every day, முட்டிலை – do not reduce, பரிசில் நச்சுவர் – those who come desiring gifts, கையின் நிரப்பல் – filling their hands, give them what they need, ஓம்புமதி – please protect, அச்சுவர – causing fear, பாறு இறை கொண்ட – since ruining situation that was there, மாறு தக – suiting the change in the place, பறந்தலை – wasteland, மாறுதக – suiting the change, கள்ளி போகிய களரி மருங்கின் – where cactus/milkweed has grown in the salty land, Prickly pear cactus or Euphorbia Tirucalli, வெள்ளில் நிறுத்த பின்றை – after placing on the bier, கள்ளொடு – along with toddy, புல் அகத்து இட்ட – placed on grass, சில் அவிழ் வல்சி – little rice food, புலையன் ஏவ – at the goading of the man who performs the funerary rites, புல் மேல் அமர்ந்துண்டு – eating that lying on a grass bed, அழல் வாய்ப் புக்க – enter the flame, பின்னும் – even after, பலர் வாய்த்து இராஅர் பகுத்து உண்டோரே – many are there who have not learned to share and eat

புறநானூறு 361, பாடியவர்: கயமனார், பாடப்பட்டோர், திணை, துறை தெரிந்தில
கார் எதிர் உருமின் உரறிக் கல்லென
ஆருயிர்க்கு அலமரும் ஆராக் கூற்றம்
நின் வரவு அஞ்சலன் மாதோ நன் பல
கேள்வி முற்றிய வேள்வி அந்தணர்க்கு
அருங்கலம் நீரொடு சிதறிப் பெருந்தகைத்
தாயின் நன்று பலர்க்கு ஈத்துத்
தெள் நடை மா களிறொடு தன்
அருள் பாடுநர்க்கு நன்கு அருளியும்
உருள் நடைப் பஃறேர் ஒன்னார்க் கொன்று தன்
தாள் சேருநர்க்கு இனிது ஈத்தும்
புரி மாலையர் பாடினிக்குப்
பொலந் தாமரைப் பூம் பாணரொடு
கலந்தளைஇய நீள் இருக்கையால்
பொறையொடு மலிந்த கற்பின் மான் நோக்கின்
வில் என விலங்கிய புருவத்து வல்லென
நல்கின் நாஅஞ்சும் முள் எயிற்று மகளிர்
அல்குல் தாங்கா அசைஇ மெல்லென
கலங்கலந் தேறல் பொலங்கலத்து ஏந்தி
அமிழ்தென மடுப்ப மாந்தி இகழ்விலன்
நில்லா உலகத்து நிலையாமை நீ
சொல்லா வேண்டா தோன்றல் முந்து அறிந்த
முழுது உணர் கேள்வியன் ஆகலின்……………….

………………………………………………………………….விரகினானே.

Puranānūru 361, Poet: Kayamanār, Thinai and Thurai are unknown
O Death!  You roam around for lives,
roaring like loud monsoon thunder,
you who is never sated!
Our lord is not afraid of your arrival.  He
gives to Brahmins who have knowledge
of the Vedas and perform rituals, precious
jewels, pouring water on their hands.  He is
better than a mother.  He has given to many,
elephants and horses with clear gaits.  He has
given with fondness many rolling chariots to
those who sought shelter at his feet, which has
put an end to his enemies.

When he holds lengthy audiences with
bards wearing gold lotus flowers and female
singers with gold garlands, where his women of
great virtue and patience, their eyebrows curved
like arches, teeth sharp like thorns, looks like
those of deer, walking delicately unable to bear
the weight of their waists, pour him clear and
unfiltered toddy from gold vessels, as though
it is divine nectar, he is faultless, and you don’t
have to tell him about the instability of this
world, which does not endure.  He has studied,
……………………… and already knows about it.

Notes:    Kayamanār wrote Puranānūru 254 and 361.   It was the tradition for the donor to pour water when giving alms to Brahmins.  Puranānūru 361, 362, 367 and Pathitruppathu 64 have references to this.

Meanings:  கார் எதிர் – during the monsoons, உருமின் உரறி – roaring like thunder, கல்லென – loudly, ஆருயிர்க்கு அலமரும் – roaming around for precious lives, ஆராக் கூற்றம் – the god of death who is never sated, நின் வரவு அஞ்சலன் – he is not afraid of your arrival, மாதோ – அசை, an expletive, நன் பல கேள்வி முற்றிய – attained great knowledge of the Vedas, வேள்வி அந்தணர்க்கு – to Brahmins who perform rituals, அருங்கலம் நீரொடு சிதறி – gifted precious jewels with water, பெருந்தகை – esteemed man, தாயின் நன்று – better than a mother, பலர்க்கு ஈத்து – gave to many, தெள் நடை மா – horses with clear gaits, களிறொடு – along with male elephants, தன் அருள் பாடுநர்க்கு நன்கு அருளியும் – gave well to those who sing about his graces, உருள் நடைப் பஃறேர் – rolling chariots, ஒன்னார்க் கொன்று – killed enemies, தன் தாள் சேருநர்க்கு – to those who sought his feet, இனிது ஈத்தும் – he gave sweetly, புரி மாலையர் பாடினிக்கு – to the female singer he gave garlands, பொலந்தாமரை – gold lotus blossoms, பூம் – flowers, பாணரொடு – with bards, கலந்தளைஇய நீள் இருக்கையால் – when he is together with them at his great place, பொறையொடு மலிந்த கற்பின் – with patience with great chastity, மான் நோக்கின் – with looks of deer, வில் என விலங்கிய புருவத்து – with eyebrows like bows, வல்லென நல்கின் நா அஞ்சும் – tongue fears, முள் எயிற்று மகளிர் – women with sharp teeth, அல்குல் தாங்கா – unable to bear the weight of their waist, அசைஇ – moving, மெல்லென – delicately, கலங்கலந் தேறல் – toddy cleared from muddied toddy, பொலங்கலத்து ஏந்தி – holding them in gold bowls, அமிழ்தென மடுப்ப – pour as if it were divine nectar, மாந்தி – drink, இகழ்விலன் – he is faultless, நில்லா உலகத்து நிலையாமை நீ சொல்லா வேண்டா – you don’t need to tell him about instability of the world, தோன்றல் – our Lord, முந்து அறிந்த – already knew, முழுது உணர் – fully understanding, கேள்வியன் ஆகலின் விரகினானே – he is learned in knowledge

புறநானூறு 362, பாடியவர்: சிறுவெண்தேரையார், திணை: பொதுவியல், துறை: பெருங்காஞ்சி
ஞாயிற்று அன்ன ஆய் மணி மிடைந்த
மதி உறழ் ஆரம் மார்பில் புரளப்
பலி பெறு முரசம் பாசறைச் சிலைப்பப்
பொழிலகம் பரந்த பெருஞ்செய் ஆடவர்
செருப்புகன்று எடுக்கும் விசய வெண் கொடி
அணங்கு உருத்தன்ன கணங்கொள் தானை
கூற்றத்து அன்ன மாற்றரு முன்பின்
தாக்குரல் காண்பின் அந்தணாளர்
நான்மறை குறித்தன்று அருளாகாமையின்
அறம் குறித்தன்று பொருளாகுதலின்
மருள் தீர்ந்து மயக்கு ஒரீஇக்
கை பெய்த நீர் கடற்பரப்ப
ஆம் இருந்த அடை நல்கிச்
சோறு கொடுத்து மிகப் பெரிதும்
வீறு சான் நன் கலம் வீசி நன்றும்
சிறு வெள் என்பின் நெடு வெண் களரின்
வாய் வன் காக்கை கூகையொடு கூடிப்
பகலும் கூவும் அகலுள் ஆங்கண்
காடு கண் மறைத்த கல்லென் சுற்றமொடு
இல் என்று இல் வயின் பெயர மெல்ல
இடஞ் சிறிது ஒதுங்கல் அஞ்சி
உடம்பொடும் சென்மார் உயர்ந்தோர் நாட்டே.

Puranānūru 362, Poet: Siruventhēraiyār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Perunkānji
On his chest hangs a pearl necklace that looks
like the moon, made with fine gems that resemble
the sun.  Drums that had offerings roar in the war
camp.  Warriors who do great deeds and desire war
have spread around the country, carrying
victorious white flags, looking like fearsome gods.

Brahmins!  Listen to the attacking voices, rising
from huge armies, which is like Death itself.
This is not in your four Vedas, since it is not
about righteousness.  It is not in your Vedas since
it is about materialism.  Bewilderment and confusion
ended, he pours water when he hands gifts to Brahmins
and it runs to the sea.  He gave fertile lands, cooked
rice and precious fine gifts.  Since his house is
filled with noisy relatives who hide the existence
of the cremation ground where harsh-mouthed crows
and owls shriek even in broad daylight and small
white bones are spread, he desires to leave from there,
and thinking that there is too little place in this earth,
he fights so that he can reach the world of the higher ones.

Notes:   This is the only poem written by this poet.  It was the tradition for the donor to pour water when giving alms to Brahmins.  Puranānūru 361, 362, 367 and Pathitruppathu 64 have references to this.

Meanings:  ஞாயிற்று அன்ன- like the sun, ஆய் மணி மிடைந்த – made with fine gems, மதி உறழ் – like the moon, ஆரம் மார்பில் புரள – pearl strand/sandal garland hangs on his chest, பலி பெறு முரசம் பாசறைச் சிலைப்ப – drums that have had offerings roar in the war camp, பொழிலகம் பரந்த – spread all over the country, பெருஞ் செய் ஆடவர் – men who do great deeds, செருப் புகன்று எடுக்கும் – carry desiring war, விசய வெண் கொடி – victorious white flags, அணங்கு உருத்தன்ன – like fearsome gods, கணங்கொள் தானை – huge army, கூற்றத்து அன்ன – like Death, like the god of death, மாற்றரு முன்பின் – with unchanging strength, தாக்குரல் – the attacking voices, காண்பின் அந்தணாளர் – see O Brahmins, நான்மறை குறித்தன்று – this is not mentioned in your four Vedas, அருளாகாமையின் – since it is without grace, அறம் குறித்தன்று பொருளாகுதலின் – it is not mentioned since it is about material wealth, மருள் தீர்ந்து – bewilderment ending, மயக்கு ஒரீஇ – confusion ending, கை பெய்த நீர் – water poured on your hands, கடற் பரப்ப – spread to the sea, ஆம் இருந்த அடை நல்கி – gave fertile agricultural lands, சோறு கொடுத்து – gave rice/food, மிகப் பெரிதும் வீறு சான் நன் கலம் வீசி – gave precious fine gifts, நன்றும் – good, சிறு வெள் என்பின் – small white bones, நெடு வெண் களரின் – vast white saline wasteland, வாய் வன் காக்கை – crows with harsh mouths, கூகையொடு – with owls, கூடிப் பகலும் கூவும் – together cry even during the day, அகலுள் ஆங்கண் – there, காடு கண் மறைத்த கல்லென் சுற்றமொடு – with loud relatives, இல் என்று இல் வயின் பெயர – considering leaving since there is no place, மெல்ல – slowly, இடஞ் சிறிது ஒதுங்கல் அஞ்சி – fearing to stay since there is little space, உடம்பொடும் – with his body, சென்மார் உயர்ந்தோர் நாட்டே – he fights to go to the land of those who are superior (brave warriors)

புறநானூறு 363, பாடியவர்: ஐயாதிச் சிறுவெண்தேரையார், திணை: பொதுவியல், துறை: பெருங்காஞ்சி
இருங்கடல் உடுத்த இப்பெருங்கண் மாநிலம்
உடை இலை நடுவணது இடை பிறர்க்கு இன்றித்
தாமே ஆண்ட ஏமம் காவலர்
இடு திரை மணலினும் பலரே சுடு பிணக்
காடு பதியாகப் போகித் தத்தம்
நாடு பிறர் கொளச் சென்று மாய்ந்தனரே
அதனால் நீயும் கேண்மதி அத்தை வீயாது
உடம்பொடு நின்ற உயிரும் இல்லை
மடங்கல் உண்மை மாயமோ அன்றே
கள்ளி ஏய்ந்த முள்ளியம் புறங்காட்டு
வெள்ளில் போகிய வியலுள் ஆங்கண்
உப்பிலாஅ அவிப் புழுக்கல்
கைக் கொண்டு பிறக்கு நோக்காது
இழிபிறப்பினோன் ஈயப் பெற்று
நிலம் கலனாக விலங்கு பலி மிசையும்
இன்னா வைகல் வாரா முன்னே
செய்ந்நீ முன்னிய வினையே
முந்நீர் வரைப்பகம் முழுதுடன் துறந்தே.

Puranānūru 363, Poet: Aiyāthi Siruventhēraiyār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Perunkānji
Kings who have ruled this huge land surrounded
by the large ocean, without giving even an udai
tree leaf size land for others, are many, more in
numbers than the sand brought to the shores by waves.
Others seizing their land, these kings who ruled have
gone to the cremation grounds, as others took their land.
So you too should listen!  There is no one who has lived
forever.  Death is real!  It is not an illusion!

Do what you intend to do and renounce totally, this world
girded by ocean, before the sad day comes when you will be
carried in a bier to the vast cremation ground filled with
kalli trees with thorns, fed cooked rice without salt that will
be placed on the ground, by a man performing funeral rites,
who, without looking at your corpse, will offer you food.

Meanings:  இருங்கடல் உடுத்த இப்பெருங்கண் மாநிலம் – this huge land surrounded by the large/dark ocean, உடை இலை – umbrella thorn tree leaves,  நடுவணது – in the middle,  இடை பிறர்க்கு இன்றி – without space for others, தாமே ஆண்ட – ruled themselves, ஏமம் காவலர் – protected and ruled, இடு திரை மணலினும் பலரே – more than the sands brought by the waves, சுடு பிணக் காடு பதியாகப் போகி – reached the cremation ground, தத்தம் நாடு பிறர் கொள – others seizing their land, சென்று மாய்ந்தனரே – they died, அதனால் நீயும் கேண்மதி – so you listen, அத்தை வீயாது உடம்பொடு நின்ற உயிரும் இல்லை – there is nobody who lived with their bodies forever, மடங்கல் உண்மை – death is certain, மாயமோ அன்றே – that is not a trick, கள்ளி ஏய்ந்த முள்ளியம் புறங்காட்டு – in the wasteland with cactus with thorns, Prickly pear cactus or Euphorbia Tirucalli, வெள்ளில் போகிய – went on a bier, வியலுள் ஆங்கண் – in the wide place, உப்பிலாஅ அவிப் புழுக்கல் – food/rice cooked without salt, கைக் கொண்டு – with his hand, பிறக்கு நோக்காது – not seeing the corpse, இழி பிறப்பினோன் – a man of descending birth, a man of low birth – Please read the section ‘Low Status’ in the chapter ‘Key Information and Historical References’ for information, ஈயப் பெற்று – given, நிலம் கலனாக – the land as a bowl, விலங்கு பலி மிசையும் – accepting food that is offered, இன்னா வைகல் வாரா முன்னே – before the sad day comes, செய்ந் நீ முன்னிய வினையே – do what you have thought about, முந்நீர் வரைப்பகம் முழுதுடன் துறந்தே – abandoning this earth covered with the ocean

Meanings:  இருங்கடல் உடுத்த இப்பெருங்கண் மாநிலம் – this huge land surrounded by the large/dark ocean, உடை இலை – umbrella thorn tree leaves,  நடுவணது – in the middle,  இடை பிறர்க்கு இன்றி – without space for others, தாமே ஆண்ட – ruled themselves, ஏமம் காவலர் – protected and ruled, இடு திரை மணலினும் பலரே – more than the sands brought by the waves, சுடு பிணக் காடு பதியாகப் போகி – reached the cremation ground, தத்தம் நாடு பிறர் கொள – others seizing their land, சென்று மாய்ந்தனரே – they died, அதனால் நீயும் கேண்மதி – so you listen, அத்தை வீயாது உடம்பொடு நின்ற உயிரும் இல்லை – there is nobody who lived with their bodies forever, மடங்கல் உண்மை – death is certain, மாயமோ அன்றே – that is not a trick, கள்ளி ஏய்ந்த முள்ளியம் புறங்காட்டு – in the wasteland with cactus with thorns, Prickly pear cactus or Euphorbia Tirucalli, வெள்ளில் போகிய – went on a bier, வியலுள் ஆங்கண் – in the wide place, உப்பிலாஅ அவிப் புழுக்கல் – food/rice cooked without salt, கைக் கொண்டு – with his hand, பிறக்கு நோக்காது – not seeing the corpse, இழி பிறப்பினோன் – a man of descending birth, a man of low birth – Please read the section ‘Low Status’ in the chapter ‘Key Information and Historical References’ for information, ஈயப் பெற்று – given, நிலம் கலனாக – the land as a bowl, விலங்கு பலி மிசையும் – accepting food that is offered, இன்னா வைகல் வாரா முன்னே – before the sad day comes, செய்ந் நீ முன்னிய வினையே – do what you have thought about, முந்நீர் வரைப்பகம் முழுதுடன் துறந்தே – abandoning this earth covered with the ocean

புறநானூறு 364, பாடியவர்: கூகைக் கோழியார், திணை: பொதுவியல், துறை: பெருங்காஞ்சி
வாடா மாலை பாடினி அணியப்
பாணன் சென்னிக் கேணி பூவா
எரி மருள் தாமரைப் பெருமலர் தயங்க
மை விடை இரும் போத்துச் செந்தீச் சேர்த்திக்
காயங் கனிந்த கண்ணகன் கொழுங் குறை
நறவுண் செவ்வாய் நாத்திறம் பெயர்ப்ப
உண்டும் தின்றும் இரப்போர்க்கு ஈந்தும்
மகிழ்கம் வம்மோ மறப்போரோயே
அரியவாகலும் உரிய பெரும
நிலம் பக வீழ்ந்த அலங்கல் பல் வேர்
முதுமரப் பொத்தின் கதுமென இயம்பும்
கூகைக் கோழி ஆனாத்
தாழிய பெரும் காடு எய்திய ஞான்றே.

Puranānūru 364, Poet: Kookai Kōliyār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Perunkānji
Come on!  Let us be happy, O warrior who goes to
fierce battles!  Let us give an unfading gold garland
to the female singer, give a flame-like, gold lotus flower
that does not grow in a pond for the bard to wear on his
head, kill a black male sheep and roast it in red flame
with spices and serve big pieces of fatty meat
and eat them, turning our tongues on their sides,
and reddening our mouths with liquor.

O Lord, all this will be hard to have on the day we go
to the vast burial ground with urns, where an owl hoots
constantly from the hollow of an ancient tree with
many roots that drape down and split the ground and
sway in the wind!

Notes:  This is the only poem written by this poet.  The poet’s name is a pseudonym taken from key words in the poem (செம்புலப் பெயனீரார் – குறுந்தொகை 40, அணிலாடு முன்றிலார் – குறுந்தொகை 41, நெடுவெண்ணிலவினார் – குறுந்தொகை 47, மீனெறி தூண்டிலார் – குறுந்தொகை 54, விட்டகுதிரையார் – குறுந்தொகை 74, ஓர் ஏர் உழவனார் – குறுந்தொகை 131, கல்பொரு சிறுநுரையார் – குறுந்தொகை 290, குப்பைக்கோழியார் – குறுந்தொகை 305, கவை மகனார் – குறுந்தொகை 324, வில்லகவிரலினார் – குறுந்தொகை 370, கங்குல் வெள்ளத்தார்- குறுந்தொகை 387, தனிமகனார் – நற்றிணை 153, புறநானூறு 364 – கூகைக் கோழியார்).

Meanings:  வாடா மாலை – an unfading garland, a gold garland, பாடினி அணிய – for the female musician to wear, பாணன் சென்னி – on the bard’s head, கேணி பூவா – not blossoming in a pond, a gold flower, எரி மருள் தாமரைப் பெரு மலர் – flame-like huge lotus flowers, தயங்க – bright, splendid, மை விடை இரும் போத்து – dark male sheep, செந்தீச் சேர்த்தி – roast in red flame, காயங் கனிந்த – curry with hot spices, கண்ணகன் கொழுங்குறை – big pieces of fatty meat, நறவுண் செவ்வாய் – red mouth drinking toddy/liquor, நாத்திறம் பெயர்ப்ப உண்டும் தின்றும் – eating with the tongues turning on their sides, இரப்போர்க்கு ஈந்தும் – giving to those in need, மகிழ்கம் வம்மோ – come! let’s be happy, மறப் போரோயே – O you who fights in brave battles, அரியவாகலும் உரிய பெரும – it will become hard O Lord, நிலம் பக வீழ்ந்த அலங்கல் பல் வேர் முது மரப் பொத்தின் – from the hollow of a tree from a banyan tree with roots falling splitting the earth and shaking, கதுமென இயம்பும் கூகைக்கோழி – owl/female owl which cries loudly, ஆனா – endlessly, continuously, தாழிய பெரும் காடு எய்திய ஞான்றே – when reaching the huge forest with cremation urns

புறநானூறு 365, பாடியவர்: மார்க்கண்டேயனார், திணை: பொதுவியல், துறை: பெருங்காஞ்சி
மயங்கு இருங்கருவிய விசும்பு முகனாக
இயங்கிய இரு சுடர் கண் எனப் பெயரிய
வளியிடை வழங்கா வழக்கரு நீத்தம்
வயிரக் குறட்டின் வயங்கு மணி ஆரத்து
பொன்னந் திகிரி முன் சமத்து உருட்டிப்
பொருநர்க் காணாச் செருமிகு முன்பின்
முன்னோர் செல்லவும் செல்லாது இன்னும்
விலை நலப் பெண்டிரின் பலர் மீக் கூற
உள்ளேன் வாழியர் யான் எனப் பன் மாண்
நிலமகள் அழுத காஞ்சியும்
உண்டென உரைப்பரால் உணர்ந்திசினோரே.

Puranānūru 365, Poet: Mārkandēyanār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Perunkānji
The virtuous earth goddess cries, her face sad
like the dark sky bearing clouds with thunder
and lightning, her eyes like two bright moving
spheres, and her words are,
“I do not pass away like former kings, their power
so immense they had no enemies to fight with,
as they rolled their gold chariot wheels with hubs
of diamond and spokes of bright gems over the
expanse so difficult to cross where even the moving
winds don’t go, and I remain here like the women
who sell their beauty, while many praise me!”
Those aware say that there is kānji melody.

Notes:  This is the only poem written by this poet.  Kānji melody was used to heal wounds as seen in Puranānūru 296.

Meanings:  மயங்கு – combined, mixed, இருங்கருவிய – dark clouds with lightning and thunder, விசும்பு – sky, முகனாக – face, இயங்கிய இரு சுடர் கண் என – eyes functioned like two bright spheres – the sun and the moon, பெயரிய வளியிடை – between the moving winds, வழங்கா வழக்கரு நீத்தம் – over the expanse that is difficult to cross, over the ocean-like expanse that is difficult to cross, வயிரக் குறட்டின் – of diamond hubs, வயங்கு மணி ஆரத்து – wheel spokes with bright gems, பொன்னந் திகிரி – golden wheels, முன் சமத்து உருட்டி – rolled it to the battlefields, பொருநர்க் காணா – not seeing enemies, செரு – battles, மிகு – very, முன்பின் – strong, முன்னோர் – ancestor kings, செல்லவும் செல்லாது – not going, இன்னும் விலை நலப் பெண்டிரின் பலர் மீக் கூற உள்ளேன் – I am still here like women who sell their virtue and whose beauty is praised, வாழியர் யான் – may I live long, என – thus, பன் மாண் – great esteem, நிலமகள் அழுத – the earth goddess weeps, the earth mother weeps, காஞ்சியும் உண்டென – that there are the Kānji odes, உரைப்பரால் உணர்ந்திசினோரே – they who are aware say that

புறநானூறு 366, பாடியவர்: கோதமனார், திணை: பொதுவியல், துறை: பெருங்காஞ்சி பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
விழுக் கடிப்பு அறைந்த முழுக் குரல் முரசம்
ஒழுக்கு உடை மருங்கின் ஒருமொழித்தாக
அரவு எறி உருமின் உரறுபு சிலைப்ப
ஒருதாமாகிய பெருமையோரும்
தம் புகழ் நிறீஇச் சென்று மாய்ந்தனரே
அதனால் அறிவோன் மகனே மறவோர் செம்மால்
நின்னொன்று உரைப்பக் கேண்மதி
நின் ஊற்றம் பிறர் அறியாது
பிறர் கூறிய மொழி தெரியா
ஞாயிற்று எல்லை ஆள் வினைக்கு உதவி
இரவின் எல்லை வருவது நாடி
உரை . . . . . . . . . . .
உழவொழி பெரும் பகடு அழி தின்றாங்குச்
செங்கண் மகளிரொடு சிறு துனி அளைஇ
அம் கள் தேறல் ஆய் கலத்து உகுப்ப
கெடல் அருந் திருவ உண்மோ . . . . .
மடை வேண்டுநர்க்கு அடை அருகாது
அவிழ் வேண்டுநர்க்கு இடை அருளி
விடை வீழ்த்துச் சூடு கிழிப்ப
நீர்நிலை பெருத்த வார் மணல் அடை கரைக்
காவு தோறு இழைத்த வெறி அயர் களத்தின்
இடங்கெடத் தொகுத்த விடையின்
மடங்கல் உண்மை மாயமோ அன்றே.

Puranānūru 366, Poet: Kōthamanār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Perunkānji – Parts of this poem are missing
Son of a righteous man!  Leader to warriors!  Listen
to what I have to say!
Great men with pride whose royal drums were struck
with short, thick sticks, creating sounds like that of
thunder that kills snakes, who commanded warriors,
even though they had established their fame, died.

Don’t reveal your strength to others.  Listen to what
others have to say.  Help those who work during the
day in sunlight and counsel your warriors at night.
Just like a massive ox that chews hay after plowing,
play with your women with lovely red eyes, as they
pour fine filtered toddy into a lovely vessel, O lord of
endless wealth!

Killing a male goat and tearing off its roasted meat,
serving it on leaves to those who are hungry along
with boiled rice, you should eat after that.
Like goats kept for veriyāttam dance rituals that fill
all the spaces in the groves along the long, sandy
shores of ponds, death is real, not an illusion!

Notes:    This is the only poem written by this poet.  There is a convention that thunder ruins and kills snakes.  Akanānūru 68, 92, 119, 182, 202, 274, 323, 328, Kalithokai 45, 113, Kurunthokai 158, 190, 268, 391 and Natrinai 37, 51, 114, 129, 238, 255, 264, 347, 383, Puranānūru 17, 37, 58, 126, 211, 366 and 369 have similar descriptions of thunder ruining or killing snakes.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  விழுக் கடிப்பு – thick short sticks, அறைந்த – hit, முழுக் குரல் முரசம் – loud sounding drums, ஒழுக்கு உடை மருங்கின் – amidst those who have martial discipline, ஒருமொழித்தாக – commanding, அரவு எறி உருமின் – like thunder that attacks snakes, உரறுபு சிலைப்ப – roars loudly, ஒருதாமாகிய பெருமையோரும் தம் புகழ் நிறீஇச் சென்று மாய்ந்தனரே – even great people with pride who established their fame died, அதனால் – so, அறிவோன் மகனே – O son of a just king, மறவோர் செம்மால் – O leader to warriors, நின்னொன்று உரைப்பக் கேண்மதி – listen to what I say, நின் ஊற்றம் பிறர் அறியாது – others not knowing your strength, பிறர் கூறிய மொழி தெரியா – understand what others say, ஞாயிற்று எல்லை ஆள் வினைக்கு உதவி – help those who work in the day with the sun, இரவின் எல்லை வருவது நாடி உரை – advice your warriors at night. . . . . . . . . . . உழவொழி பெரும் பகடு அழிதின்றாங்கு – like a huge ox that eats after finishing its plowing chores, செங்கண் மகளிரொடு – with women with red eyes, சிறு துனி அளைஇ – play with them a little, அம் கள் தேறல் – beautiful clear toddy, ஆய் கலத்து உகுப்ப – pouring into a lovely bowl , கெடல் அருந் திருவ – wealthy man who is faultless, உண்மோ – eat,. . . . . . .மடை வேண்டுநர்க்கு – to those who want food, அடை அருகாது – serving on leaves, அவிழ் வேண்டுநர்க்கு இடை அருளி – give to those who want cooked rice, விடை வீழ்த்து – killed goats, சூடு கிழிப்ப – tear the roasted meat, நீர்நிலை பெருத்த – ponds full of water, வார் மணல் அடைகரைக் காவு தோறும் – in all the groves near the long stretches of sandy shores, இழைத்த வெறி அயர் களத்தின் இடங் – places set up for veriyāttam rituals, கெடத் தொகுத்த விடையின் – filled with goats with no space. . . . . . . . மடங்கல் உண்மை – death is certain, மாயமோ அன்றே – it is not an illusion

புறநானூறு 367, பாடியவர்: ஔவையார், திணை: பாடாண், துறை: வாழ்த்தியல்
நாகத்தன்ன பாகார் மண்டிலம்
தமவே ஆயினும் தம்மொடு செல்லா
வேற்றோர் ஆயினும் நோற்றோர்க்கு ஒழியும்
ஏற்ற பார்ப்பார்க்கு ஈர்ங்கை நிறையப்
பூவும் பொன்னும் புனல் படச் சொரிந்து
பாசிழை மகளிர் பொலங்கலத்து ஏந்திய
நார் அரி தேறல் மாந்தி மகிழ் சிறந்து
இரவலர்க்கு அருங்கலம் அருகாது வீசி
வாழ்தல் வேண்டும் இவண் வரைந்த வைகல்
வாழச் செய்த நல்வினை அல்லது
ஆழுங் காலைப் புணை பிறிது இல்லை
ஒன்று புரிந்து அடங்கிய இரு பிறப்பாளர்
முத்தீப் புரையக் காண்தக இருந்த
கொற்ற வெண்குடைக் கொடித் தேர் வேந்திர்
யான் அறி அளவையோ இவ்வே வானத்து
வயங்கித் தோன்றும் மீனினும் இம்மெனப்
பரந்து இயங்கும் மா மழை உறையினும்
உயர்ந்து மேந்தோன்றிப் பொலிக நும் நாளே.

புறநானூறு 367, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோர்: சோழன் இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி, பாண்டியன் கானப்பேரெயில் கடந்த உக்கிரப் பெருவழுதி, சேரமான் மாவெங்கோ, திணை: பாடாண், துறை: வாழ்த்தியல்
நாகத்தன்ன பாகார் மண்டிலம்
தமவே ஆயினும் தம்மொடு செல்லா
வேற்றோர் ஆயினும் நோற்றோர்க்கு ஒழியும்
ஏற்ற பார்ப்பார்க்கு ஈர்ங்கை நிறையப்
பூவும் பொன்னும் புனல் படச் சொரிந்து
பாசிழை மகளிர் பொலங்கலத்து ஏந்திய
நார் அரி தேறல் மாந்தி மகிழ் சிறந்து
இரவலர்க்கு அருங்கலம் அருகாது வீசி
வாழ்தல் வேண்டும் இவண் வரைந்த வைகல்
வாழச் செய்த நல்வினை அல்லது
ஆழுங் காலைப் புணை பிறிது இல்லை
ஒன்று புரிந்து அடங்கிய இரு பிறப்பாளர்
முத்தீப் புரையக் காண்தக இருந்த
கொற்ற வெண்குடைக் கொடித் தேர் வேந்திர்
யான் அறி அளவையோ இவ்வே வானத்து
வயங்கித் தோன்றும் மீனினும் இம்மெனப்
பரந்து இயங்கும் மா மழை உறையினும்
உயர்ந்து மேந்தோன்றிப் பொலிக நும் நாளே.

Puranānūru 367, Poet: Avvaiyār sang to Chōlan Rāsasooyam Vētta Perunarkilli, Chēramān Māvenkō and Pāndiyan Kānapēreyil Kadantha Ukkira Peruvaluthi, Thinai: Pādān, Thurai: Vālthiyal
Even if their land is sweet like the heavens,
they cannot take it with them.  It will go to
mighty men, even if they are strangers.
To Bahmins who come in need with wet hands,
give flowers and gold, pouring water.  Drink
fiber filtered toddy served in golden vessels
by women wearing fine jewels, and give precious
treasures to those who come for help.  You should
live through the days allotted for you here.
When you die, the good deeds that you have done
will be the only raft, nothing else!

You kings who ride in chariots with flags and own
victorious white umbrellas, beautiful to behold
like the three flames of the twice-born Brahmins
who have subdued their senses through their will!
This is what I understand!  May your living days
be splendid!  May they be brighter than the stars
in the sky!  May they be more than the raindrops
from the dark thundering clouds!

Notes:   Chōlan Rāsasooyam Vētta Perunarkilli, Chēramān Māvenkō and Pāndiyan Kānapēreyil Kadantha Ukkira Peruvaluthi were great friends.  Avvaiyār sang to the three of them here.  It was the tradition for the donor to pour water when giving alms to Brahmins.  Puranānūru 361, 362, 367 and Pathitruppathu 64 have references to this.   Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  நாகத்து அன்ன பாகார் மண்டிலம் தமவே ஆயினும் – even if the world is sweet like the heavens is theirs, தம்மொடு செல்லா – they don’t go with them, வேற்றோர் ஆயினும் – even if they are strangers, நோற்றோர்க்கு ஒழியும் – it will go to mighty men, ஏற்ற பார்ப்பார்க்கு ஈர்ங்கை நிறைய – to fitting Brahmins with wet hands full, பூவும் பொன்னும் புனல் படச் சொரிந்து – give flowers and gold pouring water, பாசிழை மகளிர் – women wearing fine jewels, பொலங்கலத்து ஏந்திய நார் அரி தேறல் – fiber filtered toddy in gold bowls (fiber – பன்னாடை, the cloth-like fibrous piece covering the base of coconut leaf stems), மாந்தி மகிழ் சிறந்து – drink and be happy, இரவலர்க்கு அருங்கலம் அருகாது வீசி வாழ்தல் வேண்டும் – give precious wealth to those who come in need and live, இவண் வரைந்த வைகல் வாழச் செய்த நல்வினை – good actions done here with the days given to you, அல்லது ஆழுங் காலை – when you die, புணை பிறிது இல்லை – there is nothing else as a raft, ஒன்று புரிந்து அடங்கிய இரு பிறப்பாளர் முத்தீப் புரைய – like the ritual flames of twice born Brahmins who have controlled their senses, காண்தக இருந்த – beautiful to behold, கொற்ற வெண்குடைக் கொடித் தேர் வேந்திர் – kings with chariots with victorious white umbrellas and banners, யான் அறி அளவையோ இவ்வே – this is what I understand, வானத்து வயங்கித் தோன்றும் மீனினும் – more than the bright stars that appear in the sky, இம்மெனப் பரந்து இயங்கும் மா மழை உறையினும் உயர்ந்து – higher in numbers than the raindrops that fall from dark thundering clouds, மேந் தோன்றிப் பொலிக நும் நாளே – may your days be splendid

புறநானூறு 368, பாடியவர்: கழாத்தலையார், பாடப்பட்டோன்: சேரமான் குடக்கோ நெடுஞ்சேரலாதன், திணை: வாகை, துறை: மறக்கள வழி
களிறு முகந்து பெயர்குவம் எனினே
ஒளிறு மழை தவிர்க்கும் குன்றம் போலக்
கைம்மா எல்லாம் கணையிடத் தொலைந்தன
கொடுஞ்சி நெடுந்தேர் முகக்குவம் எனினே
கடும் பரி நன்மான் வாங்கு வயின் ஒல்கி
நெடும் பீடு அழிந்து நிலம் சேர்ந்தனவே
கொய் சுவல் புரவி முகக்குவம் எனினே
மெய் நிறைந்த வடுவொடு பெரும் பிறிதாகி
வளி வழக் கறுத்த வங்கம் போலக்
குருதியம் பெரும் புனல் கூர்ந்தனவே ஆங்க
முகவை இன்மையின் உகவை இன்றி
இரப்போர் இரங்கும் இன்னா வியன் களத்து
ஆள் அழிப் படுத்த வாளேர் உழவ
கடாஅ யானைக் கால் வழியன்ன என்
தடாரித் தெண் கண் தெளிர்ப்ப வொற்றிப்
பாடி வந்த தெல்லாம் கோடியர்
முழவு மருள் திருமணி மிடைந்த நின்
அரவுறழ் ஆரம் முகக்குவம் எனவே.

Puranānūru 368, Poet Kalāthalaiyār sang to Chēramān Kudakkō Nedunchēralāthan, Thinai: Vākai, Thurai: Marakkala Vali
If I think that I should get an elephant and leave,
the elephants with trunks, large like mountains
that block clouds, have fallen to arrows.  If I
think that I should get a chariot, pulled by swift
horses through curved paths, they have collapsed
on the ground, their beauty ruined.  If I think that
I should get horses with trimmed tufts, they are
lying on streams of blood, like ships that are stuck
without wind.

Since there is nothing to get, those in need struggle
with sorrow in the huge battlefield.  O King whose
sword is a plow to you with which you kill men, I sang
and beat rhythms on the clear eye of my thadāri drum
which is like the footprint of an elephant in rut,
so that I may take the necklace with gems, hanging
like a snake on your shoulders, as big as the mulavu
drums of dances.

Notes:  Puranānūru poems 62, 63 and 368 were written for Chēramān Kudakkō Nedunchēralāthan.   Poet Kalāthalaiyār wrote Puranānūru 62, 65, 270, 288, 289 and 368.

Meanings:  களிறு முகந்து பெயர்குவம் எனினே – if I think that I should get a male elephant and leave, ஒளிறு மழை தவிர்க்கும் குன்றம் போல – like mountains that block the bright clouds, கைம்மா எல்லாம் கணையிடத் தொலைந்தன – the elephants with trunks are all lost to arrows, கொடுஞ்சி நெடுந்தேர் முகக்குவம் எனினே – if I think that I should get a chariot, கடும் பரி நன்மான் வாங்கு வயின் ஒல்கி – since the swift horses went on curved paths, நெடும் பீடு அழிந்து நிலம் சேர்ந்தனவே – they lost their beauty and fell on the land, கொய் சுவல் புரவி முகக்குவம் எனினே – if I think that I should get horses with trimmed tufts, மெய் நிறைந்த வடுவொடு – with wounds all over their bodies, பெரும் பிறிதாகி – attained death, வளி வழக் கறுத்த வங்கம் போல – like ships that are stuck without wind, குருதியம் பெரும் புனல் கூர்ந்தனவே – lying in great numbers in streams of blood, ஆங்க முகவை இன்மையின் – since there is nothing to get, உகவை இன்றி – without happiness, இரப்போர் இரங்கும் இன்னா வியன் களத்து – those in need struggle in the wide battlefield with sorrow, ஆள் அழிப்படுத்த – to crush/remove bodies, வாளேர் உழவ – Plowman with sword as your plow கடாஅ யானைக் கால் வழியன்ன – like the footprints of an elephant in rut, என் தடாரித் தெண் கண் தெளிர்ப்ப – my thadāri drums with clear eyes to roar, வொற்றி – struck, பாடி வந்த தெல்லாம் – and sang and came, கோடியர் முழவு மருள் – like the drums of dancers/drummers, திருமணி மிடைந்த – made with gems, நின் அரவுறழ் ஆரம் முகக்குவம் எனவே – to take the pearl stand hanging like a snake

புறநானூறு 369, பாடியவர்: பரணர், பாடப்பட்டோன்: சேரமான் கடலோட்டிய வெல்கெழு குட்டுவன், திணை: வாகை, துறை: மறக்கள வழி, ஏர்க்கள உருவகம்
இருப்பு முகம் செறிந்த ஏந்து எழில் மருப்பின்
கருங்கை யானை கொண்மூவாக
நீண் மொழி மறவர் எறிவனர் உயர்த்த
வாள் மின் ஆக வயங்கு கடிப்பு அமைந்த
குருதிப் பலிய முரசு முழக்கு ஆக
அரசு அராப் பனிக்கும் அணங்குறு பொழுதின்
வெவ்விசைப் புரவி வீசு வளி ஆக
விசைப்புறு வல் வில் வீங்கு நாண் உகைத்த
கணைத் துளி பொழிந்த கண்ணகன் கிடக்கை
ஈரச் செறுவயின் தேர் ஏர் ஆக
விடியல் புக்கு நெடிய நீட்டி நின்
செருப்படை மிளிர்ந்த திருத்துறு பைஞ் சால்
பிடித்தெறி வெள் வேல் கணையமொடு வித்தி
விழுத்தலை சாய்த்த வெருவரு பைங்கூழ்ப்
பேய் மகள் பற்றிய பிணம் பிறங்கு பல் போர்பு
கண நரியோடு கழுது களம் படுப்பப்
பூதங் காப்பப் பொலி களந் தழீஇப்
பாடுநர்க்கு இருந்த பீடுடையாள
தேய்வை வெண் காழ் புரையும் விசி பிணி
வேய்வை காணா விருந்தின் போர்வை
அரிக்குரல் தடாரி உருப்ப ஒற்றிப்
பாடி வந்திசின் பெரும பாடான்று
எழிலி தோயும் இமிழிசை அருவிப்
பொன்னுடை நெடுங்கோட்டு இமையத்தன்ன
ஓடை நுதல ஒல்குதல் அறியாத்
துடியடிக் குழவிய பிடியிடை மிடைந்த
வேழ முகவை நல்குமதி
தாழா ஈகைத் தகை வெய்யோயே.

Puranānūru 369, Poet Paranar sang to Chēramān Kadalōttiya Velkelu Kuttuvan, Thinai: Vākai, Thurai: Marakkala Vali, Ērkala Uruvakam
The elephants, with iron tips on their lifted pretty tusks,
appear like clouds; lifted swords of warriors who took their
oaths appear like lightning; drums that have received
offerings with their flourishing drumsticks that roar
are like thunder that makes kings and snakes to tremble;
fast horses are like wind; arrows released by mighty
bows that can deliver swiftly are like rain and chariots
lying in the blood-drenched field are like plows.

Arriving at dawn, the field has been furrowed and turned
over by your weapons of battle, and white spears and
clubs of enemies were seized and planted.  The fierce
crop of handsome heads bend low, surrounded by female
ghouls holding the corpses.  Packs of foxes and ghouls
swarm the tall heaps of dead bodies while goblins take up
the task of guarding the place.

O Magnificence who listens to the songs of war bards!
One who desires fame for your endless generosity!
I came to you with my thadāri drum with sharp tones,
as flawless as a white sandal stick that is reduced.
Lord, give me a gift of bull elephants  along with their
cows and calves, with their feet like thudi drums,
bulls that will never tire, that wear gold ornaments
on their foreheads, resembling Himalayas with tall
summits of gold which rise up to touch the clouds,
where waterfalls roar.

Notes:   This is the only poem written for this king.  Poet Parananar wrote Puranānūru poems 4, 63, 141, 142, 144, 145, 336, 341, 343, 348, 352, 354 and 369.  There is a convention that thunder ruins and kills snakes.  Akanānūru 68, 92, 119, 182, 202, 274, 323, 328, Kalithokai 45, 113, Kurunthokai 158, 190, 268, 391 and Natrinai 37, 51, 114, 129, 238, 255, 264, 347, 383, Puranānūru 17, 37, 58, 126, 211, 366 and 369 have similar descriptions of thunder ruining or killing snakes.

Meanings:  இருப்பு முகம் செறிந்த – with tight iron tips, ஏந்து எழில் மருப்பின் – with lifted pretty tusks, கருங்கை யானை கொண்மூவாக – elephants with black trunks as clouds, நீண் மொழி மறவர் எறிவனர் – warriors who swear oaths as they attack, உயர்த்த வாள் – lifted swords, மின் ஆக – like lightning, வயங்கு கடிப்பு அமைந்த – with flourishing drumsticks, with glowing short sticks, குருதிப் பலிய முரசு முழக்கு ஆக – the royal drums that received blood offerings as thunder, அரசு அராப் பனிக்கும் – makes kings and snakes tremble, அணங்குறு பொழுதின் – during fierce times, வெவ் விசை புரவி வீசு வளி ஆக – swift horses as wind, விசைப்புறு வல் வில் – rapid strong bows, வீங்கு நாண் உகைத்த கணைத் துளி – arrows rained from the tight strings, பொழிந்த – shot, கண்ணகன் கிடக்கை ஈரச் செறு வயின் – in the wet wide battlefield, தேர் ஏர் ஆக – chariots as plows, விடியல் புக்கு – entering at dawn, நெடிய – long, நீட்டி – stretching, நின் செருப்படை – your battle weapons, மிளிர்ந்த திருத்துறு – turned upside down,  பைஞ் சால் – fresh trenches, fresh furrows, பிடித்து எறி – held and thrown, வெள் வேல் – bright spears, கணையமொடு – with clubs, வித்தி – seeded, planted, விழுத்தலை – fallen heads, சாய்த்த – ruined, leaning, வெருவரு – fierce, பைங்கூழ் – green plants (dead bodies), பேய் மகள் – female ghoul, பற்றிய பிணம் – held corpses, பிறங்கு – tall, பல் போர்பு – many heaps, கண நரியோடு – along with packs of foxes, கழுது களம் படுப்ப – evil spirits/ghouls take the battlefield, பூதங் காப்ப – protected by goblins, பொலி களந்தழீஇ – field with heaps (of dead bodies), பாடுநர்க்கு இருந்த பீடுடையாள – O proud man who listens to war bards singing, தேய்வை வெண் காழ் புரையும் – like white sandal that has been rubbed and reduced, விசி பிணி வேய்வை – tightly tied, காணா விருந்தின் – with a faultless new, போர்வை – cover, அரிக்குரல் தடாரி உருப்ப ஒற்றி – beating my thadāri drum with sharp tones, beating my thadāri drum with rhythmic sounds, பாடி வந்திசின் பெரும – I came here singing your Greatness, பாடான்று – with uproar, எழிலி தோயும் – clouds rubbing, இமிழிசை அருவி – waterfalls with musical sounds, பொன்னுடை – with gold, நெடுங்கோட்டு இமையத்தன்ன – like the Himalayas with tall peaks, ஓடை நுதல – with foreheads with ornaments, ஒல்குதல் அறியா – not knowing tiring, துடி அடி – feet like the thudi drums, குழவிய பிடியிடை – females and calves, மிடைந்த – filled, வேழ – with bull elephants,  முகவை நல்குமதி – please gift me gifts, தாழா ஈகைத் தகை வெய்யோயே – O you who desires fame because of your endless charity

புறநானூறு 370, பாடியவர்: ஊன்பொதி பசுங்குடையார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் செருப்பாழி எறிந்த இளஞ்சேட் சென்னி, திணை: வாகை, துறை: மறக்கள வழி, ஏர்க்கள உருவகம்
வள்ளியோர்க் காணா துய் திறன் உள்ளி
நாரும் போழும் செய்து ஊண் பெறா அது
பசி தினத் திரங்கிய இரும் பேர் ஒக்கற்கு
ஆர் பதம் கண்ணென மாதிரம் துழைஇ
வேர் உழந்து உலறி மருங்கு செத்து ஒழிய வந்து
அத்தக் குடிஞைத் துடி மருள் தீங்குரல்
உழுஞ்சில் அம் கவட்டிடை இருந்த பருந்தின்
பெடை பயிர் குரலொடு இசைக்கும் ஆங்கண்
கழை காய்ந்து உலறிய வறங்கூர் நீள் இடை
வரி மரல் திரங்கிய கானம் பிற்படப்
பழு மரம் உள்ளிய பறவை போல
ஒண் படை மாரி வீழ் கனி பெய்தெனத்
துவைத்து எழு குருதி நில மிசைப் பரப்ப
விளைந்த செழுங்குரல் அரிந்து கால் குவித்துப்
படு பிணப் பல் போர்பு அழிய வாங்கி
எருது களிறாக வாள் மடல் ஓச்சி
அதரி திரித்த ஆள் உகு கடாவின்
அகன் கண் தடாரி தெளிர்ப்ப ஒற்றி
வெந்திறல் வியன் களம் பொலிக என்று ஏத்தி
இருப்பு முகம் செறித்த ஏந்து எழில் மருப்பின்
வரை மருள் முகவைக்கு வந்தனென் பெரும
வடி நவில் எஃகம் பாய்ந்தெனக் கிடந்த
தொடியுடைத் தடக்கை ஓச்சி வெருவார்
இனத்து அடி விராய வரிக் குடர் அடைச்சி
அழுகுரல் பேய்மகள் அயரக் கழுகொடு
செஞ்செவி எருவை திரிதரும்
அஞ்சு வரு கிடக்கைய களங் கிழவோயே.

Puranānūru 370, Poet: Oonpothi Padunkudaiyār sang to Chōlan Cheruppāli Erintha Ilanchētchenni, Thinai: Vākai, Thurai: Ērkala Uruvakam
Not seeing generous donors, I try to think of how
I can escape from poverty.  I carry fiber and soft
shoots of palmyra to eat, and search in all directions,
trying to find a way to feed my large family whose
stomachs are distressed without food.   I have come
sweating and dried out.

I have left behind the wilderness where an owl
hoots as harsh as a thudi drum, a kite perched
on a forked vākai tree branch calls out for his
mate, bamboos have dried and withered near the
long paths, and striped hemp plants are parched.

I have come like a bird that seeks out a fruit
tree.  I have come to the field where blood rises
and spreads on the ground since bright weapons
have rained down.  Lifted swords are like palmyra
whips, and elephants that thresh and reduce the
piles of corpses are like bulls that thresh
clusters of curved grain that are cut and heaped.

Beating out clear rhythms on my large-eyed thadāri
drum and singing praises on the huge field with intense
valor, I have come to you to win a mountain-like elephant
with lifted, lovely tusks with iron tips.
O greatness!  You are lord of a fearful field where
a female ghoul snatches a large braceleted arm
chopped by an axe and cries because her legs are tangled
in the ridged intestines of fearless warriors, and
eagles soar in the sky along with red-eared vultures!

Notes:  Puranānūru 10, 203, 370 and 378 were written by this poet.  This king also goes by the names சோழன் பாமுளூரெறிந்த நெய்தலங்கானல் இளஞ்சேட் சென்னி, சோழன் நெய்தலங்கானல் இளஞ்சேட் சென்னி and சோழன் செருப்பாழி எறிந்த இளஞ்சேட் சென்னி.

Meanings:  வள்ளியோர்க் காணா – not seeing generous people, not seeing benefactors, துய் திறன் உள்ளி – thinking about it, நாரும் போழும் செய்து – take palmyra fiber and soft shoots, Borassus flabellifer (போழ் – பனங்குருத்து), ஊண் பெறா அது – not getting food, பசி தினத் திரங்கிய இரும் பேர் ஒக்கற்கு – for my relatives who are tired and hungry, ஆர் பதம் கண்ணென – to get abundant food, மாதிரம் துழைஇ – searching in all directions, looking in all directions, வேர் உழந்து உலறி – totally dried out and sweating, மருங்கு செத்து ஒழிய – stomach ruined, வந்து – have come, அத்தக் குடிஞை – wasteland owls, துடி மருள் – like thudi drums, தீங்குரல் – sweet sounds, உழுஞ்சில் அம் கவட்டிடை இருந்த – perched on a forked branch of a vākai tree, Mimosa Flexuosa, sirissa tree, பருந்தின் பெடை பயிர் குரலோடு இசைக்கும் – sounds with the sounds of a kite/eagle calling out his mate, ஆங்கண் – there, கழை காய்ந்து உலறிய – bamboo dry and parched, வறங்கூர் நீள் இடை – on the dry long path, வரி மரல் திரங்கிய – striped hemp has dried, Sansevieria trifasciata, கானம் பிற்பட – leaving the forest behind, பழு மரம் உள்ளிய பறவை போல – like a bird/bat that seeks trees for fruits, ஒண் படை – bright weapons, மாரி வீழ் கனி பெய்தென – where it flows heavily like rain, துவைத்து எழு – rises up with sounds, குருதி நில மிசைப் பரப்ப – spread blood on the land, விளைந்த செழுங்குரல் – mature thick grain spears, அரிந்து – cut, கால் குவித்து – stems are heaped, படு பிணப் பல் போர்பு அழிய வாங்கி – surrounding many fields with heaps of dead bodies, எருது களிறாக – elephants as oxen, வாள் மடல் ஓச்சி – beat with sword-like palmyra fronds, Borassus flabellifer, அதரி திரித்த – threshing grain (அதரி – நெற்கதிரைக் கடா விட்டு உழக்குதல்), ஆள் உகு – people have fallen, கடாவின் – in the the threshing area, அகன் கண் தடாரி தெளிர்ப்ப ஒற்றி – beating clear rhythms on my wide-eyed thadāri drum, வெந்திறல் – intense valor, வியன் களம் பொலிக என்று ஏத்தி – praising that the wide field may flourish, இருப்பு முகம் செறித்த – fitted with iron ends, ஏந்து எழில் மருப்பின் – with lifted pretty tusks (an elephant), வரை மருள் முகவைக்கு வந்தனென் – I came for the mountain-like gift, பெரும – lord, வடி நவில் எஃகம் பாய்ந்தென – attacked by a fine axe, கிடந்த – lying, தொடியுடைத் தடக்கை – large hands with bracelets, ஓச்சி – lifted, வெருவார் – not afraid, இனத்து – many warriors, அடி விராய வரிக் குடர் அடைச்சி – legs tangled in the ridged intestines, அழுகுரல் பேய்மகள் – female ghoul’s weeping sounds, அயர – crying, கழுகொடு செஞ்செவி எருவை திரிதரும் – eagles and vultures with red ear flaps fly around, அஞ்சு வரு கிடக்கைய களங் கிழவோயே – lord of the fierce battlefield

புறநானூறு 371, பாடியவர்: கல்லாடனார், பாடப்பட்டோன்: பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன், திணை: வாகை, துறை: மறக்கள வழி, ஏர்க்கள உருவகம்பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
அகன் தலை வையத்துப் புரவலர்க் காணாது
மரந்தலைச் சேர்ந்து பட்டினி வைகிப்
போது அவிழ் அலரி நாரின் தொடுத்துத்
தயங்கு இரும் பித்தை பொலியச் சூடிப்
பறையொடு தகைத்த கலப்பையென் முரவு வாய்
ஆடுறு குழிசி பாடின்று தூக்கி
மன்ற வேம்பின் ஒண் பூ உரைப்பக்
குறைசெயல் வேண்டா நசைய இருக்கையேன்
அரிசி இன்மையின் ஆரிடை நீந்திக்
கூர்வாய் இருப் படை நீரின் மிளிர்ப்ப
வரு கணை வாளி ………………..அன்பின்று தலைஇ
இரை முரசு ஆர்க்கும் உரை சால் பாசறை
வில்லேர் உழவின் நின் நல்லிசை உள்ளிக்
குறைத்தலைப் படு பிணன் எதிரப் போர்பு அழித்து
யானை எருத்தின் வாள் மடல் ஓச்சி
அதரி திரித்த ஆள் உகு கடாவின்
மதியத்து அன்ன என் விசியுறு தடாரி
அகன் கண் அதிர ஆகுளி தொடாலின்
பணை மருள் நெடுந்தாள் பல் பிணர்த் தடக்கைப்
புகர் முக முகவைக்கு வந்திசின் பெரும
களிற்றுக் கோட்டன்ன வால் எயிறு அழுத்தி
விழுக்கொடு விரை இய வெள் நிணச் சுவையினள்
குடர்த் தலை மாலை சூடி உணத்தின
ஆனாப் பெரு வளம் செய்தோன் வானத்து
வயங்கு பன் மீனினும் வாழியர் பல என
உருகெழு பேய் மகள் அயரக்
குருதித் துகளாடிய களம் கிழவோயே.

Puranānūru 371, Poet: Kallādanār sang to Pāndiyan Thalaiyālankānathu Cheruvendra Neduncheliyan, Thinai: Vākai, Thurai: Marakkala Vali, Ērkala Uruvakam – Parts of this poem are missing
Not finding a patron in the vast world,
I sat at the foot of a tree, hungry, when I strung
a garland of blossoming flowers and wore it splendidly
on my head with dark hair.  I had my parai drum and
other things in my bag, and carried carefully my empty
cooking pot chipped at the mouth.  The neem trees in the
courtyard dropped bright flowers and I was there
without any rice.  I desired food, not doing anything else.

I passed difficult paths, thinking about you and your good
name, you who work with your bow as a plow, living in
your battlecamp, where drums roar…..attacking without
mercy with sharp weapons of your huge army and rapid
arrows.  I have come to you, greatness, beating my
thadāri drum which resembles the moon, its eye
trembling, and playing my ākuli drum, so that I can gain
a gift with a spotted face, huge coarse trunk and large
feet like panai drums.

I have come to your battlefield where headless corpses
are stacked and elephants are used like plowing bulls
to destroy those heaps, goaded by palmyra fronds, so that
they can thresh and dismember the corpses.
You are lord of the battlefield where a female ghoul with
teeth shining like boar’s tusks, chews and eats meat
mixed with white fat and wears a garland of intestines
on her head and sings,
“May he who gave us such abundance to eat, live for more
years than the many shining stars in the sky!”

Notes:  Puranānūru 18, 19, 23, 24, 25, 26, 76, 77, 78, 79, 371 and 372 were written for this king, who wrote poem 72. Pāndiyan Thalaiyālankānathu Cheruvendra Neduncheliyan defeated the Chēra and Chōla kings along with five Vēlirs in Thalaiyālankānam in the Chōla country.  There are references to this battle in Puranānūru 19, 23, 25, 76, Natrinai 387, Mathuraikānji 55, 127, and Akanānūru 36, 175 and 209.  Puranānūru 23, 25, 371, 385 and 391 were written by this poet.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  அகன் தலை வையத்துப் புரவலர்க் காணாது – not seeing generous people in this huge world, மரந்தலைச் சேர்ந்து – I sat at the foot of a tree, பட்டினி வைகி – I starved and stayed, போது – buds, அவிழ் அலரி நாரின் தொடுத்து – strung opened blossoms with fiber, தயங்கு இரும் பித்தை – swaying dark hair, பொலியச் சூடி – wore it splendidly, பறையொடு தகைத்த கலப்பையென் – with a parai drum packed in a bag with musical instruments and other things, முரவு வாய் – ruined mouth, ஆடுறு குழிசி பாடு இன்று தூக்கி – carried the cooking pot carefully not to ruin it, மன்ற வேம்பின் – from the neem trees in the common grounds, Azadirachta indica, ஒண் பூ உரைப்ப – dropping bright flowers, குறை செயல் வேண்டா நசைய இருக்கையேன் – I am here desiring nothing else, அரிசி இன்மையின் – without rice, ஆரிடை நீந்தி – passed through difficult paths, கூர்வாய் இருப் படை – huge army with sharp weapons, நீரின் – according to their nature, மிளிர்ப்ப – moving up and down, வரு கணை வாளி – arrows coming toward. . . . . அன்பின்று – without kindness, தலைஇ – with, இரை முரசு ஆர்க்கும் – beating drums roar, உரை சால் பாசறை – very famous battle camp, வில்லேர் உழவின் – bow used as a plow – for livelihood, நின் நல்லிசை – your fine renown, உள்ளி – thinking about it, குறைத்தலைப் படு பிணன் – bodies fall being slain, எதிர – on the opposite side, போர்பு அழித்து – ruin the heaps, யானை எருத்தின் வாள் மடல் ஓச்சி – goaded elephant necks with palmyra fronds, Borassus flabellifer, அதரி திரித்த ஆள் உகு கடாவின் – in the field where human bodies are threshed by bulls (அதரி – நெற்கதிரைக் கடா விட்டு உழக்குதல், to thresh with cattle), மதியத்து அன்ன என் விசியுறு தடாரி அகன் கண் அதிர – my thadāri drum with wide eyes and tight straps that look like the moon to roar, ஆகுளி தொடாலின் – beating ākuli drum, பணை மருள் நெடுந்தாள் – like legs that are like panai drums, பல் பிணர்த் தடக்கை – huge trunk that is rough, புகர் முக – spotted face, முகவைக்கு வந்திசின் – I came for a gift, பெரும – O greatness, களிற்றுக் கோட்டன்ன – like the tusks of male elephants, வால் எயிறு அழுத்தி – pressed with white teeth, விழுக்கொடு விரை இய வெள் நிணச் சுவையினள் – she ate the meat mixed with white fat, குடர்த் தலை மாலை சூடி – wore a garland with intestines on the head, உணத்தின ஆனா – not reducing even after eating without stopping, பெரு வளம் செய்தோன் – one who caused this huge battlefield, வானத்து வயங்கு பன் மீனினும் வாழியர் – may you live longer than the gleaming stars in the sky, பல என உருகெழு பேய் மகள் அயரக் குருதித் துகளாடிய களம் கிழவோயே – O lord of the battlefield where a fierce female ghoul danced in the blood

புறநானூறு 372, பாடியவர்: மாங்குடி கிழார், பாடப்பட்டோன்: பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன், திணை: வாகை, துறை: மறக்கள வேள்வி
விசி பிணித் தடாரி விம்மென ஒற்றி
ஏத்தி வந்த தெல்லாம் முழுத்த
இலங்கு வாள் அவிர் ஒளி வலம் பட மின்னிக்
கணைத் துளி பொழிந்த கண் கூடு பாசறைப்
பொருந்தாத் தெவ்வர் அருந்தலை அடுப்பின்
கூவிள விறகின் ஆக்கு வரி நுடங்க
ஆனா மண்டை வன்னியந் துடுப்பின்
ஈனா வேண்மாள் இடந்துழந்து அட்ட
மா மறி பிண்டம் வாலுவன் ஏந்த
வதுவை விழவின் புதுவோர்க்கு எல்லாம்
வெவ்வாய்ப் பெய்த புது நீர் சால்க எனப்
புலவுக் களம் பொலிய வேட்டோய் நின்
நிலவுத் திகழ் ஆரம் முகக்குவம் எனவே.

Puranānūru 372, Poet: Mānkudi Kilār sang to Thalaiyālankānathu Cheruvendra Pāndiyan Neduncheliyan, Thinai: Vākai, Thurai: Marakkala Vēlvi
I came here to your battlefield praising you,
beating loudly my tightly-tied thadāri drum,
to take your moon-like bright necklace!

You who desires battle rituals!  In your crowded
war camp where glistening flawless swords flashed
like lightning and brought victory, where arrows
rained down, precious heads of enemies who opposed
you became stoves, koovilam wood was fuel, dishes
were cooked with intestines, skulls with handles
of vanni woods were ladles used to stir, cooked by
a barren Vēlir priestess, food that even animals refuse
to eat, lifted by a cook as offering, like that offered to
guests in weddings, who utters, “May the fresh
water poured from the burning mouth be fitting!”

Notes:  Puranānūru 18, 19, 23, 24, 25, 26, 76, 77, 78, 79, 371 and 372 were written for this king, who wrote poem 72. Pāndiyan Thalaiyālankānathu Cheruvendra Neduncheliyan defeated the Chēra and Chōla kings along with five Vēlirs in Thalaiyālankānam in the Chōla country.  There are references to this battle in Puranānūru 19, 23, 25, 76, Natrinai 387, Mathuraikānji 55, 127, and Akanānūru 36, 175 and 209.  Puranānūru 24, 26, 313, 335, 372 and 396 were written by this poet, who goes by the names Mānkudi Maruthanār, Mathurai Kānchi Pulavar and Mānkudi Kilār. புறநானூறு 26 – முடித் தலை அடுப்பாகப் புனல் குருதி உலைக் கொளீஇத் தொடித் தோள் துடுப்பின், மதுரைக்காஞ்சி  26-32 –  அஞ்சு வந்த போர்க் களத்தான் ஆண்தலை அணங்கு அடுப்பின் வயவேந்தர் ஒண் குருதி சினத்தீயின் பெயர்பு பொங்க தெறல் அருங் கடுந்துப்பின் விறல் விளங்கிய விழுச்சூர்ப்பின் தொடித் தோட்கை துடுப்பு ஆக.

Meanings:  விசி பிணித் தடாரி விம்மென ஒற்றி – beating the thadāri drum that is tied tightly, ஏத்தி வந்த தெல்லாம் – came praising you, முழுத்த – faultless, இலங்கு வாள் – shining swords, அவிர் ஒளி – bright light, வலம் பட – to be victorious, மின்னி – lightning, கணைத் துளி பொழிந்த – arrows rained down, கண் கூடு பாசறை – crowded battle camp, பொருந்தாத் தெவ்வர் – not-agreeable enemies, அருந்தலை அடுப்பின் – precious heads as stoves, கூவிள விறகின் – with koovilam as fuel wood, Aegle marmelos, Bael, ஆக்கு வரி நுடங்க – cooked gruel with intestines that moved and curved, ஆனா மண்டை – removed skulls, வன்னியந் துடுப்பின் – with ladles with vanni woods as stems, Prosopis spicigera, Indian mesquite,  ஈனா வேண்மாள் – a barren priestess – Vēnmal is a women from the Vēlir clan, Tamil scholar Avvai Duraisamy, in his Puranānūru urai interpreted ஈனா வேண்மாள் as ஈனா பேய் மகள் (barren female ghoul), இடந்துழந்து அட்ட மா மறி பிண்டம் – stirred the food that even animals will refuse to eat, வாலுவன் ஏந்த – lifted by the cook, வதுவை விழவின் – like in wedding festivals, புதுவோர்க்கு எல்லாம் – to new people, வெவ்வாய்ப் பெய்த புது நீர் சால்க – may the fresh water poured from the burning mouth be perfect/fitting, என – thus, புலவுக் களம் பொலிய வேட்டோய் – you who did rituals in the flesh-stinking battlefields, நின் நிலவுத் திகழ் ஆரம் முகக்குவம் எனவே – to request your moon-like bright necklace

புறநானூறு 373, பாடியவர்: கோவூர் கிழார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன், திணை: வாகை, துறை: மறக்கள வழி, ஏர்க்கள உருவகம்  – பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
உரு மிசை முழக்கென முரசும் இசைப்பச்
செரு நவில் வேழம் கொண்மூ ஆகத்
தேர் மா அழி துளி தலைஇ நாம் உறக்
கணைக் கால் தொடுத்த கண் அகன் பாசறை
இழிதரு குருதியொடு ஏந்திய ஒள் வாள்
பிழிவது போலப் பிட்டை ஊறு உவப்ப
மைந்தர் ஆடிய மயங்கு பெருந்தானைக்
கொங்கு புறம் பெற்ற கொற்ற வேந்தே
. . . . . . தண்டா மாப் பொறி
மடக் கண் மயில் இயன் மறலி யாங்கு
நெடுங் சுவர் நல்லில் புலம்பக் கடை கழிந்து
மென் தோள் மகளிர் மன்றம் பேணார்
புண் உவந்து. . . . . . . . . . . . .
. . . . .அணியப் புரவி வாழ்கெனச்
சொல் நிழல் இன்மையின் நன்னிழல் சேர
நுண் பூண் மார்பின் புன்தலைச் சிறாஅர்
அம்பழி பொழுதில் தமர் முகம் காணா
. . . . . . . . . வாளில் தாக்கான்
வேந்து புறங்கொடுத்த வீய்ந்து உகு பறந்தலை
மாட மயங்கெரி மண்டிக் கோடு இறுபு
உரும் எறி மலையின் இரு நிலம் சேரச்
சென்றோன் மன்ற கொலைவன் சென்று எறி
வெம்புண் அறிநர் கண்டு கண் அலைப்ப
வஞ்சி முற்றம் வயக் களனாக
அஞ்சா மறவர் ஆட் போர்பு அழித்துக்
கொண்டனை பெரும குட புலத்து அதரி
பொலிக அத்தை நின் பணை தயங்கு வியன் களம்
விளங்கு திணை வேந்தர் களம் தொறும் சென்று
புகர் முக முகவை பொலிக என்றி ஏத்திக்
கொண்டனர் என்ப பெரியோர் யானும்
அங்கண் மாக் கிணை அதிர ஒற்ற
முற்றிலன் ஆயினும் காதலின் ஏத்தி
நின்னோர் அன்னோர் பிறரி வண் இன்மையின்
மன்னெயில் முகவைக்கு வந்திசின் பெரும
பகைவர் புகழ்ந்த அண்மை நகைவர்க்குத்
தா இன்று உதவும் பண்பின் பேயொடு
கண நரி திரிதரும் ஆங்கண் நிணன் அருந்து
செஞ் செவி எருவை குழீஇ
அஞ்சுவரு கிடக்கைய களம் கிழவோயே.

Puranānūru 373, Poet Kōvūr Kilār sang to Chōlan Kulamutrathu Thunjiya Killivalavan, Thinai: Vākai, Thurai: Marakkala Vali, Ērkala Uruvakam – Parts of this poem are missing
Victorious king who made Kongu warriors run away!
In your vast camps, drums roar with sounds of thunder,
elephants trained in battle are clouds, fierce whirling
winds are arrows, raindrops are chariots and horses, and
your great army of warriors are happy to suffer the anguish
of being wounded, as though they were being squeezed by
lifted bright swords with oozing blood.

Like peacocks with dark spots on their feathers, naive
eyes and delicate walk, women with tender arms wander,
leaving their mansions with tall walls empty, and do not
go the courtyards, but are thrilled at the wounds…..
They praised the horses with decorated plumes and came
to your shade, finding shade of fame nowhere else.
Children with parched heads and fine chest ornaments,
losing their arrows and not seeing the faces of their
fathers…..On the battlefield where kings fled, fell and
died, he, the killer, did not charge with his sword, but
attacked like fire that swallows mansions, and felled an
elephant so that its tusks shattered like a mountain where
thunder has struck.  The healers saw his wounds, and their
eyes flooded.  Vanji town became a field of victory.
O greatness!  You flattened the land on the west, ruining
warriors who fought without fear.
May your vast battlefields with drums flourish!

The wise ones say that they go to every field where there are
those of noble heritage, great kings, to praise them and win
elephants with spotted faces.  Though my skills are meager,
I beat my black kinai drum with lovely eyes with love.
I sing your praises and there are no others like you in this
world.   I have come to win gifts that you have won from the
forts of your enemies.  Even your enemies praise you.
You have the virtue of helping friends.
You are the lord of the fierce field where packs of foxes and
ghouls wander, joined by red-eared vultures that eat human fat!

Notes:  Kōvūr Kilār wrote Puranānūru 31-33, 41, 44-47, 68, 70, 308, 373, 382, 386 and 400.  He hailed from Kōvūr town in Thondai Nadu.  It is presently in Chengalpattu district.   Puranānūru poems 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 46, 69, 70, 226, 227, 228, 386, 393 and 397 were written for this Chōla king.   He wrote Puranānūru 173.   There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  உரு மிசை முழக்கென முரசும் இசைப்ப – drums roar with the sounds of thunder, செரு நவில் வேழம் கொண்மூ ஆக –  elephants trained in battles as clouds, தேர் மா அழி துளி தலைஇ – abundant raindrops as chariots and horses, நாம் உற – causing fear, கணைக் கால் தொடுத்த – the winds as arrows that are shot, கண் அகன் பாசறை – in the vast battle camp, இழிதரு குருதியொடு – with blood flowing down, ஏந்திய ஒள் வாள் – lifted bright swords, பிழிவது போல – like squeezing, பிட்டை ஊறு – cracked wounds, உவப்ப – happy, மைந்தர் ஆடிய மயங்கு பெருந்தானை – huge army where young warriors fight, கொங்கு புறம் பெற்ற கொற்ற வேந்தே – O victorious king who made Kongu country run away. . . . . . தண்டா மாப் பொறி – endless dark/large spots, மடக் கண் மயில் – peacock with delicate eyes, இயன் மறலி யாங்கு – like how it walks, நெடுங் சுவர் நல்லில் – fine houses with tall walls, புலம்ப – to be lonely/sad, கடை கழிந்து – leaving their gates, மென் தோள் மகளிர் – women with delicate arms, மன்றம் பேணார் – do not go to the common grounds, புண் உவந்து – happy to see the wounds, . . . . . .- missing text, உளை அணியப் புரவி வாழ்கென – praised the horses with plumes, சொல் நிழல் இன்மையின் – since there is no shade of fame, நன்னிழல் சேர – to join your fine shade, நுண் பூண் மார்பின் – with fine jewels on their chest, புன்தலைச் சிறாஅர் – children with parched heads, children with scanty hair on their heads, அம்பழி பொழுதில் தமர் முகம் காணா- not seeing their fathers when they lose their arrows, . . . . . . . . . வாளில் தாக்கான் – he does not attack with swords, வேந்து புறங்கொடுத்த – kings showed their backs and ran away, வீய்ந்து உகு – fell and died, பறந்தலை – battlefield, மாட மயங்கெரி மண்டி – approach like fires in mansions, கோடு இறுபு உரும் எறி மலையின் இரு நிலம் சேர – tusks fall on the earth shattering like a mountain struck by thunder, சென்றோன் – he went, மன்ற – for sure, or an expletive, அசை, கொலைவன் – the man who is capable of killing, சென்று எறி வெம்புண் அறிநர் கண்டு – the healers who saw the attack wounds, கண் அலைப்ப – eyes are sad, வஞ்சி முற்றம் வயக் களனாக – with Vanji town as a victorious battlefield, அஞ்சா மறவர் – warriors with no fear, ஆட் போர்பு அழித்துக் கொண்டனை – you ruined in murderous battles, பெரும – O lord, குட புலத்து அதரி – threshed the battlefields in the west, பொலிக அத்தை நின் பணை தயங்கு வியன் களம் – may your wide battlefield with panai drums flourish, விளங்கு திணை வேந்தர் களம் தொறும் சென்று – went to the battlefields of kings of great heritage, புகர் முக முகவை பொலிக என்றி ஏத்திக் கொண்டனர் என்ப பெரியோர் – the elders say that they won elephants with spotted faces as gifts, யானும் அங்கண் மாக் கிணை அதிர ஒற்ற – I have come beating my dark kinai drum with lovely eyes, முற்றிலன் ஆயினும் – even though I am not perfect, even though I am not mature, காதலின் ஏத்தி – praise with love, நின்னோர் அன்னோர் பிறரி வண் இன்மையின் – that there is no one else like you, மன்னெயில் – forts (tributes got from enemy forts), முகவைக்கு – to win gifts, வந்திசின் பெரும – I came here my O lord, பகைவர் புகழ்ந்த அண்மை – in a place praised even by enemies, நகைவர்க்குத் தா இன்று உதவும் பண்பின் – you have the virtue of helping friends without fault, பேயொடு கண நரி திரிதரும் – packs of foxes roam with ghouls, ஆங்கண் – there, நிணன் அருந்து செஞ்செவி எருவை குழீஇ – vultures with red ears that eat fatty meat gather, அஞ்சுவரு கிடக்கைய களம் கிழவோயே – O lord of the battlefield which is fierce

புறநானூறு 374, பாடியவர்: உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன், திணை: பாடாண், துறை: பூவை நிலை
கானல் மேய்ந்து வியன் புலத்து அல்கும்
புல்வாய் இரலை நெற்றியன்ன
பொலம் இலங்கு சென்னிய பாறு மயிர் அவியத்
தண் பனி உறைக்கும் புலரா ஞாங்கர்
மன்றப் பலவின் மால் அரைப் பொருந்தி என்
தெண் கண் மாக்கிணை தெளிர்ப்ப ஒற்றி
இருங்கலை ஓர்ப்ப இசைஇக் காண்வரக்
கருங்கோல் குறிஞ்சி அடுக்கம் பாடப்
புலிப் பல் தாலிப் புன்தலைச் சிறாஅர்
மான் கண் மகளிர்க்கு ஆன்றோர் அகன் துறைச்
சிலைப்பாற் பட்ட முளவுமான் கொழுங்குறை
விடர் முகை அடுக்கத்துச் சினை முதிர் சாந்தம்
புகர் முக வேழத்து மருப்பொடு மூன்றும்
இருங்கேழ் வயப் புலி வரி அதள் குவைஇ
விருந்து இறை நல்கும் நாடன் எங்கோன்
கழல் தொடி ஆஅய் அண்டிரன் போல
வண்மையும் உடையையோ ஞாயிறு
கொன் விளங்குதியால் விசும்பினானே.

Puranānūru 374, Poet Uraiyūr Ēnicheri Mudamōsiyār sang for Āy Andiran, Thinai: Pādān, Thurai: Poovai Nilai
In the early hours of dawn when it was still
dark and cool dew drops fell,
I pressed down my messy hair glowing with
gold ornaments, that looked like hair of the
head of a stag that grazes in the forest and rests in
wide spaces, leaned on the large trunk of a jackfruit
tree in the courtyard and played with rhythmic
beats my dark kinai drum with a clear eye,
and a large stag listened to the music.

It was a lovely sight on the mountains with black
stems of kurinji plants, where our King Āy Andiran,
wearing whirling bracelets, gives away generously
to visitors thick pieces of meat of porcupine killed
with bows by men whose wives have deer-like looks
and sons with parched heads wearing chains with
tiger-tooth pendants, mature sandalwood growing
in the crevices and cracks of mountains, and tusks
of elephants with spotted faces.

These three, he heaps on skins of mighty tigers
with bright stripes.

O sun who shines uselessly in the sky?  Are you
generous like my king Āy Andiran?

Notes:  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  This poet wrote Puranānūru 13, 127-135, 241, 374 and 375.  மன்றப் பலவின் – புறநானூறு 128, நற்றிணை 213.  அகநானூறு 7 – புலிப்பல் கோத்த புலம்பு மணித் தாலி, குறுந்தொகை 161 – புலிப்பல் தாலிப் புதல்வர், புறநானூறு 374 – புலிப் பல் தாலிப் புன்தலைச் சிறாஅர், அகநானூறு 54 – பொன்னுடைத் தாலி என் மகன், புறநானூறு 77 – தாலி களைந்தன்றும் இலனே.

Meanings:  கானல் மேய்ந்து – grazing in the forest, வியன் புலத்து அல்கும் – rests in a wide space, புல்வாய் இரலை நெற்றியன்ன – like the hair on the head of a stag, பொலம் இலங்கு சென்னிய – on the head with bright gold (flowers), பாறு மயிர் அவிய – disorderly hair pressed down, தண் பனி உறைக்கும் – when cool dew falls, புலரா ஞாங்கர் – when morning had not arrived there, மன்றப் பலவின் – of a jackfruit tree in the courtyard, மால் அரைப் பொருந்தி – leaning on the large trunk, Artocarpus heterophyllus, என் தெண் கண் மாக்கிணை தெளிர்ப்ப ஒற்றி – beat the clear eyes on my dark/huge kinai drum, இருங்கலை ஓர்ப்ப – black/large stag/male monkey listened (Avvai Duraisamy interprets கலை as a stag), இசைஇ – played music/sang, காண்வர – beautiful to see, கருங்கோல் குறிஞ்சி அடுக்கம் – mountain ranges with kurinji with black stems, Strobilanthes Kunthiana, பாடப் புலிப் பல் தாலி – chains with tiger tooth pendants, புன்தலைச் சிறாஅர் – youngsters with dried heads, children with scanty hair on their heads, மான் கண் மகளிர்க்கு ஆன்றோர் – husbands of women with deer like eyes, அகன் துறைச் சிலைப்பாற் பட்ட – fell to bows on the wide shore, முளவுமான் கொழுங்குறை – fatty meat of porcupine, விடர் முகை அடுக்கத்து – ranges with clefts and caves, சினை முதிர் சாந்தம் – mature branches of sandalwood, புகர் முக வேழத்து மருப்பொடு – along with tusks of elephants with spotted faces, மூன்றும் இருங்கேழ் வயப் புலி வரி அதள் குவைஇ – heaps these three on a bright colored mighty, striped tiger’s skin, விருந்து இறை நல்கும் நாடன் – the king who gives to visitors, எங்கோன் கழல் தொடி ஆஅய் அண்டிரன் போல வண்மையும் உடையையோ – are you generous like my king Āy Andiran wearing whirling bracelets, ஞாயிறு கொன் விளங்குதியால் விசும்பினானே – O sun who shines uselessly in the sky

புறநானூறு 375, பாடியவர்: உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன், திணை: பாடாண், துறை: வாழ்த்தியல்
அலங்கு கதிர் சுமத்த கலங்கல் சூழி
நிலை தளர்வு தொலைந்த ஒல்கு நிலைப் பல் கால்
பொதியில் ஒரு சிறை பள்ளியாக
முழா அரைப் போந்தை அரவாய் மா மடல்
நாரும் போழும் கிணையோடு சுருக்கி
ஏரின் வாழ்நர் குடி முறை புகாஅ
ஊழ் இரந்து உண்ணும் உயவல் வாழ்வைப்
புரவு எதிர்ந்து கொள்ளும் சான்றோர் யார் எனப்
பிரசம் தூங்கும் அறாஅ யாணர்
வரையணி படப்பை நன்னாட்டுப் பொருந
பொய்யா ஈகைக் கழல் தொடி ஆஅய்
யாவரும் இன்மையின் கிணைப்பத் தவாது
பெரு மழை கடல் பரந்தாஅங்கு யானும்
ஒரு நின் உள்ளி வந்தனென் அதனால்
புலவர் புக்கில் ஆகி நில வரை
நிலீஇயர் அத்தை நீயே ஒன்றே
நின்னின்று வறுவிது ஆகிய உலகத்து
நிலவன் மாரோ புரவலர் துன்னிப்
பெரிய ஓதினும் சிறிய உணராப்
பீடின்று பெருகிய திருவின்
பாடில் மன்னரைப் பாடன்மார் எமரே.

Puranānūru 375, Poet Uraiyūr Ēnicheri Mudamōsiyār sang to Āy Andiran, Thinai: Pādān, Thurai: Vālthiyal
My bed is on one side of a common ground
where there are many sagging posts that are
ruined like the broken muddied reservoir on
which grass spears float.  I go to the settlement of
those who live by their plow, carrying my packed
kinai drum tied with fiber and tender shoots
of saw-edged fronds from the palmyra palms with
drum-like trunks.  I was thinking about whom the
wise generous men would be, who would help
me get out of my pitiful life.

O Āy donning loose whirling bracelets, and unfailing
in charity!  O Lord of a fine country where honey combs
hang and there is unlimited prosperity!  I came here
to you like clouds that go to the ocean for water.  May
you live until this earth lives, as protection for poets!  May
there be no poets who look for patrons!  May those like me
not sing to the wealthy with no pride, who don’t understand
even a little bit, even if we sing standing right near them!

Notes:  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  This poet wrote Puranānūru 13, 127-135, 241, 374 and 375.

Meanings:  அலங்கு கதிர் சுமத்த – carrying moving grass spears, கலங்கல் சூழி – muddied water reservoir, நிலை தளர்வு – shape ruined, தொலைந்த – lost, ஒல்கு நிலை – loosened state, பல் கால் – many columns, பொதியில் – in a common ground, ஒரு சிறை – on one side, பள்ளியாக – as bed, முழா அரை – trunk, போந்தை – palmyra tree, Borassus flabellifer, அரவாய் – saw toothed, மா மடல் – huge leaves/fronds, நாரும் – fiber, போழும் – tender shoots, கிணையோடு சுருக்கி – tied with the kinai drum, packed with the kinai drum, ஏரின் வாழ்நர் குடி முறை – settlement/village of those who live plowing, புகாஅ ஊழ் இரந்து உண்ணும் – the food that they give, உயவல் வாழ்வை – pitiful life, புரவு எதிர்ந்து கொள்ளும் சான்றோர் யார் என – thinking that who are the wise men who welcome those in need and are generous, பிரசம் தூங்கும் – honeycombs hang, அறாஅ யாணர் – unlimited prosperity, வரையணி படப்பை – groves decorating the mountains, நன்னாட்டுப் பொருந – O lord of a fine country, பொய்யா ஈகை – unfailing charity, கழல் தொடி ஆஅய் – Āy wearing loose bracelets, யாவரும் இன்மையின் – without anybody (to provide), கிணைப்ப – when we hit the kinai drums, தவாது – without staying and being ruined, பெரு மழை கடல் பரந்தாஅங்கு – like how large clouds go to the ocean, யானும் ஒரு நின் உள்ளி வந்தனென் – I too came thinking about you, அதனால் – so, புலவர் புக்கில் ஆகி – as protection for poets, நில வரை நிலீஇயர் – may you live till this earth lives, அத்தை நீயே ஒன்றே நின்னின்று வறுவிது ஆகிய உலகத்து – this world without you, நிலவன் மாரோ புரவலர் – may there be no poets who look for patrons, துன்னிப் பெரிய ஓதினும் – even if sung next to them, சிறிய உணரா – not understanding even a little bit, பீடின்று – without pride, பெருகிய திருவின் – with great wealth, பாடில் மன்னரைப் பாடன்மார் எமரே – may those like me not sing about kings with no pride

புறநானூறு 376, பாடியவர்: புறத்திணை நன்னாகனார், பாடப்பட்டோன்: ஓய்மான் நல்லியக்கோடன், திணை:பாடாண், துறை: இயன் மொழி
விசும்பு நீத்தம் இறந்த ஞாயிற்றுப்
பசுங் கதிர் மழுகிய சிவந்து வாங்கு அந்தி
சிறு நனி பிறந்த பின்றைச் செறி பிணிச்
சிதாஅர் வள் பின் என் தடாரி தழீஇப்
பாணர் ஆரும் அளவை யான் தன்
யாணர் நல் மனைக் கூட்டு முதல் நின்றனென்
இமைத்தோர் விழித்த மாத்திரை ஞெரேரெனக்
குணக்கு எழு திங்கள் கனை இருள் அகற்றப்
பண்டு அறிவாரா உருவோடு என் அரைத்
தொன்று படு துளையொடு பரு இழை போகி
நைந்து கரை பறைந்த என் உடையும் நோக்கி
விருந்தினன் அளியன் இவன் எனப் பெருந்தகை
நின்ற முரற்கை நீக்கி நன்றும்
அரவு வெகுண்டன்ன தேறலொடு சூடு தருபு
நிரயத்தன்ன என் வறன் களைந்தன்றே
இரவினானே ஈத்தோன் எந்தை
அற்றை ஞான்றினொடு இன்றின் ஊங்கும்
இரப்பச் சிந்தியேன் நிரப்படு புணையின்
உளத்தின் அளக்கும் மிளிர்ந்த தகையேன்
நிறைக் குளப் புதவின் மகிழ்ந்தனெனாகி
ஒரு நாள் இரவலர் வரையா வள்ளியோர் கடைத்தலை
ஞாங்கர் நெடுமொழி பயிற்றித்
தோன்றல் செல்லாது என் சிறு கிணைக் குரலே.

Puranānūru 376, Poet Purathinai Nannākanār sang for Ōymān Nalliyāthan, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
A little while after the brief twilight time when the rays
of the sun which crossed the huge expanse became dull,
curved down and turned red, I embraced my thadāri drum
that is tightly laced with pieces of leather straps, and stood
near a rice granary in his prosperous fine palace, as the bards
were eating food.  In a winking instant, the moon rose up
in the east and darkness vanished.  Those who knew me in
the past did not recognize me.  The crushed garment around
my waist had old holes and stains and its threads were frayed.

The noble man saw me and said, “Here is a new guest, and he
deserves our compassion.” He took the cymbals from my hand
and gave me roasted meat.  He also gave me clear toddy so
strong like an enraged snake.  He banished my hellish poverty
right there, on that night.  My lord is a raft that can carry
one beyond misery!

I, who have the ability to understand what exists in the minds
of others, would never consider begging.  Instead, I will be happy
as the channel through which water flows from a full reservoir.
My small kinai drum will never appear at the doors of other
generous men who grant gifts to the needy, repeating praises
again and again!

Notes:  Puranānūru 176 and 376 were written for this king by this poet.   This king also goes by the name Ōymān Nalliyāthan.  He is the king in Sirupānātruppadai.

Meanings:  விசும்பு – sky, நீத்தம் – expanse, ocean-like space, இறந்த ஞாயிற்றுப் பசுங் கதிர் மழுகிய – the moving sun’s hot rays became feeble, சிவந்து வாங்கு அந்தி – twilight appearing curved with redness, சிறு நனி பிறந்த பின்றை – after a little time has passed, செறி பிணிச் சிதாஅர் வள்பின் என் தடாரி தழீஇ – embracing my thadāri drum tightly tied with old straps, embracing my thadāri drum tightly tied with pieces of straps, பாணர் ஆரும் அளவை – when bards were eating, யான் தன் யாணர் நல் மனைக் கூட்டு முதல் நின்றனென் – I stood near the rice bin is his lovely flourishing palace, இமைத்தோர் விழித்த மாத்திரை – in a winking instant, ஞெரேரென – rapidly, குணக்கு எழு திங்கள் கனை இருள் அகற்ற – the moon rose in the east and removed darkness, பண்டு அறிவாரா உருவோடு – with a figure not recognizable by those who knew me in the past, என் அரை – on my waist, தொன்று படு துளையொடு – old with holes, பரு இழை போகி – thick threads ruined, நைந்து கரை பறைந்த என் உடையும் நோக்கி – looked at my crushed stained clothes, விருந்தினன் அளியன் இவன் – he is a new person who deserves pity, என – thus, பெருந்தகை நின்ற முரற்கை நீக்கி – the great man took the cymbals from my hand, நன்றும் – greatly, அரவு வெகுண்டன்ன – like a snake in rage, தேறலொடு – with clear toddy, சூடு தருபு – gave cooked meat, நிரயத்து அன்ன என் வறன் களைந்தன்றே – my poverty that was like hell vanished, இரவினானே – at night, ஈத்தோன் எந்தை – my lord gave, அற்றை ஞான்றினொடு – from that day onward, இன்றின் ஊங்கும் இரப்பச் சிந்தியேன் – I do not consider begging even up to today, நிரப்படு புணையின் – like a boat that can carry you past misery, உளத்தின் அளக்கும் மிளிர்ந்த தகையேன் – I am able to measure other minds, நிறைக் குளப் புதவின் மகிழ்ந்தனெனாகி – I will be happy like that of a channel from a full lake, ஒரு நாள் – one day, இரவலர் வரையா வள்ளியோர் கடைத்தலை – at the doors of the donors who give gifts to the needy, ஞாங்கர் – there, நெடுமொழி பயிற்றி – uttering praises, uttering praises repeatedly, தோன்றல் செல்லாது – will not appear, என் சிறு கிணைக் குரலே – the sounds of my small kinai drum

புறநானூறு 377, பாடியவர்: உலோச்சனார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி, திணை: பாடாண், துறை: வாழ்த்தியல்
பனி பழுநிய பல் யாமத்துப்
பாறு தலை மயிர் நனைய
இனிது துஞ்சும் திருநகர் வரைப்பின்
இனையல் அகற்ற என் கிணை தொடாக் குறுகி
அவி உணவினோர் புறங் காப்ப
அற நெஞ்சத்தோன் வாழ நாள் என்று
அதற்கொண்டு வரல் ஏத்திக்
கரவு இல்லாக் கவி வண் கையான்
வாழ்க எனப் பெயர் பெற்றோர்
பிறர்க்கு உவமம் தான் அல்லது
தனக்கு உவமம் பிறர் இல் என
அது நினைத்து மதி மழுகி
அங்கு நின்ற எற் காணூஉச்
சேய் நாட்டுச் செல் கிணைஞனை
நீ புரவலை எமக்கு என்ன
மலை பயந்த மணியும் கடறு பயந்த பொன்னும்
கடல் பயந்த கதிர் முத்தமும்
வேறுபட்ட உடையும் சேறுபட்ட தசும்பும்
கனவில் கண்டாங்கு வருந்தாது நிற்ப
நனவின் நல்கியோன் நசை சால் தோன்றல்
நாடு என மொழிவோர் அவன் நாடென மொழிவோர்
வேந்தென மொழிவோர் அவன் வேந்தென மொழிவோர்
புகர் நுதல் அவிர் பொற் கோட்டு யானையர்
கவர் பரிக் கச்சை நன்மான்
வடி மணி வாங்கு உருள
கொடி மிசை நல் தேர்க் குழுவினர்
கதழ் இசை வன் கணினர்
வாளின் வாழ்நர் ஆர்வமொடு ஈண்டிக்
கடல் ஒலி கொண்ட தானை
அடல் வெங் குருசில் மன்னிய நெடிதே.

Puranānūru 377, Poet Ulōchanār sang for Chōlan Rasasooyam Vētta Perunar Killi, Thinai: Pādān, Thurai: Vālthiyal
My disheveled hair was soaking wet from the heavy
dew that fell all night.  To remove my poverty, I went
to a sleeping rich house beating my kinai drum, and as
the gods who eat sacrificial food protected me, I
said, “May the one with a righteous heart live for
long!” and he welcomed me.  Because he is charitable
without end and does not hide what he owns, he cannot
be compared to others who poets have praised, nor
can others be compared to him.  I was bewildered
thinking about it.

He saw me standing there and said,
Kinai drummer who goes to other countries.  You are
in my care now,” and gave me sapphires from the mountains,
gold from the forests, and sparkling pearls from the sea,
various clothes and pots filled with liquor.   He gave me
all this as I stood there without sorrow, and it seemed like
a dream to me as his majesty showered gifts with kindness.
Those choosing the best country, choose his.  Those who would
name a king, name him.  May he live for long, the king who desires
battles, with his men who ride elephants with spotted foreheads
and bright tusks covered with gold, horsemen on fine saddled
horses with varying gaits, men on fine chariots with flags, curved
wheels and beautiful bells, who are fast, famed and living by
their swords!

Notes:  Ulōchanār, a poet from the Chōla country, wrote Puranānūru 258, 274 and 377.  Neythal songs are his specialty.  He wrote poems in Kurunthokai, Natrinai and Akanānūru.  He praised Periyan, a small-region king who ruled in Poraiyar in Akanānūru 100 and Natrinai 131.  There is speculation that he hailed from that coastal area of Chōla country and that is the reason for his Neythal landscape poems.     Puranānūru 16, 367 and 377 were written for this king.  This king’s name is derived from the fact that he performed rituals.   Chōlan Rāsasooyam Vētta Perunarkilli, Chēramān Māvenkō and Pāndiyan Kānapēreyil Kadantha Ukkira Peruvaluthi were great friends.  Avvaiyār sang to the three of them in 367.  பல் யாமத்து (1) – ஒளவை துரைசாமி உரை – உலகத்தில் கழியும் இடையாமம் இரண்டும் ‘பல் யாமம்’ எனப்பட்டன.

Meanings:  பனி பழுநிய பல் யாமத்து – during the night’s various phases with heavy dew, during many nights with heavy dew, பாறு தலை மயிர் நனைய – spread hair on the head has become wet, இனிது துஞ்சும் – sleeping sweetly, திருநகர் வரைப்பின் – in the rich palace, இனையல் அகற்ற – to remove my sorrow, என் கிணை தொடாக் குறுகி – I went there beating my kinai drum, அவி உணவினோர் – those who eat sacrificial food (the thevars), புறங் காப்ப – protecting from the side, அற நெஞ்சத்தோன் – the man with a righteous heart, வாழ நாள் என்று – praised that he live for long, அதற்கொண்டு வரல் ஏத்தி – after that he welcomed me who went, கரவு இல்லாக் கவி வண் கையான் – the one who gives abundantly without hiding his wealth, வாழ்க எனப் பெயர் பெற்றோர் – those who got gifts praised him, பிறர்க்கு உவமம் தான் – he is an example to others (kings), அல்லது தனக்கு உவமம் பிறர் இல் என – others are not examples for him, அது நினைத்து மதி மழுகி – intelligence blunted thinking about it, bewildered thinking about it, அங்கு நின்ற எற் காணூஉ – on seeing me stand there, சேய் நாட்டுச் செல் கிணைஞனை – kinai drummer who goes to distant countries, நீ புரவலை எமக்கு என்ன – I will provide for you, மலை பயந்த மணியும் – gems (sapphires) yielded by the mountains, கடறு பயந்த பொன்னும் – gold from the forests, கடல் பயந்த கதிர் முத்தமும் – sparkling pearls provided by the ocean, வேறுபட்ட உடையும் – different clothes (new), சேறுபட்ட தசும்பும் – pots with liquor, pots with toddy, கனவில் கண்டாங்கு – like they were seen in a dream, வருந்தாது நிற்ப நனவின் நல்கியோன் – he gave as I stood there without sorrow, நசை சால் தோன்றல் – the noble man who is very kind, the king who is very kind, நாடு என மொழிவோர் – those who say that this is the best country, அவன் நாடென மொழிவோர் – those who utter that it is his country, வேந்தென மொழிவோர் அவன் வேந்தென மொழிவோர் – among kings he is the best king, புகர் நுதல் – spotted forehead, அவிர் பொற் கோட்டு யானையர் – those riding on elephants with bright golden tusks – had gold rings on tusks, கவர் பரிக் கச்சை நன்மான் – fine horses with saddle/covering cloth, வடி மணி – beautiful bells, வாங்கு உருள – curved and rolling wheels, கொடி மிசை – flags above, நல் தேர்க் குழுவினர் – men on fine chariots, கதழ் இசை – fast fame, வன் கணினர் வாளின் வாழ்நர் – those who live by the sword, ஆர்வமொடு ஈண்டி – gathered together eagerly, கடல் ஒலி கொண்ட தானை – army as loud as the ocean, அடல் வெங் குருசில் – the king who desires battles, மன்னிய நெடிதே – may he live for a long time

புறநானூறு 378, பாடியவர்: ஊன்பொதி பசுங்குடையார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் செருப்பாழி எறிந்த இளஞ்சேட் சென்னி, திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
தென் பரதவர் மிடல் சாய
வட வடுகர் வாள் ஓட்டிய
தொடையமை கண்ணித் திருந்து வேல் தடக்கைக்
கடுமா கடை இய விடு பரி வடிம்பின்
நல் தார்க் கள்ளின் சோழன் கோயில்
புதுப் பிறையன்ன சுதை செய் மாடத்துப்
பனிக் கயத்தன்ன நீள் நகர் நின்று என்
அரிக்கூடு மாக் கிணை இரிய ஒற்றி
எஞ்சா மரபின் வஞ்சி பாட
எமக்கென வகுத்த அல்ல மிகப்பல
மேம்படு சிறப்பின் அருங்கல வெறுக்கை
தாங்காது பொழி தந்தோனே அது கண்டு
இலம் பாடு உழந்த என் இரும் பேர் ஒக்கல்
விரல் செறி மரபின செவித் தொடக்குநரும்
செவித் தொடர் மரபின விரற் செறிக்குநரும்
அரைக்கமை மரபின மிடற்றியாக்குநரும்
மிடற்றமை மரபின அரைக்கியாக் குநரும்
கடுந்தெறல் இராமன் உடன் புணர் சீதையை
வலித்தகை அரக்கன் வெளவிய ஞான்றை
நிலஞ்சேர் மதர் அணி கண்ட குரங்கின்
செம் முகப் பெருங் கிளை இழைப் பொலிந்தாஅங்கு
அறாஅ அருநகை இனிது பெற்றிகுமே
இருங்கிளைத் தலைமை எய்தி
அரும் படர் எவ்வம் உழந்ததன் தலையே.

Puranānūru 378, Poet Oonpothi Pasunkudaiyār sang for Chōlan Cheruppāli Erintha Ilanchētchenni, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
He ruined the strength of the southern fishermen,
and drove away the Vadukars with swords,
Chōlan who wears a lovely garland, carries a perfect
spear, dons an elegantly strung head strand, is rich in
liquor, and spurs his swift horse.

I stood at this huge plastered mansion like a cool pond,
and beat my dark kinai drum with sharp sounds and sang
songs in vanji mode in a traditional manner.  He gave
me many splendid precious jewels that awed me.
When my large family saw that, they took the finger
ornaments and put them on their ears, put the ear jewels
on their fingers, those meant for the waist on their
necks, and those meant for the necks on their waists.
They were like a huge family of monkeys with gaping red
mouths scooping up the beautiful ornaments that fell to
the ground, when the mighty demon snatched away enraged
Raman’s wife Seethai.  Heading a large family and thinking
about removing their great sorrow, I was very happy along
with them when our poverty and distress were removed.

Notes:  Puranānūru 10, 203, 370 and 378 were written by this poet.  This king goes by the names சோழன் பாமுளூரெறிந்த நெய்தலங்கானல் இளஞ்சேட் சென்னி, சோழன் நெய்தலங்கானல் இளஞ்சேட் சென்னி and சோழன் செருப்பாழி எறிந்த இளஞ்சேட் சென்னி.

Meanings:  தென் பரதவர் மிடல் சாய – strength of southern fishermen/coastal people ruined, வட வடுகர் வாள் ஓட்டிய – drove away those on the north with swords, drove away Andhra warriors with swords, தொடையமை கண்ணி – well strung  head strand, திருந்து வேல் – perfect spear, தடக் கை – large hands, கடுமா கடை இய விடு பரி வடிம்பின் – wearing spurs to goad his fast horses, நல் தார்க் கள்ளின் சோழன் – Chōlan wearing a fine garland and owning liquor, கோயில் – palace, புதுப் பிறையன்ன – like a new moon, சுதை செய் மாடத்து – at a mansion which had plaster on its walls, பனிக் கயத்தன்ன – long like a cool pond, நீள் நகர் – huge house, நின்று என் அரிக்கூடு மாக் கிணை இரிய ஒற்றி – stood there and beat on my dark kinai drum with rhythmic sounds, எஞ்சா மரபின் வஞ்சி பாட – sang in Vanji mode according to strong tradition – it is about unrestrained attack, எமக்கென வகுத்த அல்ல – kept not just for us, மிகப்பல மேம்படு சிறப்பின் அருங்கல வெறுக்கை தாங்காது பொழி தந்தோனே – he gave me precious jewels and great wealth that I could not endure, அது கண்டு – on seeing, இலம் பாடு உழந்த – suffering with nothing, என் இரும் பேர் ஒக்கல் – my large family, விரல் செறி மரபின செவித் தொடக்குநரும் – took the ones for the fingers and put them on their ears, செவித் தொடர் மரபின விரற் செறிக்குநரும் – those who put on their fingers what needs to be worn on the ears,, அரைக்கமை மரபின – what should be worn on waists, மிடற்றியாக்குநரும் – they wore on their necks, மிடற்றமை மரபின அரைக்கியாக் குநரும் – put what was meant for the necks on their waists, கடுந்தெறல் இராமன் உடன் புணர் சீதையை – Seethai who was the wife of Raman of great wrath, வலித்தகை அரக்கன் வெளவிய ஞான்றை – when the mighty demon seized her, நிலஞ்சேர் மதர் அணி கண்ட குரங்கின் – like monkeys which saw the beautiful jewels which hit the ground, செம்முகப் பெருங்கிளை – large family with red face, இழைப் பொலிந்தாஅங்கு – like how they glowed with jewels, அறாஅ அரு நகை இனிது பெற்றிகுமே – we attained endless great joy, இருங்கிளைத் தலைமை எய்தி – heading the large family, அரும் படர் எவ்வம் உழந்ததன் தலையே – due to thinking about their great sorrow

புறநானூறு 379, பாடியவர்: புறத்திணை நன்னாகனார், பாடப்பட்டோன்: ஓய்மான் வில்லியாதன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
யானே பெறுக அவன் தாள் நிழல் வாழ்க்கை
அவனே பெறுக என் நா இசை நுவறல்
நெல் அரி தொழுவர் கூர் வாள் மழுங்கின்
பின்னை மறத்தோடு அரியக் கல் செத்து
அள்ளல் யாமைக் கூன் புறத்து உரிஞ்சும்
நெல் அமல் புரவின் இலங்கை கிழவோன்
வில்லியாதன் கிணையேம் பெரும
குறுந்தாள் ஏற்றைக் கொழுங்கண் அவ்விளர்
நறு நெய் உருக்கி நாள் சோறு ஈயா
வல்லன் எந்தை பசி தீர்த்தல் எனக்
கொன்வரல் வாழ்க்கை நின் கிணைவன் கூறக்
கேட்டதற் கொண்டும் வேட்கை தண்டாது
விண் தோய் தலைய குன்றம் பிற்பட
நசை தர வந்தனென் யானே வசை இல்
தாயிறூஉங் குழவி போலத்
திருவுடைத் திரு மனையது தோன்று கமழ் புகை
வரு மழை மங்குலின் மறுகுடன் மறைக்கும்
குறும்படு குண்டு அகழ் நீள் மதில் ஊரே.

Puranānūru 379, Poet Purathinai Nannakanār sang to Ōymān Villiyāthan, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
I heard from one of your kinai drummers, “May I
receive life protected by his feet!  May he
receive praise from my tongue!  We are the kinai
drummers of Villiyāthan, lord of Ilangai, where
the fields are thick with paddy, and the reapers
who harvest it, when their sharp sickled become
dull, look around for a stone because they want to
keep cutting, end up whetting the blades on
humped backs of field tortoises lying around in the
marshes.  Our lord, our father, relieves our hunger
daily, feeding us rice and fatty pieces of fine meat
of short-legged boars with melted fragrant ghee.”

Since I heard his words, I have come here passing
mountains whose summits touch the sky, with a
desire that is not restrained, like an infant that runs
to its mother for milk.
I came to your town where fragrant smoke from your
rich palace wafts into the streets like clouds that bring
rain, with deep moats surrounding the fort with tall walls.

Notes:  Puranānūru 176, 376, 379, 381 and 384 were written by this poet.  This is the only poem written for this king, who is an heir of Ōymān Nalliyakodan.

Meanings:  யானே பெறுக அவன் தாள் நிழல் வாழ்க்கை – may I receive a life at his feet, may I receive a life under his protection, அவனே பெறுக என் நா இசை – may he receive praise from my tongue, நுவறல் – utterance, நெல் அரி தொழுவர் – workers who reap paddy, கூர் வாள் மழுங்கின் – if their sharp swords/sickles become blunt, பின்னை மறத்தோடு அரிய – to cut further, கல் செத்து – thinking/regarding it as a stone, அள்ளல் யாமைக் கூன் புறத்து உரிஞ்சும் – they sharpen on the backs of hump-backed tortoises in the mud, நெல் அமல் புரவின் – with land with paddy fields, இலங்கை கிழவோன் – lord of Vilangai, வில்லியாதன் – Villiyāthan, கிணையேம் – we are his kinai drummers, பெரும – lord, குறுந்தாள் ஏற்றை – short legged male (boars), கொழு ங்கண் அவ்விளர் – thick pieces of fine (white) meat, நறு நெய் உருக்கி – melt fragrant ghee, நாள் சோறு ஈயா வல்லன் – he gives us rice daily, எந்தை – our father, பசி தீர்த்தல் என – to end our hunger, கொன்வரல் வாழ்க்கை – early morning  living with a tradition of singing, நின் கிணைவன் கூற – uttered by your kinai drummer, கேட்டதற் கொண்டும் – once I heard, வேட்கை தண்டாது – with unabated desire, விண் தோய் தலைய குன்றம் பிற்பட – leaving behind mountains with sky touching tops, நசை தர வந்தனென் யானே – I came here with desire, வசை இல் தாயிறூஉங் குழவி போல – like an infant who runs to its faultless mother for milk, திருவுடைத் திரு மனையது தோன்று கமழ் புகை – fragrant smoke that appears in your wealthy palace, வரு மழை மங்குலின் – clouds bringing rain, மறுகுடன் மறைக்கும் – hiding the streets, குறும்படு – with fort/defensive walls, குண்டு அகழ் – deep moats, நீள் மதில் ஊரே – town with tall walls

புறநானூறு 380, பாடியவர்: கருவூர்க் கதப்பிள்ளை, பாடப்பட்டோன்: நாஞ்சில் வள்ளுவன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழிபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
தென் பவ்வத்து முத்துப் பூண்டு
வட குன்றத்துச் சாந்தம் உரீஇ
. . . . . . . ங்கடல் தானை
இன்னிசைய விறல் வென்றித்
தென்னவர் வய மறவன்
மிசைப் பெய்த நீர் கடல் பரந்து முத்தாகுந்து
நாறிதழ்க் குளவியொடு கூதளம் குழைய
தேறுபெ. . . . . . . . த்துந்து
தீஞ் சுளைப் பலவின் நாஞ்சில் பொருநன்
துப்பு எதிர்ந்தோர்க்கே உள்ளாச் சேய்மையன்
நட்பு எதிர்ந்தோர்க்கே அங்கை நண்மையன்
வல் வேல் சாத்தன் நல்லிசையல்ல
. . . …சிலைத் தார்ப் பிள்ளையஞ் சிறாஅர்
அன்னன் ஆகன் மாறே இந்நிலம்
இலம்படு காலை ஆயினும்
புலம்பல் போயின்று பூத்த என் கடும்பே.

Puranānūru 380, Poet Karuvūr Kathappillai sang for Nānjil Valluvan, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli – Parts of this poem are missing
He is wearing pearls from the southern ocean.
He is smeared with sandal from the northern
mountains………the powerful warrior of the
southern Pāndiyan, with his army like an ocean,
victorious and sweetly famous.  Water falling from
above spreads through the ocean and turns into pearls.
Wild jasmine with fragrant petals and koothalam flowers
flourish…….The Lord of Nānjil where jackfruit trees
flourish bearing fruits with sweet segments!

To those who oppose his might, he is at an unthinkable
distance.  To those with friendship,
he’s close like the palms of their hands.  The glory of
Sāthan of strong bow…………….. young children wearing
garlands that are like bows.   Since he is of such nature,
even when people in this land suffer, the sorrow of my
family has ended and they have received gold flowers.

Notes:  There was a belief that water droplets fell into open oysters and turned into pearls.  This is the only poem written by this poet.  Puranānūru 137, 138, 139, 140 and 380 were written for this small-region king.   There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  தென் பவ்வத்து முத்துப் பூண்டு – wearing a pearl strand with pearls from the southern sea, வட குன்றத்துச் சாந்தம் உரீஇ – wearing sandal paste from the northern mountain. .. . ங்கடல் தானை – ocean like army, இன்னிசைய – with great fame, விறல் வென்றித் தென்னவர் வய மறவன் – Māran who is a warrior leader of Pāndiyars who are victorious, மிசைப் பெய்த நீர் – like the waters that fell from above, கடல் பரந்து – spread in the ocean, முத்தாகுந்து – like it becomes pearls, நாறிதழ்க் குளவியொடு – along with wild jasmine with fragrant petals, Millingtonia hortensis, கூதளம் குழைய தேறுபெ – koothalam mixed (with wild jasmine), Convolvulus, three-lobed nightshade. . . . த்துந்து தீஞ் சுளைப் பலவின் நாஞ்சில் பொருநன் – Lord of Nānjil where jackfruit trees flourish with fruits with sweet segments, துப்பு எதிர்ந்தோர்க்கே – those who opposed his strength, உள்ளாச் சேய்மையன் – he is in an unthinkable distance, நட்பு எதிர்ந்தோர்க்கே – to those with friendship, அங்கை நண்மையன் – he is closer than the palms of their hands, வல் வேல் சாத்தன் – Sāthan with strong lance, நல்லிசையல்ல – other than his fine fame, . . . சிலைத் தார் – bow-like curved garlands, பிள்ளையஞ் சிறாஅர் – young children, அன்னன் ஆகன் மாறே – since he is of that nature, இந்நிலம் இலம்படு காலை ஆயினும் – even when people in this country suffer from poverty, புலம்பல் போயின்று – their sorrow went away, பூத்த என் கடும்பே – my relatives who became happy, my relatives who got gold flowers

புறநானூறு 381, பாடியவர்: புறத்திணை நன்னாகனார், பாடப்பட்டோன்: கரும்பனூர் கிழான், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
ஊனும் ஊணும் முனையின் இனிதெனப்
பாலில் பெய்தவும் பாகில் கொண்டவும்
அளவுபு கலந்து மெல்லிது பருகி
விருந்து உறுத்து ஆற்ற இருந்தென மாகச்
சென்மோ பெரும எம் விழவுடை நாட்டு என
யாம் தன் அறியுநமாகத் தான் பெரிது
அன்புடைமையின் எம் பிரிவு அஞ்சித்
துணரியது கொளாஅ வாகிப் பழம் ஊழ்த்துப்
பயம் பகர்வு அறியா மயங்கு அரில் முது பாழ்ப்
பெயல் பெய்தன்ன செல்வத்து ஆங்கண்
ஈயா மன்னர் புறங்கடைத் தோன்றிச்
சிதாஅர் வள்பின் சிதர்ப் புறத் தடாரி
ஊன் சுகிர் வலந்த தெண் கண் ஒற்றி
விரல் விசை தவிர்க்கும் அரலை இல் பாணியின்
இலம் பாடு அகற்றல் யாவது புலம்பொடு
தெருமரல் உயக்கமும் தீர்க்குவெம் அதனால்
இரு நிலம் கூலம் பாறக் கோடை
வரு மழை முழக்கு இசைக்கு ஓடிய பின்றைச்
சேயை ஆயினும் இவணை ஆயினும்
இதற்கொண்டு அறிநை வாழியோ கிணைவ
சிறு நனி ஒருவழிப் படர்க என்றோனே எந்தை
ஒலி வெள் அருவி வேங்கட நாடன்
உறுவரும் சிறுவரும் ஊழ் மாறு உய்க்கும்
அறத் துறை அம்பியின் மான மறப்பின்று
இருங்கோள் ஈராப் பூட்கைக்
கரும்பனூரன் காதல் மகனே.

Puranānūru 381, Poet Puranthinai Nannākanār sang for Karumpanūr Kilān, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
When we were tired of eating meat and food
along with sugar syrup mixed with rice in
perfect proportions, enjoying his hospitality
and having no hunger, we said to him, “Lord,
we are leaving for our country with festivals!”

Because of his kindness, he feared our leaving.
He said, “If you appear at the gates of kings
with wealth that is not beneficial to others,
like clusters of ripe fruits that are not plucked, and
like rain that is wasted on entangled bushes in the
wasteland, and play perfectly your thadāri drum
with bits of flesh on its clear eyes, its sides worn down
and the cords frayed, with perfect rhythm, will it end
your poverty?  I will end the distress of those who
wander in pain.  So, in summer when the vast land is
ruined and after the clouds that roar have ended rainfall,
whether you are far away or nearby, think about this.
May you live long, O drummer!”

These are the words that he uttered, my lord who reigns
over Vēnkatam where white waterfalls roar.  He is the
beloved son of the lord of Karumpanūr.  In his charity,
he is like a boat that carries the great and the lowly
alike between shores.  He shows strong determination
and is a man of unyielding noble principles.

Notes:  Puranānūru poems 381 and 384 were written for this leader.   Puranānūru 176, 376, 379, 381 and 384 were written by this poet.

Meanings:  ஊனும் ஊணும் முனையின் – hating meat and food, இனிதெனப் பாலில் பெய்தவும் பாகில் கொண்டவும் – sweetly made pouring milk and sugar syrup, அளவுபு கலந்து – mixed in the right proportions, மெல்லிது பருகி – delicately mix and drink, விருந்து உறுத்து – with hospitality, ஆற்ற இருந்தெனமாக – were here without hunger, சென்மோ பெரும – we leaving O lord, எம் விழவுடை நாட்டு – for our festive country, என – in this manner, யாம் தன் அறியுநமாக – when we announced to him, தான் பெரிது அன்புடைமையின் – because of great kindness, எம் பிரிவு அஞ்சி – fearing our departure, துணரியது கொளாஅவாகிப் பழம் – fruits growing in clusters and not taken, ஊழ்த்து – ripened, பயம் பகர்வு அறியா – not knowing to share, மயங்கு அரில் – tangled plants, entangled bushes, முது பாழ்ப் பெயல் பெய்தன்ன – like rain that falls on old ruined land, செல்வத்து – wealth, ஆங்கண் – there, ஈயா மன்னர் புறங்கடைத் தோன்றி – appearing at the gates of kings who do not give, சிதாஅர் வள்பின் – cords frayed, சிதர்ப் புற – sides worn down sides, scratched sides, தடாரி – thadāri drum, ஊன் சுகிர் வலந்த – with torn meat, with bits of meat, தெண் கண் ஒற்றி – beat on its clear eyes, விரல் விசை தவிர்க்கும் – with fingers keeping rhythm, அரலை இல் பாணியின் – with faultless rhythm, இலம் பாடு அகற்றல் யாவது – how will it remove poverty, புலம்பொடு தெருமரல் உயக்கமும் தீர்க்குவெம் – we will end the sorrow of those who are suffering, அதனால் – so, இரு நிலம் கூலம் பாற – this big land ruined without grains and legumes, கோடை – summer, வரு மழை முழக்கு இசைக்கு – to the roaring sounds of clouds, ஓடிய பின்றை – after leaving, சேயை ஆயினும் இவணை ஆயினும் – whether you are far away or nearby, இதற்கொண்டு அறிநை – know this, வாழியோ கிணைவ – may you live long O kinai drummer, சிறு நனி ஒருவழிப் படர்க என்றோனே – ‘think a little bit and act’ he said, எந்தை – my lord, ஒலி வெள் அருவி வேங்கட நாடன் – the ruler of Vēnkatam with loud white waterfalls, உறுவரும் சிறுவரும் ஊழ் மாறு உய்க்கும் – who protects whether they are ordinary or great, அறத் துறை அம்பியின் மான – like a boat that is virtuous, மறப்பின்று – without forgetting, இருங்கோள் – great determination, ஈராப் பூட்கை – noble principles, கரும்பனூரன் காதல் மகனே – the beloved son of the lord of Karumpanūr

புறநானூறு 382, பாடியவர்: கோவூர் கிழார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் நலங்கிள்ளி, திணை: பாடாண், துறை: கடை நிலை
கடல் படை அடல் கொண்டி
மண்டுற்ற மலிர் நோன் தாள்
தண் சோழ நாட்டுப் பொருநன்
அலங்கு உளை அணி இவுளி
நலங் கிள்ளி நசைப் பொருநரேம்
பிறர்ப் பாடிப் பெறல் வேண்டேம்
அவற் பாடுதும் அவன் தாள் வாழிய என
நெய் குய்ய ஊன் நவின்ற
பல் சோற்றான் இன் சுவைய
நல்குவனின் பசித் துன்பு அற
என்ப நின் பொருநர் பெரும அதற்கொண்டு
முன் நாள் விட்ட மூதறி சிறாஅரும்
யானும் ஏழ் மணியங்கேழ் அணி உத்திக்
கண் கேள்விக் கவை நாவின்
நிறன் உற்ற அராஅப் போலும்
வறன் ஒரீஇ வழங்கு வாய்ப்ப
விடுமதி அத்தை கடு மான் தோன்றல்
நினதே முந்நீர் உடுத்த இவ் வியன் உலகு அறிய
எனதே கிடைக் காழ் அன்ன தெண் கண் மாக்கிணை
கண்ணகத்து யாத்த நுண் அரிச் சிறு கோல்
எறி தொறும் நுடங்கி யாங்கு நின் பகைஞர்
கேட்டொறும் நடுங்க ஏத்துவென்
வென்ற தேர் பிறர் வேத்து அவை யானே.

Puranānūru 382, Poet Kōvur Kilār sang to Chōlan Nalankilli, Thinai: Pādān, Thurai: Kadai Nilai
Lord!  Youngsters who sang to you before,
and I, have come on hearing your bards sing,
“The warrior lord of cool Chōla country, who
has gained tributes through his great efforts
going into the ocean with his murderous army,
is Nalankilli whose horses have pretty plumes
that sway.  We are his desired bards.
We do not want to sing to others for gifts.  May
his deeds endure for long!   Go to him to end
your hunger.   He’ll give you dishes of rice with
meat, and ghee and other sweet foods.”

O lord of swift horses!  Grant us gifts, so that
we may cast off our poverty, like a colored snake
with lifted bright gems, glowing spots,
forked tongue and eyes for ears, that casts is skin,
so that we may give to others.  It is well known
that this wide world surrounded by oceans
is yours.  Mine is this dark
kinai drum with an eye, clear like a pith stem.

Whenever I sing in the courts of other kings about
the chariots you conquered, they will tremble like
the eye of this drum that quivers whenever it is
hit by a small stick as it creates fine, sharp sounds.

Notes:  Puranānūru 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 45, 68, 225, 382 and 400 were written for this Chōla king.   This king wrote Puranānūru 73 and 75.  Kōvūr Kilār wrote Puranānūru 31-33, 41, 44-47, 68, 70, 308, 373, 382, 386 and 400.

Meanings:  கடல் படை அடல் – defeating/killing with an army in the ocean, கொண்டி – tributes brought, மண்டுற்ற – close, மலிர் நோன் தாள் – great mighty effort, தண் சோழ நாட்டுப் பொருநன் – cool Chōla country war lord, அலங்கு உளை அணி இவுளி – horses with pretty swaying plumes, நலங் கிள்ளி நசைப் பொருநரேம் – we are the desired bards of Nalankilli, பிறர்ப் பாடிப் பெறல் வேண்டேம் – we do not sing to others for gifts, அவற் பாடுதும் – we will sing just for him, அவன் தாள் வாழிய என – may his efforts live long, நெய் குய்ய ஊன் நவின்ற பல் சோற்றான் – with rice cooked with ghee and meat, இன் சுவைய – with sweet taste, நல்குவனின் பசித் துன்பு அற – he will give for your hunger to end, என்ப நின் பொருநர் – so say your bards, பெரும – O lord, அதற்கொண்டு – so, நின் முன் நாள் விட்ட மூதறி சிறாஅரும் – youngsters who you gave gifts to before, யானும் – and myself, ஏழ் மணியங்கேழ் – uplifted bright gems, அணி உத்தி – pretty spots, கண் கேள்வி – its eyes for ears, கவை நாவின் – with a forked tongue, நிறன் உற்ற அராஅப் போலும் – like a snake with color that peeled its skin, வறன் ஒரீஇ – remove poverty, வழங்கு வாய்ப்ப – for us to give to us, விடுமதி அத்தை – please give us those, கடு மான் தோன்றல் – O greatness with swift horses, நினதே முந்நீர் உடுத்த இவ் வியன் உலகு அறிய – everyone knows that this world surrounded by ocean belongs to you, எனதே – mine, கிடைக் காழ் அன்ன – like pith stems, தெண் கண் – clear eye, மாக்கிணை – dark kinai drum, கண்ணகத்து – on its eye, யாத்த – tied, நுண் அரி சிறு கோல் எறி தொறும் நுடங்கியாங்கு – like the trembling of the drum eye whenever it is struck with a small stick, நின் பகைஞர் கேட்டொறும் நடுங்க ஏத்துவென் – I will praise for your enemies to tremble whenever they hear, வென்ற தேர் – chariots you conquered, பிறர் வேத்து அவை – in the courts of other kings, யானே – I

புறநானூறு 383, பாடியவர்: மாறோக்கத்து நப்பசலையார், பாடப்பட்டோன்: அவியன், திணை: பாடாண், துறை: கடை நிலைபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை 
ஒண் பொறிச் சேவல் எடுப்ப ஏற்றெழுந்து
தண் பனி உறைக்கும் புலரா ஞாங்கர்
நுண் கோல் சிறு கிணை சிலம்ப ஒற்றி
நெடுங்கடை நின்று பகடு பல வாழ்த்தித்
தன் புகழ் ஏத்தினெனாக என் வலத்து  5
இடுக்கண் இரியல் போக ஊன் புலந்து
அருங்கடி வியன் நகர்க் குறுகல் வேண்டிக்
கூம்பு விடு மென் பிணி அவிழ்த்த ஆம்பல்
தேம் பாய் உள்ள தம் கமழ் மடர் உளப்
பாம்பு உரி அன்ன வடிவின காம்பின்  10
கழை படு சொலியின் இழை அணி வாரா
ஒண் பூங் கலிங்கம் உடீஇ நுண் பூண்
வசிந்து வாங்கு நுசுப்பின் அவ்வாங்கு உந்திக்
கற்புடை மடந்தை தற் புறம் புல்ல
மெல்லணைக் கிடந்தோன்  15
எற் பெயர்ந்த நோக்கி . . . . .
. . . . அதற்கொண்டு
அழித்துப் பிறந்ததெனனாகி அவ்வழிப்
பிறர் பாடு புகழ் பாடிப் படர்பு அறியேனே
குறு முலைக்கு அலமரும் பால் ஆர் வெண் மறி  20
நரை முக வூகமொடு உகளும் வரை அமல். . .
. . . . . . குன்று பல கெழீஇய
கான் கெழு நாடன் நெடுந் தேர் அவியன் என
ஒருவனை உடையேன் மன்னே யானே
அறான் எவன் பரிகோ வெள்ளியது நிலையே?  25

Puranānūru 383, Poet: Mārōkathu Nappasalaiyār sang for Aviyan, Thinai: Pādān, Thurai: Kadai Nilai – Parts of this poem are missing
I was awakened by a rooster with bright spots,
when it was not yet dawn and cold dew fell.
I stood at his tall gate, beat my small kinai
drum with a thin stick, praised his oxen and
lauded his glory.  My body was thin.  He bade
me to get close to him in his huge palace with
heavy protection, offered me a cup of toddy
topped with honey that appeared like a white
waterlily opening its buds delicately.  He
dressed me in perfectly woven fine flowery clothes
like snake skins or sheaths of bamboo.  He was
lying on his soft bed, and his wife hugged him
from the back, virtuous woman with fine ornaments
on her curving waist and beautifully curved
navel.  He looked toward my direction………..
After that, like I died and was reborn again,
I do not consider going to others and singing their
praises.

I have as my lord, Aviyan with tall chariots, lord of
a country with many mountains where a white baby
goat drinks from its mother’s small teat and romps
around with a white-faced monkey.  I don’t worry
any more about the position of Venus!

Notes:  This is the only poem written for this small region king.  This female poet from Mārōkam town which is near Korkai, wrote Puranānūru 37, 39, 126, 174, 226, 280 and 383.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  ஒண் பொறிச் சேவல் எடுப்ப – woke up by a rooster with bright spots, ஏற்றெழுந்து – rose up from bed, தண் பனி உறைக்கும் – when cold dew falls, புலரா ஞாங்கர் – at a time when it was not yet morning there, நுண் கோல் சிறு கிணை சிலம்ப ஒற்றி – striking my small kinai drum with a small stick creating sounds, நெடுங்கடை நின்று – stood at his tall gate, பகடு பல வாழ்த்தி – praised his oxen, தன் புகழ் ஏத்தினெனாக – I praised his fame, என் வலத்து இடுக்கண் இரியல் போக – for my sorrow to leave me, ஊன் புலந்து – body thin, அருங்கடி வியன் நகர் – large palace with great protection, குறுகல் – getting near, வேண்டி – desiring, கூம்பு விடு மென் பிணி அவிழ்த்த ஆம்பல் – a white waterlily that opened its closed/pointed buds delicately, தேம் பாய் உள்ள – with honey spreading, அம் கமழ் – beautiful fragrance, மடர் உள – poured in a cup, பாம்பு உரி அன்ன – like snake skin, வடிவின – shape/beauty, காம்பின் கழை படு சொலியின் – like the sheath in bamboo, இழை அணி வாரா – perfectly woven, ஒண் பூங் கலிங்கம் உடீஇ – wore on me bright pretty clothes, wore on me bright clothes with flower designs, நுண் பூண் – fine ornaments, வசிந்து வாங்கு நுசுப்பின் – with a curved waist, அவ்வாங்கு உந்தி – beautifully curved navel, கற்புடை மடந்தை – virtuous woman, தற் புறம் புல்ல – hugged him from back, மெல்லணைக் கிடந்தோன் – lying on a soft bed, எற் பெயர்ந்த நோக்கி – looked in my direction, . . . . .. . . . அதற்கொண்டு – after that, அழித்துப் பிறந்ததெனனாகி – like I died and was born again, அவ்வழிப் பிறர் பாடு புகழ் பாடிப் படர்பு அறியேனே – I do not consider going to others and singing their praises, குறு முலைக்கு – tiny teats, அலமரும் – fidgety, பால் ஆர் வெண் மறி – white baby goat that drinks white milk, நரை முக வூகமொடு – with a white-faced monkey, உகளும் – leaps around, வரை அமல் – mountain ranges, . . .. . . . . . குன்று பல கெழீஇய கான் கெழு நாடன் – lord of a country with forests and many mountains, நெடுந் தேர் அவியன் என ஒருவனை உடையேன் மன்னே யானே – I have Aviyan who owns tall chariots, அறான் எவன் பரிகோ வெள்ளியது நிலையே – I do not worry about the position of Venus

புறநானூறு 384, பாடியவர்: புறத்திணை நன்னாகனார், பாடப்பட்டோன்: கரும்பனூர் கிழான், திணை: பாடாண், துறை: கடை நிலை
மென் பாலான் உடன் அணைஇ
வஞ்சிக் கோட்டு உறங்கும் நாரை
அறைக் கரும்பின் பூ அருந்தும்
வன் பாலான் கருங்கால் வரகின்
அரிகால் கருப்பை அலைக்கும் பூழின்
அங்கண் குறு முயல் வெருவ அயல
கருங்கோட்டு இருப்பைப் பூ உறைக்குந்து
விழவின்றாயினும் உழவர் மண்டை
இருங்கெடிற்று மிசையொடு பூங்கள் வைகுந்து
கரும்பனூர்க் கிணையேம் பெரும
நெல் என்னாம் பொன் என்னாம்
கனற்றக் கொண்ட நறவு என்னும்
மனை மன்னா அவை பலவும்
யான் தண்டவும் தான் தண்டான்
நிணம் பெருத்த கொழுஞ் சோற்றிடை
மண் நாணப் புகழ் வேட்டு
நீர் நாண நெய் வழங்கிப்
புரந்தோன் எந்தை யாம் எவன் தொலைவதை
அன்னோனை உடையேம் என்ப இனி வறட்கு
யாண்டு நிற்க வெள்ளி மாண்டக
உண்ட நன் கலம் பெய்து நுடக்கவும்
தின்ற நண் பல் ஊஉன் தோண்டவும்
வந்த வைகல் அல்லது
சென்ற எல்லைச் செலவு அறியேனே.

Puranānūru 384, Poet Purathinai Nannākanār sang to Karampanūr Kilan, Thinai: Pādān, Thurai: Kadai Nilai
We are the drummers of the lord of Karumpanūr,
where storks flock together in the land
with paddy fields, sleep on the branches of vanji
trees, and eat flowers from mature sugarcanes.
In the forested land, quails chase rats that
live among the stubble of black-stemmed millet
and little rabbits run in fear, while flowers drop
off the black branches of Iruppai trees.
Though there are no festivals, there is toddy
with flowers, and big pieces of keliru fish is
served with food.

O greatness!  What is rice to us?  What is gold,
or liquor that heats the body?
Though I lack them, he has abundant quantities.
He has spread his fame so wide that those on earth
are embarrassed.  He pours ghee more freely than
water on my rice with large pieces of fatty meat.
He is our lord who protects us.  Since we have him, let
Venus stand where it may, though it brings drought!
I will know no other days other than those on which
the fine leaves we have eaten from were folded and
thrown away still with food, and we removed the
bits of food wedged between our teeth!

Notes:  Puranānūru poems 381 and 384 were written for this leader.   Puranānūru 176, 376, 379, 381 and 384 were written by this poet.  புறநானூறு 386 – யாண்டும் நிற்க வெள்ளி.

Meanings:  மென் பாலான் – delicate fertile land, உடன் அணைஇ – flock together, வஞ்சிக் கோட்டு உறங்கும் நாரை – pelicans/storks/cranes that sleep on the branches of vanji trees, Ochreinauclea missionis, அறைக் கரும்பின் பூ அருந்தும் – eat the flowers of mature sugarcane, வன் பாலான் – forest land, mullai land, கருங்கால் வரகின் – millet with black stems, அரிகால் – stubble, கருப்பை அலைக்கும் – attack rats, பூழின் – காடை- Quail, அங்கண் – beautiful eyed, குறு முயல் – tiny rabbits, வெருவ அயல – fear and move away, கருங்கோட்டு இருப்பைப் பூ உறைக்குந்து – iruppai with black branches drop flowers, South Indian Mahua, Indian Butter Tree, விழவின்றாயினும் – even when no festivals, உழவர் மண்டை – in the bowls of those who plow, இருங்கெடிற்று மிசையொடு – big pieces of keliru fish on food, Marones cavasius, பூங்கள் வைகுந்து – give toddy with flowers, கரும்பனூர்க் கிணையேம் – we are kinai drummers of the lord of Karumpanūr, பெரும  – O greatness, நெல் என்னாம் பொன் என்னாம் – what is rice and gold to us, கனற்றக் கொண்ட நறவு என்னும் – liquor/toddy that heats the body, மனை மன்னா அவை பலவும் – what is not in the house (my house), யான் தண்டவும் – I lack, தான் தண்டான் – he does not lack, நிணம் – fatty meat, பெருத்த – large, கொழுஞ் சோற்றிடை – fatty rice meal, மண் நாணப் புகழ் வேட்டு – attain fame that those on earth are embarrassed, நீர் நாண நெய் வழங்கி – poured ghee more freely than water (for water to be ashamed), புரந்தோன் – the man who protects, எந்தை – my lord, யாம் எவன் தொலைவதை – how can we suffer, அன்னோனை உடையேம் என்ப – since we have him, இனி வறட்கு – now for drought, யாண்டு நிற்க வெள்ளி – may silver planet/Venus stand, மாண்டக – with esteem, உண்ட நன் கலம் – fine bowls/fine leaves on which we ate, பெய்து நுடக்கவும் – fold and throw away, தின்ற – ate, நண் பல் ஊஉன் தோண்டவும் – dug out the bits of food wedged between our teeth, வந்த வைகல் அல்லது சென்ற எல்லைச் செலவு அறியேனே – I will know no other days other than these days

புறநானூறு 385, பாடியவர்: கல்லாடனார், பாடப்பட்டோன்: அம்பர் கிழான் அருவந்தை, திணை: பாடாண், துறை: வாழ்த்தியல்
வெள்ளி தோன்றப் புள்ளுக் குரல் இயம்ப
புலரி விடியல் பகடு பல வாழ்த்தித்
தன் கடைத் தோன்றினும் இலனே பிறன் கடை
அகன் கண் தடாரிப் பாடு கேட்டு அருளி
வறன் யான் நீங்கல் வேண்டி என் அரை
நிலந்தினச் சிதைந்த சிதாஅர் களைந்து
வெளியது உடீஇ என் பசி களைந்தோனே
காவிரி அணையும் தாழ் நீர்ப் படப்பை
நெல் விளை கழனி அம்பர் கிழவோன்
நல் அரு வந்தை வாழியர் புல்லிய
வேங்கட விறல் வரைப் பட்ட
ஓங்கல் வானத்து உறையினும் பலவே.

Puranānūru 385, Poet Kallādanār sang for Ampar Kilān Arunvanthai, Thinai: Pādān, Thurai: Vālthiyal
At dawn hours when Venus appeared and birds cried,
I did not appear at his gate to praise his many oxen.
But when he heard the music of my thadāri drum with
its wide eye sounding at the doorways of other kings,
he was gracious to me, had the torn clothes worn on
my body ruined by the earth removed, and gave me
pure clothes to wear.  He removed my poverty.

May the lord of Ampar with paddy fields, where
Kāviri waters flows into the low-lying groves, may that
fine man Aruvanthai live for more years than the many
raindrops falling from the high sky on Pulli’s Vēnkadam!

Notes:  Puranānūru 23, 25, 371, 385 and 391 were written by this poet.  This is the only poem written for this leader.  புறநானூறு 397 – வெள்ளியும் இரு விசும்பு ஏர்தரும் புள்ளும் உயர் சினைக் குடம்பைக் குரல் தோற்றினவே பொய்கையும் போது கண் விழித்தன பையச் சுடரும் சுருங்கின்று ஒளியே பாடெழுந்து இரங்கு குரல் முரசமொடு வலம்புரி ஆர்ப்ப இரவுப் புறங்கண்ட காலைத் தோன்றி, புறநானூறு 398 – மதி நிலாக் கரப்ப வெள்ளி ஏர்தர வகை மாண் நல் இல்…..பொறி மலர் வாரணம் பொழுது அறிந்து இயம்ப பொய்கைப் பூ முகை மலரப் பாணர் கைவல் சீறியாழ் கடன் அறிந்து இயக்க இரவுப் புறம் பெற்ற ஏம வைகறை,  பொருநராற்றுப்படை 66-72 – நன் பெரு வாயில் இசையேன் புக்கு என் இடும்பை தீர எய்த்த மெய்யன் எய்யேன் ஆகிப் பைத்த பாம்பின் துத்தி ஏய்ப்ப கைக் கசடு இருந்த என் கண் அகன் தடாரி இரு சீர்ப் பாணிக்கு ஏற்ப விரி கதிர் வெள்ளி முளைத்த நள்ளிருள் விடியல்.

Meanings:  வெள்ளி தோன்ற – as the silver planet/Venus appeared, புள்ளுக் குரல் இயம்ப – birds cried, புலரி விடியல் – early morning, பகடு பல வாழ்த்தி – praising his many oxen, தன் கடைத் தோன்றினும் இலனே – even when I didn’t appear at his gate, பிறன் கடை – other gates, அகன் கண் தடாரிப் பாடு கேட்டு – on hearing my thadāri drum with wide eye, அருளி – was gracious, வறன் யான் நீங்கல் வேண்டி – for my poverty to be removed, என் அரை – my body, நிலம் தின – ruined by the earth, சிதைந்த சிதாஅர் – torn clothes, களைந்து வெளியது உடீஇ – removed and gave me pure ones to wear, என் பசி களைந்தோனே – he removed my poverty, காவிரி அணையும்  தாழ் நீர்ப் படப்பை – groves with low lying water near river Kāviri, நெல் விளை கழனி அம்பர் கிழவோன் – lord of Ampar with paddy growing fields, நல் அருவந்தை வாழியர் – may he live long, the good Aruvanthai, புல்லிய வேங்கட விறல் வரைப் பட்ட – created in the Vēnkadam Mountain of Pulli, ஓங்கல் வானத்து உறையினும் பலவே – the many drops that fall from the tall skies

புறநானூறு 386, பாடியவர்: கோவூர் கிழார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன், திணை: பாடாண், துறை: வாழ்த்தியல்
நெடு நீர நிறை கயத்துப்
படு மாரித் துளி போல
நெய் துள்ளிய வறை முகக்கவும்
சூடு கிழித்து வாடு ஊன் மிசையவு
ஊன் கொண்ட வெண் மண்டை
ஆன் பயத்தான் முற்று அழிப்பவும்
வெய்து உண்ட வியர்ப்பு அல்லது
செய் தொழிலான் வியர்ப்பு அறியாமை
ஈத்தோன் எந்தை இசை தனது ஆக
வயலே நெல்லின் வேலி நீடிய கரும்பின்
பாத்திப் பன்மலர்ப் பூத் ததும்பின்று
புறவே புல் அருந்து பல் ஆயத்தான்
வில் இருந்த வெங் குறும்பின்று
கடலே கால் தந்த கலம் எண்ணுவோர்
கானல் புன்னைச் சினை அலைக்குந்து
கழியே சிறு வெள் உப்பின் கொள்ளை சாற்றி
பெருங்கல் நன்னாட்டு உமண் ஒலிக்குந்து
அன்ன நன் நாட்டுப் பொருநம் யாமே
பொரா அப் பொருநரேம்
குணதிசை நின்று குடமுதல் செலினும்
வடதிசை நின்று தென் வயின் செலினும்
தென்திசை நின்று குறுகாது நீடினும்
யாண்டும் நிற்க வெள்ளி யாம்
வேண்டியது உணர்ந்தோன் தாள் வாழியவே.

Puranānūru 386, Poet Kōvur Kilār sang for Chōlan Kulamutrathu Thunjiya Killivalavan, Thinai: Pādān, Thurai: Vālthiyal
He gave us to eat, fried meat dripping with ghee
as when drops of rain shower down on a pond
brimming with water, and meat roasted on skewers.
In our white bowls with meat, he poured cow’s milk
up to the top and it overflowed.  Other than the sweat
from eating hot food, we knew nothing of the sweat
of work.  Our lord gave, desiring to obtain fame.

His fields are full of flowers that bloom among the
patches of sugarcane that are fences for the paddy
fields, and in his forests where cattle herds graze,
there are fierce fortresses with warriors with bows.

People stand in the seashore groves and count the
ships brought by the wind, and punnai tree branches
are swayed by the waves.  In the salt pans, there are
salt merchants who leave for fine countries with tall
mountains, to shout out the prices of their white,
small-grained salt.

We are war bards of such a fine country, but we do not
fight.  Let Venus rise in the east and move west, or
let it rise in the west and move east, or let it rise
in the north and move south, or let it appear in the
south and remain there for a long time without moving!
May his efforts prosper, he who knows what we need!

Notes:  Puranānūru poems 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 46, 69, 70, 226, 227, 228, 373, 386, 393 and 397 were written for this Chōla king.   He wrote Puranānūru 173.  Kōvūr Kilār wrote Puranānūru 31-33, 41, 44-47, 68, 70, 308, 373, 382, 386 and 400.  He hailed from Kōvūr town in Thondai Nadu.  It is presently in Chengalpattu district.  384 – யாண்டு நிற்க வெள்ளி.

Meanings:  நெடு நீர – with abundant water, நிறை கயத்து – in the full ponds, படு மாரித் துளி போல – like rain drops that fall, நெய் துள்ளிய –  with droplets of ghee/oil, வறை – fried meat, முகக்கவும் – to eat, சூடு கிழித்து – torn meat with skewers, pierced meat with skewers, வாடு ஊன் – roasted meat, மிசையவு – to eat, ஊன் கொண்ட – with meat, வெண் மண்டை – white bowls, ஆன் பயத்தான் முற்று அழிப்பவும் – cow’s milk was poured to the full and overflowing, வெய்து உண்ட வியர்ப்பு அல்லது – other than sweat from eating hot food, செய் தொழிலான் வியர்ப்பு அறியாமை – there was no sweating from working, ஈத்தோன் எந்தை – our lord who gave, இசை தனது ஆக – the fame was his, வயலே நெல்லின் வேலி நீடிய கரும்பின் பாத்தி – patches of sugarcane that grew like fences to paddy fields, பன் மலர்ப் பூ – many flowers have bloomed, ததும்பின்று – were abundant, புறவே – forest mullai land, புல் அருந்து – grazing grass, பல் ஆயத்தான் – many cattle herds, வில் இருந்த – where bows were kept, where there are warriors with bows, வெங் குறும்பின்று – with fierce forts, கடலே கால் தந்த கலம் எண்ணுவோர் – those counting the ships brought by the winds in the ocean, கானல் – groves, புன்னைச் சினை – branches of the laurel tree, Calophyllum inophyllum, Mast wood Tree, அலைக்குந்து – swayed by waves, கழியே – salt pans, சிறு வெள் உப்பின் கொள்ளை சாற்றி – calling out the prices of small white grains of salt, பெருங்கல் நன்னாட்டு – in the fine country with huge mountains, உமண் – salt merchants, ஒலிக்குந்து அன்ன – like those sounds, நன் நாட்டுப் பொருநம் யாமே – we are war bards of that fine country, பொரா அப் பொருநரேம் – but we are not bards who fight, குண திசை நின்று குடமுதல் செலினும் – even if it rises in the east and moves to the west, வட திசை நின்று தென் வயின் செலினும் – even if it rises in the north and moves to the south, தென் திசை நின்று குறுகாது நீடினும் – even if it rises in the south and does not move away from there for a long time, யாண்டும் நிற்க வெள்ளி – let Venus stay anywhere, யாம் வேண்டியது உணர்ந்தோன் – the one who knows what we need, தாள் வாழியவே – may his efforts prosper

புறநானூறு 387, பாடியவர்: குன்றுகட்பாலியாதனார், பாடப்பட்டோன்: சேரமான் சிக்கற்பள்ளித் துஞ்சிய செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதன், திணை: பாடாண், துறை: வாழ்த்தியல்  – பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
வள் உகிர வயல் ஆமை
வெள் அகடு கண்டன்ன
வீங்கு விசிப் புதுப் போர்வைத்
தெண் கண் மாக் கிணை இயக்கி என்றும்
மாறு கொண்டோர் மதில் இடறி
நீறு ஆடிய நறுங் கவுள
பூம் பொறிப் பணை எருத்தின
வேறு வேறு பரந்து இயங்கி
வேந்துடை மிளை அயல் பரக்கும்
ஏந்து கோட்டு இரும் பிணர்த் தடக்கைத்
திருந்து தொழிற் பல பகடு
பகைப் புல மன்னர் பணி திறை தந்து நின்
நகைப் புலவாணர் நல்குரவு அகற்றி
மிகப் பொலியர் தன் சேவடியத்தை என்று
யாஅன் இசைப்பின் நனி நன்று எனாப்
பல பிற வாழ்த்த இருந்தோர் தன் கோன்……
மருவ இன்நகர் அகன் கடைத்தலைத்
திருந்து கழல் சேவடி குறுகல் வேண்டி
வென்று இரங்கும் விறன் முரசினோன்
என் சிறுமையின் இழித்து நோக்கான்
தன் பெருமையின் தகவு நோக்கிக்
குன்று உறழ்ந்த களிறு என் கோ
கொய் உளைய மா என் கோ
மன்று நிறையும் நிரை என் கோ
மனைக் களமரொடு களம் என் கோ
ஆங்கவை கனவு என மருள வல்லே நனவின்
நல்கியோனே நசை சால் தோன்றல்
ஊழி வாழி பூழியர் பெருமகன்
பிணர் மருப்பு யானைச் செருமிகு நோன் தாள்
செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதன்
ஒன்னாத் தெவ்வர் உயர்குடை பணிந்து இவன்
விடுவர் மாதோ நெடிதோ நில்லாப்
புல் இலை வஞ்சிப் புற மதில் அலைக்கும்
கல்லென் பொருநை மணலினும் ஆங்கண்
பல் ஊர் சுற்றிய கழனி
எல்லாம் விளையும் நெல்லினும் பலவே.

Puranānūru 387, Poet Kundrukatpāliyāthanār sang for Chēramān Chikkarpalli Thunjiya Selvakkadunkō Vāliyāthan, Thinai: Pādān, Thurai: Vālthiyal – Parts of this poem are missing
He is the leader of men who will praise me
thinking that it was good
if I beat my dark kinai drum with clear eyes,
its newly stretched large cover tied with straps,
looking like the white stomach of a sharp-clawed
field tortoise, and sing to him, “You ended
the poverty of poets in need who brought you joy,
giving them the tributes humbly given to you by
opposing kings owning many bull elephants skilled
in their jobs, that spread in different directions and
break down enemy fortress walls, their fragrant
cheeks covered with fine dust, their huge necks
with flowery spots, their tusks lifted and their
trunks coarse, working in the protected forests of
great kings.  May your handsome feet glow!”

…………………………………In the large courtyard
of his huge palace, my king bade me to advance
toward his handsome feet with perfect warrior
anklets, he who owns a victorious royal drum
that roars.  Not looking down on my smallness,
my king looked fitting his pride and honor,
and gave me bull elephants that were like hills,
horses with trimmed manes, herds of cattle
filling his courtyard, fields with farmers – all
so quickly, that even though it was real,
it felt like a dream.  He is the king filled with
great love, the lord of Pooliyar.

He is Selvakkadunkō Valiyāthan, owning elephants
with tusks and rough trunks, who put great
efforts in battles, whose enemies bow to his umbrella
and offer the necessary tributes.  May he live long,
more than the grains of sand by the resounding Porunai
River that laps the outer walls of Vanji city, more than
the grains of rice that grow in the all the fields
surrounding the many towns!

Notes:    This is the only poem written by this poet, who is from the town Kundrukat in the Kolikōdu area of Kerala.  The present name for the town is Pālikunnu.  This king also goes by the name Selvakkadunkō Valiyāthan for whom Kapilar wrote Pathitruppathu poems 61-70 and Puranānūru 8 and 14.  There are 33 poems in which lines are missing.  கலித்தொகை 119 – கன்று அமர் விருப்பொடு மன்று நிறை புகுதர, அகநானூறு 14 – கன்று பயிர் குரல மன்று நிறை புகுதரும், அகநானூறு 63 –  கன்று காணாது புன்கண்ண செவி சாய்த்து மன்று நிறை பைதல் கூரப் பல உடன் கறவை, அகநானூறு 64 – மன்று நிறை புகுதரும் ஆ, அகநானூறு 253 – கன்றுடைப் பெரு நிரை மன்று நிறை தரூஉம், புறநானூறு 387 – மன்று நிறையும் நிரை, குறிஞ்சிப்பாட்டு 217 –  ஆன் கணம் கன்று பயிர் குரல மன்று நிறை புகுதர.

Meanings:  வள் உகிர வயல் ஆமை – field tortoises with sharp claws, வெள் அகடு கண்டன்ன – looking like the white stomach, வீங்கு விசி – large and tight, புதுப் போர்வை – new cover, தெண் கண் மாக் கிணை – dark kinai drum with clear eyes, இயக்கி – beating, என்றும் – always, மாறு கொண்டோர் மதில் இடறி – attack the fortress walls of enemies who oppose, நீறு ஆடிய – dust spread, நறுங் கவுள – with fragrant cheeks, பூம் பொறி – flowery spots, பணை எருத்தின – with thick necks, வேறு வேறு பரந்து – spread in different directions, இயங்கி – work, வேந்துடை மிளை அயல் பரக்கும் – spread among the protective forests, ஏந்து கோட்டு – lifted tusks, இரும் பிணர் – dark rough, தடக்கை – large trunks, திருந்து தொழிற் பல பகடு – owning bull elephants that do perfect jobs, பகைப் புல மன்னர் பணி திறை தந்து – tributes giving humbly by enemy kings, நின் நகை – giving you happiness, புலவாணர் நல்குரவு அகற்றி – remove the sorrow of poets in need, மிகப் பொலியர் தன் சேவடியத்தை – may your handsome feet glow greatly, என்று யாஅன் இசைப்பின் – when I sang in this manner, நனி நன்று எனாப் பல பிற வாழ்த்த – others praise many times that it is good, இருந்தோர் – those there, தன் கோன் – their king,……., மருவ இன் நகர் அகன் கடைத்தலை – entry gate area of a wide sweet mansion well protected, திருந்து கழல் சேவடி குறுகல் வேண்டி – to reach his handsome feet with perfect war anklets, வென்று இரங்கும் விறன் முரசினோன் – owns a victorious drum which roars, என் சிறுமையின் இழித்து நோக்கான் – he did not look down at my smallness, தன் பெருமையின் தகவு நோக்கி – fitting his pride and honor he looked, குன்று உறழ்ந்த களிறு – bull elephants that are like hills, என் கோ – my king, கொய் உளைய மா – horses with trimmed tufts, என் கோ – my king, மன்று நிறையும் நிரை என் கோ – my king’s courtyard is filled with herds of cattle, மனைக் களமரொடு களம் – fields and field workers, என் கோ – my king, ஆங்கவை கனவு என மருள வல்லே நனவின் நல்கியோனே – he gave them quickly in real in what felt like a dream, நசை சால் தோன்றல் – lord with great kindness, ஊழி வாழி பூழியர் பெருமகன் – may the king of Pooliyar live forever, பிணர் – rough, மருப்பு யானை – elephants with tusk, செரு மிகு – in many battles, நோன் தாள் – great effort, செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதன் – Selvakkadunkō Valiyāthan, ஒன்னாத் தெவ்வர் உயர் குடை பணிந்து – enemies who oppose him bow to his tall umbrella, இவன் விடுவர் மாதோ – do what needs to be done here, நெடிதோ நில்லா – not waiting for long, புல் இலை வஞ்சிப் புற மதில் அலைக்கும் – hit the outer walls of Vanji city (which is the Vanji which does not have leaves, Ochreinauclea missionis),  கல்லென் – noisy, பொருநை மணலினும் – more than the sands of River Porunai shore (ஆன் பொருநை ஆறு), ஆங்கண் – there, பல் ஊர் சுற்றிய கழனி எல்லாம் விளையும் நெல்லினும் பலவே – more than the rice that grows in the fields around the many cities

புறநானூறு 388, பாடியவர்: மதுரை அளக்கர் ஞாழலார் மகனார் மள்ளனார், பாடப்பட்டோன்: சிறுகுடி கிழான் பண்ணன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
வெள்ளி தென் புலத்து உறைய விளை வயல்
பள்ளம் வாடிய பயன் இல் காலை
இரும் பறைக் கிணைமகன் சென்றவன் பெரும் பெயர்
சிறுகுடி கிழான் பண்ணன் பொருந்தித்
தன் நிலை அறியுநன் ஆக அந்நிலை
இடுக்கண் இரியல் போக உடைய
கொடுத்தோன் எந்தை கொடை மேந் தோன்றல்
நுண்ணூல் தடக்கையின் நா மருப்பாக
வெல்லும் வாய்மொழிப் புல்லுடை விளை நிலம்
பெயர்க்கும் பண்ணற் கேட்டிர் அவன்
வினைப் பகடு ஏற்றம் எழீஇக் கிணைத் தொடா
நாள் தொறும் பாடேன் ஆயின் ஆனா
மணி கிளர் முன்றில் தென்னவன் மருகன்
பிணி முரசு இரங்கும் பீடு கெழு தானை
அண்ணல் யானை வழுதி
கண்மாறிலியர் என் பெருங்கிளைப் புரவே.

Puranānūru 388, Poet Mathurai Alakkar Gnālalār Makanār Mallanār sang for Sirukudi Kilān Pannan, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
When Venus was in the south, the fields
were wilted and water levels were low in
the canals, and a kinai drummer with a large
drum reached the greatly famous Pannan of
Sirukudi and let him know of his situation.
My lord gave whatever he had and made his
sorrow go away.

His Greatness is generous.  Listen to me
singing about Pannan.  He gives away
fertile fields where rice grows, to poets
who own elephants of victorious honest
words, whose mighty trunks are fine books,
and whose tusks are their tongues.

If I do not sing the praises of his plowing
oxen as I beat my kinai drum, if I don’t sing
every day, may the heir of southern kings
in whose front gates bells were hung for those
in need, Valuthi, owning a brave army with noble
elephants and roaring, well-tied drums,
not shower his graces and protect my large clan!

Notes:  This is the only poem written by this poet.  Poems 173 and 388 were written for this leader, who was from Sirukudi.  Sirukudi is a town in the Chōla country, situated on the banks of Kaviri. மதுரைக்காஞ்சி 108 – வரும் வைகல் மீன் பிறழினும், பட்டினப்பாலை 1- வயங்கு வெண்மீன் திசை திரிந்து தெற்கு ஏகினும், புறநானூறு 35 – இலங்கு கதிர் வெள்ளி தென்புலம் படரினும், புறநானூறு 117 – தென் திசை மருங்கின் வெள்ளி ஓடினும், புறநானூறு 388 – வெள்ளி தென் புலத்து உறைய, புறநானூறு 389 – வெண்பொன் போகுறு காலை.  புறநானூறு 70 – கைவள் ஈகைப் பண்ணன் சிறுகுடி, அகநானூறு 54 – தனக்கென வாழாப் பிறர்க்கு உரியாளன் பண்ணன் சிறுகுடி.

Meanings:  வெள்ளி தென் புலத்து உறைய – when the silver planet/Venus was in the south, விளை வயல் பள்ளம் வாடிய – wilted fields with plants and irrigation canals low with water, பயன் இல் காலை – at a time when there were no yields, இரும் பறைக் கிணைமகன் சென்றவன் – a kinai drummer with a big drum went, பெரும் பெயர் சிறுகுடி கிழான் பண்ணன் பொருந்தி – reached famous Pannan of Sirukudi, தன் நிலை அறியுநன் ஆக – let him know of his situation, அந்நிலை – at that time, இடுக்கண் இரியல் போக – for sorrow to be removed, உடைய கொடுத்தோன் எந்தை – our lord gave what he had, கொடை மேந் தோன்றல் – greatness who is generous, நுண்ணூல் – fine learning, fine books, தடக்கையின் – as large trunks, நா மருப்பாக – tongues as tusks, வெல்லும் வாய்மொழி – victorious truthful words, புல்லுடை விளை நிலம் – fertile fields with paddy, பெயர்க்கும் – gifts, பண்ணற் கேட்டிர் – listen to me singing about Pannan, அவன் வினைப் பகடு ஏற்றம் எழீஇ – praising his working oxen, கிணைத் தொடா – beating my kinai drum, நாள் தொறும் பாடேன் ஆயின் ஆனா – if I don’t sing every day without a break, மணி கிளர் முன்றில் – front gate with many bells, தென்னவன் மருகன் – heir of southern kings, Pāndiyars, பிணி முரசு இரங்கும் – tied drums roar, பீடு கெழு தானை அண்ணல் யானை வழுதி – Pāndiyan with brave/proud army with noble elephants, கண்மாறிலியர் – may he not shower his graces, என் பெருங்கிளைப் புரவே – the protection of my large clan

புறநானூறு 389, பாடியவர்: கள்ளில் ஆத்திரையனார், பாடப்பட்டோன்: நல்லேர் முதியன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
நீர் நுங்கின் கண் வலிப்பக்
கான வேம்பின் காய் திரங்கக்
கயம் களியும் கோடை ஆயினும்
ஏலா வெண்பொன் போகுறு காலை
எம்மும் உள்ளுமோ பிள்ளை அம் பொருநன்
என்று ஈத்தனனே இசை சால் நெடுந்தகை
இன்று சென்று எய்தும் வழியனும் அல்லன்
செலினே காணா வழியனும் அல்லன்
புன்தலை மடப்பிடி இனையக் கன்று தந்து
குன்றக நல்லூர் மன்றத்துப் பிணிக்கும்
கல் இழி அருவி வேங்கடங் கிழவோன்
செல்வுழி எழாஅ நல்லேர் முதியன்
ஆதனுங்கன் போல நீயும்
பசித்த ஒக்கல் பழங்கண் வீட
வீறு சால் நன்கலம் நல்குமதி பெரும
ஐது அகல் அல்குல் மகளிர்
நெய்தல் கேளன்மார் நெடுங்கடையானே.

Puranānūru 389, Poet Kallil Āthiraiyār sang for Nallēr Muthiyan, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
He who said, “Remember me, young war bard,”
when tender palmyra nungu with water had turned
hard, neem fruits in the forest had withered and
shrunk, ponds turned into sludge in summer,
and Venus moved to the south, gave
abundant gifts, the noble man of great fame.

Today he is not where one can reach him, nor at
any place that one can see him, Āthanunkan, lord
of Vēnkadam Hills with roaring waterfalls, where
a captured elephant calf is tied up in a courtyard
of a home in a town on a hill, and his naive mother
with scanty hair on her head suffers in pain.

You Nallēr Mutiyan who can control yourself!
You too, like Āthanunkan should give us precious gifts
to remove the sorrow of my suffering family!
May your women with pretty, wide loins never hear the
sounds of funeral neythal drums at their lofty gates!

Notes:  This small region king whose ancestors were Pulli and Āthanunkan.  He ruled the area close to Vēnkada Vēnkadam Mountains.  This is the only poem written for him.  This poet wrote Puranānūru 175 and 389.  மதுரைக்காஞ்சி 108 – வரும் வைகல் மீன் பிறழினும், பட்டினப்பாலை 1- வயங்கு வெண்மீன் திசை திரிந்து தெற்கு ஏகினும், புறநானூறு 35 – இலங்கு கதிர் வெள்ளி தென்புலம் படரினும், புறநானூறு 117 – தென் திசை மருங்கின் வெள்ளி ஓடினும், புறநானூறு 388 – வெள்ளி தென் புலத்து உறைய, புறநானூறு 389 – வெண்பொன் போகுறு காலை.

Meanings:  நீர் நுங்கின் கண் வலிப்ப – tender nungu/palmyra seeds had turned hard, Borassus flabellifer, கான வேம்பின் காய் திரங்க – fruits from the forest neem trees had withered/dried, Azadirachta indica, கயம் களியும் கோடை ஆயினும் – even when ponds had turned to sludge in summer, ஏலா – unable, வெண்பொன் போகுறு காலை – when silver planet/Venus goes to the south, எம்மும் உள்ளுமோ – remember us, பிள்ளை அம் பொருநன் – O young war bard, என்று ஈத்தனனே – he gave, இசை சால் – great fame, நெடுந்தகை – noble man, இன்று சென்று எய்தும் வழியனும் அல்லன் – today he is not where you can reach him, செலினே காணா வழியனும் அல்லன் – nor any place that you can see him if you go, புன்தலை – parched head, head with sparse hair, மடப்பிடி இனைய – causing the naive mother to suffer, causing the naïve female elephant to suffer, கன்று தந்து – brought a calf, குன்றக -in the mountains, நல்லூர் மன்றத்துப் பிணிக்கும் – tie in the courtyard in a fine town, கல் இழி அருவி வேங்கடங் கிழவோன் – Lord of Vēnkadam with waterfalls flowing down the mountains, செல் உழி எழாஅ – not going where the mind goes, நல்லேர் முதியன் – Nallēr Muthiyan, ஆதனுங்கன் போல – like Āthanunkan, நீயும் – you, பசித்த ஒக்கல் பழங்கண் வீட – to end the sorrow of my relatives, வீறு சால் – esteemed/special, நன்கலம் நல்குமதி பெரும – please give us precious things O greatness, ஐது அகல் அல்குல் மகளிர் நெய்தல் கேளன்மார் – may your women with delicate wide loins never hear neythal drums, நெடுங்கடையானே – at your tall gates

புறநானூறு 390, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழிபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை 
அறவை நெஞ்சத்து ஆயர் வளரும்
மறவை நெஞ்சத்து ஆய் இலாளர்
அரும்பு அலர் செருந்தி நெடுங்கான் மலர் கமழ்
விழவணி வியன் களம் அன்ன முற்றத்து
ஆர்வலர் குறுகின் அல்லது காவலர்
கனவினும் குறுகாக் கடியுடை வியன் நகர்
மலைக் கணத்து அன்ன மாடம் சிலம்ப வென்
அரிக்குரல் தடாரி இரிய ஒற்றிப்
பாடி நின்ற பன்னாள் அன்றியும்
சென்ற ஞான்றைச் சென்று படர் இரவின்
வந்ததற் கொண்டு நெடுங்கடை நின்ற
புன்தலைப் பொருநன் அளியன் தான் எனத்
தன் உழைக் குறுகல் வேண்டி என் அரை
முது நீர்ப் பாசி அன்ன உடை களைந்து
திரு மலர் அன்ன புது மடிக் கொளீஇ
மகிழ் தரல் மரபின் மட்டே அன்றியும்
அமிழ்தன மரபின் ஊன் துவை அடிசில்
வெள்ளி வெண் கலத்து ஊட்டல் அன்றி
முன்னூர்ப் பொதியில் சேர்ந்த மென் நடை
இரும் பேர் ஒக்கல் பெரும் புலம்பு அகற்ற
அகடு நனை வேங்கை வீ கண்டன்ன
பகடு தரு செந்நெல் போரொடு நல்கிக்
கொண்டி பெறுக என்றோனே உண் துறை
மலை அலர் அணியும் தலை நீர் நாடன்
கண்டால் கொண்டு மனை திருந்தடி வாழ்த்தி
. . . . . . . . . . . . . . .
வான் அறி யலவென் பாடு பசி போக்கல்
அண்ணல் யானை வேந்தர்
உண்மையோ அறியலர் காண்பு அறியலரே.

Puranānūru 390, Poet Avvaiyār sang for Athiyamān Nedumān Anji, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli – Parts of this poem are missing
I stood in his courtyard which was like a large festivity
field with flower fragrances, and blossoming cherunthi flowers
from a huge forest inhabited by cattle herders with righteous
hearts, and others of great valor rising in their hearts.
I sang and drummed hard on my sharp-toned thadāri drum,
and the palace resounded like mountain ranges.

I did not have to stand there for many days. On that night,
he bade me to approach him, “War bard with a parched head
who is at my tall gate in a pitiful state,” he addressed me.
He removed my old garment that was like moss in stagnant
water, and replaced it with new, folded, flower-like pretty
clothes.  He gave joy-giving toddy according to tradition and
nectar-like tasty food with meat dishes in a white silver bowl.

For my large family in anguish, barely able to walk, that was
staying in the town’s common grounds, he gave heaps of fine
paddy, the color of vēngai flowers, plowed by oxen, the lord of
the country where drinking water reservoirs with abundant
water get flowers from the mountain.  Sing the praises of his
handsome feet.  Those who say, “The clouds ignore our suffering!”
do not know the king owning elephants, who drives away hunger.
They have not seen him!

Notes:  Puranānūru 87-95, 97-101, 103, 104, 206, 208, 231, 232, 235, 315 and 390 were written for this king.  Except for 208, which was written by Perunchithiranār, the rest were written by the poet Avvaiyār.  Avvaiyār and King Athiyamān Nedumān Anji were great friends.  Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.  Athiyamān was one of the great seven vallals.   There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  அறவை நெஞ்சத்து ஆயர் – cattle herders with righteous hearts, வளரும் மறவை நெஞ்சத்து ஆய் இலாளர் – those with valor in their hearts, அரும்பு அலர் செருந்தி நெடுங்கான் – huge forest with cherunthi flowers in bloom, Ochna squarrosa, panicled golden-blossomed pear trees in blossom, மலர் கமழ் விழவணி வியன் களம் அன்ன முற்றத்து – courtyard like a huge festivity field with fragrant flowers, ஆர்வலர் குறுகின் – friends are able to go, அல்லது காவலர் கனவினும் குறுகாக் கடியுடை வியன் நகர் – huge house that is not approachable by other kings even in their dreams, மலைக் கணத்து அன்ன மாடம் சிலம்ப – resounded in the mansions that are like mountain ranges, என் அரிக்குரல் தடாரி இரிய ஒற்றி – beat my thadāri drum with sharp tones, beat my thadāri drum with rhythmic sounds, பாடி நின்ற பன்னாள் அன்றியும் – I didn’t have to stand there singing for many days, சென்ற ஞான்றை – on the day that I went, சென்று படர் இரவின் வந்ததற் கொண்டு – he came at that night, நெடுங்கடை நின்ற – stood near the tall gate, புன்தலைப் பொருநன் அளியன் தான் என – the bard with a head with parched/scanty hair is pitiful, தன் உழைக் குறுகல் வேண்டி – bade me to come close, என் அரை – my waist, முது நீர்ப் பாசி அன்ன உடை களைந்து – removed the clothes which were like moss in stagnant water, duckweed, திரு மலர் அன்ன புது மடிக் கொளீஇ – gave me new folded flower-like clothes, மகிழ் தரல் மரபின் மட்டே அன்றியும் – not only happiness-giving toddy according to tradition, அமிழ்தன மரபின் ஊன் துவை அடிசில் – nectar-like dishes made with meat, வெள்ளி வெண் கலத்து ஊட்டல் – he fed me from a bright silver bowl, அன்றி முன்னூர்ப் பொதியில் சேர்ந்த – staying in the common grounds in town, மென் நடை – weak walk, இரும் பேர் ஒக்கல் – large group of relatives, பெரும் புலம்பு அகற்ற – to remove the great despair, அகடு நனை – insides soaked, வேங்கை வீ கண்டன்ன – like the yellow kino flowers, Pterocarpus marsupium, பகடு தரு செந்நெல் போரொடு நல்கி – gave me heaps of fine paddy that was plowed by oxen, கொண்டி பெறுக என்றோனே – take these he said, உண் துறை மலை அலர் அணியும் தலை நீர் நாடன் – lord of the country where drinking water reservoirs with abundant water get flowers from the mountains, கண்டால் – if you see him, கொண்டு மனை – take him home, திருந்தடி வாழ்த்தி – sing the praises of his handsome/perfect feet. . . . . . . . . . .வான் அறியலவென் – that the clouds do not care, பாடு பசி போக்கல் அண்ணல் – the lord who removes hunger, யானை வேந்தர் – king with elephants, உண்மையோ அறியலர் – they do not know the truth, காண்பு அறியலரே – they do not know that he exists

புறநானூறு 391, பாடியவர்: கல்லாடனார், பாடப்பட்டோன்: பொறையாற்றுகிழான், திணை: பாடாண், துறை: கடை நிலை பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை 
தண் துளி பல பொழிந்து எழிலி இசைக்கும்
விண்டு அனைய விண் தோய் பிறங்கல்
முகடு உற உயர்ந்த நெல்லின் மகிழ்வரப்
பகடு தரு பெரு வளம் வாழ்த்திப் பெற்ற
திருந்தா மூரி பரந்து படக் கெண்டி
அரியல் ஆர்கையர் உண்டு இனிது உவக்கும்
வேங்கட வரைப்பின் வட புலம் பசித்தென
ஈங்கு வந்து இறுத்த என் இரும் பேர் ஒக்கல்
தீர்கை விடுக்கும் பண்பின் முது குடி
நனந்தலை மூதூர் வினவலின்………..
முன்னும் வந்தோன் மருங்கிலன் இன்னும்
அளியன் ஆகலின் பொருநன் இவன் என
நின் உணர்ந்து அறியுநர் என் உணர்ந்து கூறக்
காண்கு வந்திசின் பெரும மாண்தக
இரு நீர்ப் பெருங்கழி நுழை மீன் அருந்தும்
ததைந்த தூவியம் புதாஅஞ் சேக்கும்
துதைந்த புன்னைச் செழு நகர் வரைப்பின்
நெஞ்சு அமர் காதல் நின் வெய்யோளடு
இன் துயில் பெறுகதில் நீயே வளஞ் சால்
துளி பதன் அறிந்து பொழிய
வேலி ஆயிரம் விளைக நின் வயலே.

Puranānūru 391, Poet Kallādanār sang to Poraiyātrukilān, Thinai: Pādān, Thurai: Kadai Nilai – Parts of this poem are missing
I came here with my huge clan since the Vēnkadam Hills
have dried up, where once cool raindrops fell with roaring
clouds, heaps of paddy were as high as mountain summits
touching the skies, oxen provided happiness and great
prosperity, huge pieces of meat were chopped up and served,
and those who drank toddy were in bliss.

With the tradition of not leaving, we are here in this
huge ancient town whose clans are traditional, and since
you ask……… Men who understand you, those aware of me
said to you, “He’s the same man who came here before.
He is a poor bard worthy of your pity!”

I have come to see you, O Greatness!   You live in a wealthy
mansion surrounded by punnai trees, on which cranes with
dense feathers stay after eating fish in the vast, dark
backwaters.  May you sleep sweetly with your beloved wife
who is in your heart!   May your fields yield abundantly
thousands of measures of vēlis, and may the rains know the
right time to come down and nourish your fields!

Notes:  This is the only poem written for this coastal town leader.  Puranānūru 23, 25, 371, 385 and 391 were written by this poet.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  தண் துளி – cool raindrops, பல பொழிந்து – drop many, எழிலி இசைக்கும் – clouds roar, விண்டு அனைய – like mountains, விண் தோய் – touching the sky, பிறங்கல் முகடு உற – touching the mountain peaks, உயர்ந்த நெல்லின் – with heaps of paddy, மகிழ்வர – providing happiness, பகடு தரு – brought by oxen, பெரு வளம் – great prosperity, வாழ்த்திப் பெற்ற – praised and obtained, திருந்தா மூரி – big pieces of meat, பரந்து படக் கெண்டி – spread and chopped, அரியல் – toddy, ஆர்கையர் – those who drink, உண்டு – drink, இனிது உவக்கும் – are happy, வேங்கட வரைப்பின் – Vēnkatam Hills, வட புலம் – northern land, பசித்தென – since the land dried out, ஈங்கு வந்து இறுத்த – came here and are staying, என் இரும் பேர் ஒக்கல் – my huge clan, தீர்கை விடுக்கும் பண்பின் – with the tradition of not leaving, முது குடி – ancient clan, நனந்தலை – huge, மூதூர் – ancient town, வினவலின் – if asked, ………. முன்னும் வந்தோன் – he came here before, மருங்கிலன் – he has nothing, இன்னும் அளியன் ஆகலின் – since he still has nothing, பொருநன் – war bard, இவன் என நின் உணர்ந்து அறியுநர் – the people who know you know who I am, என் உணர்ந்து கூற – understand about me and speak, காண்கு வந்திசின் – I came to see you, பெரும – O lord,  மாண்தக – with greatness, இரு நீர்ப் பெருங்கழி நுழை மீன் அருந்தும் – enters the dark huge backwaters and eats fish, துதைந்த தூவியம் – dense feathered bird, புதாஅஞ் சேக்கும் –  beautiful crane/stork reaches, ததைந்த புன்னை -a  dense laurel tree, Calophyllum inophyllum, Mast wood Tree, செழு நகர் வரைப்பின் – in the limits of your wealthy mansion, நெஞ்சு அமர் காதல் நின் வெய்யோளடு – with your beloved wife who is in your heart, இன் துயில் பெறுகதில் நீயே – may you sleep sweetly, வளம் சால் – prosperity filled, துளி – raindrops, பதன் அறிந்து – knowing the right time, பொழிய – may they fall, வேலி ஆயிரம் – thousands of measures of vēlis, விளைக நின் வயலே – may your fields yield abundantly

புறநானூறு 392, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி மகன் பொகுட்டெழினி, திணை: பாடாண், துறை: கடை நிலை
மதி ஏர் வெண்குடை அதியர் கோமான்
கொடும்பூண் எழினி நெடுங்கடை நின்று யான்
பசலை நிலவின் பனி படு விடியல்
பொரு களிற்று அடி வழியன்ன என் கை
ஒரு கண் மாக் கிணை ஒற்றுபு கொடாஅ
உருகெழு மன்னர் ஆர் எயில் கடந்து
நிணம் படு குருதிப் பெரும் பாட்டு ஈரத்து
அணங்குடை மரபின் இருங் களந்தோறும்
வெள்வாய்க் கழுதைப் புல் இனம் பூட்டி
வெள்ளை வரகும் கொள்ளும் வித்தும்
வைகல் உழவ வாழிய பெரிது எனச்
சென்று யான் நின்றனெனாக அன்றே
ஊருண் கேணிப் பகட்டு இலைப் பாசி
வேர் புரை சிதாஅர் நீக்கி நேர் கரை
நுண்ணூல் கலிங்கம் உடீஇ உண்ம எனத்
தேள் கடுப்பு அன்ன நாள் படு தேறல்
கோள்மீன் அன்ன பொலங் கலத்து அளைஇ
ஊண் முறை ஈத்தல் அன்றியும் கோள் முறை
விருந்து இறை நல்கியோனே அந்தரத்து
அரும் பெறல் அமிழ்தம் அன்ன
கரும்பு இவண் தந்தோன் பெரும் பிறங்கடையே.

Puranānūru 392, Poet Avvaiyār sang for Athiyamān Nedumān Anji’s son Pokuttu Elini, Thinai: Pādān, Thurai: Kadai Nilai
At dawn when dew fell, I stood at the tall gate
of Elini wearing curved ornaments, king of Athiyar,
playing my one-eyed dark kinai drum, which is like
the foot of a large battle elephant, and sang,
“You have defeated fearsome kings who refused to pay
tributes and in your vast terrifying battlefields
soaked with blood and fat, you have yoked dull-colored
white-mouthed donkeys and planted millet and horsegram
that you plow every day!  May you live long!”

As I stood right there, he removed my torn clothes, rags
like roots of duckweeds with showy leaves growing in
the town’s drinking water reservoir, and dressed me in
clothes made with fine thread with an elegant border,
urged me to drink, and poured aged toddy as strong as
the sting of a scorpion, in a dish as golden as the planets,
and gave me more food according to hospitable tradition,
that great heir who brought us sugarcane, precious to
to obtain like divine nectar, from the land beyond.

Notes:  Avvaiyār wrote Puranānūru poems 96, 102 and 392 for this king, the son of Athiyamān Nedumān Anji.  In poem 158, Athiyamān has been referred to, as Elini, their clan name.  Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.   There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  மதி ஏர் வெண்குடை – moon-like white umbrella, அதியர் கோமான் – King of Athiyar, கொடும் பூண் எழினி – Elini with curved jewels, நெடுங்கடை நின்று – stood at this tall gate, யான் – I, பசலை நிலவின் – of the pale moon, பனி படு விடியல் – at dawn when dew fell, பொரு களிற்று அடி வழியன்ன – like the footprint of a battle elephant, என் கை ஒரு கண் மாக் கிணை ஒற்றுபு – my hands beat the single eyes of a dark/large kinai drum, கொடாஅ – refusing to give (tributes), உருகெழு மன்னர் – fearsome kings, ஆர் எயில் கடந்து – conquered the difficult forts, நிணம் படு குருதி – blood with fat, பெரும் பாட்டு ஈரத்து – greatly wet, அணங்குடை மரபின் – in the fierce tradition, இருங் களந்தோறும் – in all the vast battlefields, வெள் வாய்க் கழுதை – donkeys with white mouths, புல் இனம் பூட்டி – yoked a herd of dull colored animals, வெள்ளை வரகும் கொள்ளும் வித்தும் – seeded white millet and horse-gram, வைகல் – every day, உழவ – one who plows, வாழிய பெரிது எனச் சென்று யான் நின்றனெனாக – when I went there praising him thus and stood, அன்றே – right there, ஊருண் கேணி – town’s drinking water reservoir, பகட்டு இலைப் பாசி – duckweed/moss with showy leaves, வேர் புரை – like roots, சிதாஅர் நீக்கி – removed my torn clothes, நேர் கரை – straight border, நுண்ணூல் கலிங்கம் உடீஇ – wore on me cloth woven with fine thread, உண்ம – drink, என – thus, தேள் கடுப்பு அன்ன – like scorpion sting, நாள் படு தேறல் – aged toddy, கோள்மீன் அன்ன – like the planets, பொலங் கலத்து – in a gold bowl அளைஇ – poured, ஊண் முறை ஈத்தல் – gave according to the right method, அன்றியும் – not only that, கோள் முறை விருந்து இறை – according to hospitable tradition, நல்கியோனே – he gave, அந்தரத்து – beyond, அரும் பெறல் – difficult to obtain, அமிழ்தம் அன்ன – like nectar, கரும்பு இவண் தந்தோன் – he brought sugarcane here, பெரும் பிறங்கடையே – the great heir

புறநானூறு 393, பாடியவர்: நல்லிறையனார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன், திணை: பாடாண், துறை: கடை நிலை
பதி முதல் பழகாப் பழங்கண் வாழ்க்கைக்
குறு நெடுந் துணையொடும் கூர்மை வீதலின்
குடி முறை பாடி ஒய்யென வருந்தி
அடல் நசை மறந்த எம் குழிசி மலர்க்கும்
கடனறியாளர் பிற நாட்டு இன்மையின்
வள்ளன்மையின் எம் வரைவோர் யார் என
உள்ளிய உள்ளமொடு உலை நசை துணையா
உலகம் எல்லாம் ஒரு பாற் பட்டென
மலர் தார் அண்ணல் நின் நல் இசை உள்ளி
ஈர்ங்கை மறந்த என் இரும் பேர் ஒக்கல்
கூர்ந்த எவ்வம் வீடக் கொழு நிணம் கிழிப்பக்
கோடைப் பருத்தி வீடு நிறை பெய்த
மூடைப் பண்டம் மிடை நிறைந்தன்ன
வெண் நிண மூரி அருள நாளுற
ஈன்ற அரவின் நாவுருக் கடுக்கும் என்
தொன்று படு சிதாஅர் துவர நீக்கிப்
போது விரி பகன்றைப் புது மலர் அன்ன
அகன்று மடி கலிங்கம் உடீஇச் செல்வமும்
கேடின்று நல்குமதி பெரும மாசு இல்
மதி புரை மாக் கிணை தெளிர்ப்ப ஒற்றி
ஆடுமகள் அல்குல் ஒப்ப வாடிக்
கோடை ஆயினும் கோடா ஒழுக்கத்துக்
காவிரி புரக்கும் நன்னாட்டுப் பொருந
வாய்வாள் வளவன் வாழ்க எனப்
பீடு கெழு நோன் தாள் பாடுகம் பலவே.

Puranānūru 393, Poet Nalliraiyanār sang to King Chōlan Kulamutrathu Thunjiya Killivalavan, Thinai: Pādān, Thurai: Kadai Nilai
My life has been one of suffering right from
the start though I have never gotten used
to it.  My sharpness of mind has gone, along with
that of my wife who has been with me for a long
time.  I sing in different places according to
tradition, but still struggle.

O lord wearing a flower garland who has the wealth
of the entire world!  We came here thinking
of you, since there are no generous persons in other
countries who can turn our empty pots that have
forgotten cooking.  I came to you with my big clan
which has not had their hands wet with food, so that
our sorrow can end.

You should tear fatty meat and offer them in chunks,
with fat like summer’s cotton that is carded
and packed dense in bags.
You should strip me of my old clothes that are torn
like the tongue of a snake that has laid new eggs
and clothe me in a broad garment with folds like the
petals of fresh pakandrai flowers that have opened
from buds.  You should give me wealth.  O greatness!

O Lord of a good country where Kāviri yields without
fail, even if it is hot summer when everything has
withered, like the loins of a dancing girl!

We will drum clear notes on the dark kinai drum that
is like the full moon and utter, “Long live
Valavan whose sword never fails,” and sing again
and again of your great achievements!

Notes:   This is the only poem written by this poet.  Puranānūru poems 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 46, 69, 70, 226, 227, 228, 373, 386, 393 and 397 were written for this Chōla king.   He wrote Puranānūru 173.

Meanings:  பதி முதல் – from the start, பழகா – not getting used, பழங்கண் வாழ்க்கை – life of suffering, குறு நெடுந் துணையொடும் – with my wife who has been with me for a long time, கூர்மை வீதலின் – sharpness has gone down, குடி முறை பாடி – sing in different towns according to tradition, ஒய்யென வருந்தி – with rapid distress, அடல் நசை மறந்த எம் குழிசி – our pots which have forgotten the desire to cook, மலர்க்கும் – make it cook again, கடனறியாளர் – those who give, பிற நாட்டு இன்மையின் – not in other countries, வள்ளன்மையின் எம் வரைவோர் யார் என – who is going to be generous, உள்ளிய உள்ளமொடு – with a thinking mind, உலை – sorrow, நசை துணையா – with desire as a partner, உலகம் எல்லாம் ஒரு பாற் பட்டென – like the entire earth’s wealth was on one side, மலர் தார் அண்ணல் – O greatness with flower garland, நின் நல் இசை உள்ளி – thinking of your fine fame, ஈர்ங்கை மறந்த என் இரும் பேர் ஒக்கல் – my big clan which has forgotten wet hands, கூர்ந்த எவ்வம் வீட – for our great sorrow to end, கொழு நிணம் – fatty meat, கிழிப்ப – tear, கோடைப் பருத்தி – summer’s cotton, வீடு நிறை பெய்த – carded and stuffed, மூடைப் பண்டம் மிடை நிறைந்தன்ன – like the fully stuffed bags, வெண் நிண மூரி அருள – give us white fatty meat to eat, நாளுற ஈன்ற அரவின் நாவுருக் கடுக்கும் – like the tongue of snake that has new eggs, என் தொன்று படு – our old, சிதாஅர் துவர நீக்கி – remove the torn clothes totally, போது விரி – buds opened, பகன்றைப் புது மலர் அன்ன – like fresh pakandrai flowers, Operculina turpethum, Indian jalap, அகன்று – wide, மடி – folded, கலிங்கம் உடீஇச் செல்வமும் – clothes to wear and wealth, கேடின்று – without fault, நல்குமதி பெரும – please give O, lord, மாசு இல் மதி புரை – like the moon without blemish, மாக் கிணை – dark/large kinai drum, தெளிர்ப்ப ஒற்றி – strike it clearly, ஆடுமகள் அல்குல் ஒப்ப – like the loins of a dancing girl, வாடிக் கோடை ஆயினும் – even if it is drum summer, கோடா ஒழுக்கத்துக் காவிரி புரக்கும் – Kāviri yields without failing, நன்னாட்டுப் பொருந – O lord of a fine country, வாய்வாள் வளவன் – Valavan with an unfailing sword, வாழ்க எனப் பீடு கெழு நோன் தாள் பாடுகம் பலவே – let us sing many songs praising his great achievements

புறநானூறு 394, பாடியவர்: கோனாட்டு எறிச்சலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார், பாடப்பட்டோன்: சோழிய ஏனாதி திருக்குட்டுவன், திணை: பாடாண், துறை: கடை நிலை
சிலை உலாய் நிமிர்ந்த சாந்து படு மார்பின்
ஒலி கதிர்க் கழனி வெண்குடைக் கிழவோன்
வலி துஞ்சு தடக்கை வாய்வாள் குட்டுவன்
வள்ளியன் ஆதல் வையகம் புகழினும்
உள்ளல் ஓம்புமின் உயர் மொழிப் புலவீர்
யானும் இருள் நிலாக் கழிந்த பகல் செய் வைகறை
ஒரு கண் மாக் கிணை தெளிர்ப்ப ஒற்றிப்
பாடு இமிழ் முரசின் இயல் தேர்த் தந்தை
வாடா வஞ்சி பாடினேன் ஆக
அக மலி உவகையொடு அணுகல் வேண்டிக்
கொன்று சினந் தணியாப் புலவு நாறு மருப்பின்
வெஞ்சின வேழம் நல்கினன் அஞ்சி
யான் அது பெயர்த்தனென் ஆகத் தான் அது
சிறிதென உணர்ந்தமை நாணிப் பிறிதும் ஓர்
பெருங்களிறு நல்கியோனே அதற்கொண்டு
இரும் பேர் ஒக்கல் பெரும் புலம்பு உறினும்
துன்னரும் பரிசில் தரும் என
என்றும் செல்லேன் அவன் குன்று கெழு நாட்டே.

Puranānūru 394, Poet Chōnattu Erichalūr Madalan Mathurai Kumaranār sang for Chōliya Ēnāthi Thirukkuttuvan, Thinai: Pādān, Thurai: Kadai Nilai
O poets with eloquent words!  Even though the world
praises Kuttuvan with mighty large hands and
unfailing sword, lord of Venkudai city with paddy
fields with luxuriant grains, whose chest is
lifted by archery practice, who is greatly
charitable, do not think of going to him.

I went at dawn when darkness and moon were over,
beat my black, one-eyed kinai drum softly and sang vanji
invasion songs in praise of his father who rode a fine
chariot, whose drum had roared.  With great happiness,
he bade me to approach him and gave me an enraged male
elephant with flesh-stinking tusks, and I backed off
in fear.  Thinking that it was small, embarrassed, he
gave me a larger elephant.   Since then, even though my
big clan suffers greatly, I do not go to his country with hills.

Notes:  This king was of Chēra lineage, and his ancestors had ‘Kuttuvan’ as part of their names.  He ruled Kutta Nadu.   This is the only poem written for him.  This poet wrote Puranānūru poems 54, 61, 167, 180, 197 and 394.

Meanings:  சிலை உலாய் நிமிர்ந்த – lifted by bow practice, சாந்து படு மார்பின் – chest with sandal, ஒலி கதிர்க் கழனி – field with heavy spears of grain, வெண்குடைக் கிழவோன் – lord of Venkudai city, வலி துஞ்சு தடக்கை – large hands with might residing, வாய்வாள் குட்டுவன் – Kuttuvan with a never failing sword, வள்ளியன் ஆதல் – since he is charitable, – வையகம் புகழினும் – even though the world might praise, உள்ளல் ஓம்புமின் – avoid thinking, உயர் மொழிப் புலவீர் – O poets with eloquent words, யானும் – I, இருள் நிலாக் கழிந்த பகல் செய் வைகறை – early morning at day break when darkness and moon ended, ஒரு கண் மாக் கிணை தெளிர்ப்ப ஒற்றி – beating delicately my one-eyed black/huge kinai drum, பாடு இமிழ் முரசின் – with royal drums that roared, இயல் தேர்த் தந்தை – his father who rode a fine chariot, வாடா வஞ்சி பாடினேன் ஆக – as I sang of vanji songs – about invasions, அக மலி உவகையொடு – with great inner happiness, அணுகல் வேண்டி – asked to approach, கொன்று – killed, சினந் தணியா – anger not reduced, புலவு நாறு மருப்பின் – with tusks with flesh stink, வெஞ்சின வேழம் நல்கினன் – he gave me an elephant with rage, அஞ்சி யான் அது பெயர்த்தனென் – I became afraid and moved, ஆகத் தான் அது சிறிதென உணர்ந்தமை – thinking that it was too small, நாணி – embarrassed, பிறிதும் ஓர் பெருங்களிறு நல்கியோனே – he gave me a much larger bull elephant, அதற்கொண்டு இரும் பேர் ஒக்கல் – large numbers of relatives, பெரும் புலம்பு உறினும் – even if we suffered greatly, துன்னரும் பரிசில் தரும் என – that he gives gifts that we cannot go near, என்றும் செல்லேன் – so I never went back forever, அவன் குன்று கெழு நாட்டே – to his country with hills

புறநானூறு 395, பாடியவர்: மதுரை நக்கீரர், பாடப்பட்டோன்: சோழநாட்டு பிடவூர்கிழார் மகன் பெருஞ்சாத்தன், திணை: பாடாண், துறை: கடை நிலைபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
மென் புலத்து வயல் உழவர்
வன் புலத்துப் பகடு விட்டுக்
குறு முயலின் குழைச் சூட்டொடு
நெடு வாளைப் பல் உவியல்
பழஞ் சோற்றுப் புக அருந்திப்
புதல் தளவின் பூச் சூடி
அரில் பறையால் புள் ஓப்பி
அவிழ் நெல்லின் அரியல் ஆருந்து
மனைக் கோழிப் பைம் பயிரின்னே
கானக் கோழிக் கவர் குரலொடு
நீர்க்கோழிக் கூப்பெயர்க்குந்து
வேய் அன்ன மென் தோளால்
மயில் அன்ன மென் சாயலார்
கிளி கடியின்னே
அகல் அள்ளல் புள் இரீஇயுந்து
ஆங்கப் பல நல்ல புலன் அணியும்
சீர் சான்ற விழுச் சிறப்பின்
சிறு கண் யானைப் பெறல் அரும் தித்தன்
செல்லா நல்லிசை உறந்தைக் குணாது
நெடுங்கை வேண்மான் அருங்கடிப் பிடவூர்
அறப் பெயர்ச் சாத்தன் கிளையேம் பெரும
முன் நாள் நண்பகல் சுரன் உழந்து வருந்திக்
கதிர் நனி சென்ற கனையிருள் மாலைத்
தன் கடைத் தோன்றி என் உறவு இசைத்தலின்
தீங்குரல்………கின் அரிக்குரல் தடாரியொடு
ஆங்கு நின்ற எற் கண்டு
சிறிதும் நில்லான் பெரிதும் கூறான்
அருங்கலம் வரவே அருளினன் வேண்டி
ஐயென உரைத்தன்றி நல்கித் தன் மனைப்
பொன் போல் மடந்தையைக் காட்டி இவனை
என் போல் போற்று என்றோனே அதற்கொண்டு
அவன் மறவலேனே பிறர் உள்ளலேனே
அகன் ஞாலம் பெரிது வெம்பினும்
மிக வானுள் எரி தோன்றினும்
குள மீனொடும் தாள் புகையினும்
பெரும் செய் நெல்லின் கொக்கு உகிர் நிமிரல்
பசுங் கண் கருனைச் சூட்டொடு மாந்த
விளைவு ஒன்றோ வெள்ளம் கொள்க என
உள்ளதும் இல்லதும் அறியாது
ஆங்கு அமைந்தன்றால் வாழ்க அவன் தாளே.

Puranānūru 395, Poet Mathurai Nakkeerar sang for Chōlanāttu Pidavūr Kilārmakan Perunchāthan, Thinai: Pādān, Thurai: Kadai Nilai – Parts of this poem are missing
Lord, We are drummers of Sāthan, he who is famous
for his virtues and hails from Pidavūr, ruled by
the Venmān with long arms, a well-protected city that
lies east of Uranthai, that city of faultless fame
ruled by greatly famous Thithan, owner of small-eyed
elephants, he whose favor is hard to gain.

In Pidavūr, plowmen from agricultural land let their
oxen graze on forest land, and eat many dishes made with
cooked pieces of small rabbits and long vālai fish pieces,
along with old rice, drink filtered liquor made from
cooked rice, adorn themselves with thalavam flowers from
the bushes, and beat their parai drums sharply, chasing
away birds. Women as gentle as peacocks with arms like
bamboo, chase parrots from their fields.  A house hen
calls softly, a forest fowl answers with attractive calls
and a waterfowl calls back.

At midday yesterday, I was wandering with sorrow in the
dry forest, suffering from heat. When the sun’s intense
rays were gone and pitch darkness arrived in the evening,
my with sweet-voiced…….I appeared at his door with my
sharp-toned thadāri drum and announced my arrival.  On
seeing me there, without any delay and without many words,
with desire, he gave me precious ornaments, and spoke just
a few words.  He turned to his wife, as lovely as Thirumakal,
and said to her, “Take care of him like you take care of me.”
Therefore, I will not forget him.  I will not think of others.

Long live his efforts, he who gives without limits without
considering what he has or does not have!  “May harvest come
like a flood!” say those who eat cooked fresh vegetables and
meat along with boiled rice grains as long as the claws of
storks, even if the world is parched, many comets appear
in the sky and the kulam star and thāl star burn!

Notes:  This is the only poem written for this leader.  This is the only poem written by this poet.  There are 33 poems in which lines are missing.  There are 33 poems in which lines are missing.  The phrase கொக்கு உகிர் நிமிரல் occurs in Puranānūru 395, 398 and Natrinai 258, to describe rice.

Meanings:  மென் புலத்து வயல் உழவர் – the plowmen/farmers from the agricultural lands, வன் புலத்துப் பகடு விட்டு – allow their oxen to graze on forest land, குறு முயலின் குழைச் சூட்டொடு – along with well-cooked small rabbits/hares, நெடு வாளை – long scabbard fish, Trichiurus haumela, பல் உவியல் – many dishes, பழஞ் சோற்றுப் புக அருந்தி – ate along with old rice, புதல் தளவின் பூச் சூடி – wearing wild jasmine flowers from bushes, golden jasmine, செம்முல்லை, அரில் பறையால் புள் ஓப்பி – chased birds with parai drums beaten intermittently, அவிழ் நெல்லின் அரியல் ஆருந்து – drank filtered liquor made from cooked rice, மனைக் கோழிப் பைம் பயிரின்னே – to the soft calls of a house hen, கானக் கோழிக் கவர் குரலொடு – with the forest fowl’s attractive sounds, நீர்க்கோழிக் கூப்பெயர்க்குந்து – waterfowl calls, Gallinulinae, வேய் அன்ன மென் தோளால் – with bamboo-like delicate arms, மயில் அன்ன மென் சாயலார் – women with peacock-like delicate looks, கிளி கடியின்னே – since they guard against parrots, since they chase away  parrots, அகல் அள்ளல் புள் இரீஇயுந்து – birds fly away from the vast marshy land, ஆங்கப் பல நல்ல புலன் அணியும் – many nice fertile lands are there, சீர் சான்ற – greatly famous, விழுச் சிறப்பின் – with splendid wealth, சிறு கண் யானை – small eyed elephants, பெறல் அரும் தித்தன் – Thithan whose favor is hard to obtain, செல்லா நல்லிசை – fine fame that cannot be lost, உறந்தைக் குணாது – to the east of Uranthai, நெடுங்கை வேண்மான் – the Vēnmān with long arms, அருங்கடிப் பிடவூர் – Pidavūr that is well protected, அறப் பெயர்ச் சாத்தன் – famous for his righteousness, கிளையேம் – we are close to him, we are his bards, பெரும – O lord,  முன் நாள் – yesterday, நண்பகல் – midday, சுரன் உழந்து வருந்தி – struggling and sad in the dry forest, struggling and sad in the wasteland, கதிர் நனி சென்ற – sun’s abundant rays had gone, கனையிருள் மாலை – thick darkness in the evening, தன் கடைத் தோன்றி – appeared at his gate, என் உறவு இசைத்தலின் தீங்குரல் – with the sweet voice of my music I announced myself, . . கின் அரிக்குரல் தடாரியொடு – with a thadāri drum with sharp tones, with a thadāri drum with rhythmic sounds, ஆங்கு நின்ற எற் கண்டு on seeing me who was there, சிறிதும் நில்லான் – he did not stop even a little bit, பெரிதும் கூறான் – he did not say much, அருங்கலம் வரவே அருளினன் – he gave me precious wealth, வேண்டி – with desire, ஐயென உரைத்தன்றி நல்கி – other than saying a few words, தன் மனைப் பொன் போல் மடந்தையைக் காட்டி – pointing to his wife who was like gold/Thirumakal, இவனை என் போல் போற்று – take care of him like you take care of me, என்றோனே – he said, அதற்கொண்டு – after that, அவன் மறவலேனே – I have not forgotten him, பிறர் உள்ளலேனே – I do not think of others, அகன் ஞாலம் பெரிது வெம்பினும் – even if this vast world becomes hot, மிக வானுள் எரி தோன்றினும் – even if many comets appear on the sky, குள மீனொடும் – with the pond shaped star, with the pond shaped constellation, தாள் புகையினும் – even if the star called thāl burns, பெரும் செய் நெல்லின் – rice from large fields, கொக்கு உகிர் நிமிரல் – long like stork’s claws, பசுங் கண் கருனைச் சூட்டொடு – with dishes cooked with fresh vegetables/karunai yam with new eyes and meat, elephant foot yam, மாந்த விளைவு ஒன்றோ வெள்ளம் கொள்க என – may there be harvest like floods, உள்ளதும் இல்லதும் அறியாது – not knowing what is there or not there, ஆங்கு – there, அமைந்தன்றால் வாழ்க அவன் தாளே – long live the efforts of the one who gave last

புறநானூறு 396, பாடியவர்: மாங்குடி கிழார், பாடப்பட்டோன்: வாட்டாற்று எழினியாதன், திணை: பாடாண், துறை: கடை நிலைபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
கீழ்நீரான் மீன் வழங்குந்து
மீநீரான் கண் அன்ன மலர் பூக்குந்து
கழி சுற்றிய விளை கழனி
அரிப் பறையால் புள் ஓப்புந்து
நெடு நீர் தொகூஉம் மணல் தண் கால்
மென் பறையால் புள் இரியுந்து
நனைக் கள்ளின் மனைக் கோசர்
தீந் தேறல் நறவு மகிழ்ந்து
தீங் குரவைக் கொளைத் தாங்குந்து
உள்ளிலோர்க்கு வலியாகுவன்
கேளிலோர்க்குக் கேளாகுவன்
கழுமிய வென்வேல் வேளே
வள நீர் வாட்டாற்று எழினியாதன்
கிணையேம் பெரும
கொழுந்தடிய சூடு என் கோ
வள நனையின் மட்டு என் கோ
குறு முயலின் நிணம் பெய்தந்த
நறு நெய்ய சோறு என் கோ
திறந்து மறந்து கூட்டு முதல்
முகந்து கொள்ளும் உணவு என் கோ
அன்னவை பல பல . . .
. . . . வருந்திய
இரும் பேர் ஒக்கல் அருந்தி எஞ்சிய
அளித்து உவப்ப ஈத்தோன் எந்தை
எம்மோர் ஆக்கக் கங்கு உண்டே
மாரி வானத்து மீன் நாப்பண்
விரி கதிர வெண் திங்களின்
விளங்கித் தோன்றுக அவன் கலங்கா நல்லிசை
யாமும் பிறரும் வாழ்த்த நாளும்
நிரை சால் நன் கலன் நல்கி
உரை செலச் சுரக்க அவன் பாடல் சால் வளனே.

Puranānūru 396, Poet Mānkudi Kilār sang to Vāttrāttru Eliniyāthan, Thinai: Pādān, Thurai: Kadai Nilai – Parts of this poem are missing
Lord, we are the drummers of Eliniyāthan who reigns
in Vāttrāttru, where fish dart under water, flowers
that look like eyes bloom above water, birds fly with
delicate wings in the cool wind, and parai drums
are beaten with rhythm to chase birds in the fields
surrounded by brackish water, and Kōsars who have liquor
aged with flowers in their home, drink strained sweet
toddy and are delighted and perform kuravai dances sweetly.

He is a Vēlir with a victorious spear!
He is strength to those without courage.  He’s a relative
to those without relatives.
Our king gives us cooked fatty meat.  Our king gives us
flower liquor.  Our king gives fragrant rice with
ghee and fatty pieces of rabbit meat.  The food granary is
left open for us to take more food.  And he gave much more.
My sad large clan could eat in happiness and have food
left over.  There are no limits to his generosities with
those like me.   He is my lord.   May his flawless good name
shine like the white moon that spreads its rays amidst
stars in the sky with clouds!  May his renown grow through
rich songs, he who grants many fine ornaments!

Notes:  This is the only poem written for this small region ruler.  There were towns in both the Pāndiya country and Chōla country with the name Vāttrāru.  Puranānūru 24, 26, 313, 335, 372 and 396 were written by this poet, who goes by the names Mānkudi Maruthanār, Mathurai Kānchi Pulavar and Mānkudi Kilār.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  கீழ் நீரால் மீன் வழங்குந்து – fish swim under water, மீ நீரால் – above the water, கண் அன்ன மலர் பூக்குந்து –  flowers that are like eyes blossom, கழி சுற்றிய விளை கழனி – fields surrounded by brackish waters, அரிப் பறையால் புள் ஓப்புந்து – chase birds with parai drums are beaten intermittently, நெடு நீர் தொகூஉம் மணல் – sand on the shores of abundant water, தண் கால் – cold wind, மென் பறையால் புள் இரியுந்து – birds with delicate wings move away, நனைக் கள்ளின் மனைக் கோசர் – Kōsars owning toddy with buds/flowers, தீந் தேறல் நறவு மகிழ்ந்து – drink sweet filtered liquor and are happy, தீங் குரவைக் கொளைத் தாங்குந்து – perform sweet kuravai dances to music, உள்ளிலோர்க்கு வலியாகுவன் – he is strength to those who have no courage, கேளிலோர்க்குக் கேளாகுவன் – he is relative to those without relatives, கழுமிய – involved (with other armies), வென் வேல் வேளே – Vēlir of army with victorious spears, வள நீர் , abundant water, வாட்டாற்று எழினியாதன் – Vāttrāttru Eliniyāthan who is strength to those who are weak, கிணையேம் – we are his kinai drummers, பெரும –  O lord, கொழுந்தடிய சூடு – cooked fatty meat pieces, என் கோ – my king, வள நனையின் மட்டு – rich liquor with flowers, என் கோ – my king, குறு முயலின் நிணம் பெய்தந்த நறு நெய்ய சோறு – fragrant rice with ghee and fatty meat of small rabbits, என் கோ – my king, திறந்து – opened, மறந்து – forgot, கூட்டு முதல் முகந்து கொள்ளும் உணவு – food taken from a grain bin, என் கோ – my king, அன்னவை பல பல – and much more. . .. . . . வருந்திய இரும் பேர் ஒக்கல் – sad large clan, அருந்தி எஞ்சிய அளித்து உவப்ப – can eat and give away excess and be happy, ஈத்தோன் – the one who gave, எந்தை – my lord, எம்மோர் ஆக்கக் கங்கு உண்டே – there are no limits when it comes to people like me in need , மாரி வானத்து மீன் நாப்பண் – in the midst of the stars in the sky with clouds, விரி கதிர வெண் திங்களின் விளங்கித் தோன்றுக – may he appear like the white moon that spreads it rays, அவன் கலங்கா நல்லிசை – his unspoiled fine renown, யாமும் பிறரும் வாழ்த்த – me and others praise, நாளும் நிரை சால் நன் கலன் நல்கி – gives every day rows of fine ornaments, உரை செலச் சுரக்க – his renown to increase, அவன் பாடல் சால் வளனே – may his wealth praised by poets be abundant

புறநானூறு 397, பாடியவர்: எருக்காட்டூர்த்தாயங் கண்ணனார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் விடை, கடை நிலை விடை
வெள்ளியும் இரு விசும்பு ஏர்தரும் புள்ளும்
உயர் சினைக் குடம்பைக் குரல் தோற்றினவே
பொய்கையும் போது கண் விழித்தன பையச்
சுடரும் சுருங்கின்று ஒளியே பாடெழுந்து
இரங்கு குரல் முரசமொடு வலம்புரி ஆர்ப்ப
இரவுப் புறங்கண்ட காலைத் தோன்றி
எஃகு இருள் அகற்றும் ஏமப் பாசறை
வைகறை அரவம் கேளியர் பல கோள்
செய் தார் மார்ப எழுமதி துயில் எனத்
தெண்கண் மாக்கிணை தெளிர்ப்ப ஒற்றி
நெடுங்கடைத் தோன்றியேனே அது நயந்து
உள்ளி வந்த பரிசிலன் இவன் என
நெய்யுறப் பொரித்த குய்யுடை நெடுஞ்சூடு
மணிக்கலன் நிறைந்த மணநாறு தேறல்
பாம்பு உரித்தன்ன வான் பூங் கலிங்கமொடு
மாரியன்ன வண்மையின் சொரிந்து
வேனில் அன்ன என் வெப்பு நீங்க
அருங்கலம் நல்கியோனே என்றும்
செறுவில் பூத்த சேயிதழ்த் தாமரை
அறு தொழில் அந்தணர் அறம் புரிந்து எடுத்த
தீயொடு விளங்கும் நாடன் வாய்வாள்
வலம் படு தீவின் பொலம் பூண் வளவன்
எறி திரைப் பெருங்கடல் இறுதிக்கண் செலினும்
தெறு கதிர்க் கனலி தென் திசைத் தோன்றினும்
என்னென்று அஞ்சலம் யாமே வென் வேல்
அருஞ்சமம் கடக்கும் ஆற்றல் அவன்
திருந்து கழல் நோன்தாள் தண் நிழலேமே.

Puranānūru 397, Poet Erukkattūr Thāyankannanār sang for Chōlan Kulamutrathu Thunjiya Killivalavan, Thinai: Thurai: Parisil Vidai, Kadai Nilai Vidai
Venus was rising in the vast sky, birds in their nests
on tall tree branches started to sing, ponds were opening
their flowers like eyes and the moon’s light faded slowly.
Music sounds of a roaring drum and right-whorled conch
appeared.  The remaining darkness of night was ending,
and I appeared at the tall gate of the guarded battle camp.

I beat my dark kinai drum with a clear-sounding eye and
sang, “King on whose chest rests a garland with many braids!
Wake up from sleep!”  Liking that, he understood that I had
come for gifts and gave me seasoned pieces of meat dripping
with ghee, bright fine clothes like that of a snake’s skin,
fragrant liquor poured to the full in a jeweled cup, and precious
gems to free me of distress that burned like summer’s heat.

He’s from a country where lotuses with red petals bloom in
fields near fires lit by Brahmins who perform their six duties.
Valavan wears gold ornaments that he took from an island
with his unfailing sword.
Even if the huge ocean with waves should end or the sun with
its hot rays appears in the south, we will not fear and worry
about what we would do.
We rest in the cool shade of his strong feet with perfect
anklets, the man who has the power to win with his victorious
spear in difficult battles!

Notes:   This is the only poem written by this poet.  Puranānūru poems 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 46, 69, 70, 226, 227, 228, 373, 386, 393 and 397 were written for this Chōla king.  He wrote Puranānūru 173.  புறநானூறு 385 – வெள்ளி தோன்றப் புள்ளுக் குரல் இயம்ப புலரி விடியல், புறநானூறு 398 – மதி நிலாக் கரப்ப வெள்ளி ஏர்தர வகை மாண் நல் இல்…..பொறி மலர் வாரணம் பொழுது அறிந்து இயம்ப பொய்கைப் பூ முகை மலரப் பாணர் கைவல் சீறியாழ் கடன் அறிந்து இயக்க இரவுப் புறம் பெற்ற ஏம வைகறை, பொருநராற்றுப்படை 66-73 – நன் பெரு வாயில் இசையேன் புக்கு என் இடும்பை தீர எய்த்த மெய்யன் எய்யேன் ஆகிப் பைத்த பாம்பின் துத்தி ஏய்ப்ப கைக் கசடு இருந்த என் கண் அகன் தடாரி இரு சீர்ப் பாணிக்கு ஏற்ப விரி கதிர் வெள்ளி முளைத்த நள்ளிருள் விடியல்.

Meanings:  வெள்ளியும் இரு விசும்பு ஏர்தரும் – Venus/silver planet rises in the dark/vast sky, புள்ளும் உயர் சினைக் குடம்பைக் குரல் தோற்றினவே – birds in their nests on the tall tree branches began to sing, பொய்கையும் போது கண் விழித்தன – ponds were opening their flowers that appeared like eyes, பையச் சுடரும் சுருங்கின்று ஒளியே – slowly the moon’s light faded, பாடெழுந்து – music arose, இரங்கு குரல் முரசமொடு வலம்புரி ஆர்ப்ப – roaring royal drums and right-whorled conch shells, இரவுப் புறங்கண்ட காலைத் தோன்றி – appearing when night ended and morning appeared, எஃகு இருள் அகற்றும் – removing remaining slight darkness, ஏமப் பாசறை – protected battle camp, வைகறை அரவம் கேளியர் – listen to the sounds of dawn, பல கோள் செய் தார் மார்ப – king with a chest with a garland with many braids, எழுமதி துயில் என – wake up from sleep, தெண் கண் மாக்கிணை தெளிர்ப்ப ஒற்றி – beating my black kinai drum with clear eyes, நெடுங்கடைத் தோன்றியேனே – I appeared at his tall gate, அது நயந்து – liking that, உள்ளி வந்த பரிசிலன் இவன் என – thinking that he came asking for gifts, நெய்யுறப் பொரித்த குய்யுடை நெடுஞ்சூடு – well-seasoned big pieces of meat roasted with ghee dripping, மணிக்கலன் நிறைந்த – filled in a jeweled cup, மண நாறு தேறல் – fragrant liquor, பாம்பு உரித்தன்ன வான் பூங் கலிங்கமொடு – along with fine clothes which were like snake skins, மாரியன்ன வண்மையின் சொரிந்து – gave abundantly like the rain, வேனில் அன்ன என் வெப்பு நீங்க அருங்கலம் நல்கியோனே – he gave precious ornaments to free me of anguish which was like summer’s heat, என்றும் – always, செறுவில் பூத்த – blooms in the fields, சேயிதழ்த் தாமரை – lotus with red petals, அறு தொழில் அந்தணர் – Brahmins who perform six duties, அறம் புரிந்து எடுத்த தீயொடு விளங்கும் நாடன் – lord of the country where fires are lit to perform righteous duties, வாய்வாள் – unfailing swords, வலம் படு தீவின் – victorious in an island, பொலம் பூண் வளவன் – Valavan with gold ornaments, எறி திரைப் பெருங்கடல் இறுதிக்கண் செலினும் – even if it is the end of the huge ocean with moving waves, தெறு கதிர்க் கனலி தென் திசைத் தோன்றினும் – even if the sun with scorching rays appeared in the south, என்னென்று அஞ்சலம் யாமே – we do not fear, வென் வேல் – victorious spears, அருஞ்சமம் கடக்கும் ஆற்றல் – ability to win harsh battles, அவன் திருந்து கழல் நோன் தாள் தண் நிழலேமே – we are in the cool shade of his strong feet with perfect anklets

புறநானூறு 398, பாடியவர்: திருத்தாமனார், பாடப்பட்டோன்: சேரமான் வஞ்சன், திணை: பாடாண், துறை: கடை நிலைபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
மதி நிலாக் கரப்ப வெள்ளி ஏர்தர
வகை மாண் நல் இல் . . . . .
பொறி மலர் வாரணம் பொழுது அறிந்து இயம்ப
பொய்கைப் பூ முகை மலரப் பாணர்
கைவல் சீறியாழ் கடன் அறிந்து இயக்க
இரவுப் புறம் பெற்ற ஏம வைகறைப்
பரிசிலர் வரையா விரை செய் பந்தர்
வரிசையின் இறுத்த வாய்மொழி வஞ்சன்
நகைவர் குறுகின் அல்லது பகைவர்க்குப்
புலியினம் மடிந்த கல் அளை போலத்
துன்னல் போகிய பெரும் பெயர் மூதூர்
மதியத்து அன்ன என் அரிக்குரல் தடாரி
இரவுரை நெடுவார் அரிப்ப வட்டித்து
உள்ளி வருநர் கொள் கலம் நிறைப்போய்
தள்ளா நிலையையாகியர் எமக்கு என
என் வரவு அறீஇச்
சிறிதிற்குப் பெரிது உவந்து
விரும்பிய முகத்தனாகி என் அரைத்
துரும்பு படு சிதாஅர் நீக்கித் தன் அரைப்
புகை விரிந்தன்ன பொங்கு துகில் உடீஇ
அழல் கான்றன்ன அரும் பெறல் மண்டை
நிழல் காண் தேறல் நிறைய வாக்கி
யான் உண அருளல் அன்றியும் தான் உண்
மண்டைய கண்ட மான் வறைக் கருனை
கொக்கு உகிர் நிமிரல் ஒக்கல் ஆர
வரை உறழ் மார்பின் வையகம் விளக்கும்
விரவு மணி ஒளிர்வரும் அரவு உறழ் ஆரமொடு
புரையோன் மேனிப் பூந்துகில் கலிங்கம்
உரை செல அருளியோனே
பறை இசை அருவிப் பாயல் கோவே.

Puranānūru 398, Poet Thiruthāmanār sang for Chēramān Vanjan, Thinai: Pādān, Thurai: Kadai Nilai – Parts of this poem are missing
The bright moonlight ended and Venus was rising,
and in many fine houses…….a rooster with spots,
aware of the time, was crowing, buds opened in
the ponds, bards with skilled hands played their
small yāls when early dawn arrived as night ended.

I drummed my sharp-toned thadāri drum resembling
the moon, its eyes clear sounding, and its straps
long, its message pleading in the ancient city of
great fame where Vanjan of honest
words was seated in a pavilion with unending scents.
It is a city where friends can enter, but to enemies
it is like a mountain cave where many tigers sleep.

I sang, “One who fills abundantly the bowls of those who
come to you in need!  May you be shelter that will never
disappear!”  Knowing that I had come, he showed his joy
and he was happy for my few words.  He stripped the torn
clothes off my body and dressed me in an abundant fine
garment that spread like smoke around his own body.
He poured clear liquor which reflected the face, to the
full, into a cup that appeared to emit flame.  To me and
my family, he gave venison to eat along with rice as long
as a stork’s claw, the same food that he ate.  To
spread his fame, he gave me a pearl strand that resembled
a snake, glowing with many gems that lay on his chest
which was like a mountain.  He gave me lovely clothing
that was covering his body, the lord of Pāyal Mountain
where cascading waterfalls resound like drums.

Notes:  This is the only poem written by this poet.  This is the only poem written for this Chēra king, who was also known by the name Anjan.  There are 33 poems in which lines are missing.  The description of rice as long as a stork’s claw can be seen in Natrinai 258.  புறநானூறு 385 – வெள்ளி தோன்றப் புள்ளுக் குரல் இயம்ப புலரி விடியல், புறநானூறு 397 – வெள்ளியும் இரு விசும்பு ஏர்தரும் புள்ளும் உயர் சினைக் குடம்பைக் குரல் தோற்றினவே பொய்கையும் போது கண் விழித்தன பையச் சுடரும் சுருங்கின்று ஒளியே பாடெழுந்து இரங்கு குரல் முரசமொடு வலம்புரி ஆர்ப்ப இரவுப் புறங்கண்ட காலைத் தோன்றி, பொருநராற்றுப்படை 66-73 – நன் பெரு வாயில் இசையேன் புக்கு என் இடும்பை தீர எய்த்த மெய்யன் எய்யேன் ஆகிப் பைத்த பாம்பின் துத்தி ஏய்ப்ப கைக் கசடு இருந்த என் கண் அகன் தடாரி இரு சீர்ப் பாணிக்கு ஏற்ப விரி கதிர் வெள்ளி முளைத்த நள்ளிருள் விடியல்.  புறநானூறு 126 – பறை இசை அருவி முள்ளூர்ப் பொருநர், புறநானூறு 229 – பறை இசை அருவி நல் நாட்டுப் பொருநன், புறநானூறு 398 – பறை இசை அருவிப் பாயல் கோவே, பதிற்றுப்பத்து 70 – இழும் என இழிதரும் பறைக் குரல் அருவி.

Meanings:  மதி நிலாக் கரப்ப – the bright moon hid, வெள்ளி ஏர்தர – as Venus rose, வகை மாண் நல் இல் – varied fine houses. . . . .பொறி மலர் வாரணம் – rooster with spots, பொழுது அறிந்து இயம்ப –  crowing knowing that it is the right time, பொய்கைப் பூ முகை மலர – buds in the ponds bloom into flowers, பாணர் கைவல் சீறியாழ் கடன் அறிந்து இயக்க – bards skilled with their hands play their small lutes at the right time, இரவுப் புறம் பெற்ற ஏம வைகறை – confusing dawn when night leaves, பரிசிலர் – those who came for gifts, வரையா விரை – never ending fragrance, செய் பந்தர் – created pavilion, வரிசையின் இறுத்த – knew their worth and gave accordingly, வாய்மொழி வஞ்சன் – Vanjan who was truthful in words, நகைவர் குறுகின் – friends could approach, அல்லது பகைவர்க்கு – but to enemies, புலியினம் மடிந்த கல் அளை போல – like a mountain cave where tigers sleep, துன்னல் போகிய – unable to reach, unable to get near, பெரும் பெயர் மூதூர் – huge ancient town, மதியத்து அன்ன – like the moon, என் அரிக்குரல் தடாரி – with my sharp-t0ned thadāri drum, with my thadāri drum with rhythmic sounds,  இரவுரை – pleading, நெடு வார் – long straps, அரிப்ப – creating sharp tones, creating rhythmic sounds, வட்டித்து – played music, உள்ளி வருநர் கொள் கலம் நிறைப்போய் – your who showers abundantly to those who come, தள்ளா நிலையை ஆகியர் எமக்கு – may you provide unending shelter for us, may you provide unending stability for us, என என் வரவு அறீஇ – knowing about my arrival, சிறிதிற்குப் பெரிது உவந்து – greatly happy for my few words, விரும்பிய முகத்தனாகி – he with a desired face, என் அரைத் துரும்பு படு சிதாஅர் நீக்கி – removed the shredded clothes on my body, தன் அரை – his body, புகை விரிந்தன்ன பொங்கு துகில் உடீஇ – wore on me fine garment that was like spread smoke, அழல் கான்றன்ன – like emitting flame, அரும் பெறல் மண்டை – in a precious bowl, நிழல் காண் தேறல் – clear toddy on which reflection could be seen, நிறைய வாக்கி – poured to the full, யான் உண – for me to drink, அருளல் அன்றியும் – not just showing his kindness, தான் உண் மண்டைய கண்ட – from his eating bowl, மான் வறைக் கருனை – fried venison curry, venison and karunai yams, Elephant foot yam, கொக்கு உகிர் நிமிரல் – rice grains as long as a stork’s claws, ஒக்கல் ஆர – relatives to eat, வரை உறழ் மார்பின் – mountain like chest, வையகம் விளக்கும் – earth to shine, விரவு மணி ஒளிர்வரும் – is bright with many gems, அரவு உறழ் ஆரமொடு – pearl strand like a snake, புரையோன் – the great man, மேனிப் பூந்துகில் கலிங்கம் – fine beautiful clothing covering the body, clothing with flower patterns covering the body, உரை செல – his fame to spread, அருளியோனே – he was gracious, பறை இசை அருவிப் பாயல் கோவே – the king of Pāyal where waterfalls come down roaring like drums

புறநானூறு 399, பாடியவர்: ஐயூர் முடவனார், பாடப்பட்டோன்: தாமான் தோன்றிக்கோன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் விடை
அடுமகள் முகந்த அளவா வெண்ணெல்
தொடி மாண் உலக்கைப் பருஉக் குற்று அரிசி
காடி வெள் உலைக் கொளீஇ நீழல்
ஓங்கு சினை மாவின் தீங்கனி நறும் புளி
மோட்டி வரு வராஅல் கோட்டு மீன் கொழுங்குறை
செறுவின் வள்ளை சிறு கொடிப் பாகல்
பாதிரி யூழ் முகை அவிழ் விடுத்தன்ன
மெய் களைந்து இனனொடு விரைஇ……….
மூழ்ப்பப் பெய்த முழு அவிழ்ப் புழுக்கல்
அழிகளிற் படுநர் களியட வைகின்
பழஞ்சோறு அயிலும் முழங்கு நீர்ப் படப்பைக்
காவிரிக் கிழவன் மாயா நல்லிசைக்
கிள்ளிவளவன் உள்ளி அவன் படர்தும்
செல்லேன் செல்லேன் பிறர் முகம் நோக்கேன்
நெடுங்கழைத் தூண்டில் விடு மீன் நொடுத்துக்
கிணைமகள் அட்ட பாவற் புளிங்கூழ்
பொழுது மறுத்துண்ணும் உண்டியேன் அழிவு கொண்டு
ஒரு சிறை இருந்தேன் என்னே இனியே
அறவர் அறவன் மறவர் மறவன்
மள்ளர் மள்ளன் தொல்லோர் மருகன்
இசையிற் கொண்டான் நசையமுது உண்க என
மீப் படர்ந்து இறந்து வன் கோல் மண்ணி
வள் பரிந்து கிடந்த என் தெண்கண் மாக் கிணை
விசிப்புறுத்து அமைந்த புதுக் காழ்ப் போர்வை
அலகின் மாலை ஆர்ப்ப வட்டித்துக்
கடியும் உணவென்ன கடவுட்கும் தொடேன்
கடுந்தேர் அள்ளற்கு அசாவா நோன் சுவல்
பகடே அத்தை யான் வேண்டி வந்தது என
ஒன்றியான் பெட்டா அளவை அன்றே
ஆன்று விட்டனன் அத்தை விசும்பின்
மீன் பூத்தன்ன உருவப் பன்னிரை
ஊர்தியொடு நல்கியோனே சீர் கொள
இழுமென இழிதரும் அருவி
வான் தோய் உயர் சிமைத் தோன்றிக் கோவே.

Puranānūru 399, Aiyūr Mudavanār sang for Thāmān Thōndrikōn, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Vidai
I am on my way to see Killivalavan of unending great fame,
the lord of the Kāviri River,
where fields are filled with water, and farm workers working
among haystacks happily drink, relax and eat old rice,
along with rice brought by a female cook without measuring,
that was pounded with a large pestle with a ring, its husks
removed, looking like the mature buds of pāthiri flowers that
had just opened, and cooked in a bright pot with fermented gruel,
with vallai leaves from fields, fatty big pieces of horned
fish, large pieces of vāral fish, fragrant tamarind and sweet, ripe
mangoes growing on tall branches that provide shade.

I will not leave him.  I will not.  I will not look at other faces.
I, who eats food at improper times, ate the watery sour gruel given
by a drummer woman who sold fish that she caught with a long pole.

I was standing with despair on one side. “Why are you standing here?
He is taken by your fame, the righteous of righteous, brave of the
brave and warrior of warriors, who has the heir of ancients.  You
will be given desirable food to eat,” I was told.  I cleaned my rod,
tied fresh straps to my clear-sounding dark kinai drum whose
old straps were ruined, tied a new strong leather cover, and beat my
drum creating music that was like an endless garland, and did not
worship god, fearing that it might delay the food.

Even before I expressed my desire for strong-necked oxen that could
drag fast chariots through mud, he responded.  He gave me rows of
cattle, looking like the many stars that blossom in the sky along with
many carts, the king of Thōndri Mountain whose soaring summits
touch the sky and its waterfalls come down with rhythmic roaring sounds.

Notes:   This is the only poem written for this ruler, who ruled Thōndri Mountain, which has not been identified.  His given name was Thamān.  Aiyūr Mudavanār wrote Puranānūru 51, 228, 314 and 399.

Meanings:  அடுமகள் முகந்த அளவா வெண்ணெல் – white paddy that was not measured by the female cook, தொடி மாண் உலக்கை – large pestle with ring, பருஉ  – thick, குற்று அரிசி – pounded rice, காடி – fermented gruel, வெள் உலைக் கொளீஇ – cooked in a bright pot, நீழல் ஓங்கு சினை – tall branches casting shadows, மாவின் தீங்கனி – sweet mangoes, நறும் புளி – fragrant and sour, fragrant tamarind, மோட்டி வரு வராஅல் – large fried murrel fish, Slacate nigra, கோட்டு மீன் – fish with thick fin/sword, கொழுங்குறை – fatty meat pieces, செறுவின் வள்ளை – vallai greens growing in the fields, Creeping bindweed, Ipomaea aquatic, சிறு கொடிப் பாகல் – bittermelon from a small vine, பாதிரி யூழ் முகை அவிழ் விடுத்தன்ன – like the mature buds of trumpet flowers opening, பாதிரி, Stereospermum chelonoides, மெய் களைந்து இனனொடு விரைஇ – removed the husk and mixed, …… – missing lines, மூழ்ப்பப் பெய்த – poured to drench, முழு அவிழ்ப் புழுக்கல் – fully cooked rice, அழிகளில் படுநர் – those who work with haystacks, களியட வைகின் – drink happily and relax, பழஞ்சோறு அயிலும் – eat old rice, முழங்கு – roaring, நீர்ப் படப்பை – groves with abundant water, காவிரிக் கிழவன் – lord of Kāviri, மாயா நல்லிசை – unending great fame, கிள்ளிவளவன் உள்ளி – thinking about Killivalavan, அவன் படர்தும் – I am going to him, செல்லேன் செல்லேன் – I will not leave him, பிறர் முகம் நோக்கேன் – I will not look at other faces, நெடுங்கழைத் தூண்டில் விடு மீன் நொடுத்து – sold the fish caught with a long bamboo pole, கிணைமகள் –  a woman who plays the kinai drum, அட்ட பாவற் புளிங்கூழ் – watery tamarind gruel cooked (பாவல் – பரவுதல், இங்கு நீர்ப் பரவிய என்ற பொருள்), பொழுது மறுத்துண்ணும் உண்டியேன் – eat in an untimely manner, அழிவு கொண்டு ஒரு சிறை இருந்தேன் – I was sad on one side, என்னே இனியே – why are you here, அறவர் அறவன் – righteous among the righteous, மறவர் மறவன் – brave among those who are brave, மள்ளர் மள்ளன் – a warrior among warriors, தொல்லோர் மருகன் – heir of ancients, இசையிற் கொண்டான் – he is taken by your fame, நசையமுது உண்க என – eat this desirable nectar, மீப் படர்ந்து இறந்து – thinking about more, வன் கோல் மண்ணி – cleaned the strong rod, வள் பரிந்து கிடந்த என் தெண்கண் மாக் கிணை – my dark kinai drum with clear eyes that was lying around with straps ruined, விசிப்புறுத்து – tied well, அமைந்த புதுக் காழ்ப் போர்வை – new strong cover, அலகின் மாலை – like an endless garland, ஆர்ப்ப – with loud sounds, வட்டித்து – created music, surrounded (அதிர வட்டித்து – Aka 218-5 ), கடியும் உணவென்ன கடவுட்கும் தொடேன் – I did not worship god not wanting to delay eating, கடுந்தேர் அள்ளற்கு அசாவா நோன் சுவல் பகடே – energetic oxen with strong nape which can drag fast carts through mud, அத்தை யான் வேண்டி வந்தது என ஒன்றியான் பெட்டா அளவை – when I said that I came here desiring, அன்றே ஆன்று விட்டனன் அத்தை – he responded right away, விசும்பின் மீன் பூத்தன்ன – like the stars that rose in the sky, உருவ – appearing like that, பன் நிரை – rows of cattle herds, ஊர்தியொடு நல்கியோனே – he gave along with carts, சீர் கொள – with rhythm, இழுமென இழிதரும் அருவி வான் தோய் உயர் சிமைத் தோன்றிக் கோவே – the lord of Thōndri Mountain with towering summits where waterfalls cascade down with roars

புறநானூறு 400, பாடியவர்: கோவூர் கிழார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் நலங்கிள்ளி, திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழிபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
மாக விசும்பின் வெண் திங்கள்
மூவைந்தான் முறை முற்றக்
கடல் நடுவண் கண்டன்ன என்
இயம் இசையா மரபு ஏத்திக்
கடைத் தோன்றிய கடைக் கங்குலான்
பலர் துஞ்சவும் தான் துஞ்சான்
உலகு காக்கும் உயர் கொள்கை
கேட்டோன் எந்தை என் தெண் கிணைக் குரலே
கேட்டதற் கொண்டும் வேட்கை தண்டாது
தொன்று படு சிதாஅர் மருங்கு நீக்கி
மிகப் பெருஞ் சிறப்பின் வீறு சால் நன்கலம்
. . . . . . . . . . லவான
கலிங்கம் அளித்திட்டு என் அரை நோக்கி
நாரரி நறவின் நாள் மகிழ் தூங்குந்து
போதறியேன் பதிப் பழகவும்
தன்பகை கடிதல் அன்றியும் சேர்ந்தோர்
பசிப்பகை கடிதலும் வல்லன் மாதோ
மறவர் மலிந்ததன் . . . . .
கேள்வி மலிந்த வேள்வித் தூணத்து
இருங்கழி இழிதரும் ஆர்கலி வங்கம்
தேறு நீர்ப் பரப்பின் யாறு சீத்து உய்த்துத்
துறை தொறும் பிணிக்கும் நல்லூர்
உறைவின் யாணர் நாடு கிழவோனே.

Puranānūru 400, Poet Kōvur Kilār sang for Chōlan Nalankilli, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli – Parts of this poem are missing
I was beating my drum that looked like the moon
that grew for fifteen days, set in the midst of the
dark ocean, and sang his glory.  Though many were
asleep in the last phase of night, he was not sleeping,
my lord of high principles, protector of the world.

He heard the beats of my kinai drum with clear sounds,
and without reducing his kindness, stripped me of my old
torn clothes that covered my body, gave me fine bright
precious jewels……….looking at my waist, gave a silk
garment, and liquor that was strained with fiber.  I was
happy and not even aware of the time I spent in his town.
Not only can he drive away enemies, he can also drive away
that hunger enemy from those who come to him in need.
Full of warriors…pillars where Vedic rituals are performed.
He is the lord of a prosperous country with wealthy towns
where rivers with clear water are maintained well so
that ocean-plying ships can come up through the vast
backwaters.

Notes:  Puranānūru 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 45, 68, 225, 382 and 400 were written for this Chōla king.   This king wrote Puranānūru 73 and 75.  Kōvūr Kilār wrote Puranānūru 31-33, 41, 44-47, 68, 70, 308, 373, 382, 386 and 400. He hailed from Kōvūr town in Thondai Nadu.  It is presently in Chengalpattu district.   There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  மாக விசும்பின் வெண் திங்கள் – the white moon in the sky, மூவைந்தான் முறை முற்ற – with fifteen day maturity, கடல் நடுவண் கண்டன்ன – like seen in the midst of the ocean, என் இயம் இசையா மரபு ஏத்தி – I beat my drum and sang his praises, கடைத் தோன்றிய கடைக் கங்குலான் பலர் துஞ்சவும் – even though many were sleeping in the last phase of night, தான் துஞ்சான் – he did not sleep, உலகு காக்கும் உயர் கொள்கை – high principle of protecting the world, கேட்டோன் – he listened, எந்தை – my lord, என் தெண் கிணைக் குரலே – the clear sounds of my kinai drum, கேட்டதற் கொண்டும் – after listening, வேட்கை தண்டாது – without reducing his kindness, தொன்று படு சிதாஅர் மருங்கு நீக்கி – removed my old torn clothes, மிகப் பெருஞ் சிறப்பின் வீறு சால் நன்கலம் – very special bright precious wealth. . . . . . . . . . லவான கலிங்கம் அளித்திட்டு – gave silk clothes, என் அரை நோக்கி – looked at my body, நாரரி நறவின் நாள் மகிழ் தூங்குந்து – gave me liquor strained through fiber and I was joyous, போதறியேன் பதிப் பழகவும் – I do not remember how much time I spent in his town, தன் பகை கடிதல் அன்றியும் – not only can he drive away enemies, சேர்ந்தோர் – those who come to him, பசிப்பகை கடிதலும் வல்லன் – he is capable of driving away the enemy called hunger, மாதோ – அசை, an expletive, மறவர் மலிந்த – full of warriors, தன் – his. . . . .கேள்வி மலிந்த வேள்வித் தூணத்து – with pillars where many Vedic rituals are performed, இருங்கழி இழிதரும் ஆர்கலி வங்கம் – ships that come through the vast backwaters, தேறு நீர்ப் பரப்பின் யாறு சீத்து உய்த்து – clean up the clear river water in the vast channels, துறை தொறும் – all the shores, பிணிக்கும் நல்லூர் – fine towns which are there, உறைவின் யாணர் நாடு கிழவோனே – the King of a prosperous country

%d bloggers like this: