எட்டுத்தொகை – புறநானூறு 201-300

 புறநானூறு 201-300  

Vaidehi Herbert

Copyright ©  All Rights Reserved

தமிழ் உரை நூல்கள்: 
புறநானூறு – ஔவை துரைசாமி – தமிழ் மண் பதிப்பகம், சென்னை
புறநானூறு மூலமும் எளிய உரையும் – இர. பிரபாகரன் – காவ்யா பதிப்பகம், சென்னை

புறநானூறு 201, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோன்: இருங்கோவேள், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
இவர் யார் என்குவை ஆயின் இவரே
ஊருடன் இரவலர்க்கு அருளித் தேருடன்
முல்லைக்கு ஈத்த செல்லா நல்லிசை
படுமணி யானைப் பறம்பின் கோமான்
நெடுமாப் பாரி மகளிர் யானே
தந்தை தோழன் இவர் என் மகளிர்
அந்தணன் புலவன் கொண்டு வந்தனனே
நீயே வட பால் முனிவன் தடவினுள் தோன்றிச்
செம்பு புனைந்து இயற்றிய சேண் நெடும் புரிசை
உவரா ஈகைத் துவரை யாண்டு
நாற்பத்து ஒன்பது வழி முறை வந்த
வேளிருள் வேள விறல் போர் அண்ணல்
தார் அணி யானைச் சேட்டு இருங்கோவே
ஆண் கடன் உடைமையின் பாண் கடன் ஆற்றிய
ஒலியற் கண்ணிப் புலிகடிமாஅல்
யான் தர இவரைக் கொண்மதி வான் கவித்து
இரும் கடல் உடுத்த இவ் வையகத்து அருந் திறல்
பொன்படு மால் வரைக் கிழவ வென் வேல்
உடலுநர் உட்கும் தானைக்
கெடல் அருங்குரைய நாடு கிழவோயே.

Puranānūru 201, Poet Kapilar sang to King Irungōvēl, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
If you ask who they are, they are his daughters,
he who granted towns to those who came in need
and earned great fame for gifting a chariot to a
jasmine vine to climb,
he who owned elephants with jingling bells, the
lord of Parampu, the great king Pāri.  They are
my daughters now.

You are the best Vēlir of the Vēlir clan,
with a heritage of forty nine generations of Vēlirs
who gave without limits,
who ruled Thuvarai with a fort with tall, huge walls
that were made of copper, the city that appeared in
the sacrificial pit of a northern sage.
O king who is victorious in battles!

O great king with garlanded elephants!
O Pulikatimāl with a bright garland
who knows what a man’s responsibility is,
and what your duty is to bards!
I am offering them. Please accept them.
Lord of the sky high mountain that yields gold!
You whose strength cannot be equaled on the earth
that is covered by an arched sky and surrounded
by the ocean, you whose army puts fear into
enemies with victorious spears!
O ruler of a land that can never be ruined!

Notes:  Puranānūru 201 and 202 were written for this king. After the Chōla, Chēra and Pāndiya kings treacherously killed King Pāri, the great vallal and owner of Parampu Mountains and surrounding villages, his friend, the poet Kapilar, took custody of Pāri’s two daughters – see poems 105-120.   He then goes to the small-region King Vichi Kō and asks him to marry them.  The king refuses.  He also goes to another small-region king Irungōvel, requesting him to marry them.  Although there is no evidence of the following, legend has it that he entrusted them to a brahmin and sat facing north and died.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  இவர் யார் என்குவை ஆயின் – if you ask who they are, இவரே – they are, ஊருடன் இரவலர்க்கு அருளி – gave generously with towns, தேருடன் முல்லைக்கு ஈத்த – gave his chariot to a jasmine (vine), செல்லா – not ruined, perfect, நல் இசை – good fame, படு மணி யானை – elephants with jingling bells, பறம்பின் கோமான் – Parampu mountain lord, நெடுமாப் பாரி மகளிர் – daughters of great Pāri, யானே தந்தை தோழன் – I am their father’s friend, இவர் என் மகளிர் – they are my daughters (now), அந்தணன் – a brahmin, புலவன் – a poet,  கொண்டு வந்தனனே – I brought them here, நீயே – you, வடபால் முனிவன் – northern sage, தடவின் உள் தோன்றி – appeared in his sacrificial pit, செம்பு புனைந்து இயற்றிய – created with copper, சேண் நெடும் புரிசை –  tall huge fort, உவரா ஈகை – unstopping charity, துவரை யாண்டு நாற்பத்து ஒன்பது வழி முறை வந்த வேளிருள் வேளே – you come from 49 generations of Vēlir who ruled Thuvarai, விறல் போர் – brave battles, அண்ணல் – noble/esteemed leader, தார் அணி யானைச் சேட்டு .இருங்கோவே – O proud king Irunkōvel who has elephants wearing garlands, ஆண்கடன் உடைமையின் – you have manly responsibilities, பாண் கடன் ஆற்றிய – performed duties to bards, ஒலியற் கண்ணிப் புலிகடிமாஅல் – O Pulikadimāl  wearing a bright/flourishing garland, யான் தர இவரைக் கொண்மதி – take them as I give them, வான் கவித்து – covered by the sky, இருங்கடல் உடுத்த – draped by the oceans, இவ் வையகத்து – in this world, அருந்திறல் – difficult to approach, difficult to scale, பொன் படு மால் வரைக் கிழவ – O lord of the sky-high mountain with gems, வென் வேல் – victorious spears, உடலுநர் – உட்கும் தானை – army that is terror to enemies, கெடல் அருங்குரைய நாடு கிழவோயே – O lord of the land that cannot be ruined (குரைய – ஓர் அசைநிலை, an expletive)

புறநானூறு 202, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோன்: இருங்கோவேள், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
வெட்சிக் கானத்து வேட்டுவர் ஆட்டக்
கட்சி காணாக் கடமா நல் ஏறு
கடறு மணி கிளரச் சிதறு பொன் மிளிரக்
கடிய கதழும் நெடு வரைப் படப்பை
வென்றி நிலைஇய விழுப் புகழ் ஒன்றி
இரு பால் பெயரிய உரு கெழு மூதூர்க்
கோடி பல அடுக்கிய பொருள் நுமக்கு உதவிய
நீடு நிலை அரையத்துக் கேடும் கேள் இனி
நுந்தை தாயம் நிறைவுஉற எய்திய
ஒலியற் கண்ணிப் புலிகடிமாஅல்
நும் போல் அறிவின் நுமருள் ஒருவன்
புகழ்ந்த செய்யுள் கழாஅத் தலையை
இகழ்ந்ததன் பயனே இயல் தேர் அண்ணல்
எவ்வி தொல் குடிப் படீஇயர் மற்று இவர்
கைவண் பாரி மகளிர் என்ற என்
தேற்றாப் புன் சொல் நோற்றி சின் பெரும
விடுத்தனென் வெலீஇயர் நின் வேலே அடுக்கத்து
அரும்பு அற மலர்ந்த கருங்கால் வேங்கை
மாத்தகட்டு ஒள் வீ தாய துறுகல்
இரும் புலி வரிப் புறம் கடுக்கும்
பெருங்கல் வைப்பின் நாடு கிழவோயே.

Puranānūru 202, Poet Kapilar sang to King Irunkōvēl, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
Listen to me,
O Pulikatimāl with a bright garland,
who inherited wealth and great rights
from your father!  Araiyam was destroyed,
the city belonging to your ancestors,
long standing ancient place with two names,
victorious, and of faultless fame,
that helped your family with millions of stacked
pieces of gold,  and  on its tall mountain vetchi
forest, a fine forest bull pursued by hunters
runs rapidly, not finding shelter, as sapphires
are dug up on his path, along with scattered
glitterings of gold.

The reason for destruction was that is that one of
your ancestors showed disrespect to Kalāthalaiyār,
poet who composed poetry of fame.
O King owning a finely made chariot!
Kindly tolerate my muddled and harsh words,
when I said  “May these daughters of Pāri who
gave generously, join the Evvi clan”.

Greatness!  I take leave of you!
May your spear be victorious!
You are ruler of the mountain country with towns,
where black-trunked vēngai trees have strewn
their bright flowers with big petals on boulders
below, looking like the striped backs of huge tigers.

Notes:  Puranānūru 201 and 202 were written for this king.  Kapilar sings this when King Irungōvel refuses to marry Pari’s daughters.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.  Purananuru 233 and 234 were written for Vēl Evvi.

Meanings:  வெட்சிக் கானத்து வேட்டுவர் ஆட்ட – as the hunters in the vetchi forest terrorize, Scarlet Ixora, Ixora Coccinea, கட்சி

Meanings:  வெட்சிக் கானத்து வேட்டுவர் ஆட்ட – as the hunters in the vetchi forest terrorize, Scarlet Ixora, Ixora Coccinea, கட்சி காணா – not finding shelter/hiding place, கடமா நல் ஏறு – fine forest bull, கடறு – forest, மணி கிளர – gems dug up, சிதறு பொன் மிளிர – like scattered gold, கடிய கதழும் – runs fast, நெடு வரைப் படப்பை – groves of the tall mountains, வென்றி நிலை இய விழுப்புகழ் ஒன்றி – victory stood and famous without blemish, இரு பால் பெயரிய – place with two names – Sitraraiyam and Perairayam, உரு கெழு மூதூர் – splendid ancient town, கோடி பல அடுக்கிய பொருள் நுமக்கு உதவிய – helped you with many millions worth wealth (gold) stacked up, நீடு நிலை அரையத்து – Araiyam that lasted for a long time, கேடும் – bad situation, கேள் இனி – listen now, நுந்தை தாயம் நிறைவுற எய்திய – attained the great rights from your father, attained the wealth earned by your father, ஒலியற் கண்ணிப் புலிகடி மாஅல் – O Pulikadimāl wearing a bright/flourishing garland, நும் போல் அறிவின் – like you in intelligence, நுமருள் ஒருவன் – one of you, புகழ்ந்த செய்யுள் – poetry of fame, கழாஅத்தலையை – Kalāthalaiyār, இகழ்ந்ததன் பயனே – put him down, இயல் தேர் அண்ணல் – O king with fine chariot, எவ்வி தொல் குடி – Evvi’s ancient clan, படீஇயர் – may they get it, மற்று – also, இவர் கைவண் பாரி மகளிர் – they are charitable Pāri’s daughters, என்ற என் தேற்றாப் புன் சொல் – muddied harsh words, நோற்றிசின் – please tolerate, பெரும – O greatness, விடுத்தனென் – let me take leave, வெலீஇயர் நின் வேலே – may your spear be victorious, அடுக்கத்து – in the mountain ranges, அரும்பு அற மலர்ந்த – buds opened and blossomed, கருங்கால் வேங்கை – black-trunked vēngai trees, Pterocarpus marsupium, மாத் தகட்டு – big petals or dark petals – it is big here since the petals are yellow, ஒள் வீ தாய – bright flowers spread, துறுகல் – boulders, இரும் புலி வரிப்புறம் கடுக்கும் – like the stripes on the back of a big tiger, பெருங்கல் வைப்பின் நாடு கிழவோயே – O lord with the country with big mountains

புறநானூறு 203, பாடியவர்: ஊன்பொதி பசுங்குடையார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் பாமுளூரெறிந்த நெய்தலங்கானல் இளஞ்சேட் சென்னி, திணை: பாடாண், துறை:பரிசில்
கழிந்தது பொழிந்ததென வான் கண் மாறினும்
தொல்லது விளைந்தென நிலம் வளம் கரப்பினும்
எல்லா உயிர்க்கும் இல்லால் வாழ்க்கை
இன்னும் தம்மென எம்மனோர் இரப்பின்
முன்னும் கொண்டிர் என நும்மனோர் மறுத்தல்
இன்னாது அம்ம இயல் தேர் அண்ணல்
இல்லது நிரப்பல் ஆற்றாதோரினும்
உள்ளி வருநர் நசை இழப்போரே
அனையையும் அல்லை நீயே ஒன்னார்
ஆர் எயில் அவர்கட்கு ஆகவும் நுமது எனப்
பாண் கடன் இறுக்கும் வள்ளியோய்
பூண் கடன் எந்தை நீ இரவலர் புரவே.

Puranānūru 203, Poet Oonpothi Pasunkudaiyār sang to Chōlan Pāmulūr Erintha Neythalankānal Ilanchētchenni, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
If the clouds thought, “We’ve rained in the past”
and stopped raining, and if the fields thought,
“We’ve produced harvests before” and stopped growing,
there would no life.
If people like me request and say, “Give me something
again,” it is cruel for a person like you to refuse and say,
“You’ve received gifts before.”
O King with well-made chariots!
Those approached with confidence that they will give,
disappoint when they don’t give, more than those who
do not have anything to give.  You are not that kind
of person.  You are a generous man.
You perform your duty to bards even when your enemy
forts are still not yours.  My lord! Do your duty
and shelter bards!

Notes:  Puranānūru 10, 203, 370 and 378 were written by this poet.  This king goes by the names சோழன் பாமுளூரெறிந்த நெய்தலங்கானல் இளஞ்சேட் சென்னி, சோழன் நெய்தலங்கானல் இளஞ்சேட் சென்னி and சோழன் செருப்பாழி எறிந்த இளஞ்சேட் சென்னி.

Meanings:  கழிந்தது பொழிந்ததென வான் கண் மாறினும் – if the clouds thought ‘we’ve rained in the past’ and stopped raining, தொல்லது விளைந்தென – since they grew plants in the past, நிலம் வளம் கரப்பினும் – if the land hides growing, if the land stops growing, எல்லா உயிர்க்கும் இல்லால் வாழ்க்கை – there is no life for all beings, இன்னும் தம்மென எம்மனோர் இரப்பின் – yet if we make requests, முன்னும் கொண்டிர் – you have already received, என நும்மனோர் மறுத்தல் – if people like you refuse saying that, இன்னாது – it is cruel, அம்ம – அசை, an expletive, இயல் தேர் அண்ணல் – O lord with well-made chariots, இல்லது நிரப்பல் – unable to give when not having, ஆற்றாதோரினும் – more than those who are unable to give, உள்ளி வருநர் – those who come thinking they will get, நசை இழப்போரே – they (those who have and do not give) will lose the love, அனையையும் அல்லை – you are not like that, நீயே ஒன்னார் ஆர் எயில் அவர்கட்கு ஆகவும் நுமது என – even when enemies had their forts, you considered them yours and, பாண் கடன் இறுக்கும் வள்ளியோய் – you are a generous man who did your duty to bards, பூண் கடன் எந்தை நீ இரவலர் புரவே – O lord! do your duty of protecting bards

புறநானூறு 204, பாடியவர்: கழைதின் யானையார், பாடப்பட்டோன்: வல்வில் ஓரி, திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
ஈ என இரத்தல் இழிந்தன்று அதன் எதிர்
ஈயேன் என்றல் அதனினும் இழிந்தன்று
கொள் எனக் கொடுத்தல் உயர்ந்தன்று அதன் எதிர்
கொள்ளேன் என்றல் அதனினும் உயர்ந்தன்று
தெண்ணீர்ப் பரப்பின் இமிழ் திரைப் பெருங்கடல்
உண்ணார் ஆகுப நீர் வேட்டோரே
ஆவும் மாவும் சென்று உணக் கலங்கிச்
சேறோடு பட்ட சிறுமைத்து ஆயினும்
உண்ணீர் மருங்கின் அதர் பல ஆகும்
புள்ளும் பொழுதும் பழித்தல் அல்லதை
உள்ளிச் சென்றோர் பழியலர் அதனால்
புலவேன் வாழியர் ஓரி விசும்பின்
கருவி வானம் போல
வரையாது சுரக்கும் வள்ளியோய் நின்னே.

Puranānūru 204, Poet Kalaithin Yānaiyār sang to Valvil Ōri, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
It is a dishonor to request, “Give me something.”
On the other hand, it is a greater dishonor to answer,
“I will give nothing.”  To offer someone a gift is
superior.  It is even more superior to not accept it.
People with thirst will not drink the clear water of
the large ocean with roaring waves.  But when a site
has potable water, even if it is not good, mixed with
mud, roiled by cows and horses, there will be many
paths leading to it.

If those in need go to kings and are not given
gifts, times and omens are to be blamed, and not the
kings.   So I do not hate you.   May you live long, Ōri!
You are a generous man who gives gifts without any
limits, like clouds with thunder and lightning in the sky!

Notes:  This is the only poem written by this poet.  Puranānūru poems 152, 153 and 204 were written for Ōri, who ruled Kolli Mountain.  Malaiyamān Kāri of Mullūr desired that mountain.  Ōri learned that from his spies and a war ensued.  Kāri killed He Ōri and usurped his mountain.  Ōri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.

Meanings:  ஈ என இரத்தல் இழிந்தன்று – it is a dishonor to beg, அதன் எதிர் ஈயேன் என்றல் அதனினும் இழிந்தன்று – on the other hand it is even more dishonor to say “I won’t give”, கொள் எனக் கொடுத்தல் உயர்ந்தன்று – it is superior to say, “Take this” and give, அதன் எதிர் கொள்ளேன் என்றல் அதனினும் உயர்ந்தன்று – it is even higher than that to say “I will not accept it”, தெண்ணீர் – clear water,  பரப்பின் – spread ocean’s, இமிழ் திரை – roaring waves, பெருங்கடல் – huge ocean, உண்ணார் ஆகுப – they cannot drink, நீர் வேட்டோரே – those who desire water, ஆவும் மாவும் சென்று உண – cows and horses/animals go to drink, கலங்கிச் சேறோடு பட்ட – mixed with mud and muddied, சிறுமைத்து ஆயினும் – even if it is bad, உண்ணீர் மருங்கின் – to the place with drinking water, அதர் பல ஆகும் – there are many paths, புள்ளும் பொழுதும் பழித்தல் – omens and times are to be blamed, அல்லதை – it is not, உள்ளிச் சென்றோர் – those who think of kings and go, பழியலர் – they are not to be blamed, அதனால் – so, புலவேன் – I do not hate you, I will not be upset with you, வாழியர் ஓரி – may you live long O Ōri, விசும்பின் கருவி வானம் போல – like rain with thunder and lightning in the sky, வரையாது சுரக்கும் – gives without limits, வள்ளியோய் – you are a generous man, நின்னே – with you

புறநானூறு 205, பாடியவர்: பெருந்தலைச் சாத்தனார், பாடப்பட்டோன்: கடிய நெடுவேட்டுவன், திணை:பாடாண், துறை: பரிசில்
முற்றிய திருவின் மூவர் ஆயினும்
பெட்பின்றி ஈதல் யாம் வேண்டலமே
விறல் சினம் தணிந்த விரை பரிப் புரவி
உறுவர் செல் சார்வு ஆகிச் செறுவர்
தாள் உளம் தபுத்த வாள் மிகு தானை
வெள் வீ வேலிக் கோடைப் பொருந
சிறியவும் பெரியவும் புழை கெட விலங்கிய
மான் கணம் தொலைச்சிய கடு விசைக் கத நாய்
நோன் சிலை வேட்டுவ நோய் இலை ஆகுக
ஆர்கலி யாணர்த் தரீஇய கால் வீழ்த்துக்
கடல் வயின் குழீஇய அண்ணலங் கொண்மூ
நீரின்று பெயரா ஆங்குத் தேரொடு
ஒளிறு மறுப்பு ஏந்திய செம்மல்
களிறின்று பெயரல பரிசிலர் கடும்பே.

Puranānūru 205, Poet Perunthalai Sāthanār to Kadiya Neduvēttuvan, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
Even from the three great kings with immense wealth,
we do not want anything if it’s offered without love.
Enemies with swift horses, their victory rage subsided,
will go to you for refuge.  Your army with swords fights
with great strength!

O lord of Kōdai Mountain surrounded by white flower
fences!  O hunter with a sturdy bow with swift, fierce
dogs that destroy herds of deer that block their paths!
May you be free from disease!

Like the noble clouds, to shower fresh rains, plunge
into the ocean to collect and do not leave without water,
the families that come to you do not leave without
chariots and fine elephants with bright lifted tusks!

Notes:  Kodai Mountain is Kodaikanal.  This king hailing from Kadiyam town ruled Kodaikanal Mountain area.   This is the only Puranānūru poem written for him.  This poet wrote Puranānūru 151, 164, 165, 205, 209 and 294.

Meanings:  முற்றிய திருவின் மூவர் ஆயினும் – even from the three abundantly rich kings, பெட்பின்றி ஈதல் யாம் வேண்டலமே – we do not want if offered without love, விறல் சினம் தணிந்த – victory rage reduced, விரை பரிப் புரவி உறுவர் – those who ride fast horses, செல் சார்வு ஆகி – become refuge for those who came, செறுவர் – enemies, தாள் உளம் – mind with effort, தபுத்த – ruined, வாள் மிகு தானை – army with swords, வெள் வீ வேலிக் கோடைப் பொருந – Lord of Kōdai mountains surrounded by white flower fences, சிறியவும் பெரியவும் – small and large, புழை கெட விலங்கிய – blocked their path, மான் கணம் – deer herds, தொலைச்சிய – killed, கடு விசை – rapidly moving, கத நாய் – fierce dogs, நோன் சிலை வேட்டுவ – hunter with sturdy bow, நோய் இலை ஆகுக – may you be free from disease, ஆர்கலி யாணர்த் தரீஇய – to give fresh rains, கால் வீழ்த்து – plunge down, கடல் வயின் – into the ocean, குழீஇய – gathered, அண்ணலங் கொண்மூ நீரின்று – esteemed clouds without water, பெயரா – do not leave, ஆங்கு – there, தேரொடு – with chariot, ஒளிறு மறுப்பு ஏந்திய – bright tusks lifted, செம்மல் களிறின்று பெயரல – do not leave without noble elephants, பரிசிலர் கடும்பே – family of those who come for gifts

புறநானூறு 206, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
வாயிலோயே வாயிலோயே
வள்ளியோர் செவி முதல் வயங்கு மொழி வித்தித் தாம்
உள்ளியது முடிக்கும் உரனுடை உள்ளத்து
வரிசைக்கு வருந்தும் இப் பரிசில் வாழ்க்கைப்
பரிசிலர்க்கு அடையா வாயிலோயே
கடு மான் தோன்றல் நெடுமான் அஞ்சி
தன் அறியலன் கொல் என் அறியலன் கொல்
அறிவும் புகழும் உடையோர் மாய்ந்தென
வறுந்தலை உலகமும் அன்றே அதனால்
காவினெம் கலனே சுருக்கினெம் கலம் பை
மரங் கொல் தச்சன் கை வல் சிறாஅர்
மழுவுடைக் காட்டகத்து அற்றே
எத்திசைச் செலினும் அத்திசைச் சோறே.

Puranānūru 206, Poet Avvaiyār sang for Athiyamān Nedumān Anji, Thinai: Pādān: Thurai: Parisil
O gatekeeper!  O gatekeeper!
O gatekeeper who never closes the gate against
those who come in need leading lives of pleading,
to sow shining words in the ears of the generous
and gain what they wish for, with their strong
desire and dignity!

Does the lord Nedumān Anji with swift horses not know
himself, or know me?  This is not an empty world where
those with intelligence and fame have died.  So we have
packed our instruments in drawstring bags to carry
them on poles.  This world is like the forest
where children of carpenters go with their axes.  Whether
we go this way or that way, there is rice in all directions!  

Notes:  Puranānūru 87-95, 97-101, 103, 104, 206, 208, 230 (his name is this poem is from his defeat in Thakadur), 231, 232, 235, 315 and 390 were written for this king.  Except for 208, which was written by Perunchithiranār, and 230 by Arisil Kilār, the rest were written by the poet Avvaiyār.  Avvaiyār and King Athiyamān Nedumān Anji were great friends.   Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.   There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  வாயிலோயே – O gatekeeper, வாயிலோயே – O gate keeper, வள்ளியோர் செவி முதல் – in the ears of the generous, வயங்கு மொழி வித்தி – sow bright words, தாம் உள்ளியது முடிக்கும் – desire what they want, உரனுடை உள்ளத்து – heart with strength, வரிசைக்கு வருந்தும் – sad for dignity, இப் பரிசில் வாழ்க்கை – this life with pleading, பரிசிலர்க்கு – to those who come in need, அடையா வாயிலோயே – O gatekeeper who does not close the gate, கடு மான் தோன்றல் நெடுமான் அஞ்சி – Nedumān Anji with swift horses, தன் அறியலன் கொல் – does he not know himself, என் அறியலன் கொல் – does he not know me, அறிவும் புகழும் உடையோர் மாய்ந்தென வறுந்தலை உலகமும் அன்றே – this is not an empty world where those with intelligence and fame have died, அதனால் – so, காவினெம் கலனே – we will carry our instruments on balancing poles, Malaipadukadām 13 – காய கலப்பையிர், சுருக்கினெம் கலம் பை – we have packed our instruments in drawstring bags, மரம் கொல் தச்சன் – carpenter who cuts down trees, கை வல் சிறாஅர் – able children, able youngsters, மழுவுடை – with axes, காட்டகத்து – in the forest, அற்றே – like that, எத்திசைச் செலினும் – no matter which direction we go, அத்திசைச் சோறே – there is food there  

புறநானூறு 207, பாடியவர்: பெருஞ்சித்திரனார், பாடப்பட்டோன்: இளவெளிமான், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
எழு இனி நெஞ்சம் செல்கம் யாரோ
பருகு அன்ன வேட்கை இல் வழி
அருகில் கண்டும் அறியார் போல
அகம் நக வாரா முகன் அழி பரிசில்
தாள் இலாளர் வேளார் அல்லர்
வருகென வேண்டும் வரிசையோர்க்கே
பெரிதே உலகம் பேணுநர் பலரே
மீளி முன்பின் ஆளி போல
உள்ளம் உள் அவிந்து அடங்காது வெள்ளென
நோவா தோன் வயின் திரங்கி
வாயா வன் கனிக்கு உலமருவோரே.

Puranānūru 207, Poet Perunchithiranār sang for Ilavelimān, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
Rise up now my heart!  Let us go!
They are not desirable, those without effort
who get gifts from those who look like they
have no interest, and pretend like they don’t
know even when they are near, turning their
faces away.

This world is huge for those who seek gifts
and there are many to shelter.  Like a strong
and fierce āli, the force within you is not
contained.  Who would desire to be ignored
for all to see, and stand pitifully like an
unripe shriveled fruit?

Notes:    This poet wrote Puranānūru 158-163, 207, 208, 237 and 238.  When Velimān was on his death bed, he asked Ilavelimān to take care of poet Perunchithiranār who went in need.  Ilavelimān who was not generous, gave very little to the poet.  The poet went to Kumanan, got abundant gifts and came back to donate a fine elephant to Ilavelimān, thus shaming him (Poem 162).  His frustration with Ilavelimān is revealed in this poem as well.  Puranānūru 162, 207 and 237 were written for this king.  He was the younger brother of Velimān in poem 238.  The āli is an unidentified animal that kills elephants.  It could be a hyena, or a lion or a mythical animal. There are a few references to it.  

Meanings:  எழு இனி நெஞ்சம் – rise up my heart, செல்கம் – let us go, யாரோ பருகு அன்ன வேட்கை இல் வழி – like they are looking without desire, அருகில் கண்டும் – when they see near them, அறியார் போல – like they do not know, அகம் நக வாரா – without happiness, முகன் அழி – turning their faces, பரிசில் – gifts, தாள் இலாளர் – those without effort, வேளார் – they do not desire, அல்லர் – they are not, வருகென வேண்டும் – welcoming them, வரிசையோர்க்கே பெரிதே உலகம் – the world is huge for those who seek gifts, பேணுநர் பலரே – there are many who protect us, மீளி – strong, முன்பின் ஆளி போல – like a powerful āli, உள்ளம் உள் அவிந்து அடங்காது – without the feelings not contained, வெள்ளென – clearly/for all to see, நோவா தோன் வயின் திரங்கி – stood sad in front of one without sympathy, வாயா – unripe, வன் கனிக்கு உலமருவோரே – sad like a fruit not well ripe

புறநானூறு 208, பாடியவர்: பெருஞ்சித்திரனார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
குன்றும் மலையும் பல பின் ஒழிய
வந்தனென் பரிசில் கொண்டனென் செலற்கு என
நின்ற என் நயந்து அருளி ஈது கொண்டு
ஈங்கனம் செல்க தான் என என்னை
யாங்கு அறிந்தனனோ தாங்க அருங் காவலன்
காணாது ஈத்த இப்பொருட்கு யானோர்
வாணிகப் பரிசிலன் அல்லேன் பேணித்
தினை அனைத்து ஆயினும் இனிது அவர்
துணை அளவு அறிந்து நல்கினர் விடினே.

Puranānūru 208, Poet: Perunchitharanār sang for Athiyamān Nedumān Anji, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
When I stood there and said that I have crossed many
hills and mountains to come to him for reward, he
showed kindness to me and said to me to take what I
want, this king who is difficult to withstand by his
enemies.

I am not like a merchant who considers these gifts
as merchandise, to take gifts which are given without
being seen.  It would be sweet if he knows my worth
and gives me a gift, even if it were tiny like millet!

Notes:  Puranānūru 87-95, 97-101, 103, 104, 206, 208, 230 (his name is this poem is from his defeat in Thakadur), 231, 232, 235, 315 and 390 were written for this king.  Except for 208, which was written by Perunchithiranār, and 230 by Arisil Kilār, the rest were written by the poet Avvaiyār.  Avvaiyār and King Athiyamān Nedumān Anji were great friends.

Meanings:  குன்றும் மலையும் பல பின் ஒழிய வந்தனென் – I came leaving hills and mountains behind, I came passing hills and mountains,  பரிசில் கொண்டனென் செலற்கு என – when I said that I have come to get gifts and leave, நின்ற என் நயந்து அருளி – he showed kindness to me who stood there, ஈது கொண்டு – with this, ஈங்கனம் செல்க – take these and go, தான் என என்னை யாங்கு அறிந்தனனோ – what did he know of me, தாங்க அரும் காவலன் – this king who is difficult to withstand, காணாது ஈத்த – given without seeing, இப்பொருட்கு யானோர் வாணிகப் பரிசிலன் அல்லேன் – I am not one who treats gifts like merchandise, பேணி – with care, தினை அனைத்து ஆயினும் – even if it were just like a millet, இனிது அவர் துணை அளவு அறிந்து நல்கினர் விடினே – it will be sweet if he knows my suitable capacity and gives

புறநானூறு 209, பாடியவர்: பெருந்தலைச் சாத்தனார், பாடப்பட்டோன்: மூவன், திணை: பாடாண்: துறை: பரிசில் கடாநிலை
பொய்கை நாரை போர்வில் சேக்கும்
நெய்தல் அம் கழனி நெல் அரி தொழுவர்
கூம்பு விடு மெய் பிணி அவிழ்ந்த ஆம்பல்
அகல் அடை அரியல் மாந்திக் தெண் கடல்
படு திரை இன் சீர்ப் பாணி தூங்கும்
மென் புல வைப்பின் நன்னாட்டுப் பொருந
பல் கனி நசைஇ அல்கு விசும்பு உகந்து
பெரு மலை விடர் அகம் சிலம்ப முன்னிப்
பழனுடைப் பெரு மரம் தீர்ந்தெனக் கையற்றுப
பெறாது பெயரும் புள்ளினம் போல நின்
நசைதர வந்து நின் இசை நுவல் பரிசிலென்
வறுவியேன் பெயர்கோ வாள் மேம் படுந
ஈயாய் ஆயினும் இரங்குவென் அல்லேன்
நோய் இலை ஆகுமதி பெரும நம்முள்
குறு நணி காண்குவதாக நாளும்
நறும் பல் ஒலிவரும் கதுப்பின் தே மொழித்
தெரி இழை அன்ன மார்பின்
செருவெம் சேஎய் நின் மகிழ் இருக்கையே.

Puranānūru 209, Poet Perunthalai Sāthanār sang to Moovan, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Kadā Nilai
Lord of a fine country with towns,
where storks from lakes rest on haystacks
in the beautiful fields of coastal lands,
pointed buds of white waterlilies loosen
their tightness to bloom, and paddy reapers
sway to the sweet rhythmic beat of the clear
ocean’s lapping waves as they drink liquor
on the wide white waterlily leaves!

Must I go back with empty hands, like flocks of birds
that desire to eat abundant fruits, fly high in the sky
as their sounds reverberate in mountain caves, and get
disappointed when the huge tree has no fruit?

I came here with the desire to sing your fame.  Even
if you don’t give me anything, I will not grieve, O
Greatness who is a master of the sword!
May you live without any disease!   Your women with
fragrant thick hair, sweet words and chosen jewels
wait for your chest.   You are like Murukan who loves
wars.  May those in your court realize how close we are!

Notes:  This is the only Puranānūru poem written for this leader.  There was a Moovan who was killed by Chēramān Kanaikkāl Irumporai who plucked his teeth and embedded them on his fortress gate.   Avvai Duraisamy wrote that we don’t know whether it is the same Moovan or somebody else from his clan.  This poet wrote Puranānūru 151, 164, 165, 205, 209 and 294.

Meanings:  பொய்கை நாரை – storks from the lakes, போர்வில் சேக்கும் – rest on haystacks, நெய்தல் – coastal land, அம் கழனி – beautiful fields, நெல் அரி தொழுவர் – laborers who reap paddy, கூம்பு விடு மெய் பிணி அவிழ்ந்த ஆம்பல் – closed/pointed buds of white waterlilies have blossomed, அகல் அடை அரியல் மாந்தி – drink alcohol on its wide leaves, தெண் கடல் – clear ocean, படு திரை – pounding waves, இன் சீர்ப் பாணி – with sweet rhythm, தூங்கும் – swaying, மென் புல – wet land, வைப்பின் – towns, நன்னாட்டுப் பொருந – lord of the fine country, பல் கனி நசைஇ – desiring many fruits, அல்கு விசும்பு உகந்து – flying high in the sky, பெரு மலை விடர் அகம் சிலம்ப – their sounds resounding in mountain caves, முன்னிப் பழனுடைப் பெரு மரம் – go toward the huge tree with fruits, தீர்ந்தெனக் கையற்று – helpless that it ended, பெறாது பெயரும் – leave without getting, புள்ளினம் போல – like the flocks of birds, நின் நசை தர வந்து – came to you with desire, நின் இசை நுவல் – to sing your fame, பரிசிலென் வறுவியேன் பெயர்கோ – should I leave empty handed without gifts, வாள் மேம் படுந – Greatness who is master of the sword, ஈயாய் ஆயினும் – even if you don’t give, இரங்குவென் அல்லேன் – I will not grieve, நோய் இலை ஆகுமதி – May you live without disease, பெரும – Lord, நம்முள் குறுநணி காண்குவதாக – let them see us close, நாளும் – daily, நறும் பல் ஒலிவரும் கதுப்பின் – with fragrant thick hair, தே மொழி – sweet words, தெரி இழை – chosen jewels, bright jewels, அன்ன மார்பின் – on the chest, செருவெம் சேஎய் – Murukan who likes battles, நின் மகிழ் இருக்கையே – your happy court

புறநானூறு 210, பாடியவர்: பெருங்குன்றூர் கிழார், பாடப்பட்டோன்: சேரமான் குடக்கோச் சேரல் இரும்பொறை, திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் கடாநிலை
மன்பதை காக்கும் நின் புரைமை நோக்காது
அன்பு கண் மாறிய அறன் இல் காட்சியொடு
நும்மனோரும் மற்று இனையர் ஆயின்
எம்மனோர் இவண் பிறவலர் மாதோ
செயிர் தீர் கொள்கை எம் வெங் காதலி
உயிர் சிறிது உடையள் ஆயின் எம் வயின்
உள்ளாது இருத்தலோ அரிதே அதனால்
அறன் இல் கூற்றம் திறனின்று துணியப்
பிறனாயினன் கொல் இறீஇயர் என் உயிர் என
நுவல்வுறு சிறுமையள் பல புலந்து உறையும்
இடுக்கண் மனையோள் தீரிய இந்நிலை
விடுத்தேன் வாழியர் குருசில் உதுக்காண்
அவல நெஞ்சமொடு செல்வல் நின் கறுத்தோர்
அருங்கடி முனை அரண் போலப்
பெருங் கையற்ற என் புலம்பு முந்துறத்தே.

Puranānūru 210, Poet Perunkundrūr Kilār sang for Chēramān Kudakkō Chēral Irumporai, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Kadā Nilai
People like me should not be born here,
if men like you lose kindness, appear without
justice, do not protect people, nor consider charity.

My loving wife with faultless principles, her life frail,
rare that she does not think about me, worries that
unfair Death has got me boldly without discretion.
She lives with distress and hatred and wishes that her
life be gone.  Because of this, I am leaving, to reduce
the burden of my wife.   Lord!  May you have a long
life!  But look there!  My poverty precedes me and
I am leaving in despair like the well-guarded forts
of your enemies that are assaulted by you!

Notes:  Puranānūru poems 210 and 211 were written for this king.   This poet wrote Puranānūru 147, 210, 211, 266 and 318.

Meanings:  மன்பதை காக்கும் – protecting people, நின் புரைமை நோக்காது – not considering your charity, அன்பு கண் மாறிய – losing kindness, அறன் இல் காட்சியொடு நும்மனோரும் – people like you appearing without justice, மற்று இனையர் ஆயின் எம்மனோர் இவண் பிறவலர் – people like me should not be born here, மாதோ – அசை, an expletive, செயிர் தீர் கொள்கை – faultless principles, எம் வெங் காதலி – my beloved wife, உயிர் சிறிது உடையள் ஆயின் – since her life is frail, எம் வயின் உள்ளாது இருத்தலோ அரிதே – it is rare that she would not be thinking of me, அதனால் – so, அறன் இல் கூற்றம் – the god of death who is unfair, திறனின்று துணிய – that he got me without discretion boldly, பிறனாயினன் கொல் – has he died, இறீஇயர் என் உயிர் என – may my life be ruined, நுவல்வுறு சிறுமையள் பல புலந்து உறையும் – she lives with distress and much hatred, இடுக்கண் மனையோள் தீரிய இந்நிலை விடுத்தேன் – to end my sad wife’s suffering, வாழியர் குருசில் – may you live long O king, உதுக்காண் – look there, அவல நெஞ்சமொடு செல்வல் – I am leaving with a distressed heart, நின் கறுத்தோர் அருங்கடி முனை அரண் போல – like the well protected forts of your enemies, பெரும் கையற்ற என் புலம்பு முந்துறத்தே – I am letting my greatly helpless poverty go before me

புறநானூறு 211, பாடியவர்: பெருங்குன்றூர் கிழார், பாடப்பட்டோன்: சேரமான் குடக்கோச் சேரல் இரும்பொறை, திணை: பாடாண்: துறை: பரிசில் கடாநிலை
அஞ்சுவரு மரபின் வெஞ்சினப் புயல் ஏறு
அணங்குடை அரவின் அருந்தலை துமிய
நின்று காண்பன்ன நீள் மலை மிளிரக்
குன்று தூவ எறியும் அரவம் போல
முரசு எழுந்து இரங்கும் தானையோடு தலைச்சென்று
அரைசு படக் கடக்கும் உரை சால் தோன்றல் நின்
உள்ளி வந்த ஓங்கு நிலைப் பரிசிலென்
வள்ளியை ஆதலின் வணங்குவன் இவன் எனக்
கொள்ளா மாந்தர் கொடுமை கூற நின்
உள்ளியது முடிந்தோய் மன்ற முன்னாள்
கையுள்ளது போல் காட்டி வழி நாள்
பொய்யொடு நின்ற புற நிலை வருத்தம்
நாணாய் ஆயினும் நாணக் கூறி என்
நுணங்கு செந்நா அணங்க ஏத்திப்
பாடப் பாடப் பாடு புகழ் கொண்ட நின்
ஆடு கொள் வியன் மார்பு தொழுதனென் பழிச்சிச்
செல்வல் அத்தை யானே வைகலும்
வல்சி இன்மையின் வயின் வயின் மாறி
இல் எலி மடிந்த தொல் சுவர் வரைப்பின்
பாஅல் இன்மையின் பல் பாடு சுவைத்து
முலைக் கோள் மறந்த புதல்வனொடு
மனைத் தொலைந்திருந்த என் வாணுதல் படர்ந்தே.

Puranānūru 211, Poet Perunkundrūr Kilār sang to Chēramān Kudakkō Chēral, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Kadā Nilai
O Greatness with fame, whose army attacks and wins
wars with enemy kings whose armies advance, as
your drums surge and roar like fierce thunder that
chops off heads of terrifying snakes and capsizes
tall mountains that stand and appear like they are
watching the earth, and shatters hills!

I, a man of honor, came here thinking about your
generosity.  I thought you will respect me.  I told
you about the cruelties of those who don’t give.
You did what I thought you would.  On the previous
day you showed that you had gifts, but on the next
day when it was not true, you were not ashamed.
Yet, with my small eloquent tongue, I sang humbly your
praises until my tongue hurt, causing embarrassment.
I will bow humbly to your victorious wide chest, praise
you and leave for my house with no food, its old walls
wrecked by mice, where my wife with bright forehead
holds our son who sucks without getting milk.

Notes:  Puranānūru poems 210 and 211 were written for this king.  This poet wrote Puranānūru 147, 210, 211, 266 and 318.  There was a belief that thunder ruined and killed snakes.  Puranānūru 17, 58, 126, 211, 366, 369, Akanānūru 68, 92, 119, 182, 202, 274, 323, 328, Kalithokai 113, Kurunthokai 158, 190, 268, 391 and Natrinai 37, 51, 114, 129, 144, 238, 255, 264, 347 and 383 have similar descriptions of thunder ruining or killing snakes.

Meanings:  அஞ்சுவரு மரபின் – with the nature/tradition of causing fear, வெஞ்சின – great rage, புயல் ஏறு – fierce thunder, அணங்குடை அரவின் – fearful/fearing snake, அருந்தலை துமிய – its precious head to be chopped, நின்று காண்பன்ன – like standing and watching, நீள் மலை – tall mountains, மிளிர – turn upside down, குன்று தூவ எறியும் – attacks shattering hills, அரவம் போல – like sounds, முரசு எழுந்து – drums surges, இரங்கும் தானையோடு – with moving armies, தலைச்சென்று அரைசு படக் கடக்கும் – goes and clashes against and wins over enemy kings, உரை சால் – with great fame, தோன்றல் – O greatness, நின் உள்ளி வந்த ஓங்கு நிலைப் பரிசிலென் – I, a man of honor came thinking about you for gifts, வள்ளியை ஆதலின் – since you are a generous donor, வணங்குவன் இவன் என – that he will respect, கொள்ளா மாந்தர் கொடுமை கூற – to tell you about the cruelties of those who do not accept, நின் உள்ளியது முடிந்தோய் மன்ற – you did what I thought you would, முன்னாள் கையுள்ளது போல் காட்டி – on the previous day you showed that you have gifts, வழி நாள் பொய்யொடு நின்ற புற நிலை வருத்தம் நாணாய் – on the next day you are not embarrassed that it is a lie, ஆயினும் – yet, நாணக் கூறி – said causing embarrassment, என் நுணங்கு செந்நா – my small elegant tongue, அணங்க – to hurt, ஏத்திப் பாடப் பாடப் பாடு – I sing humbly praising, புகழ் கொண்ட – famous, நின் ஆடு கொள் வியன் மார்பு – your victorious wide chest, தொழுதனென் பழிச்சிச் செல்வல் – I will bow humbly and praise and leave, அத்தை – அசை, an expletive, யானே – me, வைகலும் வல்சி இன்மையின் – without food every day, வயின் வயின் மாறி – changed everywhere, இல் எலி மடிந்த – ruined by the house mice, தொல் சுவர் வரைப்பின் – between old walls, பாஅல் இன்மையின் பல் பாடு – without milk, struggling greatly, சுவைத்து முலைக் கோள் மறந்த புதல்வனொடு – with my son who forgot to seize and suckle, மனைத் தொலைந்திருந்த – staying at home, என் வாள் நுதல் படர்ந்தே – go to my wife with a victorious bright forehead

புறநானூறு 212, பாடியவர்: பிசிராந்தையார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: பாடாண்: துறை: இயன் மொழி
நுங்கோ யார் என வினவின் எங்கோக்
களமர்க்கு அரித்த விளையல் வெங்கள்
யாமைப் புழுக்கின் காமம் வீட ஆரா
ஆரல் கொழுஞ் சூடு அம் கவுள் அடாஅ
வைகு தொழின் மடியும் மடியா விழவின்
யாணர் நல் நாட்டுள்ளும் பாணர்
பைதல் சுற்றத்துப் பசிப் பகை ஆகிக்
கோழியோனே கோப்பெருஞ்சோழன்
பொத்தில் நண்பின் பொத்தியொடு கெழீஇ
வாய் ஆர் பெரு நகை வைகலும் நமக்கே.

Puranānūru 212, Poet Pisirānthaiyār sang for Kōperunchōlan, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
If you ask me who my king is, my king rules
a prosperous fine country where laborers drink
filtered, strong, aged liquor and eat cooked
tortoises without limits, their cheeks bulging
with roasted eels, as they forget their
occupation and celebrate perpetual festivals.
He is enemy to the hunger of bards and their
suffering relatives.  He is Kōperunchōlan of
Uraiyūr, friend of Pothi, with whom he has a
perfect friendship filled with laughter every day.

Notes:  Pothi mentioned in the poem is poet Pothiyār, a friend of Kōperunchōlan (poems 217, 220, 221 and 222).  Pothiyār joined gave up his life after the birth of his son.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  The poet Pisirānthaiyār wrote Puranānūru 67, 184, 191 and 212.  King Kōperunchōlan sat facing the north and killed himself since he had problems with his sons.  The poet Pisirānthaiyār who was his friend, joined him in death.  Also, there were other poets who sat near the king and starved to death along with him, facing the north.

Meanings:  நுங்கோ யார் என வினவின் – if you ask me who my king is, எங்கோ – my king, களமர்க்கு – to the field laborers, அரித்த விளையல் வெங்கள் – filtered, aged white/strong liquor, யாமைப் புழுக்கின் – with cooked tortoises, காமம் – desire, வீடஆரா – without any limits, ஆரல் – eel, கொழுஞ்சூடு – cooked big meat pieces, அங்கவுள் அடாஅ – lovely cheeks filled, வைகுதொழின் மடியும் – forgetting their jobs, மடியா விழவின் – with perpetual festivals, யாணர் – new income, நல் நாட்டுள்ளும் – in (his) good country, பாணர் – bards, பைதல் சுற்றத்து – to the suffering relatives, பசிப் பகையாகி – became the enemy of hunger, கோழியோனே – He’s from Uraiyūr, கோப்பெருஞ்சோழன் – Kōperunchōlan, பொத்து இல் – without blemish, perfect, நண்பின் பொத்தியொடு கெழீஇ – close friendship with poet Pothi, வாயார் – truthful, பெரு நகை – great joy, வைகலும் நக்கே – happy every day

புறநானூறு 213, பாடியவர்: புல்லாற்றூர் எயிற்றியனார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: வஞ்சி, துறை: துணை வஞ்சி
மண்டு அமர் அட்ட மதனுடை நோன் தாள்
வெண்குடை விளக்கும் விறல் கெழு வேந்தே
பொங்கு நீர் உடுத்த இம் மலர்தலை உலகத்து
நின் தலை வந்த இரு வரை நினைப்பின்
தொன்றுறை துப்பின் நின் பகைஞரும் அல்லர்
அமர் வெங்காட்சியொடு மாறு எதிர்பு எழுந்தவர்
நினையுங் காலை நீயும் மற்றவர்க்கு
அனையை அல்லை அடு மான் தோன்றல்
பரந்து படு நல்லிசை எய்தி மற்று நீ
உயர்ந்தோர் உலகம் எய்திப் பின்னும்
ஒழித்த தாயும் அவர்க்கு உரித்து அன்றே
அதனால் அன்னது ஆதலும் அறிவோய் நன்றும்
இன்னும் கேண்மதி இசை வெய்யோயே
நின்ற துப்பொடு நின் குறித்து எழுந்த
எண்ணில் காட்சி இளையோர் தோற்பின்
நின் பெரும் செல்வம் யார்க்கும் எஞ்சுவையே
அமர் வெஞ் செல்வ நீ அவர்க்கு உலையின்
இகழுநர் உவப்பப் பழி எஞ்சுவையே
அதனால் ஒழிகதில் அத்தை நின் மறனே வல் விரைந்து
எழுமதி வாழ்க நின் உள்ளம் அழிந்தோர்க்கு
ஏமம் ஆகும் நின் தாள் நிழல் மயங்காது
செய்தல் வேண்டுமால் நன்றோ வானோர்
அரும் பெறல் உலகத்து ஆன்றவர்
விதும்புறு விருப்பொடு விருந்து எதிர் கொளற்கே.

Puranānūru 213, Pullatrūr Eyitriyanār sang to Kōperunchōlan – when his two sons fought with him
O victorious king with great
strength and effort
who kills in ferocious battles!
You with a bright white umbrella
that protects!
If you think about the two men who
are advancing against you in this wide
world that is draped by overflowing
oceans, they are not ancient enmies of
yours with strength.
If your sons who have risen up against
you think, they will know that you are not
their enemy,
O lord owning murderous elephants!

You have earned wide-ranging reputation,
and when you go to the higher world
the rights that you would relinquish
will be theirs by inheritance.
So understand this well, and listen to me,
O King who desires glory!

If these youngsters who have risen up
against you with strength and thoughtless
ideas lose, to whom will you leave your
great wealth, O king who desires battles?
If you lose to them,
people who despise you will be joyous
and you will earn blame!

Destroy your martial courage!
Rise up fast.  May your heart live long!
If the shade afforded by your feet
which is a refuge to those in distress
not lose respect,
and for those in the hard-to-attain world
where celestials live to receive you as
a guest among them, you must act well!

Notes:  This is the only poem written by this poet, who came from a town called Pullatrūr.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.   The poet approached the King Kōperunchōlan when he was getting ready to wage a war against his sons who were fighting with him, and sang this.  This caused the king to change his mind.  He sat facing north, starved and killed himself.  The poet Pisirānthaiyār, who was his friend, joined him in death.  Also, there were other poets who sat near the king and starved to death along with him, facing the north.

Meanings:  மண்டு அமர் அட்ட – killing in battles, மதனுடை நோன் தாள் – great strength and effort, வெண் குடை விளக்கும் – umbrella that brightens (the world), விறல் கெழு வேந்தே – O victorious brave king, பொங்கு நீர் உடுத்த – draped by overflowing water, இம் மலர் தலை – this big place, this wide place, உலகத்து – in the world, நின் தலைவந்த இருவரை நினைப்பின் – if you think about these two men coming to attacking you, தொன்றுறை துப்பின் நின் பகைஞரும் அல்லர் – they are not your ancient enemies with strength, அமர் வெங் காட்சியொடு மாறு எதிர்பு எழுந்தவர் – those who have risen up against you in enmity in a fierce battle, நினையுங் காலை – when they think about it, நீயும் மற்றவர்க்கு அனையை அல்லை – that you are not an enemy of that nature, அடு மான் தோன்றல் – O lord of murderous elephants, பரந்து படு நல்லிசை எய்தி – you have gained wide-ranging reputation, மற்று நீ உயர்ந்தோர் உலகம் எய்தி – when you go the world of the superior ones, பின்னும் ஒழித்த தாயும் அவர்க்கு உரித்து அன்றே – your right that you relinquish would be theirs, அதனால் – so, அன்னது ஆதலும் அறிவோய் – understand what will happen, நன்றும் – good, இன்னும் கேண்மதி – listen to me further, இசை வெய்யோயே – O you who longs for fame, நின்ற துப்பொடு – with strength, நின் குறித்து – targeting you, marking you,  எழுந்த எண்ணில் காட்சி இளையோர் தோற்பின் – if the youngsters who rise up to you with thoughtless ideas lose, நின் பெரும் செல்வம் யார்க்கும் எஞ்சுவையே – to whom will leave your great wealth, அமர் வெஞ் செல்வ – O ruler desiring battles, நீ அவர்க்கு உலையின் – if you should lose to them, இகழுநர் உவப்ப – those who dislike you will rejoice, பழி எஞ்சுவையே – you will end up with blame, அதனால் – so, ஒழிகதில் அத்தை நின் மறனே – destroy your martial courage , வல் விரைந்து எழுமதி – rise up with strength, வாழ்க நின் உள்ளம் – may your mind live for long, அழிந்தோர்க்கு ஏமம் ஆகும் நின் தாள் நிழல் – your feet which is refuge to those who suffer, மயங்காது செய்தல் வேண்டுமால் – if you do not want to lose respect, நன்றோ – good act, வானோர் – the celestials, those in heaven, அரும் பெறல் உலகத்து – in the world that is difficult to attain, ஆன்றவர் விதும்புறு விருப்பொடு விருந்து எதிர் கொளற்கே – they will receive you among them as a desired guest

புறநானூறு 214, பாடியவர்: கோப்பெருஞ்சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
செய்குவம் கொல்லோ நல் வினை எனவே
ஐயம் அறாஅர் கசடு ஈண்டு காட்சி
நீங்கா நெஞ்சத்துத் துணிவு இல்லோரே
யானை வேட்டுவன் யானையும் பெறுமே
குறும்பூழ் வேட்டுவன் வறுங்கையும் வருமே
அதனால் உயர்ந்த வேட்டத்து உயர்ந்திசினோர்க்குச்
செய்வினை மருங்கின் எய்தல் உண்டு எனின்
தொய்யா உலகத்து நுகர்ச்சியும் கூடும்
தொய்யா உலகத்து நுகர்ச்சி இல் எனின்
மாறிப் பிறப்பின் இன்மையும் கூடும்
மாறிப் பிறவார் ஆயினும் இமயத்துக்
கோடுயர்ந்தன்ன தம்மிசை நட்டுத்
தீதில் யாக்கையொடு மாய்தல் தவத்தலையே.

Puranānūru 214, King Kōperunchōlan sang this, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji
You have doubts about your good actions.
Your ideas are flawed and you have no strength.
A hunter who hunts for an elephant will find it.
A hunter who hunts for a quail will return with
empty hands.

So noble men with high aspirations,
who because of their own actions, achieve
what they want, and there will be pleasures
in the upper world.  Even if they do not
attain the pleasures of the upper world,
they might not have to be born again.
If they are never to be born again,
it would be great to die with a faultless body,
with one’s fame as high as the tall Himalayas!

Meanings:  செய்குவம் கொல்லோ – will we do, நல் வினை – good acts, எனவே – so, ஐயம் அறாஅர் – not removing doubts, கசடு ஈண்டு காட்சி – views are with flaws, நீங்கா – not removed, நெஞ்சத்து – from  hearts, துணிவு இல்லோரே – those who have no strength, யானை வேட்டுவன் – an elephant hunter, யானையும் பெறுமே – he will get an elephant, குறும்பூழ் –quail, காடை, வேட்டுவன் – hunter, வறுங்கையும் வருமே – he will return with empty hands, அதனால் – so, உயர்ந்த வேட்டத்து – those will high aspirations, உயர்ந்திசினோர்க்கு – to the noble men, செய்வினை மருங்கின் – because of good deeds, எய்தல் உண்டெனின் – if they achieve that, தொய்யா உலகத்து – in the upper world, நுகர்ச்சியும் கூடும் – pleasures will accumulate, தொய்யா உலகத்து – in the upper world , நுகர்ச்சி இல்லெனின் – even if there are no pleasures, மாறிப் பிறப்பின் இன்மையும் கூடும் – possible to be born again and achieve sorrow, மாறிப் பிறவார் ஆயினும் – if they never have to be born again, இமையத்து – Himalayas, கோடு உயர்ந்தன்ன – like the tall mountain, தம்மிசை நட்டு – establishing one’s fame, தீது இல் யாக்கையொடு – with a pure body, மாய்தல் – to die, தவத்தலையே – is very special

புறநானூறு 215, பாடியவர்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
கவைக் கதிர் வரகின் அவைப்புறுவாக்கல்
தாதொரு மறுகின் போதொடு பொதுளிய
வேளை வெண் பூ வெண் தயிர்க் கொளீஇ
ஆய் மகள் அட்ட அம் புளி மிதவை
அவரை கொய்யுநர் ஆர மாந்தும்
தென்னம் பொருப்பன் நன்னாட்டு உள்ளும்
பிசிரோன் என்ப என் உயிர் ஓம்புநனே
செல்வக் காலை நிற்பினும்
அல்லல் காலை நில்லலன் மன்னே.

Puranānūru 215, King Kōperunchōlan sang about Pisirānthaiyar, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
They say that Pisirān lives
in the southern king’s fine land
where a herder woman cooks a meal
with fork-eared pounded millet, pours
white curds with white velai flowers
that grow in profusion on the streets
with cow dung dust,
and gravy with beautiful tamarind,
so that the avarai bean pickers may
eat them to their full.

He is one who nurtures my life!  Even though
he stayed away from me when I was wealthy,
he will not stay away in my time of pain!

Notes:  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  King Kōperunchōlan utters these words to the wise men who say that poet Pisiranthaiyār will not come to join him in death.  King Kōperunchōlan sat facing the north and killed himself since he had problems with his sons.  The poet Pisirānthaiyār, who was his friend, came from far away Pāndiya Nadu and joined him in death.  Also, there were other poets who sat near the king and starved to death along with him, facing the north.  Natrinai 343 – தாது எரு மறுகின், Natrinai 271 – பைந் தாது எருவின் வைகு, Kalithokai 103 – தாது எரு மன்றத்து, Kalithokai 108 – தாது உக்கன்ன தாது எரு மன்றத்து, Puranānūru 33 – தாது எரு மறுகின், Puranānūru 311 – தாது எரு மறுகின், Kurunthokai 46 – மன்றத்து எருவின் நுண் தாது.

Meanings:  கவைக் கதிர் – forked grain spears, வரகின் – milllet’s, அவைப்புறு – pounded,  ஆக்கல் – cooked, தாது – dust, எரு – cow dung, மறுகின் – on the streets, போதொடு – with flowers, பொதுளிய – filled, வேளை – vēlai flowers, வெண் பூ – white flowers, வெண் தயிர்க் கொளீஇ – with white curds, poured white curds, ஆய் மகள் – herder woman, அட்ட – cooked, அம் புளி – lovely tamarind, fine tamarind, மிதவை – porridge, gruel, அவரை – avarai beans, field beans, கொய்யுநர் – those who pluck, ஆர – abundantly, மாந்தும் – to eat, தென்னம் பொருப்பன் – southern king, நன்னாட்டு உள்ளும் – inside his good land, பிசிரோன் –  Pisirānthai, என்ப – they say, என் உயிர் ஓம்புநனே – my friend who protects my life, செல்வக் காலை – when I was rich, நிற்பினும் – even though he stayed away, அல்லல் காலை – in times of pain, நில்லலன் மன்னே – he will not stay away from me

புறநானூறு 216, பாடியவர்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
கேட்டல் மாத்திரை அல்லது யாவதும்
காண்டல் இல்லாது யாண்டு பல கழிய
வழு இன்று பழகிய கிழமையர் ஆயினும்
அரிதே தோன்றல் அதற்பட ஒழுகல் என்று
ஐயம் கொள்ளன்மின் ஆர் அறிவாளீர்
இகழ்விலன் இனியன் யாத்த நண்பினன்
புகழ் கெட வரூஉம் பொய் வேண்டலனே
தன் பெயர் கிளக்கும் காலை என் பெயர்
பேதைச் சோழன் என்னும் சிறந்த
காதற் கிழமையும் உடையவன் அதன்தலை
இன்னது ஓர் காலை நில்லலன்
இன்னே வருகுவன் ஒழிக்க அவற்கு இடமே.

Puranānūru 216, King Kōperunchōlan sang about Pisirānthaiyar, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
O wise ones! Do not doubt him!
You say, “You have heard of him,
but have not seen him though
many years have passed.  It is rare
that he will come, despite your faultless,
close friendship with him. He will not
act on that friendship now.”

He has never hurt me. He is a sweet man.
He is my intimate friend. He will not ruin
his renown by deception.
Whenever he offers his name, he says, “My
name is that of a naive Chōlan.” He has
great love for me.  He has the right.  And so,
he will not stay away from me at a time like this.
He will come soon!  Keep a place for him!

Notes:  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  King Kōperunchōlan sat facing the north and killed himself since he had problems with his sons.  The poet Pisirānthaiyār, who was his friend, came from far away Pāndiya Nadu and joined him in death.  Also, there were other poets who sat near the king and starved to death along with him, facing the north.  According to the traditional interpretation, the king and poet Pisirānthaiyār had never met in person, but had a deep friendship.

Meanings:  கேட்டல் மாத்திரை – ‘to the extent that you have heard about him’ according to the traditional interpretation, ‘to the extent that we have heard about him’ is another interpretation, அல்லது யாவதும் – or totally, காண்டல் இல்லாது – not having seen him, யாண்டு பல கழிய – many years have passed, வழுவின்று பழகிய கிழமையர் ஆயினும் – even though you have a faultless close friendship with him, அரிதே – it is rare, தோன்றல் – for him to appear, அதற்பட ஒழுகல் – acting on that, என்று ஐயம் கொள்ளன்மின் – do not doubt that, ஆர் அறிவாளீர் – O people with great intelligence, இகழ்விலன் – he has not hurt me, இனியன் – he is a sweet man, யாத்த நண்பினன் – he is a close friend, புகழ் கெட வரூஉம் – ruining his fame, பொய் வேண்டலனே – he does not lie, தன் பெயர் கிளக்கும் காலை – whenever he utters his name, என் பெயர் – my name, பேதைச் சோழன் – naive Chōlan, என்னும் சிறந்த – is special, காதற் கிழமையும் உடையவன் – he has flawless love for me, அதன்தலை – for that reason, இன்னதோர் காலை நில்லலன் – he will not stay away from me now, இன்னே வருகுவன் – he will come soon, ஒழிக்க அவற்கு இடமே – reserve a  space for him

புறநானூறு 217, பாடியவர்: பொத்தியார், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
நினைக்கும் காலை மருட்கை உடைத்தே
எனைப் பெரும் சிறப்பினோடு ஈங்கு இது துணிதல்
அதனினும் மருட்கை உடைத்தே பிறன் நாட்டுத்
தோற்றம் சான்ற சான்றோன் போற்றி
இசை மரபு ஆக நட்புக் கந்தாக
இனையது ஓர் காலை ஈங்கு வருதல்
வருவன் என்ற கோனது பெருமையும்
அது பழுது இன்றி வந்தவன் அறிவும்
வியத்தொறும் வியத்தொறும் வியப்பு இறந்தன்றே
அதனால் தன் கோல் இயங்காத் தேயத்து உறையும்
சான்றோன் நெஞ்சுறப் பெற்ற தொன்று இசை
அன்னோனை இழந்த இவ் உலகம்
என் ஆவது கொல் அளியது தானே.

Puranānūru 217, Poet Pothiyār sang for Pisiranthaiyār and Kōperunchōlan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
It is amazing, when thinking about it!
Despite his greatness, he is here.
Even more amazing is that a wise man
who lives in another country, a man of
renown, with friendship as his support,
should come here at this sorrowful time.

The pride of the king who said that his friend
would come, and the wisdom of the faultless
one who came, is a wonder of wonders!

What will become of this pitiable world
when it loses a king of long-standing glory
who owned the heart of a noble man living in
a land where the king’s justice rod did not reach?

Notes:  This poet wrote Puranānūru 217, 220, 221, 222 and 223.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.   King Kōperunchōlan sat facing the north and killed himself since he had problems with his sons.  The poet Pisirānthaiyār who was his friend, came from far away Pāndiya Nadu and joined him in death.  The poet Pothiyār, along with other poets wanted to sit with him and die.  The king bade Pothiyār to attend to his pregnant wife and come later, after his son was born.  Pothiyār came after the birth of his son and sat next to the king’s memorial stone and died.

Meanings:  நினைக்கும் காலை – when thinking about it, மருட்கை உடைத்தே – it is amazing, எனைப் பெரும் சிறப்பினோடு – even with greatness, ஈங்கு – here, இது துணிதல் – strength for this, அதனினும் மருட்கை உடைத்தே – more amazing than that, பிறன் நாட்டுத் தோற்றம் சான்ற சான்றோன் – the wise man who lives in another country, போற்றி இசை மரபு ஆக – a man with great renown, நட்புக் கந்தாக – friendship as a staff, friendship as a support, இனையது ஓர் காலை ஈங்கு வருதல் – should come here at this sorrowful/difficult time, வருவன் என்ற கோனது பெருமையும் – the pride of the king who said that he will come, அது பழுது இன்றி வந்தவன் அறிவும் – the wisdom of the faultless one who came, வியத்தொறும் வியத்தொறும் வியப்பு இறந்தன்றே – it is a wonder of wonders, அதனால் – so, தன் கோல் இயங்காத் தேயத்து – in the land where he does not rule with his justice rod, in a land where he does not rule with his scepter, உறையும் சான்றோன் – the wise man who lives there, நெஞ்சுறப் பெற்ற தொன்று இசை அன்னோனை இழந்த – to lose that famous man who owned the heart, இவ் உலகம் என் ஆவது கொல் – what will happen to this world, அளியது தானே – it is pitiable, it is pitiful

புறநானூறு 218, பாடியவர்: கண்ணகனார், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
பொன்னும் துகிரும் முத்தும் மன்னிய
மா மலை பயந்த காமரு மணியும்
இடை படச் சேய ஆயினும் தொடை புணர்ந்து
அரு விலை நன் கலம் அமைக்கும் காலை
ஒரு வழித் தோன்றியாங்கு என்றும் சான்றோர்
சான்றோர் பாலர் ஆப
சாலார் சாலார் பாலர் ஆகுபவே.

Puranuru 218, Poet Kannakanār sang for Kōperunchōlan and Pisiranthaiyār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Though they arise far from one another, lovely
gems yielded by immovable mountains, gold,
coral and pearls fastened together, make a fine
ornament of immense value.  So are the noble
people who are found in the company of noble
people and vile people who are with vile people!

Notes:   This is the only poem written by this poet.  This was sungby poet Kannakanār, when he saw King Pisiranthaiyār starving to death, facing north.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.

Meaning:    பொன்னும் – gold, துகிரும் – and coral, முத்தும் – and pearls, மன்னிய – immovable, stable, மாமலை – huge mountains, பயந்த – yielded, காமரு மணியும் – and beautiful gems (sapphires), இடைபட – between, சேய ஆயினும் – even though they are far away, தொடை புணர்ந்து – fastened together, அருவிலை நன் கலம் – precious fine jewel, அமைக்கும் காலை – when fixed like that, ஒருவழித் தோன்றியாங்கு – like they arose in one single place, என்றும் – always, சான்றோர் சான்றோர் பாலர் ஆப – wise people are found in the company of wise, சாலார் சாலார் பாலர் ஆகுபவே – those without wisdom will be found with those without wisdom, vile people are found in the company of the vile

புறநானூறு 219, பாடியவர்: கருவூர்ப் பெருஞ்சதுக்கத்துப் பூதநாதனார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
உள் ஆற்றுக் கவலைப் புள்ளி நீழல்
முழூஉ வள்ளுரம் உணக்கும் மள்ள
புலவுதி மாதோ நீயே
பலரால் அத்தை நின் குறி இருந்தோரே.

Puranānūru 219, Poet Karuvūr Perunchathukkathu Poothanākanār sang to Kōperunchōlan
O warrior who is wasting away your body flesh
under the dappled shade on this islet in the river!
You seem to be angry with me.  There are many
who have complied with your wishes and sat with you!

Notes:  The poet Perumkaruvūr Sathukkathu Poothanākanār sang this when he saw King Kōperunchōlan facing north and starving himself to death.  The king was dying and unable to talk.  The poet takes it as the king being angry with him.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.   This is the only poem written by this poet.

Meanings:  உள் ஆற்று – inside the river, கவலை – river islet, புள்ளி நீழல் – dotted shade, முழூஉ வள்ளுரம் உணக்கும் – wasting away your body flesh, மள்ள – O warrior, புலவுதி மாதோ நீயே – you appear to be angry with me, பலரால் – by many, அத்தை – அசை, an expletive, நின் குறி இருந்தோரே – those who complied to your wish

புறநானூறு 220, பாடியவர்: பொத்தியார், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
பெருஞ் சோறு பயந்து பல் யாண்டு புரந்த
பெருங் களிறு இழந்த பைதல் பாகன்
அது சேர்ந்து அல்கிய அழுங்கல் ஆலை
வெளில் பாழாகக் கண்டு கலுழ்ந்தாங்குக்
கலங்கினேன் அல்லனோ யானே பொலந்தார்த்
தேர் வண் கிள்ளி போகிய
பேர் இசை மூதூர் மன்றம் கண்டே?

Puranānūru 220, Poet Pothiyār sang for Kōperunchōlan on seeing Uraiyūr city, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Like an elephant keeper
who protected his huge elephant
for many years, providing it great
balls of rice, grieving on seeing its
pitiable stall and the post ruined,
did I not cry when I looked at the
public square of the renowned ancient
city which Killi wearing a gold garland
and donating chariots, had left?

Notes:  This poet wrote Puranānūru 217, 220, 221, 222 and 223.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  After Pothiyār saw Kōperunchōlan facing north and starving himself to death, he returned to Uraiyūr, the Chōla capital, wept and sang this song.  Kōperunchōlan sat facing the north and died, when he had problems with his sons.  The poet Pothiyār, along with other poets wanted to sit with him and die.  The king bade Pothiyar to attend to his pregnant wife and come later.  Pothiyar came after the birth of his son and sat next to the king’s memorial stone and died.   John Ralston Marr does not agree with the ancient colophon (which was written a few centuries after the poems – possibly around the 4th century) where the word ‘போகிய’ is interpreted as dead.  He thinks it could be just that the king left the city.

Meanings:  பெரும் சோறு பயந்து – gave big balls of rice, பல் யாண்டு புரந்த – protected for many years, பெரும் களிறு இழந்த பைதல் பாகன் – sad elephant keeper who lost his big male elephant, அது சேர்ந்து – where it used to be, அல்கிய – stayed, அழுங்கல் ஆலை – pitiable/loud shed/stall/pavilion, வெளில் பாழாகக் கண்டு – on seeing the post ruined, கலுழ்ந்தாங்கு – like how he cried, கலங்கினேன் அல்லனோ யானே – was I not distressed, did I not cry, பொலந்தார் – golden garland, தேர் வண் – donated chariots, கிள்ளி போகிய – Killi (Chōlan) left/passed on, பேர் இசை மூதூர் மன்றம் கண்டே – on seeing the public grounds of the very famous town

புறநானூறு 221, பாடியவர்: பொத்தியார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
பாடுநர்க்கு ஈத்த பல் புகழன்னே
ஆடுநர்க்கு ஈத்த பேர் அன்பினனே
அறவோர் புகழ்ந்த ஆய் கோலன்னே
திறவோர் புகழ்ந்த தின் நண்பினனே
மகளிர் சாயல் மைந்தர்க்கு மைந்து
துகள் அறு கேள்வி உயர்ந்தோர் புக்கில்
அனையன் என்னாது அத் தக்கோனை
நினையாக் கூற்றம் இன் உயிர் உய்த்தன்று
பைதல் ஒக்கல் தழீஇ அதனை
வைகம் வம்மோ வாய்மொழிப் புலவீர்
நனந்தலை உலகம் அரந்தை தூங்கக்
கெடுவில் நல்லிசை சூடி
நடுகல் ஆயினன் புரவலன் எனவே.

Puranānūru 221, Poet Pothiyār sang for Kōperunchōlan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
He was well-renowned for giving gifts to singers!
He was a greatly kind to dancers he gifted!
He was praised by the righteous for his just scepter!
His friendship was praised by the discerning!
He was gentle with women!  Powerful to the powerful!
He sheltered the great ones of faultless Vedas!

Not considering all this, Death, without thinking,
seized his sweet life, the man with distinction.
Embrace your grieving families and come!
Let us berate Death, O poets of honest words,
for causing this wide world to suffer,
making the man who sheltered us and took on fine,
faultless fame, to become a memorial stone!

Notes:   This poet wrote Puranānūru 217, 220, 221, 222 and 223.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.    Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  Kōperunchōlan sat facing north and died, when he had problems with his sons.  The poet Pothiyār, along with other poets wanted to sit with him and die.  The king bade Pothiyar to attend to his pregnant wife and come later.  Pothiyar came after the birth of his son and sat next to the king’s memorial stone and died.   In 222, the poet Pothiyār speaks in front of the memorial stone of King Kōperunchōlan.

Meanings:  பாடுநர்க்கு ஈத்த பல் புகழன்னே – he was well renowned for giving gifts to singers, ஆடுநர்க்கு ஈத்த பேர் அன்பினனே – he showed great kindness to dancers he gifted to, அறவோர் புகழ்ந்த ஆய் கோலன்னே – he was praised by the righteous for his just scepter (analyzed and fair), திறவோர் புகழ்ந்த திண் நண்பினனே – his firm friendship was praised by the discerning, மகளிர் சாயல் – gentle to women, மைந்தர்க்கு மைந்து – he was powerful to the powerful, துகள் அறு கேள்வி உயர்ந்தோர் புக்கில் – he sheltered the great ones of the faultless Vedas, அனையன் என்னாது – not considering that he was such a person, அத் தக்கோனை – that man with distinction, நினையாக் கூற்றம் – Death that did not think, இன் உயிர் உய்த்தன்று – seized his sweet life, பைதல் ஒக்கல் தழீஇ – embrace your grieving families, அதனை வைகம் வம்மோ – come! let us berate it, வாய்மொழிப் புலவீர் – O poets whose words are honest, நனந்தலை உலகம் – world with wide spaces, அரந்தை தூங்க – suffer in sorrow, sway in sorrow, கெடு இல் – without fault, நல்லிசை – fine fame, சூடி – wore, took on, நடுகல் ஆயினன் – he became a memorial stone, புரவலன் – the one who protected us, our patron, எனவே – for that

புறநானூறு 222, பாடியவர்: பொத்தியார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
அழல் அவிர் வயங்கிழைப் பொலிந்த மேனி
நிழலினும் போகா நின் வெய்யோள் பயந்த
புகழ் சால் புதல்வன் பிறந்த பின் வா என
என் இவண் ஒழித்த அன்பிலாள
எண்ணாது இருக்குவை அல்லை
என் இடம் யாது மற்று இசை வெய்யோயே.

Puranānūru 222, Poet Pothiyār sang for Kōperunchōlan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Saying, “Come here after your famed son is born
to your beloved wife who does not leave your shade,
her body glowing with bright jewels burnished in
fire,” you chased me away without any kindness!

It is not that you don’t think about it,
you who long for fame!  Where is my place?

Notes:  This poet wrote Puranānūru 217, 220, 221, 222 and 223.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.   Pothiyār returned after his son was born, and sang this song to the memorial stone of the Kōperunchōlan.   Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  Kōperunchōlan sat facing north and died, when he had problems with his sons.  The poet Pothiyār, along with other poets wanted to sit with him and die.  The king bade Pothiyar to attend to his pregnant wife and come later.  Pothiyar came after the birth of his son and sat next to the king’s memorial stone and died.  In this poem, he talks to the memorial stone of Kōperunchōlan.

Meanings:  அழல் – flame, அவிர் – gleaming, வயங்கிழை – bright ornaments, பொலிந்த மேனி – glowing body, நிழலினும் போகா – does not leave your shade, நின் வெய்யோள் – the one desired by you, பயந்த – yielded, புகழ் சால் புதல்வன் – son with great fame, பிறந்த பின் வா – come after he is born, என – thus, என் இவண் ஒழித்த – you chased me away from here, you dismissed me from here, அன்பிலாள – one without love, எண்ணாது இருக்குவை அல்லை – it is not that you don’t think about it (my feelings), என் இடம் யாது – where is my space, மற்று இசை வெய்யோயே – you who long for fame

புறநானூறு 223, பாடியவர்: பொத்தியார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
பலர்க்கு நிழலாகி உலகம் மீக்கூறித்
தலைப்போகன்மையின் சிறு வழி மடங்கி
நிலை பெறு நடுகல் ஆகியக் கண்ணும்
இடங் கொடுத்து அளிப்ப மன்ற உடம்போடு
இன்னுயிர் விரும்பும் கிழமைத்
தொல் நட்புடையார் தம் உழைச் செலினே.

Puranānūru 223, Poet Pothiyār sang for Kōperunchōlan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
They became shade to many and were
praised by the world.  When they could
not achieve their goals, they sat down
in tiny spaces and became eternal memorial
stones.  If someone goes to them with desire
like sweet life has for a body, they will still
make a place for the right person!

Notes:  This poet wrote Puranānūru 217, 220, 221, 222 and 223.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  Kōperunchōlan gave Pothiyār a place, even though he was a memorial stone. As the poet sat facing north to starve himself to death, he sang this song.  Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  In 222, the poet Pothiyār speaks to the memorial stone of King Kōperunchōlan.   Kōperunchōlan sat facing north and died, when he had problems with his sons.  The poet Pothiyār, along with other poets wanted to sit with him and die.  The king bade Pothiyar to attend to his pregnant wife and come later.  Pothiyar came after the birth of his son and sat next to the king’s memorial stone and died.

Meanings:  பலர்க்கு நிழலாகி – becoming shade to many, உலகம் மீக்கூறி – being praised by the world, தலைப்போகன்மையின் – since they could not go to the end, since they could not achieve their goals, சிறு வழி மடங்கி – sat down in a small place, நிலை பெறு நடுகல் ஆகியக் கண்ணும் – even when they became eternal memorial stones, இடங் கொடுத்து அளிப்ப – they will offer them the place, மன்ற – for sure, or an expletive, அசை, உடம்போடு இன்னுயிர் விரும்பும் கிழமைத் தொல் நட்புடையார் – those with rightful long-standing friendships that are like sweet life’s desire for a body, தம் – their, உழை – side, செலினே – if they come

புறநானூறு 224, பாடியவர்: கருங்குழல் ஆதனார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் கரிகால் பெருவளத்தான் (கரிகாலன்), திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
அருப்பம் பேணாது அமர் கடந்ததூஉம்
துணை புணர் ஆயமொடு தசும்புடன் தொலைச்சி
இரும் பாண் ஒக்கல் கடும்பு புரந்ததூஉம்
அறம் அறக் கண்ட நெறி மாண் அவையத்து
முறைநற்கு அறியுநர் முன்னுறப் புகழ்ந்த
பவியற் கொள்கைத் துகள் அறு மகளிரொடு
பருதி உருவின் பல் படைப் புரிசை
எருவை நுகர்ச்சி யூப நெடுந்தூண்
வேத வேள்வித் தொழில் முடித்ததூஉம்
அறிந்தோன் மன்ற அறிவுடையாளன்
இறந்தோன் தானே அளித்து இவ்வுலகம்
அருவி மாறி அஞ்சுவரக் கருகிப்
பெரு வறம் கூர்ந்த வேனில் காலைப்
பசித்த ஆயத்துப் பயன் நிரை தருமார்
பூ வாள் கோவலர் பூவுடன் உதிரக்
கொய்து கட்டு அழித்த வேங்கையின்
மெல் இயல் மகளிரும் இழை களைந்தனரே.

Puranānūru 224, Poet Karunkulal Āthanār sang for Chōlan Karikāl Peruvalathān (Karikālan), Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
He was victorious in battles, not sparing enemy
fortresses.  He drank pots of liquor with friends, and
took care of bards and relatives.
Surrounded by his faultless women with pure principles,
he performed Vedic rituals in the court of righteousness
where justice is practiced, where those with knowledge
stand and praise, within the many circular walls where
a post rises next to where vultures are fed.
He with all that knowledge and wisdom died and now
this world needs to be pitied.

Like vēngai trees that cattle herders strip with their
sharp swords to feed their hungry cattle in the fierce
heat of summer when waterfalls dry up, cutting
the branches as the flowers drop,
his delicate natured women discarded their jewels.

Notes:  Puranānūru poems 7, 66 and 224 were written for Karikālan.   This poet wrote Puranānūru poems 7 and 224, both for King Karikālan.   The Pathuppāttu song Pattinappālai was also written for King Karikālan, who brought prosperity to his Chōla kingdom.  He was tutored by his uncle, poet Irumpidarthalaiyār from an early age.

Meanings:  அருப்பம் பேணாது – not sparing fortresses, அமர் கடந்ததூஉம் – winning battles, துணை புணர் ஆயமொடு – with close friends, தசும்புடன் தொலைச்சி – reduced pots of liquor, drank pots of liquor, இரும் பாண் ஒக்கல் – large families of bards, கடும்பு புரந்ததூஉம் – taking care of relatives, அறம் அற கண்ட – just ways seen, நெறி மாண் அவையத்து – in the court of righteousness, முறை நற்கு அறியுநர் – those who know the proper methods, முன்னுறப் புகழ்ந்த – stand in front and praise, பவியற் கொள்கை – pure principles, துகள் அறு மகளிரொடு – with his faultless women, பருதி உருவின் – in the shape of the sun, in circular shape, பல் படைப் புரிசை – many walls, எருவை நுகர்ச்சி யூப – posts for vultures to eat, நெடுந் தூண் – tall pillars, வேத வேள்வித் தொழில் முடித்ததூஉம் – finished the Vedic rituals, அறிந்தோன் மன்ற அறிவுடையாளன் இறந்தோன் – the intelligent man who knew well died, தானே அளித்து இவ் வுலகம் – this world is pitiful, அருவி மாறி – waterfalls change, அஞ்சுவர – fierce, கருகிப் பெரு வறம் கூர்ந்த வேனில் – dried up very much in very hot summer, காலை – at that time, பசித்த ஆயத்துப் பயன் நிரை தருமார் – to feed their hungry cattle herds, பூ வாள் – swords to cut flowers, கோவலர் – cattle herders, பூவுடன் உதிரக் கொய்து – plucked as flowers fell, கட்டு அழித்த வேங்கையின் மெல் இயல் மகளிரும் இழை களைந்தனரே – delicate natured women removed their jewels like kino trees which are ruined, Pterocarpus marsupium

புறநானூறு 225, பாடியவர்: ஆலத்தூர் கிழார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் நலங்கிள்ளி, திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
தலையோர் நுங்கின் தீங்சோறு மிசைய
இடையோர் பழத்தின் பைங்கனி மாந்தக்
கடையோர் விடுவாய்ப் பிசிரொடு சுடு கிழங்கு நுகர
நிலமார் வையத்து வல முறை வளைஇ
வேந்து பீடழித்த ஏந்து வேல் தானையொடு
ஆற்றல் என்பதன் தோற்றம் கேள் இனிக்
கள்ளி போகிய களரியம் பறந்தலை
முள்ளுடை வியன் காட்டதுவே நன்றும்
சேட்சென்னி நலங்கிள்ளி கேட்குவன் கொல்
இன்னிசைப் பறையொடு வென்றி நுவலத்
தூக்கணங்குரீஇத் தூங்கு கூடு ஏய்ப்ப
ஒருசிறைக் கொளீஇய திரி வாய் வலம்புரி
ஞாலங் காவலர் கடைத்தலைக்
காலைத் தோன்றினும் நோகோ யானே.

Puranānūru 225, Poet Ālathūr Kilār sang for Chōlan Nalankilli, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Those in front of the army ate sweet palmyra
seeds, those in the middle eat sweet palmyra
fruits, those at the end split and ate roasted
tuber with sticky skins, his army of raised spears
that destroyed the pride of kings and circled the
wide world with land with might.  Look now!
His land has become wasteland where kalli and
thorn bushes thrive.

The unused right-whorled conch shells with twisted
mouths that used to hang like dangling nests of
weaver birds, lest Chētchenni Nalankilli might hear,
can be heard now in the mornings at the gates of his
enemy kings who protect the earth.  I am in pain!

Notes:  Puranānūru 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 45, 68, 225, 382 and 460 were written for this Chōla king.   This king wrote Puranānūru 73 and 75.  Ālathūr Kilār who came from a town called Ālathūr, wrote Puranānūru 34, 36, 69, 225 and 324.

Meanings:  தலையோர் – those in front, நுங்கின் தீங்சோறு மிசைய – eat the sweet flesh of palm seeds, இடையோர் பழத்தின் பைங்கனி மாந்த – those in the middle eat the palm fruits, கடையோர் விடுவாய்ப் பிசிரொடு சுடு கிழங்கு நுகர – those in the back eat the split roasted roots with sticky skins – panankilangu, நிலமார் வையத்து வல முறை வளைஇ – circled the earth with land with strength, வேந்து பீடழித்த ஏந்து வேல் தானையொடு ஆற்றல் என்பதன் தோற்றம் கேள் – listen to his army which ruined the pride of kings by lifting its spears, இனிக் கள்ளி போகிய – now with cactus, களரியம் பறந்தலை – the dry wasteland, முள்ளுடை வியன் காட்டதுவே – in the vast forest with thorns, நன்றும் – good, சேட்சென்னி நலங்கிள்ளி கேட்குவன் கொல் – will Chētchenni Nalankilli listen, இன்னிசைப் பறையொடு வென்றி நுவல – victory sounds of sweet drums struck, தூக்கணங்குரீஇத் தூங்கு கூடு ஏய்ப்ப – like the hanging nests of weaver birds, Ploceus baya ஒரு சிறைக் கொளீஇய – were on one side, திரி வாய் – twisted mouths, வலம்புரி – right whorled conch shells, ஞாலங் காவலர் கடைத்தலை – in the gates of kings who protect the world, காலைத் தோன்றினும் – when the sounds appear in the mornings, நோகோ யானே – I am in pain

புறநானூறு 226, பாடியவர்: மாறோக்கத்து நப்பசலையார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
செற்றன்று ஆயினும் செயிர்த்தன்று ஆயினும்
உற்றன்று ஆயினும் உய்வின்று மாதோ
பாடுநர் போலக் கைதொழுது ஏத்தி
இரந்தன்று ஆகல் வேண்டும் பொலந்தார்
மண்டு அமர் கடக்கும் தானைத்
திண் தேர் வளவன் கொண்ட கூற்றே.

Puranānūru 226, Poet Mārōkathu Nappasalaiyār sang for Chōlan Kulamuttrathu Thunjiya Killi Valavan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of the king
If Death had come burning with rage
or came fighting showing his rage,
or just touched him, he would
have been unable to escape.  He
must have come with his palms joined
and raised with respect, like a singer,
to take Valavan who wore a gold garland,
whose chariots were sturdy, and whose
army won victories in harsh battles!

Notes:  Puranānūru poems 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 46, 69, 70, 173, 226, 227, 228, 386, 393 and 397 were written for this Chōla king.   This female poet from Mārōkam town which is near Korkai, wrote Puranānūru 37, 39, 126, 174, 226, 280 and 383.

Meanings:  செற்றன்று ஆயினும் – even if it were burning with rage inside, செயிர்த்தன்று ஆயினும் – even if it were angry on the outside, உற்றன்று ஆயினும் – even if it had just touched, உய்வின்று – unable to escape, மாதோ – asai, an expletive, பாடுநர் போல – like singers, கைதொழுது ஏத்தி – join palms together and praise, இரந்தன்று ஆகல் வேண்டும் – must have begged, பொலந்தார் – gold garland, மண்டு அமர் கடக்கும் தானை – advancing army which won wars, திண் தேர் வளவன் கொண்ட கூற்றே – O Death that took Valavan with sturdy chariots, O god of death who took Valavan with sturdy chariots

புறநானூறு 227, பாடியவர்: ஆவடுதுறை மாசாத்தனார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
நனி பேதையே நயன் இல் கூற்றம்
விரகு இன்மையின் வித்து அட்டு உண்டனை
இன்னும் காண்குவை நன்வாய் ஆகுதல்
ஒளிறு வாள் மறவரும் களிறும் மாவும்
குருதியம் குரூஉப் புனல் பொரு களத்து ஒழிய
நாளும் ஆனான் கடந்து அட்டு என்றும் நின்
வாடு பசி அருந்திய பழி தீர் ஆற்றல்
நின்னோர் அன்ன பொன் இயல் பெரும் பூண்
வளவன் என்னும் வண்டு மூசு கண்ணி
இனையோன் கொண்டனை ஆயின்
இனி யார் மற்று நின் பசி தீர்ப்போரே?

Puranānūru 227, Poet Āvaduthurai Māsāthanār sang for Chōlan Kulamuttrathu Thunjiya Killi Valavan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of the king
O Death without mercy!  O great fool!
Since you have no intelligence, you killed and ate
a seed!  You will know the truth in these words!
Not satisfied with killing daily warriors with
gleaming swords, elephants, and horses whose
bright blood flows in streams,
you killed Valavan who wore gold ornaments
and bee-swarming garlands, who was like you.
Who do you have now to end your hunger?

Notes:  This is the only poem written by this poet.  Puranānūru poems 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 46, 69, 70, 173, 226, 227, 228, 386, 393 and 397 were written for this Chōla king.

Meaning:   நனி பேதையே – O great fool, நயன் இல் கூற்றம் – O Death without mercy, O Yaman without mercy, விரகு இன்மையின் – since you have no intelligence, வித்து அட்டு உண்டனை – you killed and ate the seed, இன்னும் காண்குவை – you will still see it well, நன் வாய் – it is true, ஆகுதல் ஒளிறு வாள் மறவரும் – warriors with bright swords, களிறும் மாவும் – elephants and horses, குருதி அம் குரூஉப் புனல் பொரு களத்து – in the battlefield where streams of bright blood flow, ஒழிய – ruined, நாளும் ஆனான் கடந்து அட்டு – killed endlessly enemies daily in wars, என்றும் நின் வாடு பசி அருத்திய – always to satisfy your great hunger, பழி தீர் ஆற்றல் – faultless ability, நின்னோர் அன்ன – like you, பொன் இயல் – golden, பெரும் பூண் வளவன் – Valavan wearing huge gold ornaments, என்னும் வண்டு மூசு கண்ணி – garland with bees swarming, இனையோன் – man with this trait, கொண்டனை ஆயின் – since you have taken him, இனி யார் மற்று நின் பசி தீர்ப்போரே – who will end your hunger now

புறநானூறு 228, பாடியவர்: ஐயூர் முடவனார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவன், திணை: பொதுவியல், துறை: ஆனந்தப் பையுள்
கலம் செய்கோவே கலம் செய்கோவே
இருள் திணிந்தன்ன குரூஉத்திரள் பருஉப் புகை
அகல் இரு விசும்பின் ஊன்றுஞ் சூளை
நனந்தலை மூதூர்க் கலம் செய் கோவே
அளியை நீயே யாங்கு ஆகுவை கொல்
நில வரை சூட்டிய நீள் நெடுந் தானைப்
புலவர் புகழ்ந்த பொய்யா நல்லிசை
விரி கதிர் ஞாயிறு விசும்பு இவர்ந்தன்ன
சேண் விளங்கு சிறப்பின் செம்பியர் மருகன்
கொடி நுடங்கு யானை நெடுமா வளவன்
தேவர் உலகம் எய்தினன் ஆதலின்
அன்னோர் கவிக்கும் கண் அகன் தாழி
வனைதல் வேட்டனை ஆயின் எனையதூஉம்
இரு நிலம் திகிரியாப் பெரு மலை
மண்ணா வனைதல் ஒல்லுமோ நினக்கே?

Puranānūru 228, Poet Aiyūr Mudavanār sang for Chōlan Kulamuttrathu Thunjiya Killi Valavan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Ānantha Paiyul
O potter who makes pots!  O potter who makes
pots in a kiln that darkens the big sky with thick
black smoke in this widespread ancient town!
You are pitiable!  What will happen to you?

Chempiyan heir Valavan with a massive army
and elephants with swaying flags, whose shining
glory and fame without blemish that spread like
the sun’s rays in the sky, who was praised by poets,
has reached the world of gods.
If you desire to make a wide-mouthed urn to enclose him,
will you be able to make that vessel with the huge
mountain as your clay and the big land as your wheel?

Notes:  Puranānūru poems 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 46, 69, 70, 173, 226, 227, 228, 386, 393 and 397 were written for this Chōla king.   Aiyūr Mudavanār wrote Puranānūru 51, 228, 314 and 399.  Natrinai 200, 293 and Puranānūru 228 and 256 have references to potters.

Meanings:  கலம் செய்கோவே – O potter who makes pots, கலம் செய்கோவே – O potter who makes pots, இருள் திணிந்தன்ன – like darkness filled, குரூஉ – color, திரள் – thick, பருஉ  – with color, புகை – smoke, அகல் இரு விசும்பின் – in the wide big sky, ஊன்று – stays, சூளை – kiln, நனந்தலை மூதூர் – widespread ancient town, கலம் செய்கோவே – O potter who makes pots, அளியை நீயே – you are to be pitied, யாங்கு ஆகுவை கொல் – what will happen to you, நிலவரை – land boundaries, சூட்டிய – spread, நீள் நெடுந் தானை – very large army, புலவர் புகழ்ந்த – poets praised, பொய்யா நல் இசை – fame without blemish, விரி கதிர் – spreading rays, ஞாயிறு – sun, விசும்பு – sky, இவர்ந்தன்ன – like it spread, சேண் – distant, விளங்கு – flourishing, சிறப்பின் – with greatness, செம்பியர் மருகன் – Chempiyan heir, Chōlan’s heir, கொடி – flags, நுடங்கு – moving, யானை – elephants, நெடுமா வளவன் – the great king Valavan, தேவர் உலகம் எய்தினன் – he has reached the world of the gods, he has attained the world of the celestials, ஆதலின் – hence, அன்னோர் கவிக்கும் – to enclose him, கண் அகன் தாழி – wide mouthed burial urn, வனைதல் – to create, வேட்டனை ஆயின் – if you desire, எனையதூஉம் – however, இரு நிலம் திகிரியா – the large land as a wheel, பெருமலை – great mountain, மண்ணா – as clay, வனைதல் ஒல்லுமோ நினக்கே – will you be able to make that vessel

புறநானூறு 229, பாடியவர்: கூடலூர் கிழார், பாடப்பட்டோன்: கோச்சேரமான் யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை, திணை: பொதுவியல், துறை: ஆனந்தப் பையுள்
ஆடு இயல் அழல் குட்டத்து
ஆர் இருள் அரை இரவில்
முடப் பனையத்து வேர் முதலாக்
கடைக் குளத்துக் கயம் காயப்
பங்குனி உயர் அழுவத்துத்
தலை நாள் மீன் நிலை திரிய
நிலை நாள் மீன் அதன் எதிர் ஏர் தரத்
தொல் நாள் மீன் துறை படியப்
பாசிச் செல்லாது ஊசி முன்னாது
அளக்கர்த் திணை விளக்காகக்
கனை எரி பரப்பக் கால் எதிர்பு பொங்கி
ஒரு மீன் விழுந்தன்றால் விசும்பினானே
அது கண்டு யாமும் பிறரும் பல் வேறு இரவலர்
பறை இசை அருவி நல் நாட்டுப் பொருநன்
நோயிலன் ஆயின் நன்றுமன் தில்லென
அழிந்த நெஞ்சம் மடியுளம் பரப்ப
அஞ்சினம் எழு நாள் வந்தன்று இன்றே
மைந்துடை யானை கை வைத்து உறங்கவும்
திண் பிணி முரசும் கண் கிழிந்து உருளவும்
காவல் வெண்குடை கால் பரிந்து உலறவும்
கால் இயல் கலி மாக் கதி இன்றி வைகவும்
மேலோர் உலகம் எய்தினன் ஆகலின்
ஒண் தொடி மகளிர்க்கு உறு துணை ஆகித்
தன் துணை ஆயம் மறந்தனன் கொல்லோ
பகைவர்ப் பிணிக்கும் ஆற்றல் நசைவர்க்கு
அளந்து கொடை அறியா ஈகை
மணி வரை அன்ன மாஅயோனே?

Puranānūru 229, Poet Koodalūr Kilār sang for Kōchēramān Yānaikatchēy Māntharanchēral Irumporai, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Ānantha Paiyul
At the pitch darkness of midnight when the flame constellation
Kārthikai was there with the goat constellation mēdam, in the
first half of Panguni month when Venus appeared at the foot of
Anudam shaped like that of a bent palmyra tree, to being at the
end of glittering Punarpūsam which has the shape of a pond,
when Uthiram which was at the zenith, descended, and Moolam
that is the eighth constellation rose opposite to it, and,
Mirukaseeridam constellation that does not go before Uthiram
goes down toward the shore, not going north or south, like a light
to this earth surrounded by water,
a star fell roaring and fiery, moved by heavy winds.

On seeing that, I like many others who had come to him in need,
felt despair in our hearts, and hoped that the lord of a country
where waterfalls roar down like parai drums should live without
disease.  The seventh day has come.  As mighty elephants sleep
on their trunks, the royal drum tightly tied has burst its eye and
rolls on the ground, the protective white umbrella has snapped
at the base, horses as swift as the wind stay still, he has gone
to the upper world.

He was partner to women with bright bangles.  Did he forget his
companions?  He bound up his enemies and gave unlimited charity to
those who liked him, the dark man who was like a sapphire mountain!

Notes:   There is another version of this poem with line 9 being பாசிச் செல்லாது ஊசித் துன்னாது.  This is the only poem written by this poet.  Also, this is the only poem written for this king.  He is different from King Chēramān Yānaikatchēy Māntharanchēral Irumporai for whom poems 17, 20 and 22 were written.  This Sangam poem has the most astrological information.

Meanings:  ஆடு இயல் – goat shaped, mēdam constellation, அழல் குட்டத்து – with the flame constellation, Kārthikai, ஆர் இருள் அரை இரவில் – pitch darkness at midnight, முடப் பனையத்து – Anudam constellation which is bent palmyra shaped, Borassus flabellifer, வேர் முதலா – Venus appeared at the foot, கடைக் குளத்துக் கயம் காய – glittering pond shaped constellation as the limit, பங்குனி உயர் அழுவத்து – during the first half of Pankuni, தலை நாள் மீன் நிலை திரிய – the northern constellation Uthiram was descending, நிலை நாள் மீன் அதன் எதிர் ஏர் தர – the eighth constellation Moolam was rising, தொல் நாள் மீன் துறை படிய – the eighth star before Moolam go down, பாசிச் செல்லாது – not going toward the east, ஊசி முன்னாது – not going toward the north, அளக்கர்த் திணை விளக்காக – as a lamp for the earth surrounded by water, கனை எரி பரப்ப – spreading fire, கால் எதிர்பு பொங்கி – swollen by the winds, ஒரு மீன் விழுந்தன்றால் விசும்பினானே – a star fell from the sky, அது கண்டு யாமும் பிறரும் – on seeing that us and others, பல் வேறு இரவலர் – others who came in need, பறை இசை அருவி நல் நாட்டுப் பொருநன் – lord of the country where waterfalls roar like drums, நோயிலன் ஆயின் நன்றுமன் – it would be good if he lives without disease, தில்லென – quickly, அழிந்த நெஞ்சம் மடியுளம் – ruined mind despaired, பரப்ப அஞ்சினம் – fear spread, எழு நாள் வந்தன்று இன்றே – since the seventh day came today, மைந்துடை யானை கை வைத்து உறங்கவும் – mighty elephant sleeps on its trunk, திண் பிணி முரசும் – drum tied with straps, கண் கிழிந்து உருளவும் – eye is torn and it rolls, காவல் வெண்குடை கால் பரிந்து உலறவும் – protective white umbrella is broken off at the base, கால் இயல் கலி மாக் கதி இன்றி வைகவும் – proud horses that are as swift as the wind stand still without trotting, மேலோர் உலகம் எய்தினன் ஆகலின் – since he has reached the upper world, ஒண் தொடி மகளிர்க்கு உறு துணை ஆகி – he was a partner to women with bright bangles, தன் துணை ஆயம் மறந்தனன் கொல்லோ – has he forgotten his group of women, பகைவர்ப் பிணிக்கும் ஆற்றல் – strength to bind up his enemies, நசைவர்க்கு அளந்து கொடை அறியா ஈகை – give unlimited charity to those who wished him well, மணி வரை அன்ன மாஅயோனே – the dark colored man who was like a sapphire mountain

புறநானூறு 230, பாடியவர்: அரிசில் கிழார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் தகடூர் பொருது வீழ்ந்த எழினி, திணை: பொதுவியல், துறை: கையுறு நிலை
கன்று அமர் ஆயம் கானத்து அல்கவும்
வெங் கால் வம்பலர் வேண்டு புலத்து உறையவும்
களம் மலி குப்பை காப்பு இல வைகவும்
விலங்கு பகை கடிந்த கலங்காச் செங்கோல்
வையகம் புகழ்ந்த வயங்கு வினை ஒள் வாள்
பொய்யா எழினி பொருது களம் சேர
ஈன்றோள் நீத்த குழவி போலத்
தன் அமர் சுற்றம் தலைத் தலை இனையக்
கடும் பசி கலக்கிய இடும்பை கூர் நெஞ்சமொடு
நோய் உழந்து வைகிய உலகிலும் மிக நனி
நீ இழந்தனையே அறன் இல் கூற்றம்
வாழ்தலின் வரூஉம் வயல் வளன் அறியான்
வீழ் குடி உழவன் வித்து உண்டாங்கு
ஒருவன் ஆருயிர் உண்ணாய் ஆயின்
நேரார் பல் உயிர் பருகி
ஆர்குவை மன்னோ அவன் அமர் அடு களத்தே.

Puranānūru 230, Poet Arisil Kilār sang for Athiyamān Thakadūr Poruthu Veelntha Elini, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the king’s death
Honest Elini with a gleaming sword, praised
by the world, ruled with an unwavering rod
of justice, and repelled enemy attacks!
The forests were safe for cows with calves
and travelers who walked on the hot paths.
Heaps of grains lay unguarded in the fields.

Now that he has fallen in the battlefield,
like an infant that has lost its mother,
with distressed hearts and great hunger, the
people he loved are suffering.

O Death without virtues!  You have lost more
than the world plunged in sorrow.  If you had
not taken this man, like a farmer who fell on
hard times and ate the seeds which would have
brought him prosperity flourishing in fields,
you would have many lives to take from his
battlefields and fulfill your hunger!

Notes:  This poet who came from a town called Arisil, wrote Puranānūru 146, 230, 281, 285, 300, 304 and 342. There is controversy among scholars over the king in this poem.  There has been confusion whether Elini in the poem is Athiyamān or another king from his clan.  Poet Perunchithiranar in Puranānūru 158, refers to Athiyaman as Elini. Thakadūr is modern Tharmapuri where Athiyamān was defeated by ChēramānThakadūr Erintha Perunchēral Irumporai.   Avvai Duraiswamy in his commentary of Pura 87 and 230 describes Athiyamān’s battle with the Chēraking in which Athiyamān was defeated.  It must be the same Athiyamān.  There could not have been two kings with the name Athiyamān ruling in Thakadur at the same time.  ‘Thakadūr Yathirai’ of which we have only pieces, describes this cruel battle.  In addition to this poem, Puranānūru 87-95-101, 103, 104, 206, 208, 230 (his name in poem 230 reveals his downfall at Thakadūr, his capital), 231, 232, 235, 315 and 390 were written for Athiyamān Nedumān Anji.  The poet Arisil Kilār who wrote for the Chēra king Perunchēral Irumporai in Pathitrupathu (poems 71-80), try to mediate and avert the war.  He failed in his efforts and Athiyamān was killed subsequently.  There is a mention of the battle in Thakadūr in Pathitruppathu 78, written by Arisil Kilār.  The 8th epilog also mentions the victory of King Perumchēral Irumporai in the Thakadūr battle.

Meanings:  கன்று அமர் ஆயம் கானத்து அல்கவும் – for cows with calves to stay in the forests, வெங் கால் வம்பலர் வேண்டு புலத்து உறையவும் – for travelers who walk on hot paths to rest, களம் மலி குப்பை காப்பு இல வைகவும் – heaps of grains on fields to be without protection, விலங்கு பகை கடிந்த – repelled enemies, கலங்காச் செங்கோல் – unwavering rod of justice, வையகம் புகழ்ந்த – praised by the world, வயங்கு வினை – shining in war, ஒள் வாள் பொய்யா எழினி – truthful Elini with glittering sword, பொருது களம் சேர – fall in the battlefield, ஈன்றோள் நீத்த குழவி போல – like an infant that has lost its mother, தன் அமர் சுற்றம் தலைத் தலை இனைய – his desired relatives are all sad, those he loved are all sad, கடும் பசி கலக்கிய – hurt by great hunger, இடும்பை கூர் நெஞ்சமொடு – with distressed hearts, நோய் உழந்து வைகிய உலகிலும் – more than the world that is suffering, மிக நனி நீ இழந்தனையே – you have lost greatly, அறன் இல் கூற்றம் – O Death without justice, O god of death without justice, வாழ்தலின் வரூஉம் வயல் வளன் அறியான் வீழ்குடி உழவன் வித்து உண்டாங்கு – like an ignorant farmer who fell on bad times and ate the seeds that bring prosperity, ஒருவன் ஆருயிர் உண்ணாய் ஆயின் – if you had not eaten a precious life, நேரார் பல் உயிர் பருகி ஆர்குவை மன்னோ – would you not have more lives of his enemies to take, அவன் அமர் அடு களத்தே – in the battle that he kills

புறநானூறு 231, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை        

எரி புனக் குறவன் குறையல் அன்ன
கரி புற விறகின் ஈம ஒள் அழல்
குறுகினும் குறுகுக குறுகாது சென்று
விசும்பு உற நீளினும் நீள்க பசுங்கதிர்த்
திங்கள் அன்ன வெண் குடை
ஒண் ஞாயிறு அன்னோன் புகழ் மாயலவே.

Puranānūru 231, Poet: Avvaiyār sang for Athiyamān Nedumān Anji, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the king’s death
Let his body advance to the bright cremation
fire, piled up with wood singed with black tips
like those the mountain dwellers cut  on the
burned fields.
If the flame does not wish to do that, let it rise on its
own and touch the sky.  He was like the glowing
sun, his white umbrella like the moon with cool
rays.  His fame will never die!

Notes:  Puranānūru 87-95, 97-101, 103, 104, 206, 208, 231, 232, 235, 315 and 390 were written for this king.  Except for 208, which was written by Perunchithiranār, the rest were written by the poet Avvaiyār.  Avvaiyār and King Athiyamān Nedumān Anji were great friends.   Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  எரி புன – burning the fields, குறவன் – mountain dweller, குறையல் – cutting, reducing, அன்ன – like, கரி புற விறகின் – wood with charred tips, ஈம – funeral, ஒள் அழல் – burning fire, குறுகினும் –  if it approaches, குறுகுக – let it approach, குறுகாது சென்று – if it does not do that, விசும்பு உற – touching the sky, நீளினும் நீள்க – let it rise on its own, பசுங்கதிர் – cool rays, திங்கள் அன்ன வெண்குடை – moon-like white umbrella, ஒண் ஞாயிறு அன்னோன் –  the man who is like the shining sun, புகழ் மாயலவே – his fame never dies

புறநானூறு 232, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
இல்லாகியரோ காலை மாலை
அல்லாகியர் யான் வாழும் நாளே
நடுகல் பீலி சூட்டி நார் அரி
சிறு கலத்து உகுப்பவும் கொள்வன் கொல்லொ
கோடு உயர் பிறங்கு மலை கெழீஇய
நாடு உடன் கொடுப்புவும் கொள்ளாதோனே?

Puranānūru 232, Poet: Avvaiyār sang for Athiyamān Nedumān Anji, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the king’s death
Let there be no mornings or evenings!
Let it be meaningless, the days that I will live!
His memorial stone is adorned with peacock
feathers and filtered toddy is poured on it.
Will he accept them, the one who would not
accept a mountain country with soaring peaks?

Notes:  Puranānūru 87-95, 97-101, 103, 104, 206, 208, 231, 232, 235, 315 and 390 were written for this king.  Except for 208, which was written by Perunchithiranār, the rest were written by the poet Avvaiyār.  Avvaiyār and King Athiyamān Nedumān Anji were great friends.  Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  In 222, the poet Pothiyār speaks to the memorial stone of King Kōperunchōlan.   Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  இல்லாகியரோ காலை மாலை – may there be no morning or evening any more, அல்லாகியர் – let it be meaningless, யான் வாழும் நாளே – the days that I will live, நடுகல் பீலி சூட்டி – adorning his memorial stone with peacock feather, நார் அரி சிறு கலத்து உகுப்பவும் – pour small vessels of filtered toddy, கொள்வன் கொல்லொ – will he accept them, கோடு உயர் பிறங்கு மலை கெழீஇய நாடு உடன் கொடுப்புவும் கொள்ளாதோனே – the one who would not take an entire country filled with bright mountains with soaring peaks

புறநானூறு 233, பாடியவர்: வெள்ளெருக்கிலையார், பாடப்பட்டோன்: வேள் எவ்வி, திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
பொய்யாகியரோ பொய்யாகியரோ
பாவடி யானை பரிசிலர்க்கு அருகாச்
சீர் கெழு நோன் தாள் அகுதை கண் தோன்றிய
பொன் புனை திகிரியின் பொய்யாகியரோ
இரும் பாண் ஒக்கல் தலைவன் பெரும் பூண்
போர் அடு தானை எவ்வி மார்பின்
எஃகு உறு விழுப்புண் பல என
வைகறு விடியல் இயம்பிய குரலே.

Puranānūru 233, Poet Vellerukkilaiyār sang about Vēl Evvi, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of Vēl Evvi
Let it be a lie!  Let it be a Lie!
Let it be a lie like the story about
the golden wheel supposedly owned by
Akuthai wearing huge ornaments,
victorious in deadly battles, leader of
bards who come with their many relatives,
who gives without limits to those in need,
elephants with huge feet.

Let it be a lie, that in the chest of Evvi, on
which a huge pendant hangs, whose weapons
were murderous in war, lord of the bards and
their families, there are many impressive spear
wounds, as the voice of dawn proclaims!

Notes:  This poet wrote poems Puranānūru 233 and 234.  Puranānūru poems 233 and 234 are the only 2 poems written for this king who was very generous to bards (Kurunthokai 19).  Evvi was also a friend of Anni (Akanānūru 126).  He owned Neelal town (Akanānūru 366).

Meanings:  பொய்யாகியரோ – let it be a lie, பொய்யாகியரோ – let it be a lie, பாவடி யானை – elephants with huge feet, பரிசிலர்க்கு – to those in need, அருகா – without stinting, without limits, சீர் கெழு – with greatness, with wealth, நோன் தாள் அகுதை – Akuthai with great efforts, கண் தோன்றிய – supposed to have appeared, பொன் புனை திகிரியின் – like the wheel made of gold, பொய்யாகியரோ – let it be a lie, இரும் பாண் ஒக்கல் – big group of relatives of bards, தலைவன் – leader, பெரும் பூண் – huge ornaments, போர் – battle, அடு தானை எவ்வி – Evvi with a murderous army, மார்பின் – on his chest, எஃகு உறு விழுப்புண் பல என – that there are many impressive spear wounds, வைகறு விடியல் இயம்பிய குரலே – sounds of early morning

புறநானூறு 234, பாடியவர்: வெள்ளெருக்கிலையார், பாடப்பட்டோன்: வேள் எவ்வி, திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
நோகோ யானே தேய்க மா காலை
பிடி அடி அன்ன சிறு வழி மெழுகித்
தன் அமர் காதலி புன் மேல் வைத்த
இன் சிறு பிண்டம் யாங்கு உண்டனன் கொல்
உலகு புகத் திறந்த வாயில்  5
பலரோடு உண்டல் மரீஇயோனே?

Puranānūru 234, Poet Vellerukkilaiyār sang about Vēl Evvi, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of Vēl Evvi
I am grieving!  May my life fade away!
How can he accept a small offering of rice
set down on the grass by his beloved wife,
after she smeared cow dung water on a tiny
spot, the size of a female elephant’s feet,
he who ate his meal with many, his door
open for the whole world to enter?

Notes:  This poet wrote poems Puranānūru 233 and 234.  Puranānūru poems 233 and 234 are the only 2 poems written for this king who was very generous to bards (Kurunthokai 19).  Evvi was also a friend of Anni (Akanānūru 126).  He owned Neelal town (Akanānūru 366).

Meanings:  நோகோ யானே – I am grieving, தேய்க மா காலை – may my long living days fade away, பிடி அடி அன்ன – like a female elephant’s feet, சிறு வழி மெழுகி – small path smeared with cowdung water, தன் அமர் காதலி – his beloved wife/lover, புல் மேல் வைத்த – placed on the grass, இன் சிறு பிண்டம் – sweet little food, யாங்கு உண்டனன் கொல் – how can he eat, உலகு புகத் திறந்த வாயில் – his open gate for the whole world, பலரோடு உண்டல் மரீஇயோனே – the one who and ate together with others

புறநானூறு 235, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
சிறிய கள் பெறினே எமக்கு ஈயும் மன்னே
பெரிய கள் பெறினே
யாம் பாடத் தான் மகிழ்ந்து உண்ணும் மன்னே
சிறு சோற்றானும் நனி பல கலத்தன் மன்னே
பெருஞ் சோற்றானும் நனி பல கலத்தன் மன்னே
என்பொடு தடி படு வழி எல்லாம் எமக்கு ஈயும் மன்னே
அம்பொடு வேல் நுழை வழி எல்லாம் தான் நிற்கும் மன்னே
நரந்தம் நாறும் தன் கையால்
புலவு நாறும் என் தலை தைவரும் மன்னே
அருந்தலை இரும் பாணர் அகன் மண்டைத் துளை உரீஇ
இரப்போர் கையுளும் போகி
புரப்போர் புன் கண் பாவை சோர
அம் சொல் நுண் தேர்ச்சிப் புலவர் நாவில்
சென்று வீழ்ந்தன்று அவன்
அரு நிறத்து இயங்கிய வேலே
ஆசாகு எந்தை யாண்டு உளன் கொல்லோ
இனிப் பாடுநரும் இல்லை பாடுநர்க்கு ஒன்று ஈகுநரும் இல்லை
பனித் துறைப் பகன்றை நறைக் கொள் மா மலர்
சூடாது வைகியாங்குப் பிறர்க்கு ஒன்று
ஈயாது வீயும் உயிர்தவப் பலவே.

Puranānūru 235, Poet Avvaiyār sang about Athiyamān Nedumān Anji, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
If he had a little toddy, he would give it to us.
Not any longer.  If he had abundant toddy, he would
give it to us and happily drink the leftover as we
sang to him.  Not any longer.  If he had a little rice,
he would set it on many dishes.  Not any longer.
If he had heaps of rice, he would set it out on many dishes.
Not any longer.  Whenever he came upon bones full of meat,
he would give it to us.  Not any longer.  Whenever arrows
and lances crossed the battlefield, he stood there.
Not any longer.  With his hands with orange fragrance,
he would stroke my hair with its stench of meat.  Not any longer.

The spear, before it pierced his precious chest,
pierced the wide bowls of the outstanding, great poets,
the hands of those who came to him in need,
the tongues of poets who were well trained with fine words,
dimming the pupils in the eyes of dependents,
and then fell to the earth.

Where is our father who was support to us?
There are no singers now and there is nobody to gift to singers.
Like the huge pakandrai flowers with honey that grow
near cold water, but is never worn by anyone, very many lives
pass away without having given anything to others!

Notes:  Puranānūru 87-95, 97-101, 103, 104, 206, 208, 231, 232, 235, 315 and 390 were written for this king.  Except for 208, which was written by Perunchithiranār, the rest were written by the poet Avvaiyār.  Avvaiyār and King Athiyamān Nedumān Anji were great friends.   Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  சிறிய கள் பெறினே எமக்கு ஈயும் – if he gets little toddy, he would give to us, மன்னே – அசை, an expletive, பெரிய கள் பெறினே – if he gets lots of toddy, யாம் பாடத் தான் மகிழ்ந்து உண்ணும் – after we drink and sing, he will drink what is leftover, மன்னே – அசை, an expletive, சிறு சோற்றானும் நனி பல கலத்தன் – even when he had little rice he would place them on many bowls abundantly, மன்னே – அசை, an expletive, பெருஞ் சோற்றானும் நனி பல கலத்தன் – when he had lots of rice he would put them in many bowls, மன்னே – அசை, an expletive, என்பொடு தடி படு வழி எல்லாம் எமக்கு ஈயும் – he would give us the meat with bones, மன்னே – அசை, an expletive, அம்பொடு வேல் நுழை வழி எல்லாம் தான் நிற்கும் – he was wherever arrows and spears crossed the battlefield, மன்னே – அசை, an expletive, நரந்தம் நாறும் தன் கையால் – with his hands with orange scent, புலவு நாறும் என் தலை தைவரும் – he stroked my hair with the stench of meat, மன்னே – அசை, an expletive, அருந்தலை இரும் பாணர் அகன் மண்டைத் துளை உரீஇ – piercing holes through the wide bowls of great bards, இரப்போர் கையுளும்  போகி –  through the hands of those who came in need, புரப்போர் புன் கண் பாவை சோர – dimming the pupils in the eyes of dependents, அம் சொல் நுண் தேர்ச்சிப் புலவர் நாவில் சென்று – through the tongues of well-trained poets with beautiful words, வீழ்ந்தன்று – fell, அவன் அரு நிறத்து இயங்கிய வேலே – the spear that pierced his chest, ஆசாகு எந்தை யாண்டு உளன் கொல்லோ – where is our lord who had been our support, இனிப் பாடுநரும் இல்லை – there are no singers now, பாடுநர்க்கு ஒன்று ஈகுநரும் இல்லை – there is nobody to give to singers, பனித் துறைப் பகன்றை – flowers of pakandrai that grow near the cold ports, jalap flower, Operculina turpethum, நறைக் கொள் மா மலர் – huge flowers with honey, சூடாது – not worn, வைகியாங்கு – like how it was wasted, பிறர்க்கு ஒன்று ஈயாது வீயும் உயிர்தவப் பலவே – very many lives pass away without giving anything to others

புறநானூறு 236, பாடியவர்: கபிலர்,  பாடப்பட்டோன்:  வேள் பாரி, திணை: பொதுவியல் துறை: கையறு நிலை
கலை உணக் கிழிந்த முழவு மருள் பெரும் பழம்
சிலை கெழு குறவர்க்கு அல்கு மிசைவு ஆகும்
மலை கெழு நாட மா வண் பாரி
கலந்த கேண்மைக்கு ஒவ்வாய் நீ என்
புலந்தனை ஆகுவை புரந்த யாண்டே
பெருந்தகு சிறப்பின் நட்பிற்கு ஒல்லாது
ஒருங்கு வரல் விடாஅது ஒழிக எனக் கூறி
இனையை ஆதலின் நினக்கு மற்று யான்
மேயினேன் அன்மையானே ஆயினும்
இம்மை போலக் காட்டி உம்மை
இடை இல் காட்சி நின்னோடு
உடன் உறைவு ஆக்குக உயர்ந்த பாலே.

Puranānūru 236, Poet Kapilar sang to Vēl Pāri, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Lord of the mountain where huge
jackfruits torn by the monkeys
are food for many days to
mountain men with strong bows!
Most generous Pāri!
Not fitting our close friendship
and the many years that you have cared,
you did not allow me to go with you,
and bade me to stay here.
You must have been angry with me.
I was not able to be close to you.

May I be with you,
without a moment apart from you,
in my next life, just as in this life!
May great destiny grant me that!

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country. Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.  Pāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  கலை உணக் கிழிந்த – torn for food by monkeys, முழவு மருள் பெரும் பழம் – drum like big fruit, சிலை கெழு குறவர்க்கு – to mountain dwellers with bows, அல்கு மிசைவு ஆகும் – will become food, மலை கெழு நாட – O lord of the country with mountains, மா வண் பாரி – O great generous Pāri, கலந்த கேண்மைக்கு ஒவ்வாய் நீ – you denied our close friendship, என் புலந்தனை யாகுவை – you were angry with me, புரந்த யாண்டே – when you supported me, பெருந்தகு சிறப்பின் நட்பிற்கு ஒல்லாது – not fitting our great friendship, ஒருங்கு வரல் விடாஅது ஒழிக எனக்கூறி – did not allow me to come with you, இனையை ஆதலின் – with such discord, நினக்கு மற்றுயான் மேயினேன் அன்மையானே – I was not able to be close to you, ஆயினும் – yet, இம்மை போலக் காட்டி – showing how it is in this birth, உம்மை – next birth, இடை இல் காட்சி – to see without a break, நின்னோடு உடன் உறைவு ஆக்குக – may it help me to be close to you, உயர்ந்த பாலே – great destiny

புறநானூறு 237, பாடியவர்: பெருஞ்சித்திரனார், பாடப்பட்டோன்: இளவெளிமான், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
நீடு வாழ்க என்று யான் நெடுங்கடை குறுகிப்
பாடி நின்ற பசி நாள் கண்ணே
கோடைக் காலத்துக் கொழு நிழல் ஆகிப்
பொய்த்தல் அறியா உரவோன் செவி முதல்
வித்திய பனுவல் விளைந்தன்று நன்று என
நச்சி இருந்த நசை பழுது ஆக
அட்ட குழிசி அழற் பயந்தாஅங்கு
அளியர் தாமே ஆர்க என்னா
அறன் இல் கூற்றம் திறனின்று துணிய
ஊழின் உருப்ப எருக்கிய மகளிர்
வாழைப் பூவின் வளை முறி சிதற
முதுவாய் ஒக்கல் பரிசிலர் இரங்கக்
கள்ளி போகிய களரியம் பறந்தலை
வெள் வேல் விடலை சென்று மாய்ந்தன்ன
ஆங்கு அது நோயின்றாக ஓங்கு வரைப்
புலி பார்த்து ஒற்றிய களிற்று இரை பிழைப்பின
எலி பார்த்து ஒற்றாது ஆகும் மலி திரைக்
கடல் மண்டு புனலின் இழுமெனச் சென்று
நனியுடைப் பரிசில் தருகம்
எழுமதி நெஞ்சே துணிபு முந்துறுத்தே.

Puranānūru 237, Poet Perunchithiranār sang for Ilavelimān, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
I went to his large courtyard and sang, wishing
him a long life, on a day when I was hungry.
He was a strong man who could never lie, who was
like heavy shade on a hot summer day.  When a song
was planted in his ears, it would bear fruit.  Now
that desire of mine is ruined and pitiful.  It is
like an empty pot left on flame!

Death, which has no sense of fairness, has been brazen
and taken him, without caring if those in need are fed.
His women beat on their chests and cry according to
tradition, their broken bangles scattered like banana
flowers.  Men with eloquent tongues and their relatives
grieve.  The young warrior with a bright spear has gone
to the saline cremation ground.  May death be diseased!

If a tiger stalks and attacks an elephant that escapes,
the tiger will not search for a rat to catch.  Let us go fast
like muddied river water that rushes into the ocean with
huge waves, and win abundant gifts from other kings.
Rise up my heart with a clear understanding!

Notes:    The poet wrote this after the death of Velimān.  His younger brother who was not generous gave very little.  Poems 162 and 207 reveal the frustration and anger of the poet.  This poet wrote Puranānūru 158-163, 207, 208, 237 and 238.  This king was the younger brother of Velimān in poem 238.  Puranānūru 162, 207 and 237 were written for this king.  A woman’s bangles were removed and broken after the death of her husband.  Puranānūru 237, 238, 250, 253 and 254 have references to widows removing their bangles.

Meanings:  நீடு வாழ்க என்று யான் நெடுங்கடை குறுகிப் பாடி – as I sang ‘may you live long’ and came to his large courtyard, நின்ற – stood, பசி நாள் கண்ணே கோடைக் காலத்து – in summer when I was hungry, கொழு நிழல் ஆகி – in the dense shade, பொய்த்தல் அறியா உரவோன் – the strong man who does not lie, செவி முதல் வித்திய பனுவல் விளைந்தன்று – song planted in his ears grew, நன்று என – that it is good, நச்சி இருந்த நசை பழுது ஆக – desire to win gifts ruined, அட்ட குழிசி அழற் பயந்தாஅங்கு – like a pot burning without food, அளியர் தாமே – they are pitiful, ஆர்க என்னா – not asking them to eat, அறன் இல் கூற்றம் – Death without justice, the god of death without fairness, திறனின்று துணிய – became bold without discretion, ஊழின் உருப்ப எருக்கிய மகளிர் – women who beat their chest according to tradition, வாழைப் பூவின் – like the flowers of plantain flowers, வளை முறி சிதற – bangles broken and dispersed, முதுவாய் ஒக்கல் பரிசிலர் இரங்க – wise men with their relatives are grieving, கள்ளி போகிய – with cactus, Prickly pear cactus or Euphorbia Tirucalli, களரியம் பறந்தலை – saline cremation ground, வெள் வேல் விடலை – young man with victorious spear, சென்று மாய்ந்தனன – since he died, ஆங்கு – there, அது நோயின்றாக – may it be diseased, ஓங்கு வரைப் புலி – tiger on a tall mountain, பார்த்து ஒற்றிய களிற்று இரை பிழைப்பின – if the male elephant it stalked and attacked survived and ran away, எலி பார்த்து ஒற்றாது – it will not search for a rat, ஆகும் மலி திரைக் கடல் – ocean with big waves, மண்டு புனலின் – like muddy flowing water, இழுமெனச் சென்று – go fast, நனியுடைப் பரிசில் தருகம் – let us get abundant gifts (from other kings), எழுமதி நெஞ்சே – wake up, my heart, துணிபு முந்துறுத்தே – understanding clearly in the first place

புறநானூறு 238, பாடியவர்: பெருஞ்சித்திரனார், பாடப்பட்டோன்: வெளிமான், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
கவி செந்தாழிக் குவி புறத்து இருந்த
செவி செஞ்சேவலும் பொகுவலும் வெருவா
வாய் வன் காக்கையும் கூகையும் கூடிப்
பேஎய் ஆயமொடு பெட்டாங்கு வழங்கும்
காடு முன்னினனே கள் காமுறுநன்
தொடி கழி மகளிரின் தொல் கவின் வாடிப்
பாடுநர் கடும்பும் பையென்றனவே
தோடு கொள் முரசும் கிழிந்தன கண்ணே
ஆள் இல் வரை போல் யானையும் மருப்பு இழந்தனவே
வெந்திறல் கூற்றம் பெரும் பேது உறுப்ப
எந்தை ஆகுல அதற்படல் அறியேன்
அந்தோ அளியேன் வந்தனென் மன்ற
என் ஆகுவர் கொல் என் துன்னியோரே
மாரி இரவின் மரம் கவிழ் பொழுதின்
ஆர் அஞர் உற்ற நெஞ்சமொடு ஓராங்குக்
கண் இல் ஊமன் கடல் பட்டாங்கு
வரை அளந்து அறியாத் திரையரு நீத்தத்து
அவல மறு சுழி மறுகலின்
தவலே நன்று மன் தகுதியும் அதுவே.

Puranānūru 238, Poet Perunchithiranār sang for Velimān, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of the king
He has gone to the burial ground in the forest, where
a red-eared male vulture and a pokuval bird along with
crows with strong beaks and an owl, have gathered
without fear on the pointed side of the red burial urn,
set down into the earth.  Ghouls with their clans move
around freely as they please.

He who desired to drink toddy has gone.
Bards and their families have lost luster like his women
whose bangles have gone.  The eyes on his royal drums
have been torn.  Without any one to attend, elephants
have lost their tusks.  I came here not aware that angry Death
had taken him, causing this great loss.  Alas, I am pitiful!

What will happen to those who depend on me?  I am struggling
with a distressed heart like a dumb and blind man whose boat
has capsized on a rainy night as he drowns in the large ocean.
It would be best if I die in this whirlpool of pain, in this
unfathomable flood with waves!  That would be fitting thing!

Notes:    This poet wrote Puranānūru 158-163, 207, 208, 237 and 238.  This is the only poem written for this king.  His younger brother is Ilavelimān for whom Puranānūru 162, 207 and 237 were written. A woman’s bangles were removed and broken after the death of her husband.  Puranānūru 237, 238, 250, 253 and 254 have references to widows removing their bangles.

Meanings:  கவி – upside down, கவிழ்த்து (while making), செந்தாழிக் குவி புறத்து இருந்த – was on a pointed side of a red urn that was closed, செவி செஞ்சேவலும் – male vulture with red ears, Pondicherry vulture, Indian black vulture, red-headed vulture, பொகுவலும் – and a pokuval bird or a female of the vulture, வெருவா – not fearing, வாய் வன் காக்கையும் கூகையும் கூடி – crows with strong mouths and owls gather, பேஎய் ஆயமொடு பெட்டாங்கு வழங்கும் – ghouls with their clan move around according to their desire, காடு முன்னினனே கள் காமுறுநன் – he who desired toddy has gone to the forest, தொடி கழி மகளிரின் தொல் கவின் வாடி- the prior beauty of his women who removed their bangles got ruined, பாடுநர் கடும்பும் பையென்றனவே – the families of bards have lost their luster, தோடு கொள் முரசும் கிழிந்தன கண்ணே – eyes of many drums have been torn, ஆள் இல் – nobody to take care, வரை போல் யானையும் மருப்பு இழந்தனவே – elephants that are like mountains have lost their tusks, வெந்திறல் கூற்றம் பெரும் பேது உறுப்ப – the enraged god of death has caused this great loss, எந்தை ஆகுல அதற்படல் அறியேன் – I did not know that this happened to my lord, அந்தோ – alas, அளியேன் – I am pitiful, வந்தனென் – I came, மன்ற – அசை, an expletive, என் ஆகுவர் கொல் என் துன்னியோரே – what will happen to those who are close to me, what will happen to those who depend on me, மாரி இரவின் – on a rainy night, மரம் கவிழ் பொழுதின் – when a wooden ship capsizes, ஆர் அஞர் உற்ற நெஞ்சமொடு – with a distressed heart, ஓராங்குக் கண் இல் ஊமன் கடல் பட்டாங்கு – like how a dumb person who is blind who is caught in the sea, வரை அளந்து அறியா – without any limits, திரையரு நீத்தத்து – in a flood with waves, அவல மறு சுழி மறுகலின் – struggling in the whirlpool of sorrow, தவலே நன்று மன் – it is best to die, தகுதியும் அதுவே – that would be the fitting thing

புறநானூறு 239, பாடியவர்: பேரெயில் முறுவலார், பாடப்பட்டோன்: நம்பி நெடுஞ்செழியன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
தொடியுடைய தோள் மணந்தணன்
கடி காவில் பூச் சூடினன்
தண் கமழும் சாந்து நீவினன்
செற்றோரை வழி தபுத்தனன்
நட்டோரை உயர்பு கூறினன்
வலியரென வழி மொழியலன்
மெலியரென மீக் கூறலன்
பிறரைத் தான் இரப்பு அறியலன்
இரந்தோர்க்கு மறுப்பு அறியலன்
வேந்துடை அவையத்து ஓங்கு புகழ் தோற்றினன்
வருபடை எதிர் தாங்கினன்
பெயர் படை புறங்கண்டனன்
கடும் பரிய மாக் கடவினன்
நெடுந் தெருவில் தேர் வழங்கினன்
ஓங்கு இயல் களிறு ஊர்ந்தனன்
தீஞ் செறி தசும்பு தொலைச்சினன்
பாண் உவப்பப் பசி தீர்த்தனன்
மயக்குடைய மொழி விடுத்தனன் ஆங்குச்
செய்ப எல்லாம் செய்தனன் ஆகலின்
இடுக ஒன்றோ சுடுக ஒன்றோ
படு வழிப் படுக இப் புகழ் வெய்யோன் தலையே.

Puranānūru 239, Poet Periyil Muruvalar sang for Nampi Neduncheliyan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiayaru Nilai
He embraced women wearing bangles on their arms
and adorned them with flowers in a protected
forest.  He smeared himself with cool, fragrant
sandal paste.  He destroyed his enemies and their
families and praised highly his friends.  He never
flattered someone because they were strong.  He did
not put down any one because they were weak.  He did
not beg from others and he did not deny when asked
for help.  He appeared with great glory in the courts
of kings.  He repelled invading armies and saw his
enemies retreating.  He goaded his fast horses, sent
chariots along long streets, and rode on noble
elephants.  He emptied pots of sweet toddy and ended
the hunger of bards, making them happy.  He did not
use confusing words.  He did all that should be done.

So bury or burn the head of this man who desired great
fame!  Do as you will!

Notes:  This is the only poem written for this small-region king, who was under the control of Pāndiyan Neduncheliyan.   This is the only poem written by this poet, who came from a town named Pēreyil.

Meanings:  தொடியுடைய தோள் மணந்தணன் – one who embraced women with bangles on their arms, கடி காவில் – in the protected forest, பூச் சூடினன் – wore flowers on them, தண் கமழும் சாந்து நீவினன் – he smeared himself with cool fragrant sandal paste, செற்றோரை வழி தபுத்தனன் – he destroyed his enemies and their families, நட்டோரை உயர்பு கூறினன் – he praised his friends, வலியரென வழி மொழியலன் – he never flattered just because someone is wrong, மெலியரென மீக் கூறலன் – he did not put down someone because they were weak, பிறரைத் தான் இரப்பு அறியலன் – he did not beg from others, இரந்தோர்க்கு மறுப்பு அறியலன் – he did not deny those who asked, வேந்துடை அவையத்து – in the courts of kings, ஓங்கு புகழ் தோற்றினன் – he appeared with great glory, வரு படை எதிர் தாங்கினன் – he blocked invading armies, he repelled invading armies, பெயர் படை புறங்கண்டனன் – he saw his enemies retreating, கடும் பரிய மாக் கடவினன் – he goaded his fast horses, நெடுந் தெருவில் தேர் வழங்கினன் – he sent chariots along long roads, ஓங்கு இயல் களிறு ஊர்ந்தனன் – he rode on noble elephants, தீஞ் செறி தசும்பு தொலைச்சினன் – he emptied pots of sweet toddy, பாண் உவப்ப – making the bards happy, பசி தீர்த்தனன் – he ended their hunger, மயக்குடைய மொழி விடுத்தனன் – he would not use confusing words, ஆங்குச் செய்ப எல்லாம் செய்தனன் – he did all that should be done, ஆகலின் – so, இடுக ஒன்றோ சுடுக ஒன்றோ – bury it or burn it, படு வழிப் படுக – do as you will, இப் புகழ் வெய்யோன் தலையே – the head of this man who desired fame

புறநானூறு 240, பாடியவர்: குட்டுவன் கீரனார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
ஆடு நடைப் புரவியும் களிறும் தேரும்
வாடா யாணர் நாடும் ஊரும்
பாடுநர்க்கு அருகா ஆஅய் அண்டிரன்
கோடு ஏந்து அல்குல் குறுந்தொடி மகளிரொடு
காலன் என்னும் கண்ணிலி உய்ப்ப
மேலோர் உலகம் எய்தினன் எனாஅப்
பொத்த அறையுள் போழ்வாய்க் கூகை
சுட்டுக் குவி எனச் செத்தோர்ப் பயிரும்
கள்ளியம் பறந்தலை ஒரு சிறை அல்கி
ஒள் எரி நைப்ப உடம்பு மாய்ந்தது
புல்லென் கண்ணர் புரவலர்க் காணாது
கல்லென் சுற்றமொடு கையழிந்து புலவர்
வாடிய பசியர் ஆகிப் பிறர்
நாடு படு செலவினர் ஆயினர் இனியே.

Puranānūru 240, Poet Kuttuvan Keeranār sang for Āy Andiran, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of the king
Āy Andiran gave away to singers, horses that gallop
to rhythm, male elephants, chariots, prosperous
lands and towns.  He has gone to the upper world
accompanied by his women with tiny bangles
and lifted loins with lines.
Death, the cruel one, has taken him!

Flames with bright light burned his
body on one side of the wasteland with kalli,
where a wide-mouthed owl hoots from the hollow
of a tree like it is calling out to the dead.
The eyes of poets have become dull.  Their
families feel helpless and sad.  Distressed with
hunger, they go away to countries of other kings.

Notes:  This is the only poem written by this poet.  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.   கடை ஏழு வள்ளல்கள் –  பேகன் (வையாவிக் கோப்பெரும் பேகன்), பாரி (வேள் பாரி) , காரி (மலையன் திருமுடி காரி),   ஆய் (ஆய் அண்டிரன்), அதிகன் (அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, எழினி), நள்ளி (கண்டீரக் கோப் பெருநள்ளி), ஓரி (வல்வில் ஓரி).

Meanings:  ஆடு நடைப் புரவியும் – and horses which trot to rhythm, களிறும் – and male elephants, தேரும் – and chariots, வாடா யாணர் நாடும் – and lands with unending prosperity, ஊரும் – and towns, பாடுநர்க்கு – to singers, அருகா – without limits, ஆஅய் அண்டிரன் – Āy Andiran, கோடு – lines, ஏந்து அல்குல் – lifted loins, குறுந்தொடி மகளிரொடு – with women with small bangles, காலன் என்னும் கண்ணிலி உய்ப்ப – the cruel one called Death took him, மேலோர் உலகம் எய்தினன் – he attained the world of the higher ones, எனாஅப் பொத்த அறையுள் – from a hollow of a tree, போழ்வாய்க் கூகை – owl with gaping mouth, சுட்டுக் குவி எனச் செத்தோர்ப் பயிரும் – calls out to the dead, calls out to those who have been burned and their ashes heaped, கள்ளியம் பறந்தலை – the wasteland filled with Prickly pear cactus or Euphorbia Tirucalli, ஒரு சிறை – on one side, அல்கி ஒள் எரி நைப்ப – bright flame burning, உடம்பு மாய்ந்தது – his body was burned, புல்லென் கண்ணர் – dulled eyes, புரவலர்க் காணாது – not seeing their benefactor, கல்லென் சுற்றமொடு – along with their loud relatives, கையழிந்து புலவர் வாடிய – poets are helpless and sad, பசியர் ஆகி – they became hungry people, பிறர் நாடு படு செலவினர் ஆயினர் இனியே – now they are leaving for countries of others

புறநானூறு 241, பாடியவர்: உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
திண் தேர் இரவலர்க்கு ஈத்த தண் தார்
அண்டிரன் வரூஉம் என்ன ஒண் தொடி
வச்சிரத் தடக்கை நெடியோன் கோயிலுள்
போர்ப்புறு முரசும் கறங்க
ஆர்ப்பு எழுந்தன்றால் விசும்பினானே.

Puranānūru 241, Poet Uraiyūr Ēnichēri Mudamōsiyār sang about Āy Andiran, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of Āy
Indiran, with his lightning bolt and glowing
bracelets, awaits Āy Andiran wearing cool
garlands, who gave sturdy chariots to those
in need in his palace.  Drums
with skins roar and uproar rises up to the sky!

Notes:  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  This poet wrote Puranānūru 13, 127-135, 241, 374 and 375.

Meanings:  திண் தேர் இரவலர்க்கு ஈத்த – who gave sturdy chariots to those who came in need, தண் தார் அண்டிரன் வரூஉம் என்ன – that Āy Andiran with cool garlands, ஒண் தொடி – bright bracelets, வச்சிர – lightning bolt, தடக்கை நெடியோன் கோயிலுள் – in the palace of Indiran with large hands, போர்ப்புறு முரசும் கறங்க – drums with skins roar, ஆர்ப்பு எழுந்தன்றால் விசும்பினானே – uproar rises up to the sky

புறநானூறு 242, பாடியவர்: குடவாயில் கீரத்தனார், பாடப்பட்டோன்: ஒல்லையூர் கிழான் மகன் பெருஞ்சாத்தன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
இளையோர் சூடார் வளையோர் கொய்யார்
நல் யாழ் மருப்பின் மெல்ல வாங்கிப்
பாணன் சூடான் பாடினி அணியாள்
ஆண்மை தோன்ற ஆடவர்க் கடந்த
வல் வேல் சாத்தன் மாய்ந்த பின்றை
முல்லையும் பூத்தியோ ஒல்லையூர் நாட்டே.

Puranānūru 242, Poet Kudavāyil Keerathanār sang for Ollaiyūr Kilān Makan Perunchāthan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai – the poet sang this after the death of the king
Young men do not wear them!  Women wearing bangles
do not pluck them!  The bard does not bend gently with
the tip of his yāl to pluck them to wear!  The singer does
not adorn herself with them! O Jasmine!  You still bloom
in Ollaiyūr, after Sāthan with a strong spear who prevailed
over warriors with his masculine strength, died!

Notes:  Pur 242 and 243 were written for this king, who helped the Pāndiyan king in battles against the Chōla king.   This is the only poem Puranānūru written by this poet.  Ollaiyūr is currently known as Oliyamangalam.  It is near Puthukottai. 

Meanings:  இளையோர் சூடார் – young men do not wear them, வளையோர் கொய்யார் – women wearing bangles do not pluck them, நல் யாழ் மருப்பின் மெல்ல வாங்கி – bending gently with the tip of his lute (to pluck), பாணன் சூடான் – the bard does not wear, பாடினி அணியாள் – the female singer does not wear them, ஆண்மை – manliness, bravery, தோன்ற – appearing, ஆடவர்க் கடந்த – who beat warriors, வல் வேல் சாத்தன் மாய்ந்த பின்றை – after Sāthan with a strong spear died, முல்லையும் பூத்தியோ ஒல்லையூர் நாட்டே – you still bloom in Ollaiyūr jasmine

புறநானூறு 243, பாடியவர்: தொடித்தலை விழுத்தண்டினார்,  பாடப்பட்டோன்:  ஒல்லையூர் கிழான் மகன் பெருஞ்சாத்தன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
இனி நினைந்து இரக்கம் ஆகின்று திணி மணல்
செய்வுறு பாவைக்கு கொய்பூத் தைஇத்
தண் கயம் ஆடும் மகளிரொடு கை பிணைந்து
தழுவு வழித் தழீஇத் தூங்கு வழித் தூங்கி
மறை எனல் அறியா மாயமில் ஆயமொடு
உயர் சினை மருதத் துறையுறத் தாழ்ந்து
நீர் நணிப் படிகோடு ஏறிச் சீர் மிகக்
கரையவர் மருளத் திரையகம் பிதிர
நெடு நீர்க் குட்டத்துத் துடுமெனப் பாய்ந்து
குளித்து மணற் கொண்ட கல்லா இளமை
அளிதோ தானே யாண்டுண்டு கொல்லோ
தொடித்தலை விழுத்தண்டு ஊன்றி நடுக்குற்று
இருமிடை மிடைந்த சில சொல்
பெரு மூதாளரோம் ஆகிய எமக்கே?

Puranānūru 243, Poet Thodithalai Viluthandinār sang for Ollaiyūr Kilān Makan Perunchāthan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Sadness is what it will be if I think about it now.
When I was young, I used to play with girls
near the cool pond as they made sand dolls
and decorated them with the flowers they plucked.
We held hands, hugged each other, I swayed when
they swayed, and we played with innocence with
nothing to hide.  I would climb on a low branch
of a marutham tree with tall branches, close to the
water, and dive into the huge pond with a splash
as those on the shore would look in amazement
as I brought out a handful of sand from the bottom.

That was being an ignorant youth.
Where did that go?  It’s pitiable now that I have
a metal-capped walking stick and a trembling gait.
I have become too old and can barely utter a few
words between coughs.  Isn’t this pitiable?

Notes:  Pur 242 and 243 were written for this king, who helped the Pāndiyan king in battles against the Chōla king.   This is the only poem written by this poet.  Ollaiyūr is currently known as Oliyamangalam.  It is near Puthukottai.

Meanings:  இனி நினைந்து இரக்கம் ஆகின்று – it is pitiable to think about it now, திணி மணல் – dense sand, செய்வுறு பாவைக்கு – to the dolls that they made, கொய்பூத் தைஇ – plucking flowers and decorating, தண் கயம் – cool pond, ஆடும் மகளிரொடு – with girls who were playing, கை பிணைந்து – held hands, தழுவு வழித் தழீஇ – they hugged and I hugged them, தூங்கு வழித் தூங்கி – I swayed when they swayed, மறை எனல் அறியா – not knowing to hide, மாயம் இல் ஆயமொடு – friends with no cunning, உயர் சினை மருத – marutham trees with tall branches,  Arjuna Tree, Terminalia arjuna,  துறையுற – touching the shore, தாழ்ந்து – with low branches, நீர் நணிப் படி – close to the water, கோடு ஏறி – climbed on the branch, சீர் மிக – very beautifully, கரையவர் மருள – those on the shore were amazed, திரையகம் பிதிர – water splashing, நெடு நீர்க் குட்டத்து – in a huge pond, in a long pond, துடுமெனப் பாய்ந்து – dived in with a splash, குளித்து – bathed, மணற் கொண்ட – brought sand, கல்லா இளமை – ignorant youth, அளிதோ தானே – isn’t it pitiable, யாண்டுண்டு கொல்லோ – where did it go, தொடித்தலை – top capped with a metal ring, விழுத்தண்டு – walking stick, ஊன்றி – put it down, நடுக்குற்று – trembling, இருமிடை – between coughing, மிடைந்த சில சொல் – uttering a few words, பெரு மூதாளரோம் ஆகிய எமக்கே – to me who has become an old man

புறநானூறு 244, பாடினோர் பாடபபட்டடோர் யாவரெனத் தெரியாதவாறு இது அழிந்தது
பாணர் சென்னியும் வண்டு சென்று ஊதா
விறலியர் முன் கையும் தொடியின் பொலியா
இரவல் மாக்களும் .. .. .. .. .. .. .. .

Puranānūru 244, Poet is Unknown, and only parts of the song are available
Bees do not buzz around the heads of bards.
Bangles do not glow on the forearms of dancing
women.  People in need,……………………………..

Notes:  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355.

Meanings:  பாணர் சென்னியும் – on heads of bards, வண்டு சென்று ஊதா – bees do not buzz, விறலியர் முன் கையும் – forearms of dancing women, தொடியின் பொலியா – bangles do not glow, இரவல் மாக்களும் – people in need, .. .. .. .. .. .. .. .

புறநானூறு 245, பாடியவர்: சேரமான் கோட்டம்பலத்துத் துஞ்சிய மாக்கோதை, திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
யாங்குப் பெரிது ஆயினும் நோய் அளவு எனைத்தே
உயிர் செகுக்கல்லா மதுகைத்து அன்மையின்
கள்ளி போகிய களரியம் பறந்தலை
வெள்ளிடைப் பொத்திய விளை விறகு ஈமத்து
ஒள் அழல் பள்ளிப் பாயல் சேர்த்தி
ஞாங்கர் மாய்ந்தனள் மடந்தை
இன்னும் வாழ்வல் என் இதன் பண்பே.

Puranānūru 245, Chēramān Kōttampalathu Thunjiya Mākōthai sang this after the death of his wife Perunkōpendu, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Even though it is immense,
this distress disease of mine has its limits;
it does not have the strength to end my life.

I still live, even after the young woman
who went to the upper world was placed in a
bright flame bed, lit by dry wood,
in the cremation ground’s open space on the
salty land with kalli.  Is this how life is?

Notes:  This is the only poem written by this king.  His young wife died and the king wrote this poem.   Kōttampalam town is now called Ampalapulai.

Meanings:  யாங்குப் பெரிது ஆயினும் – even though it is immense, நோய் அளவு எனைத்தே – my distress disease has its limits, உயிர் செகுக்கல்லா மதுகைத்து அன்மையின் – since it does not have the strength to end my life, கள்ளி போகிய களரியம் – on the salty land with cactus or milkweed, Prickly pear cactus or Euphorbia Tirucalli ,பறந்தலை வெள்ளிடை – in the cremation ground’s open space, பொத்திய விளை விறகு ஈமத்து – lit fire with mature/dried wood, ஒள் அழல் பள்ளிப் பாயல் சேர்த்தி – placed on a bright flame bed, ஞாங்கர் மாய்ந்தனள் மடந்தை – the young woman died and went there (to the upper world), இன்னும் வாழ்வல் – I still live, என் இதன் பண்பே – is this the nature of this

புறநானூறு 246, பாடியவர்: பூதப் பாண்டியன் தேவி பெருங்கோப்பெண்டு, திணை: பொதுவியல், துறை: ஆனந்தப் பையுள்
பல் சான்றீரே பல் சான்றீரே
செல்கெனச் சொல்லாது ஒழிகென விலக்கும்
பொல்லாச் சூழ்ச்சிப் பல் சான்றீரே
அணில் வரிக் கொடுங்காய் வாள் போழ்ந்திட்ட
காழ் போல் நல் விளர் நறு நெய் தீண்டாது
அடை இடைக் கிடந்த கை பிழி பிண்டம்
வெள் எள் சாந்தொடு புளிப் பெய்து அட்ட
வேளை வெந்தை வல்சி ஆகப்
பரல் பெய் பள்ளிப் பாயின்று வதியும்
உயவல் பெண்டிரேம் அல்லேம் மாதோ
பெருங்காட்டுப் பண்ணிய கருங்கோட்டு ஈமம்
நுமக்கு அரிது ஆகுக தில்ல எமக்கு எம்
பெருந்தோள் கணவன் மாய்ந்தென அரும்பு அற
வள் இதழ் அவிழ்ந்த தாமரை
நள் இரும் பொய்கையும் தீயும் ஓரற்றே.

Puranānūru 246, Queen Perunkōpendu, wife of Ollaiyūr Thantha Pāndiyan PoothaPāndiyan sang this after the death of her husband, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Ānantha Paiyul
You noble men!  You noble men!
You don’t let me go, you don’t let me die,
you scheming noble men!
I am not a woman who desires to eat old rice with
water squeezed out and placed on leaves,
without fragrant ghee as pale as the seeds of a curved
cucumber striped like a squirrel and split open with a
sword, along with vēlai leaves cooked with tamarind,
and white sesame seed thuvaiyal.
I am not one who wants to sleep on a bed of gravel,
without a mat.

The funeral pyre of black twigs might be fearful to you.
It is not fearful to me
who has lost my broad-shouldered husband.
A pond with thick-petaled, blooming lotus blossoms
and a fire are both same to me!

Notes:  This queen, the wife of Ollaiyūr Thantha Pāndiyan PoothaPāndiyan did not desire widowhood, even though she was requested by elders to rule the country.  She came from an ancient clan and was politically astute.  She decided that the funeral pyre was better than living as a widow.  Her husband, Ollaiyūr Thantha Pāndiyan PoothaPāndiyan, wrote Puranānūru 71.   This king acquired the name Ollaiyūr Thantha Poothapāndiyan since he got back the Pāndiyan town Ollaiyūr from the Chōlas who had seized it. 

Meanings:  பல் சான்றீரே – O wise me, பல் சான்றீரே – O wise men, செல்கெனச் சொல்லாது – not telling me to go, not letting me go, ஒழிகென விலக்கும் – not letting me die, பொல்லாச் சூழ்ச்சி – cunning and scheming, பல் சான்றீரே – O wise men, அணில் – squirrel, வரி – stripes, கொடுங்காய் – curved vegetable/cucumber, வாள் – sword, knife, போழ்ந்து – split, இட்ட – placed, காழ் போல் – like the seeds, நல் விளர் – fine white, நறு நெய் – fragrant ghee, தீண்டாது – without touching, அடை இடை கிடந்த – placed on leaves, கை பிழி பிண்டம் – rice squeezed with the hand,  வெள் எள் சாந்தொடு – with white sesame seed thuvaiyal, புளிப் பெய்து – poured tamarind, அட்ட – cooked, வேளை வெந்தை – boiled velai greens, Sida rhombifolia, Rhomb-leaved morning mallow, வல்சி ஆக – as food, பரல் பெய் பள்ளி – bed of pebbles, பாயின்று வதியும் – sleeping without a mat, உயவல் – sad, பெண்டிரேம் அல்லேம் மாதோ – not that kind of woman, பெருங்காட்டு பண்ணி கருங்கோட்டு ஈமம் – funeral pyre with black sticks in the big forest, நுமக்குஅரிது ஆகுக – difficult for you, தில்ல – அசை, an expletive, எமக்கு எம் பெருந்தோள் கணவன் மாய்ந்தென – for me, since my wide-shouldered husband died, அரும்பு அற வள் இதழ் அவிழ்ந்த தாமரை – fresh lotus flowers with open petals, நள் இரும் பொய்கையும் – water filled pond, தீயும் ஓரற்றே – fire are same

புறநானூறு 247, பாடியவர்: மதுரைப் பேராலவாயர், பாடப்பட்டோர்:  பூதப் பாண்டியன் தேவி பெருங்கோப்பெண்டு, திணை: பொதுவியல், துறை: ஆனந்தப் பையுள்
யானை தந்த முளி மர விறகின்
கானவர் பொத்திய ஞெலி தீ விளக்கத்து
மட மான் பெரு நிரை வைகு துயில் எடுப்பி
மந்தி சீக்கும் அணங்குடை முன்றிலில்
நீர் வார் கூந்தல் இரும் புறம் தாழப்
பேர் அஞர்க் கண்ணள் பெருங்காடு நோக்கித்
தெருமரும் அம்ம தானே தன் கொழுநன்
முழுவு கண் துயிலாக் கடியுடை வியன் நகர்ச்
சிறு நனி தமியள் ஆயினும்
இன்னுயிர் நடுங்கும் தன் இளமை புறங் கொடுத்தே.

Puranānūru 247, Poet Mathurai Pērālavāyar sang when he saw Perunkōpendu enter the fire, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Anantha Paiyul – see previous song
In the terrifying courtyard,
by the light of the fire kindled by
hunters, and lit with dried wood brought by
elephants, a female monkey scratches the
ground and wakes up large herds of delicate deer.

With water dripping from the hair on her back,
abandoning her youth,
she with large distressed eyes, walks toward the
burning pyre in the vast ground, she whose sweet
life would tremble if she were to be away from her
husband even for a short while, in their well-guarded
huge palace where drums never stop.

Notes:  Puranānūru Poems 247 and 262 were written by this poet.  Perunkōpendu, the widow of king Ollaiyūr Thantha Pāndiyan PoothaPāndiyan, entered the funeral pyre despite requests to rule the country.  She came from an ancient clan and was politically astute.

Meanings:  யானை தந்த முளி மர விறகின் – with dried wood brought by elephants, கானவர் பொத்திய ஞெலி தீ – the fire kindled by the hunters/forest dwellers, விளக்கத்து – in the light, மட மான் பெரு நிரை வைகு துயில் எடுப்பி – wakes up a huge herd of naive deer from their sleep, மந்தி சீக்கும் – a female monkey sweeps, அணங்குடை – fearsome/with gods/with spirits, முன்றிலில் – courtyard, நீர் வார் கூந்தல் – water dripping hair, இரும் புறம் தாழ – falling on her back, பேர் அஞர்க் கண்ணள் – the woman with huge distressed eyes, பெருங்காடு நோக்கி – looking toward the huge burning ground, தெருமரும் – mentally confused, distressed, அம்ம – அசை, an expletive, தானே – her, தன் கொழுநன் – her husband, முழுவு கண் துயிலா – where drums never stop, கடியுடை வியன் நகர் – well-guarded huge palace, சிறு நனி தமியள் ஆயினும் – even if she is alone from him a little bit, இன்னுயிர் நடுங்கும் – her sweet life trembling, தன் இளமை புறங் கொடுத்தே – abandoning her youth

புறநானூறு 248, பாடியவர்: ஒக்கூர் மாசாத்தனார், திணை: பொதுவியல், துறை: தாபத நிலை
அளிய தாமே சிறு வெள்ளாம்பல்
இளையம் ஆகத் தழையாயினவே இனியே
பெருவளக் கொழுநன் மாய்ந்தெனப் பொழுது மறுத்து
இன்னா வைகல் உண்ணும்
அல்லிப் படுஉம் புல் ஆயினவே.

Puranānūru 248, Poet: Okkūr Masāthanār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Thāpatha Nilai
These small white waterlilies are pitiful!
When we were young, we wore them!
Now that my prosperous husband has died,
their seeds are the miserable food that I have
to eat at wrong hours, along with suffering!

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this poet, who hailed from Okkūr.  The female poet Okkūr Māsāthiyār who wrote poem 279, was also from the same town.  There are towns with the name Okkūr in both the Pāndiya country and the Chōla country.  We do not know whether the poet’s town was in the Pāndiya country or in the Chōla country.    

Meanings:  அளிய தாமே – pitiful things, சிறு வெள்ளாம்பல் – small white waterlilies, இளையம் ஆகத் தழையாயினவே – when we were young, we wore them, இனியே – now, பெருவளக் கொழுநன் மாய்ந்தென – since my very wealthy husband died, பொழுது மறுத்து – wrong time, இன்னா வைகல் உண்ணும் – eat suffering, அல்லிப் படுஉம் புல் ஆயினவே – white seeds have become food

புறநானூறு 249, பாடியவர்:  தும்பைச் சொகினனார், திணை: பொதுவியல், துறை: தாபத நிலை
கதிர் மூக்கு ஆரல் கீழ்ச் சேற்று ஒளிப்பக்
கணைக் கோட்டு வாளை மீ நீர்ப் பிறழ
எரிப் பூம் பழனம் நெரித்து உடன் வலைஞர்
அரிக்குரல் தடாரியின் யாமை மிளிரச்
பனை நுகும்பு அன்ன சினை முதிர் வராலொடு
உறழ் வேல் அன்ன ஒண் கயல் முகக்கும்
அகல் நாட்டு அண்ணல் புகாவே நெருநைப்
பகல் இடம் கண்ணிப் பலரொடும் கூடி
ஒரு வழிப் பட்டன்று மன்னே இன்றே
அடங்கிய கற்பின் ஆய் நுதல் மடந்தை
உயர் நிலை உலகம் அவன் புக வார
நீறாடு சுளகின் சீறிடம் நீக்கி
அழுதல் ஆனாக் கண்ணள்
மெழுகு ஆப்பி கண் கலுழ் நீரானே.

Puranānūru 249, Poet: Thumpai Sokinanār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Thāpatha Nilai – the poet sang this after the death of a king
The lord of the vast country,
where fishermen enter lakes with flame-like flowers,
……….where eels with spindle-like noses burrow into
……….mud, vālai fish with thick spines leap above water,
……….tortoises that look like thadāri drums
……….with sharp tones, roll, pregnant varāl fish look
……….like the folded tender leaves of palmyra palm,
and catch bright kendai with their nets,
ate yesterday with many, sharing his food in a bright
place.

That has ended.  Today, his chaste wife has
cleared a space the size of a winnowing tray to feed
him, who has gone to the higher world.   Her eyes
shed tears without stopping.   She washes the place
with cow dung water mixed with her falling tears.

Notes:  This is the only poem written by this poet, and he hailed from the town Thumpai.  However, according to Avvai Duraisamy, there is a possibility that he is Thumpisēr Keeranār who wrote Natrinai 277 and Kurunthokai 61, 316, 320, 392.

Meanings:  கதிர் மூக்கு ஆரல் – eels with spindle-like (pointed) noses, கீழ்ச் சேற்று ஒளிப்ப – hide under the mud, கணைக் கோட்டு வாளை – scabbard fish with thick spine, Trichiurus haumela, மீ நீர்ப் பிறழ – rolls/leaps above water, எரிப் பூம் பழனம் – pond with flame-like flowers, நெரித்து உடன் வலைஞர் – fishermen with nets enter, அரிக்குரல் தடாரியின் – like thadāri drums with sharp tones, like thadāri drums with rhythmic sounds, யாமை மிளிர – tortoises roll, பனை நுகும்பு அன்ன – like the folded tender palm leaves, சினை முதிர் வராலொடு – pregnant murrel fish, Slacate nigra, உறழ் வேல் அன்ன – like a spear, ஒண் கயல் முகக்கும் – catch bright kendai, carp, Cyprinus fimbriatus, அகல் நாட்டு அண்ணல் – lord of the wide country, புகாவே – food, நெருநை – yesterday, பகல் இடம் – bright place, கண்ணி – considered, பலரொடும் கூடி – gathered with many people, ஒரு வழிப் பட்டன்று – that has ended, மன்னே – அசை, an expletive, இன்றே – today, அடங்கிய கற்பின் – chaste, ஆய் நுதல் மடந்தை – young woman with pretty forehead, உயர் நிலை உலகம் – higher world, அவன் புக – for him to eat.. .. வார நீறாடு – washed, சுளகின் சீறிடம் நீக்கி – a small space the size of a winnowing tray, அழுதல் ஆனாக் கண்ணள் – with eyes crying without stopping, மெழுகு ஆப்பி கண் கலுழ் நீரானே – she washes with cow dung water mixed with her tears

புறநானூறு 250, பாடியவர்: தாயங் கண்ணியார், திணை: பொதுவியல், துறை: தாபத நிலை
குய் குரல் மலிந்த கொழுந் துவை அடிசில்
இரவலர்த் தடுத்த வாயில் புரவலர்
கண்ணீர்த் தடுத்த தண் நறும் பந்தர்க்
கூந்தல் கொய்து குறுந்தொடி நீக்கி
அல்லி உணவின் மனைவியொடு இனியே
புல் என்றனையால் வளங் கெழு திரு நகர்
வான் சோறு கொண்டு தீம் பால் வேண்டும்
முனித்தலைப் புதல்வர் தந்தை
தனித்தலைப் பெருங்காடு முன்னிய பின்னே.

Puranānūru 250, Poet: Thāyankanniyār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Thāpatha Nilai
O prosperous rich mansion!  You have become dull,
along with his wife!  The sounds of cooking abundant
rich food with spices used to stop those who came for
alms at the door, preventing their leaving.  Your cool
fragrant pavilion ended the tears of those who got
protection.

After the father of sons who desire to eat white rice
with sweet milk, went to the cremation ground, his
wife chopped off her hair, removed her small bangles
and now eats just waterlily seeds.

Notes:   This is the only poem written by this poet whose father’s name was Thāyan and her given name was Kanniyār.  A woman’s bangles were removed and broken after the death of her husband.  Puranānūru 237, 238, 250, 253 and 254 have references to widows removing their bangles.

Meanings:  குய் குரல் – roasting sounds, மலிந்த கொழுந் துவை அடிசில் – abundant rich food cooked with spices, abundant rich meat cooked with spices, இரவலர்  – those who came in need, தடுத்த வாயில் – the gate that prevented, புரவலர் கண்ணீர்த் தடுத்த – prevented the tears of those being protectec, தண் நறும் பந்தர் – cool fragrant pavilion, கூந்தல் கொய்து – cutting off her hair, குறுந்தொடி நீக்கி – removing her small bangles, அல்லி உணவின் – with the food of waterlily seeds, மனைவியொடு – with the wife, இனியே புல் என்றனையால் – you have become dull now, வளங்கெழு திரு நகர் – rich huge mansion, வான் சோறு கொண்டு – with white rice, தீம் பால் வேண்டும் – asking for sweet milk, முனித்தலைப் புதல்வர் – the sons with tufts on their heads, தந்தை தனித்தலைப் பெருங்காடு முன்னிய பின்னே – after their father went to the cremation ground

புறநானூறு 251, பாடியவர்: மாரிப்பித்தியார், திணை: வாகை, துறை: தாபத வாகை
ஓவத்தன்ன இடனுடை வரைப்பில்
பாவை அன்ன குறுந்தொடி மகளிர்
இழை நிலை நெகிழ்ந்த மள்ளல் கண்டிகும்
கழைக் கண் நெடு வரை அருவியாடிக்
கான யானை தந்த விறகின்
கடுந்தெறல் செந் தீ வேட்டுப்
புறம் தாழ் புரிசடை புலர்த்துவோனே.

Puranānūru 251, Poet: Māripithiyār, Thinai: Vākai, Thurai: Thāpatha Vākai
We have seen this warrior play in the
waterfalls that flow from the tall
mountains with bamboo forests.

He dries his long, hanging, matted hair
in the red-hot fire he lit with the wood
brought by forest elephants,
and makes small-bangled women
who are as pretty as dolls in a mansion
as elegant as one in a painting, lose their
jewels which slip off their wasting arms.

Notes:  Puranānūru 251 and 252 were written by this poet.  Her name means, ‘Rainy season’s jasmine’ and she might have acquired it from a poem she wrote about it.  However, we don’t have that poem.   The name of the hero of this poem was not legible in the original palm manuscript.

Meanings:  ஓவத்து அன்ன – like a painting, இடனுடை- in the wide space, வரைப்பில் – within the limits, in the temple/mansion/space, பாவை அன்ன – like dolls/Kolli Hills goddess statue, குறுந்தொடி மகளிர் – small-bangled women, இழை நிலை நெகிழ்ந்த – jewels slip down, மள்ளர் – warrior, கண்டிகும் – we have seen, கழைக்கண் – with bamboo, நெடு வரை – tall mountains, அருவியாடி – played in the waterfalls, கான யானை – forest elephant, தந்த விறகின் – wood brought, கடுந்தெறல் – very hot sparks, செந் தீ – red hot flame, வேட்டு – lit, புறம் தாழ் – hanging on the back, புரிசடை – matted/twisted braid, புலர்த்துவோனே – the one who dries

புறநானூறு 252, பாடியவர்: மாரிப்பித்தியார், திணை: வாகை, துறை: தாபத வாகை
கறங்கு வெள் அருவி ஏற்றலின் நிறம் பெயர்ந்து
தில்லை அன்ன புல்லென் சடையோடு
அள் இலைத் தாளி கொய்யுமோனே
இல் வழங்கு மட மயில் பிணிக்கும்
சொல் வலை வேட்டுவன் ஆயினன் முன்னே.

Puranānūru 252, Poet: Māripithiyār, Thinai: Vākai, Thurai: Thāpatha Vākai
The roaring white waterfalls dulled
his braided hair to the color of thillai
leaves.  He plucks leaves from the dense
thāli bushes.  He had gone hunting
with a net of words in the past, to get
the woman who is as lovely as a delicate
peacock, the one who lives in his house now.

Notes:  Puranānūru 251 and 252 were written by this poet.   Her name means, ‘Rainy season’s jasmine’ and she might have acquired it from a poem she wrote about it.  However, we don’t have that poem.   The name of the hero of this poem was not legible in the original palm manuscript.

Meanings:  கறங்கு வெள் அருவி ஏற்றலின் – due to accepting the white roaring waterfalls, நிறம் பெயர்ந்து – changed color, தில்லை அன்ன புல்லென் சடையோடு – with his dulled braided hair like thillai leaves, Excoecaria agallocha, Blinding tree, அள் இலைத் தாளி கொய்யுமோனே – the one who plucks thāli leaves that are dense, Corypha umbraculifera, கூந்தற்பனை, இல் வழங்கு மட மயில் பிணிக்கும் – tying his naïve/young wife at home to him, சொல் வலை வேட்டுவன் ஆயினன் – he used to be a hunter with words as his net, முன்னே  – before

புறநானூறு 253, பாடியவர்: குளம்பந்தாயனார், திணை: பொதுவியல், துறை: முதுபாலை
என் திறத்து அவலம் கொள்ளல் இனியே
வல் வார் கண்ணி இளையர் திளைப்ப
நகாஅல் என வந்தமாறே எழா நெல்
பைங்கழை பொதி களைந்து அன்ன விளர்ப்பின்
வளை இல் வறுங்கை ஓச்சிக்
கிளையுள் ஒய்வலோ கூறு நின் உரையே.

Puranānūru 253, Poet: Kulampanthāyanār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Muthupālai
You don’t need to feel sorry for me.  Young warriors
wearing garlands with strong cords are playing,
and you are not able to laugh with them, since death
has come to you.  Should I tell your relatives,
lifting my hand empty of bangles, pale like the peeled
barks of new bamboos without seeds?  You must tell
me what I should do!

Notes:  This is the only poem written by this poet.  Thāyanār was the given name.  His father’s name was Kulampan.  A woman whose husband had died on the battlefield uttered these words.   A woman’s bangles were removed and broken after the death of her husband.  Puranānūru 237, 238, 250, 253 and 254 have references to widows removing their bangles.  Puranānūru 253, 254, 255 and 256 are pitiful cries of women who lost their husbands.

Meanings:  என் திறத்து அவலம் கொள்ளல் – you don’t need to feel sorry for me, இனியே – now, வல் வார் கண்ணி இளையர் திளைப்ப – young warriors with garlands with strong cords are playing, நகாஅல் என வந்த மாறே – death came for you not to be able to laugh with them, எழா நெல் – with no bamboo seeds, பைங்கழை – new bamboo, பொதி களைந்து அன்ன – like peeled barks, விளர்ப்பின் – paled, வளை இல் – without bangles, வறுங்கை – empty hands, ஓச்சி – raise, கிளையுள் ஒய்வலோ – will I go and give (the news) to your relatives, கூறு நின் உரையே – tell me your words

புறநானூறு 254, பாடியவர்: கயமனார், திணை: பொதுவியல், துறை: முதுபாலை
இளையரும் முதியரும் வேறு புலம் படர
எதிர்ப்ப எழாஅய் மார்பமண் புல்ல
இடைச் சுரத்து இறுத்த மள்ள விளர்த்த
வளையில் வறுங்கை ஓச்சிக் கிளையுள்
இன்னன் ஆயினன் இளையோன் என்று
நின்னுரை செல்லும் ஆயின் மற்று
முன் ஊர்ப் பழுனிய கோளி ஆலத்துப்
புள் ஆர் யாணர்த்தற்றே என் மகன்
வளனும் செம்மலும் எமக்கு என நாளும்
ஆனாது புகழும் அன்னை
யாங்கு ஆகுவள் கொல் அளியள் தானே.

Puranānūru 254, Poet: Kayamanār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Muthupālai
The young and old men have gone to another land.
When I embrace you, you do not rise.  You have
fallen in the wasteland, your chest hitting the
ground.   If I raise my pale hands with no bangles
and tell your family that this is what happened
to you, what will happen to your mother who praises
you every day, repeating without a break,
“To me, the strength and nobility of my son are like the
banyan tree in town which is frequented by birds for its
abundant fruits.”   She is pitiable!

Notes:  Kayamanār, this poet from the Chōla country, wrote Puranānūru 254 and 361.   A woman whose husband had died on the battlefield uttered these words.   A woman’s bangles were removed and broken after the death of her husband.  Puranānūru 237, 238, 250, 253 and 254 have references to widows removing their bangles.  Puranānūru 253, 254, 255 and 256 are pitiful cries of women who lost their husbands.

Meanings:  இளையரும் முதியரும் வேறு புலம் படர – young and old leaving for another land, எதிர்ப்ப – when I embrace you, எழாஅய் – you do not rise, மார்பமண் புல்ல – chest touching the earth, இடைச் சுரத்து இறுத்த மள்ள – O warrior you have fallen in the wasteland, விளர்த்த – pale, வளை இல் வறுங்கை ஓச்சிக் கிளையுள் – raising my bangle-less bare hands, to your relatives, இன்னன் ஆயினன் இளையோன் – this is what happened to the young man, என்று நின்னுரை செல்லும் ஆயின் – if the word reaches, மற்று முன் ஊர்ப் பழுனிய கோளி ஆலத்துப் புள் ஆர் யாணர்த்தற்றே என் மகன் வளனும் செம்மலும் எமக்கு – to me he his strength and majesty are like a banyan tree in the city that birds frequent to eat fruits (கோளி – a tree that fruits without flowering), என நாளும் – daily, ஆனாது புகழும் அன்னை யாங்கு ஆகுவள் கொல் – what will happen to your mother who praises you endlessly, அளியள் தானே – she is pitiable

புறநானூறு 255, பாடியவர்: வன்பரணர், திணை: பொதுவியல் துறை: முதுபாலை
ஐயோ எனின் யான் புலி அஞ்சுவலே
அணைத்தனன் கொளினே அகன் மார்பு எடுக்கல்லேன்
என் போல் பெரு விதிர்ப்பு உறுக நின்னை
இன்னாது உற்ற அறன் இல் கூற்றே
நிரை வளை முன் கை பற்றி
வரை நிழல் சேர்கம் நடத்திசின் சிறிதே.

Puranānūru 255, Poet: Vanparanar, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Muthupālai
If I scream, I fear that tigers will come.
I’m unable to hug and lift you with
your broad shoulders.
May merciless Death that killed you
tremble in pain like I do!
Hold my hands with stacked bangles
and walk a little.
Let’s go into the mountain shadow!

Notes:  Vanparanar wrote Puranānūru 148, 149, 150, 152, 153 and 255.  Avvai Duraisamy wrote that he might be the same poet with the name Nedunkaluthu Paranar who wrote 291.   Puranānūru 253, 254, 255 and 256 are pitiful cries of women who lost their husbands.

Meaning:    ஐயோ எனின் – if I scream ‘aiyo’, யான் புலி அஞ்சுவலே – I’m afraid of the tigers, அணைத்தனன் கொளினே – if I hug and lift you, அகன் மார்பு எடுக்கல்லேன் – I’m unable to lift your wide chest, என் போல் – like me, பெரு விதிர்ப்பு உறுக – let it tremble, let it attain great sorrow, நின்னை இன்னாது உற்ற – that brought you death, அறன் இல் கூற்றே – merciless Death, Yaman, நிரை வளை முன் கை பற்றி – hold my hands with rows of bangles, வரை நிழல் சேர்கம் – let us go to the mountain’s shadow, நடத்திசின் சிறிதே – please walk a little

புறநானூறு 256, பாடியவர்: பெயர் தெரிந்திலது, திணை: பொதுவியல், துறை: முதுபாலை
கலம் செய்கோவே கலம் செய்கோவே
அச்சுடைச் சாகாட்டு ஆரம் பொருந்திய
சிறு வெண் பல்லி போலத் தன்னொடு
சுரம் பல வந்த எமக்கும் அருளி
வியன் மலர் அகன் பொழில் ஈமத் தாழி
அகலிது ஆக வனைமோ
நனந்தலை மூதூர்க் கலம் செய்கோவே.

Puranānūru 256, Poet: Unknown, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Muthupālai
O potter who makes pots!
O potter who makes pots!
I’ve come with him past many
wastelands like a small white
lizard stuck on the spoke of
a cart wheel.  Potter who makes
pots in this vast ancient town,
please show pity on me and
create a great big burial urn
larger than the widespread land!

Notes:  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355. Puranānūru 253, 254, 255 and 256 are pitiful cries of women who lost their husbands.  Natrinai 200, 293 and Puranānūru 228 and 256 have references to potters.

Meaning:   கலம் செய் கோவே – O potter who makes pots (வேட்கோ = குயவன்), கலம் செய் கோவே – O potter who makes pot, அச்சு உடை – with a wheel axle, சாகாட்டு – wagon, ஆரம் – spokes, பொருந்திய – stuck, சிறு வெண் பல்லி – small white lizard, போல – like, தன்னொடு – with him, சுரம் பல வந்த – crossed many wasteland paths, எமக்கும் அருளி – show me pity, வியன் மலர் – widespread, அகன் பொழில் – large land, ஈமத் தாழி – a burial urn, அகலிது ஆக வனைமோ – make it bigger, நனந்தலை மூதூர் – widespread ancient town, கலம் செய் கோவே – O potter who makes pots

புறநானூறு 257, பாடியவர்: பெயர் தெரிந்திலது, திணை: வெட்சி துறை: உண்டாட்டு

செருப்பு இடைச் சிறு பரல் அன்னன் கணைக் கால்
அவ்வயிற்று அகன்ற மார்பின் பைங்கண்
குச்சின் நிரைத்த குரூஉ மயிர் மோவாய்ச்
செவி இறந்து தாழ்தரும் கவுளன் வில்லொடு
யார் கொலோ அளியன் தானே தேரின்
ஊர் பெரிது இகந்தன்றும் இலனே அரண் எனக்
காடு கைக்கொண்டன்றும் இலனே காலைப்
புல்லார் இன நிரை செல் புறம் நோக்கிக்
கையின் சுட்டிப் பைஎன எண்ணிச்
சிலையின் மாற்றியோனே அவை தாம்
மிகப் பல ஆயினும் என்னாம் எனைத்தும்
வெண் கோள் தோன்றாக் குழிசியொடு
நாள் உறை மத்தொலி கேளாதோனே.

Puranānūru 257, Poet: Unknown, Thinai: Vetchi, Thurai: Undāttu
He is like a tiny pebble in the slippers of his enemies.
He carries a bow.  With his strong legs, pretty abdomen,
wide chest, thick beard the color of fresh kuchu grass,
and sideburns growing down from his ears to his
cheeks, he is pitiable.

If you analyze, he does not leave the town.  He has not
seized the forest as protection for him.  In the mornings,
he looks at the direction of herds of cattle belonging
to enemies, points to them, counts them, and seizes
them, using his bow.  Even with that huge herd, milk does
not appear in his house.  There are no sounds of buttermilk
churning rod in his house, during the day.

Notes:  The man in this poem uses his bow and seizes cattle from those who pass through his town, but gives them away immediately and there is no milk in his house.  Notes:  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355.

Meanings:   செருப்பு இடை – in the slippers, சிறு பரல் அன்னன் – he is like a small pebble, கணைக் கால் – thick/strong legs, அவ்வயிற்று – pretty abdomen/stomach, அகன்ற மார்பின் – wide chest, பைங்கண் குச்சின் – like fresh kuchu grass, நிரைத்த – thick, குரூஉ மயிர் – colored hair, மோவாய்ச் செவி இறந்து தாழ்தரும் கவுளன் – man with sideburns growing down from his ears to his cheeks, வில்லொடு – with a bow, யார் கொலோ – wonder who he is, அளியன் தானே – isn’t he pitiable, தேரின் – if you analyze, ஊர் பெரிது இகந்தன்றும் இலனே – he does not leave town much, அரண் என – as protection, காடு கைக்கொண்டன்றும் இலனே – he has not seized the forest, காலை – in the mornings, புல்லார் – enemies, இன நிரை – herds of cattle, செல் புறம் நோக்கி – looking at the direction, கையின் சுட்டி – points with his hands, பை என எண்ணிச் சிலையின் மாற்றியோனே – counts them and seizes them using his bow, அவை தாம் மிகப் பல ஆயினும் – even when they are many, என்னாம் எனைத்தும் – with all this, வெண் கோள் தோன்றா – milk does not appear (in his house), குழிசியொடு – in the pots, நாள் உறை மத்தொலி கேளாதோனே – he does not hear the sound of the churning rods during the day

புறநானூறு 258, பாடியவர்: உலோச்சனார், திணை: வெட்சி துறை: உண்டாட்டு
முள் கால் காரை முது பழன் ஏய்ப்பத்
தெறிப்ப விளைந்த தீங் கந்தாரம்
நிறுத்த ஆயம் தலைச்சென்று உண்டு
பச்சூன் தின்று பைந்நிணப் பெருத்த
எச்சில் ஈர்ங் கை வில் புறம் திமிரிப்  5
புலம் புக்கனனே புல் அணல் காளை
ஒரு முறை உண்ணா அளவைப் பெரு நிரை
ஊர்ப் புறம் நிறையத் தருகுவன் யார்க்கும்
தொடுதல் ஓம்புமதி முது கள் சாடி
ஆ தரக் கழுமிய துகளன்  10
காய்தலும் உண்டு அக் கள் வெய்யோனே.

Puranānūru 258, Poet: Ulōchanār, Thinai: Vetchi, Thurai: Undāttu
He seized cows from Kanthāram city with aged, sweet
liquor like the ripe fruits of kārai bushes with thorns on
their stems, traded them for liquor, ate fatty meat,
wiped his hands, still moist with spit, on his bow string,
and went to the battlefield, the young man with a small
beard.

Before people here drink once, he’ll bring back huge herds
of cattle and fill the city with them.  Protect the
sweetly aged liquor, and don’t let anybody touch the jars,
because he will be dusty and tired from raiding cattle,
and will desire that liquor!

Notes:  Ulōchanār, a poet from the Chōla country, wrote Puranānūru 258, 274 and 377.  Neythal songs are his specialty.  He wrote poems in Kurunthokai, Natrinai and Akanānūru.  He praised Periyan, a small-region king who ruled in Poraiyar in Akanānūru 100 and Natrinai 131.  There is speculation that he hailed from that coastal area of Chōla country and that is the reason for his Neythal landscape poems.

Meanings:  முள் கால் காரை – kārai shrubs with thorns on their stems, Canthium parviflorum, முது பழன் ஏய்ப்ப – like ripe fruits, தெறிப்ப விளைந்த – fully aged, தீங் – sweet (liquor), கந்தாரம் நிறுத்த – brought from Kanthāram city,  ஆயம் – cattle herds, தலைச்சென்று உண்டு – bartered and ate, பச்சூன் தின்று – ate meat, பைந்நிணப் பெருத்த – with fatty meat, எச்சில் – spit, ஈர்ங் கை – wet hand, வில் புறம் திமிரி – rubbed on his bow’s strings, புலம் புக்கனனே – he went to the battlefield, புல் அணல் காளை – young man with a small beard, young man with a thin beard, ஒரு முறை உண்ணா அளவை – before they eats, பெரு நிரை ஊர்ப் புறம் நிறையத் தருகுவன் – he will bring back huge cattle herds and fill the city with them, யார்க்கும் தொடுதல் ஓம்புமதி – protect it from anybody touching it, முது கள் – aged liquor, சாடி – jar, ஆ தரக் கழுமிய துகளன் காய்தலும் உண்டு – he will be dusty and tired after bringing the cattle, அக் கள் வெய்யோனே – he desires that liquor

புறநானூறு 259, பாடியவர்: கோடை பாடிய பெரும்பூதனார், திணை: கரந்தை, துறை: செரு மலைதல், பிள்ளைப் பெயர்ச்சி
ஏறு உடைப் பெரு நிரை பெயர் தரப் பெயராது
இலை புதை பெருங்காட்டுத் தலை கரந்து இருந்த
வல் வில் மறவர் ஒடுக்கம் காணாய்
செல்லல் செல்லல் சிறக்க நின் உள்ளம்
முருகு மெய்ப்பட்ட புலைத்தி போலத்
தாவுபு தெறிக்கும் ஆன் மேல்
புடை இலங்கு ஒள் வாள் புனை கழலோயே.

Puranānūru 259, Poet: Kōdai Pādiya Perumpoothanār, Thinai: Karanthai, Thurai: Seru Malaiythal, Pillai Peyarchi
You with a splendid, bright sword hanging from
your waist and wearing warrior anklets!  Do not go!
Do not go!  May your mind flourish!  To retrieve
them, do not after the cows that jump and leap like
a washerwoman possessed by Murukan.  You
cannot see the warriors with strong bows hiding
in the huge forest filled with leaves,
not following their huge herd with bulls.

Notes:  This is the only poem written by this poet.  Kōdai is Kodaikanal Mountain. 

Meanings:  ஏறு உடைப் பெரு நிரை – huge herds with bulls, பெயர் – moving, தரப் பெயராது – not following, இலை புதை பெருங்காட்டு – in the huge forest hidden with leaves, தலை கரந்து இருந்த வல் வில் மறவர் ஒடுக்கம் காணாய் – you cannot see their hiding warriors with strong bows, செல்லல் – do not go, செல்லல் – do not go, சிறக்க நின் உள்ளம் – may your thoughts flourish, முருகு மெய்ப் புலைத்தி போல – like a washerwoman who is possessed by Murukan, தாவுபு தெறிக்கும் – jump and leap, ஆன் மேல் – toward the cows, புடை இலங்கு ஒள் வாள் புனை கழலோயே – O one who wears war anklets and has a bright sword hanging from your waist

புறநானூறு 260, பாடியவர்: வடமோதங்கிழார், திணை: கரந்தை, பாடாண், துறை: கையறு நிலை, பாண்பாட்டு
வளரத் தொடினும் வெளவுபு திரிந்து
விளரி உறுதரும் தீந்தொடை நினையாத்
தளரும் நெஞ்சம் தலைஇ மனையோள்
உளரும் கூந்தல் நோக்கி களர
கள்ளி நீழற் கடவுள் வாழ்த்திப்
பசி படு மருங்குலை கசிபு கைதொழாஅக்
காணலென் கொல் என வினவினை வரூஉம்
பாண கேண்மதி யாணரது நிலையே
புரவுத்தொடுத்து உண்குவை ஆயினும் இரவு எழுந்து
எவ்வம் கொள்குவை ஆயினும் இரண்டும்
கையுள போலும் கடிது அண்மையவே
முன் ஊர்ப் பூசலின் தோன்றித் தன்னூர்
நெடு நிரை தழீஇய மீளியாளர்
விடு கணை நீத்தம் துடி புணையாக
வென்றி தந்து கொன்று கோள் விடுத்து
வையகம் புலம்ப வளைஇய பாம்பின்
வை எயிற்று உய்ந்த மதியின் மறவர்
கையகத்து உய்ந்த கன்றுடைப் பல் ஆன்
நிரையொடு வந்த உரையனாகி
உரி களை அரவ மானத் தானே
அரிது செல் உலகில் சென்றனன் உடம்பே
கானச் சிற்றியாற்று அருங்கரைக் கால் உற்றுக்
கம்பமொடு துளங்கிய இலக்கம் போல
அம்பொடு துளங்கி ஆண்டு ஒழிந்தன்றே
உயர் இசை வெறுப்பத் தோன்றிய பெயரே
மடஞ் சால் மஞ்ஞை அணி மயிர் சூட்டி
இடம் பிறர் கொள்ளாச் சிறு வழிப்
படஞ்செய் பந்தர்க் கல் மிசையதுவே.

Puranānūru 260, Poet: Vadamōthankilār, Thinai: Karanthai, Thurai: Kaiyaru Nilai, Pānpāttu – the poet’s benefactor is unknown
You tried to pluck the strings forcefully, but the melody
is ruined and the notes come out in sorrowful vilari tune.
On seeing the omen of a housewife drying her hair, you
prayed to the god in the shade of a kalli tree in the saline land.
You have come here with hunger in your stomach. You join
your palms together in sorrow asking whether you can see him.

Listen, bard!   This is the situation.   Accept the gifts that
he has given you and eat your fill or wake up at night and
feel distressed.   These are both possible and very easy to do.

He defeated warriors who appeared in his town to seize herds
of cattle to take back to their town.  He crossed the flood
of arrows with his thudi drum as his raft and brought victory.
He killed his enemies and freed his herds.  Like the moon
that escapes the sharp fangs of the devouring snake as the
world grieves, he returned with fame after wresting his herds
of cattle with calves.   Like a snake that sheds its skin, he
has gone to a world that is difficult to attain.   On a rough
shore of a forest stream, his body has fallen, struck by arrows
as if it were a target that trembled and collapsed at the base.

The name of that hero is inscribed on stone under a cloth canopy
on a small site that no one can take, and his memorial stone
is adorned with the beautiful feathers of a delicate peacock.

Notes:   This is the only poem written by this poet who hailed from a town called Vadamōtham.  To see a housewife dry her hair must have been a bad omen.   The snake devouring the moon is the description of the lunar eclipse.  There are references to this in Puranānūru 260, Akanānūru 114, 313 and Natrinai 377

Meanings:  வளரத் தொடினும் – plucked forcefully, வெளவுபு திரிந்து – ruined melody, விளரி உறுதரும் – plays the vilari tune, தீந்தொடை – sweet strings, நினையாத் தளரும் நெஞ்சம் தலைஇ – your heart feels weak thinking, மனையோள் உளரும் கூந்தல் நோக்கி – on seeing a housewife dry her hair, களர கள்ளி நீழற் கடவுள் வாழ்த்தி – you prayed to a god who lives in the shade of a cactus tree or milkweed in the saline land, Prickly pear cactus or Euphorbia Tirucalli, பசி படு மருங்குலை கசிபு கைதொழாஅ – pining sorrowfully with palms together and with hunger in your stomach, காணலென் கொல் என வினவினை வரூஉம் – you have come here asking whether you can see him, பாண – O bard, கேண்மதி – listen, யாணரது நிலையே – the situation of prosperity, புரவுத் தொடுத்து உண்குவை ஆயினும் – if you seize and eat the food that he has given, இரவு எழுந்து எவ்வம் கொள்குவை ஆயினும் – if you wake up at night and feel distressed, இரண்டும் கையுள போலும் – they are both possible, கடிது அண்மையவே – they are very close, முன் ஊர்ப் பூசலின் தோன்றி – those who appeared and fought in his town, தன்னூர் நெடு நிரை தழீஇய மீளியாளர் – those who seized his herds of cattle, விடு கணை நீத்தம் – flood of arrows shot, துடி புணையாக – thudi drum as raft, வென்றி தந்து – brought victory, கொன்று – killed, கோள் விடுத்து – freed what they seized, வையகம் புலம்ப – for those on earth to grieve, வளைஇய – surrounded, பாம்பின் வை எயிற்று – snake’s sharp teeth, உய்ந்த மதியின் – like the escaped moon, மறவர் கையகத்து – from the hands of warriors, உய்ந்த – escaped, கன்றுடைப் பல் ஆன் நிரையொடு வந்த உரையனாகி – he came back with his many herds with calves and fame, உரி களை அரவ மான – like a snake which sheds his skin, தானே அரிது செல் உலகில் சென்றனன் – he went to a world that is difficult to attain, உடம்பே – body, கானச் சிற்றியாற்று அருங்கரை – on the harsh shores of a small forest stream, கால் உற்றுக் கம்பமொடு துளங்கிய இலக்கம் போல – like a flourishing target that trembled and collapsed at its base, அம்பொடு துளங்க – attacked by arrows, ஆண்டு ஒழிந்தன்றே – fell there, ruined there, உயர் இசை வெறுப்பத் தோன்றிய பெயரே – the name of that man with great renown, மடஞ் சால் மஞ்ஞை அணி மயிர் சூட்டி – decorated with the feathers of a greatly naive peacock, இடம் பிறர் கொள்ளா – place that nobody can fill, சிறு வழி – small path, படஞ் செய் பந்தர்க் கல் மிசையதுவே – on a stone under a pavilion covered with cloth

புறநானூறு 261, பாடியவர்: ஆவூர் மூலங்கிழார், திணை: கரந்தை துறை: கையறு நிலை, பாண்பாட்டு மல்லி கிழான் காரியாதியின் மரணத்திற்குப் பின் எழுதப்பட்டது
அந்தோ எந்தை அடையாப் பேரில்
வண்டு படு நறவின் தண்டா மண்டையொடு
வரையாப் பெருஞ்சோற்று முரிவாய் முற்றம்
வெற்று யாற்று அம்பியின் எற்று அற்று ஆகக்
கண்டனென் மன்ற சோர்க என் கண்ணே
வையம் காவலர் வளங் கெழு திரு நகர்
மையல் யானை அயா உயிர்த்தன்ன
நெய் உலை சொரிந்த மை ஊன் ஓசை
புதுக் கண் மாக்கள் செதுக்கண் ஆரப்
பயந்தனை மன்னால் முன்னே இனியே
பல் ஆ தழீஇய கல்லா வல் வில்
உழைக் குரல் கூகை அழைப்ப ஆட்டி
நாகு முலை அன்ன நறும் பூங் கரந்தை
விரகு அறியாளர் மரபில் சூட்ட
நிரை இவண் தந்து நடுகல் ஆகிய
வென் வேல் விடலை இன்மையின் புலம்பிக்
கொய்ம் மழித் தலையொடு கைம்மையுறக் கலங்கிய
கழி கலம் மகடூஉப் போல
புல் என்றனையால் பல் அணி இழந்தே.

Puranānūru 261, Poet: Āvūr Mūlankilār, Thinai: Karanthai, Thurai: Kaiyaru Nilai, Pānpāttu – the poet wrote this after the death of his benefactor Malli Kilān Kāriyāthi
Alas!  O mansion of my lord where doors were never closed,
unlimited toddy that was buzzed by bees was served with
never an empty bowl, and huge servings of rice was served on
the worn down veranda!  You are now like a boat on a dried
river bed.  May my eyes be ruined!

There were sizzling sounds of goat meat cooking with ghee,
like the endless sighing sounds of a rutting elephant in the
lovely, wealthy palace of a king who protects this world.  Then,
tired strangers with dull eyes would arrive and be awed.  Now,
you have lost your adornments and become sad, like his widow
who has shaved and cries in loneliness, now that he has become
a memorial stone, that young hero with a victorious spear, who
killed the cattle raiders who were unrefined powerful archers
and an owl called his kin to feast on the men he killed,
as he returned wearing fragrant karanthai garlands that hang
down like udders of cows.

Notes:   Āvūr Mūlankilār wrote this poem after the death of Malli Kilān Kāriyāthi.  Puranānūru 177  was written by him for  Malli Kilān Kāriyāthi, who had generously given him gifts.  The poet went back to visit the king and found out that he was killed when he fought with warriors who seized his cattle herd. It was the custom to wear to wear vetchi garlands when going off on a raid and karanthai garlands when returning.   This poet wrote Puranānūru 38, 40, 166, 177, 178, 196, 261 and 301.

Meanings:  அந்தோ – alas, எந்தை – my lord’s, அடையாப் பேரில் – O huge mansion that was never closed, வண்டு படு நறவின் – with toddy buzzed by bees, liquor swarmed by bees, தண்டா மண்டையொடு – with never empty bowls, வரையா – without limits, பெருஞ்சோற்று – with huge servings of rice, முரிவாய் முற்றம் – front porch with worn out floor, வெற்று யாற்று அம்பியின் – like a boat in a dry river bed, எற்று – of that nature, அற்று ஆகக் கண்டனென் – I have seen it become like this, மன்ற – அசை, an expletive, சோர்க என் கண்ணே – may my eyes pale, may my eyes tire, வையம் காவலர் – protector of the earth, வளம் கெழு – richness filled, திரு நகர் – wealthy palace, மையல் யானை அயா உயிர்த்தன்ன – like confused elephants sighed continuously, நெய் உலை சொரிந்த மை ஊன் ஓசை – the sounds of food cooked with goat meat and poured ghee, புதுக் கண் மாக்கள் – new visitors, செதுக்கண் ஆர – dull eyes were awed, பயந்தனை மன்னால் முன்னே – you gave benefits in the past, இனியே – now, பல் ஆ தழீஇய – seized many herds, கல்லா – not refined, வல் வில் – strong bows, உழைக் குரல் கூகை அழைப்ப – owls hoot with their voices, ஆட்டி நாகு முலை அன்ன – like the udders of young cows, நறும் பூங் கரந்தை – fragrant basil flowers, விரகு அறியாளர் – the wise, மரபில் சூட்ட – wearing according to tradition, நிரை இவண் தந்து – brought back the cattle here, நடுகல் ஆகிய – became a memorial stone, வென் வேல் விடலை – the young hero with victorious spear, இன்மையின் – since he is no more, புலம்பிக் கொய்ம் மழித் தலையொடு – crying with shaved head, கைம்மையுற – being widowed, கலங்கிய – crying, கழி கலம் மகடூஉப் போல – like his wife who lost her jewels (to widowhood), புல் என்றனையால் – you have become sad, பல் அணி இழந்தே – losing your adornments

புறநானூறு 262, பாடியவர்: மதுரைப் பேராலவாயர், திணை: வெட்சி துறை: உண்டாட்டு, தலை தோற்றம்
நறவும் தொடுமின் விடையும் வீழ்மின்
பாசுவல் இட்ட புன் கால் பந்தர்ப்
புனல் தரும் இள மணல் நிறையப் பெய்ம்மின்
ஒன்னார் முன்னிலை முருக்கிப் பின் நின்று
நிரையோடு வரூஉம் என் ஐக்கு
உழையோர் தன்னினும் பெருஞ்சாயலரே.

Puranānūru 262, Poet: Mathurai Perālavāyar, Thinai: Vetchi, Thurai: Undāttu, Thalai thotram
Filter the toddy and slaughter a male goat
in the pavilion thatched with green leaves,
where fresh sand brought by flowing water
is spread.
My lord is arriving with cattle herds.  The
men beside him standing behind the cattle,
who ruined the enemy vanguard, are even
more tired than he.

Notes:  This poet wrote Puranānūru 247 and 262.   There is no information on the leader described in this poem.

Meanings:  நறவும் தொடுமின் – filter the toddy, squeeze the toddy, விடையும் வீழ்மின் – slaughter a male goat, பாசுவல் இட்ட – where fresh leaves are laid, புன் கால் பந்தர் – in the pavilion with thin/dull pillars, புனல் தரும் இள மணல் நிறையப் பெய்ம்மின் – spread soft sand brought by streams, ஒன்னார் முன்னிலை முருக்கி – ruin the enemy vanguard, பின் நின்று – standing behind, நிரையோடு வரூஉம் – coming with herds, என் ஐக்கு – for my lord, உழையோர் தன்னினும் பெருஞ்சாயலரே – are more tired than those near him

புறநானூறு 263, பாடியவர்: பெயர் கிடைக்கவில்லை, பாடப்பாட்டோர்: பெயர் கிடைக்கவில்லை, திணை: கரந்தை, துறை: கையறு நிலை
பெருங்களிற்று அடியின் தோன்றும் ஒரு கண்
இரும் பறை இரவல சேறி ஆயின்
தொழாதனை கழிதல் ஓம்புமதி வழாது
வண்டு மேம் படூஉம் இவ் வற நிலை யாறே
பல் ஆத் திரள் நிரை பெயர் தரப் பெயர் தந்து
கல்லா இளையர் நீங்க நீங்கான்
வில் உமிழ் கடுங் கணை மூழ்கக்
கொல் புனல் சிறையின் விலங்கியோன் கல்லே.

Puranānūru 263, Poet: Unknown, King: Unknown, Thinai: Karanthai, Thurai: Kaiyaru Nilai
You who has come in need carrying a large drum
with an eye like the feet of a huge male elephant!
If you go that way, do not fail to worship the
memorial stone on the parched path where bees
flourish.  It was erected for the man who brought
back herds of cattle that were seized, not moving,
when his untrained young men fled.  He blocked
the enemies, like a bank of a flooding river
and rapid arrows shot from bows sank him.

Notes:  I have translated the phrase வண்டு மேம் படூஉம் இவ் வற நிலை யாறே according to the traditional interpretation.  However, Dr. V. S. Rajam interprets it as ‘the dry river bed where sand comes up on the surface’.  The word வண்டு could imply வண்டல் மண்.    Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  In 222, the poet Pothiyār speaks to the memorial stone of King Kōperunchōlan.  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355.

Meanings:  பெருங்களிற்று அடியின் தோன்றும் – appearing like the feet of a large male elephant, ஒரு கண் இரும் பறை – large drum with one eye, இரவல – one who asks for help, சேறி ஆயின் – if you go, தொழாதனை கழிதல் ஓம்புமதி – don’t go away not worshipping, வழாது – without fail, வண்டு மேம் படூஉம் – where the sand (வண்டல்) is dry, or where bees flourish, or where a tribe called Vandars live, இவ்வற நிலை யாறே – this path/river which is parched, பல் ஆத் திரள் – many cattle together, நிரை பெயர் தரப் பெயர் தந்து – brought back herds, கல்லா இளையர் – untrained youngsters, நீங்க – to leave, நீங்கான் – he did not move, வில் உமிழ் கடுங் கணை மூழ்க – was sunk by rapid arrows shot by fast bows, கொல் புனல் சிறையின் – like the bank of a flooding river, விலங்கியோன் கல்லே – the memorial stone of the one who blocked

புறநானூறு 264, பாடியவர்: உறையூர் இளம்பொன் வாணிகனார், திணை: கரந்தை துறை: கையறு நிலை
பரலுடை மருங்கில் பதுக்கை சேர்த்தி
மரல் வகுந்து தொடுத்த செம்பூங் கண்ணியொடு
அணி மயில் பீலி சூட்டிப் பெயர் பொறித்து
இனி நட்டனரே கல்லும் கன்றொடு
கறவை தந்து பகைவர் ஓட்டிய
நெடுந்தகை கழிந்தமை அறியாது
இன்றும் வருங் கொல் பாணரது கடும்பே?

Puranānūru 264, Poet: Uraiyūr Ilampon Vānikanār, Thinai: Karanthai, Thurai: Kaiyaru Nilai
They planted a memorial stone with the name
etched, on a mound with gravel, and decorated
it with split hemp leaves, a red flower garland,
and feathers of a pretty peacock.

Will the families of bards, who do not know
of his passing, the great man who brought cows
with calves and chased away enemies, still come?

Notes:  This is the only poem written by this poet, whose name suggests that he is a gold merchant in Uraiyūr.  We do not have the name of the leader in the poem.  Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  In 222, the poet Pothiyār speaks to the memorial stone of King Kōperunchōlan.

Meanings:  பரலுடை மருங்கில் – in a place with gravel, பதுக்கை சேர்த்தி – placed on a mound, மரல் வகுந்து தொடுத்த – braided with split hemp leaves, செம்பூங் கண்ணியொடு – with a red flower garland, அணி மயில் பீலி சூட்டி – decorating with pretty peacock feathers, பெயர் பொறித்து – carving the name, இனி நட்டனரே கல்லும் – after that they planted the memorial stone, கன்றொடு கறவை தந்து – bringing calves with cows, பகைவர் ஓட்டிய நெடுந்தகை – the great man who chased away enemies, கழிந்தமை அறியாது – not knowing that he passed away, இன்றும் வருங் கொல் பாணரது கடும்பே – will the relatives of bards still come

புறநானூறு 265, பாடியவர்: சோணாட்டு முகையலூர்ச் சிறுகருந்தும்பியார், திணை: கரந்தை துறை கையறு நிலை பண்ணனின் மறைவிற்குப்பின் எழுதப்பட்டது
ஊர் நனி இறந்த பார் முதிர் பறந்தலை
ஓங்கு நிலை வேங்கை ஒள் இணர் நறு வீப்
போந்தை அம் தோட்டின் புனைந்தனர் தொடுத்துப்
பல் ஆன் கோவலர் படலை சூட்டக்
கல் ஆயினையே கடு மான் தோன்றல்
வான் ஏறு புரையும் நின் தாள் நிழல் வாழ்க்கைப்
பரிசிலர் செல்வம் அன்றியும் விரி தார்க்
கடும் பகட்டு யானை வேந்தர்
ஒடுங்க வென்றியும் நின்னொடு செலவே.

Puranānūru 265, Poet: Chōnāttu Mukaiyalūr Sirukarunthumpiyār, Thinai: Karanthai, Thurai: Kaiyaru Nilai, the king is unknown – the poet sang this after the death of Vallār Kilār Pannan
O Lord of fast horses!  You have turned into a stone,
far away from town, on an ancient wide wasteland,
adorned by cattle herders who tend many cattle,
with a garland braided with bright clusters of fragrant
vēngai flowers from tall trees and beautiful fronds of
palmyra trees.

Not only the wealth that you gave to those who came
to you in need and lived their lives in the shadow
of your feet when you were like thunder in the sky,
but also the victories of kings with swift, huge
elephants with flower garlands, has vanished with you!

Notes:  This poem was written after the death of Vallār Kilār Pannan.  This poet wrote Puranānūru 181 and 265 for Vallār Kilār Pannan.  Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  In 222, the poet Pothiyār speaks to the memorial stone of King Kōperunchōlan.

Meanings:  ஊர் நனி – far away from town, இறந்த – past, பார் – wide land, முதிர் பறந்தலை – old land, ஓங்கு நிலை – tall, வேங்கை – kino tree, Pterocarpus marsupium, ஒள் இணர் நறு வீ – bright clusters of fragrant flowers, போந்தை – palmyra, Borassus flabellifer, அம் தோட்டின் – with beautiful fronds, புனைந்தனர் தொடுத்து – created and braided, பல் ஆன் கோவலர் – cattle herders with many cows, படலை சூட்ட – adorn with garlands, கல் ஆயினையே – you became a memorial stone, கடு மான் தோன்றல் – O lord of fast horses, வான் ஏறு புரையும் – like thunder in the sky, நின் தாள் நிழல் – in the shadow of your feet, வாழ்க்கை – lives, பரிசிலர் – those who come in need, செல்வம் அன்றியும் – not only their wealth, விரி தார் – wide garlands, கடும் பகட்டு யானை வேந்தர் ஒடுங்க வென்றியும் – victory of kings with fast huge elephants, நின்னொடு செலவே – went with you

புறநானூறு 266, பாடியவர்: பெருங்குன்றூர் கிழார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் உருவப்பஃறேர் இளஞ்சேட் சென்னி, திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் கடாநிலை
பயங்கெழு மா மழை பெய்யாது மாறிக்
கயம் களி முளியும் கோடை ஆயினும்
புழல் கால் ஆம்பல் அகல் அடை நீழல்
கதிர் கோட்டு நந்தின் சுரி முக ஏற்றை
நாகு இள வளையொடு பகல் மணம் புகூஉம்
நீர் திகழ் கழனி நாடு கெழு பெரு விறல்
வான்தோய் நீள் குடை வயமான் சென்னி
சான்றோர் இருந்த அவையத்து உற்றோன்
ஆசாகு என்னும் பூசல் போல
வல்லே களைமதி அத்தை உள்ளிய
விருந்து கண்டு ஒளிக்கும் திருந்தா வாழ்க்கைப்
பொறிப் புணர் உடம்பில் தோன்றி என்
அறிவு கெட நின்ற நல்கூர்மையே.

Puranānūru 266, Poet Perunkundrūr Kilār sang for Chōlan Uruvappaharēr Ilanchētchenni, Thinai: Pādān, Thurai:  Parisil Kadā Nilai
Lord of great victories!  Leader of a land, where
fields shine with water even when beneficial rains
do not fall, mud in ponds are dry, and in the day,
under the shade of a wide waterlily leaf with its
hollow stalk, a male snail with ray-like horns and
a curled face mates with a young female conch!
Your tall umbrella reaches to the sky!

O Chenni with strong horses!  Please grant me
rapid relief from this poverty, like you are listening
to a request for help in an assembly of noble men.
My thoughts are muddied within my body with all
the senses, my life is twisted, and I hide myself
whenever I see my guests!

Notes:  Puranānūru 4 and 266 were written for this king.  He was the father of King Karikālan.  This poet wrote Puranānūru 147, 210, 211, 266 and 318.

Meanings:  பயங்கெழு மா மழை பெய்யாது – when the beneficial huge rains don’t fall, மாறி – changes, கயம் களி – pond mud, முளியும் – dries up, கோடை ஆயினும் – even when it is summer, புழல் கால் – hollow stalk, ஆம்பல் அகல் அடை நீழல் – in the shade of a wide leaf of white waterlilies, கதிர் கோட்டு – with horns that are like rays, நந்தின் – snail’s,  சுரி முக ஏற்றை – a male with a spiral face, a male with a curled face, நாகு – young, இள –  young, வளையொடு பகல் மணம் புகூஉம் – unites with a conch during the day, நீர் திகழ் கழனி நாடு கெழு பெரு விறல் – O greatly victorious lord with a country with fields with water, வான் தோய் – sky high, நீள் குடை – tall umbrella, வயமான் சென்னி – O Chenni with strong horses, சான்றோர் இருந்த அவையத்து – assembly with noble men, உற்றோன் ஆசாகு என்னும் பூசல் போல – like a man who enters and raises sounds for support, வல்லே களைமதி – please remove it soon, அத்தை – அசை, an expletive, உள்ளிய – thinking, விருந்து கண்டு ஒளிக்கும் – I hide from my guests, திருந்தா வாழ்க்கை – twisted life, imperfect life, பொறிப் புணர் – even though my five senses are there, உடம்பில் தோன்றி – appearing in my body, என் அறிவு கெட நின்ற நல்கூர்மையே – poverty which ruins my thinking, poverty which ruins my intelligence

புறநானூறு 267- 268 கிடைக்கவில்லை

Puranānūru 267- 268 have been lost

புறநானூறு 269, பாடியவர்: ஔவையார், திணை: வெட்சி துறை: உண்டாட்டு
குயில் வாய் அன்ன கூர் முகை அதிரல்
பயிலாது அல்கிய பல் காழ் மாலை
மை இரும் பித்தை பொலியச் சூட்டிப்
புத்தகல் கொண்ட புலிக் கண் வெப்பர்
ஒன்று இரு முறையிருந்து உண்ட பின்றை
உவலைக் கண்ணித் துடியன் வந்தெனப்
பிழி மகிழ் வல்சி வேண்ட மற்றிது
கொள்ளாய் என்ப கள்ளின் வாழ்த்திக்
கரந்தை நீடிய அறிந்துமாறு செருவில்
பல் ஆன் இன நிரை தழீஇய வில்லோர்க்
கொடுஞ்சிறைக் குரூஉப் பருந்து ஆர்ப்பத்
தடிந்துமாறு பெயர்த்தது இக் கருங்கை வாளே.

Puranānūru 269, Poet: Avvaiyār, Thinai: Vetchi, Thurai: Undāttu
Wearing splendidly on your ink-dark hair, a garland dense
with seeds, a few flowers and buds of wild jasmine as sharp
as beaks of cuckoos, you drank once and then again, aged
liquor the color of tiger’s eyes, and then because
a thudi drummer wearing a garland with dried leaves came
and announced, you did not drink the liquor offered to you,
praised it, and aware that they were there to rescue their
many herds of cattle in battle where colored kites with curved
feathers screeched, you chopped the warriors carrying bows,
with your sword held by your strong hands.

Notes:  It was the tradition to drink alcohol before proceeding to battle.  Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  குயில் வாய் அன்ன கூர் முகை அதிரல் – wild jasmine flowers with cuckoo-beak-like sharp buds, பயிலாது – close, not blossomed, அல்கிய – stayed, பல் காழ் – many seeds, மாலை – garland, மை இரும் பித்தை – ink-dark hair, பொலியச் சூட்டி – wearing splendidly, புத்தகல் கொண்ட – in a new large bowl, புலிக் கண் வெப்பர் – aged liquor the color of tiger eyes, ஒன்று இரு முறையிருந்து உண்ட பின்றை – once and then again drinking it twice, உவலைக் கண்ணித் துடியன் வந்தென – since the thudi drummer with a dry leaf garland had come, பிழி மகிழ் வல்சி வேண்ட மற்றிது கொள்ளாய் – you do not drink liquor even when requested, என்ப – they say, கள்ளின் வாழ்த்தி – praised the liquor, கரந்தை நீடிய அறிந்துமாறு – knowing that warriors were there to rescue their cattle, செருவில் – in the battle, பல் ஆன் இன நிரை தழீஇய வில்லோர் – bowmen who seized many herds of cattle, கொடுஞ்சிறை – curved feathers, குரூஉப் பருந்து ஆர்ப்ப – as colorful kites screech, தடிந்துமாறு பெயர்த்தது – killed them and left, இக் கருங்கை வாளே – this sword in your strong hands

புறநானூறு 270, பாடியவர்: கழாத்தலையார், திணை: கரந்தை, துறை: கையறு நிலை
பன் மீன் இமைக்கும் மாக விசும்பின்
இரங்கு முரசின் இனஞ் சால் யானை
நிலந்தவ உருட்டிய நேமியோரும்
சமங்கண் கூடித் தாம் வேட்பவ்வே
நறு விரை துறந்த நாறா நரைத்தலைச்
சிறுவர் தாயே பேர் இல் பெண்டே
நோகோ யானே நோக்குமதி நீயே
மறப் படை நுவலும் அரிக்குரல் தண்ணுமை
இன்னிசை கேட்ட துன்னரும் மறவர்
வென்றி தரு வேட்கையர் மன்றம் கொண்மார்
பேர் அமர் உழந்த வெருவரு பறந்தலை
விழு நவி பாய்ந்த மரத்தின்
வாள் மிசைக் கிடந்த ஆண்மையோன் திறத்தே.

Puranānūru 270, Poet: Kalāthalaiyār, Thinai: Karanthai, Thurai: Kaiyaru Nilai
O woman from a big house whose grey hair is without
fragrance and unscented!  O mother of young warriors!
I too am hurting!  You must look!

Those who roll their wheels of law on this earth for a
long time, whose royal drums roar like clouds in the sky
with glittering stars, and those with herds of elephants
have gathered in the battlefield are all grieving with love.

On the fearful battlefield, where brave unapproachable
warriors listened to sweet, sharp sounds of the thannumai
drum as it summoned them, and met in a great battle to
dominate the center of the field, they mourn the valor
of your son who fell on his sword like a tree cut by an axe!

Notes:  These words were uttered to the mother of a warrior who fell in battle.  Poet Kalāthalaiyār wrote Puranānūru 62, 65, 270, 288, 289 and 368.  Thanummai drums were beat for warriors to get ready for battle.

Meanings:  பன் மீன் இமைக்கும் – many stars glitter/twinkle, மாக விசும்பின் – clouds in the sky, இரங்கு முரசின் – roaring drums, இனம் சால் யானை – herds of elephants, நிலந்தவ – on the land for a long time, உருட்டிய நேமியோரும் – those who have rolled their wheels, சமங்கண் கூடி – gathered in the battlefield, தாம் வேட்பவ்வே – they are grieving with love, நறு விரை துறந்த – abandoned fragrant pastes, நாறா நரைத்தலை – grey hair without fragrance, சிறுவர் தாயே – O mother of sons, பேர் இல் பெண்டே – O woman from a large house, நோகோ யானே – I am hurting, நோக்குமதி நீயே – you must look, மறப் படை – army of brave warriors, நுவலும் – sounding, அரிக்குரல் தண்ணுமை – thannumai drum with sharp tones, thannumai drum with rhythmic sounds, இன்னிசை – sweet sounds, கேட்ட துன்னரும் மறவர் – brave warriors who are hard to approach, வென்றி தரு வேட்கையர் மன்றம் கொண்மார் – warriors who desire victory desire to take the center of the field, பேர் அமர் உழந்த – fighting in a huge battle, வெருவரு பறந்தலை – fierce battlefield, விழு நவி பாய்ந்த மரத்தின் – like a tree cut by an axe, வாள் மிசைக் கிடந்த – was lying on his sword, had fallen on his sword, ஆண்மையோன் திறத்தே – for the one who was brave

புறநானூறு 271, பாடியவர்: வெறி பாடிய காமக்கண்ணியார், திணை: நொச்சி, துறை: செருவிடை வீழ்தல்
நீர் அறவு அறியா நில முதல் கலந்த
கருங்குரல் நொச்சிக் கண்ணார் குரூஉத்தழை
மெல் இழை மகளிர் ஐது அகல் அல்குல்
தொடலை ஆகவும் கண்டனம் இனியே
வெருவரு குருதியொடு மயங்கி உருவு கரந்து
ஒறுவாய்ப் பட்ட தெரியல் ஊன் செத்துப்
பருந்து கொண்டு உகப்ப யாம் கண்டனம்
மறம் புகல் மைந்தன் மலைந்த மாறே.

Puranānūru 271, Poet: Veri Pādiya Kāmakanniyār, Thinai: Nochi, Thurai: Seruvidai Veelthal
I have seen women wear delicate jewels
and beautiful, dark colored flower
garlands on their wide, beautiful loins,
woven with lovely flower clusters from
nochi trees that grow in land where the
flow of water never stops.

Now I see a nochi garland mixed with
blood, gory and shapeless.   A kite,
thinking it is flesh, lifts it and soars high,
the garland once worn by a young warrior.

Notes:  This poet wrote Puranānūru 271 and 302.  She was an expert in writing poems about veriyāttam in Akam, and hence her acquired name.

Meanings:  நீர் அறவு அறியா – not knowing water flow stopping, நில முதல் கலந்த – mixed with the soil, கருங் குரல் – black clusters, நொச்சிக் கண் ஆர் – nochi flowers that are delightful to the eyes, Vitex leucoxylon, Water peacock’s foot tree, குரூஉ தழை – colorful sprouts, மெல் இழை மகளிர் – women wearing delicate jewels, ஐது அகல் – pretty and wide, அல்குல் – loins, தொடலை ஆகவும் கண்டனம் – we saw the garland, இனியே – now, வெரு வரு குருதியொடு மயங்கி – mixed with fearful blood, உருவு கரந்து – changed form, ஒறுவாய்ப் பட்ட தெரியல் – crushed flower garland, ஊன் செத்து – thought that it was flesh, பருந்து கொண்டு உகப்ப யாம் கண்டனம் – I saw a kite carrying it, மறம் புகல் மைந்தன் – young man who is brave, மலைந்த மாறே – wearing

புறநானூறு 272, பாடியவர்: மோசி சாத்தனார், திணை: நொச்சி, துறை: செருவிடை வீழ்தல்

மணி துணர்ந்தன்ன மாக்குரல் நொச்சி
போது விரி பன் மரனுள்ளும் சிறந்த
காதல் நன் மரம் நீ மற்றிசினே
கடி உடை வியன் நகர்க் காண்வரப் பொலிந்த
தொடி உடை மகளிர் அல்குலும் கிடத்தி
காப்புடைப் புரிசை புக்குமாறு அழித்தலின்
ஊர்ப் புறம் கொடாஅ நெடுந்தகை
பீடு கெழு சென்னிக் கிழமையும் நினதே.

Puranānūru 272, Poet: Mōsi Sāthanār, Thinai: Nochi, Thurai: Seruvidai Veelthal
O Nochi tree with bunches of dark
flowers that look like sapphire clusters!
You are the most loved among flowering
trees.  You drape beautifully, covering
the loins of bangled women in the
protected, large towns.

You alone have the privilege of adorning
the heads of esteemed men who protect
their well-guarded, towns and forts
and ruin their enemies who invade!

Notes:  This is the only poem written by this poet.  Mōsi was a town in the Pāndiya country.  A few poets have hailed from this town. 

Meanings:  மணி துணர்ந்தன்ன – like sapphire bunches, மாக்குரல் நொச்சி – O nochi with dark clusters, Vitex leucoxylon, Water peacock’s foot tree, போது விரி – blooming buds, பன் மரனுள்ளும் சிறந்த – best among many trees, காதல் நன் மரம் – loving fine tree, நீ மற்றிசினே – you are, கடி உடை – with protection, வியன் நகர் – large towns, காண்வர – beautiful to the eyes, பொலிந்த – shining, தொடி உடை மகளிர் – women with bangles, அல்குலும் கிடத்தி – you cover their loins, காப்புடைப் புரிசை – protected fortress, புக்குமாறு அழித்தலின் – ruining them when they enter, ஊர்ப்புறம் கொடாஅ – protecting the city from ruining, நெடுந்தகை – great men, பீடு கெழு – great proud, சென்னி – head, கிழமையும் நினதே – that privilege is also yours

புறநானூறு 273, பாடியவர்: எருமை வெளியனார், திணை: தும்பை, துறை: குதிரை மறம்
மா வாராதே மா வாராதே
எல்லார் மாவும் வந்தன எம் இல்
புல் உளைக் குடுமிப் புதல்வன் தந்த
செல்வன் ஊரும் மா வாராதே
இரு பேர் யாற்ற ஒரு பெருங்கூடல்
விலங்கிடு பெரு மரம் போல
உலந்தன்று கொல் அவன் மலைந்த மாவே?

Puranānūru 273, Poet: Erumai Veliyanār, Thinai: Thumpai, Thurai: Kuthirai Maram
His horse has not come back!
His horse has not come back!
Everyone else’s horses have come back!
The horse he is riding, the man who gave
a son with a dull hair knot to our house,
has not come back!
Has the horse that he was riding, fallen like
a fallen tree that blocks two huge merging rivers?

Notes:  These are the words of a wife whose husband has not returned from battle.  This poet who came from a town called Eruamai, wrote Puranānūru 273 and 303.

Meanings:  மா வாராதே – (his) horse has not come back, மா வாராதே – (his) horse has not come  back, எல்லார் மாவும் வந்தன – everyone else’s horses came back, எம் இல் – our house, புல் உளைக் குடுமிப் புதல்வன் தந்த செல்வன் – the man who gave a son with dull/thin hair knot, ஊரும் மா வாராதே – the horse that he rides has not come back, இரு பேர் யாற்ற ஒரு பெருங்கூடல் – where two huge rivers meet, விலங்கிடு – blocking, பெரு மரம் போல – like a huge tree, உலந்தன்று கொல் அவன் மலைந்த மாவே – has the horse that he was on fallen?

புறநானூறு 274, பாடியவர்: உலோச்சனார், திணை: தும்பை, துறை: எருமை மறம்
நீலக் கச்சைப் பூ ஆர் ஆடைப்
பீலிக் கண்ணிப் பெருந்தகை மறவன்
மேல் வரும் களிற்றொடு வேல் துரந்து இனியே
தன்னும் துரக்குவன் போலும் ஒன்னலர்
எஃகுடை வலத்தர் மாவொடு பரத்தரக்
கையின் வாங்கித் தழீஇ
மொய்ம்பின் ஊக்கி மெய்க் கொண்டனனே.

Puranānūru 274, Poet: Ulōchanār, Thinai: Thumpai, Thurai: Erumai Maram
The esteemed warrior who wears a blue waist band, clothing
covered with flowers, and a chaplet with peacock feathers,
threw his spear at a charging male elephant, and now it
appears that he is struggling and might give up his life,
the man who caught in his hands spears thrown at him by
an enemy warrior from a horse, and then seized him with
strength and lifted his body.

Notes:  Ulōchanār, a poet from the Chōla country, wrote Puranānūru 258, 274 and 377.  Neythal songs are his specialty.  He wrote poems in Kurunthokai, Natrinai and Akanānūru.  He praised Periyan, a small-region king who ruled in Poraiyar in Akanānūru 100 and Natrinai 131.  There is speculation that he hailed from that coastal area of Chōla country and that is the reason for his Neythal landscape poems.   Avvai Duraisamy interprets the warrior seizing the enemy leader, dashing him to the ground and holding up his body.

Meanings:  நீலக் கச்சை – blue waist band, பூ ஆர் ஆடை – garment covered with flowers, பீலிக் கண்ணி – peacock feather chaplet, பெருந்தகை மறவன் – warrior with great esteem, மேல் வரும் களிற்றொடு – at an attacking male elephant, வேல் துரந்து – threw his spear, இனியே – now, தன்னும் துரக்குவன் போலும் – it appears that is struggling and might give up his life, ஒன்னலர் எஃகுடை வலத்தர் – enemy warriors with spears on their right hands, மாவொடு பரத்தர – threw riding on their spreading horses or spread with horses, கையின் வாங்கி – caught in his hands, தழீஇ – embraced, மொய்ம்பின் – with strength, ஊக்கி – lifted, மெய்க் கொண்டனனே – took his body

புறநானூறு 275, பாடியவர்: ஒரூஉத்தனார், திணை: தும்பை, துறை: எருமை மறம்
கோட்டம் கண்ணியும் கொடுந் திரை ஆடையும்
வேட்டது சொல்லி வேந்தனைத் தொடுத்தலும்
ஒத்தன்று மாதோ இவற்கே செற்றிய
திணி நிலை அலறக் கூழை போழ்ந்து தன்
வடி மாண் எஃகம் கடி முகத்து ஏந்தி
ஓம்புமின் ஓம்புமின் இவண் ஓம்பாது
தொடர் கொள் யானையின் குடர் கால் தட்பக்
கன்று அமர் கறவை மான
முன் சமத்து எதிர்ந்த தன் தோழற்கு வருமே.

Puranānūru 275, Poet: Orūuthanār, Thinai: Thumpai, Thurai: Erumai Maram
He has a curved flower strand on his head,
curved, folded clothes draping him, and a
king who bends to whatever he says.
He has pierced the rear guard, holding his
well-made spear high
amidst the cries of battling brave warriors,
“Stop him!  Stop him!”   But he does not care
about that.  Like a milk cow that desires her calf,
he advances toward his friend who is fighting
against the front ranks, even though he is
like a chained elephant, his feet entangled
in the intestines of those who fell.

Notes:  This is the only poem written by this poet.

Meanings:  கோட்டம் கண்ணியும் – curved hair flower strand on the head, கொடுந் திரை ஆடையும் – and his curved folded garments, வேட்டது சொல்லி – telling what he desires, வேந்தனைத் தொடுத்தலும் – and controlling the king, ஒத்தன்று – fitting, மாதோ – அசை, an expletive, இவற்கே – for these, செற்றிய – enraged, with hostility, திணி நிலை – tight, அலற – as they screamed, கூழை போழ்ந்து – split through the rear ranks, தன் வடி மாண் எஃகம் கடிமுகத்து ஏந்தி – holding his well-made esteemed spear with a sharp blade, ஓம்புமின் ஓம்புமின் இவண் – stop him, stop him, ஓம்பாது – not caring, தொடர் கொள் யானையின் – like an elephant that is chained, குடர் கால் தட்ப – intestines blocking his legs, கன்று அமர் கறவை மான – like a mother cow desiring her calf, முன் சமத்து எதிர்ந்த – fought in the front line in the battle, தன் தோழற்கு வருமே – goes to his friend

புறநானூறு 276, பாடியவர்: மதுரைப் பூதன் இளநாகனார், திணை: தும்பை, துறை: தானை நிலை
நறு விரை துறந்த நறை வெண் கூந்தல்
இரங்காழ் அன்ன திரங்கு கண் வறு முலைச்
செம்முது பெண்டின் காதலஞ் சிறாஅன்
மடப்பால் ஆய்மகள் வள் உகிர்த் தெறித்த
குடப்பால் சில் உறை போலப்
படைக்கு நோய் எல்லாம் தான் ஆயினனே.

Puranānūru 276, Poet: Mathurai Poothan Ilanākanār, Thinai: Thumpai, Thurai: Thānai Nilai
He is the beloved son of a fine old lady with
white hair without fragrant oils, her breasts
dried and nipples shriveled like ilavam seeds.

Like the few drops of curds that a herder woman
flicks with her sharp finger nails into a pot of milk,
he spreads among enemies, causing them distress!

Notes:  This is the only poem written by this poet.

Meanings:  நறு விரை துறந்த – abandoned aromatic substances, நறை வெண் கூந்தல் – grey white hair, இரங்காழ் அன்ன – like an ilavam seed, திரங்கு கண் வறு முலை – dried breasts and nipples, செம்முது பெண்டின் காதலஞ் சிறாஅன் – loving son of a fine old lady, மடப்பால் ஆய்மகள் – herder girl, வள் உகிர்த் தெறித்த – flicked with sharp nails, குடப் பால் – pot of milk, சில் உறை போல – like a few drops, படைக்கு நோய் எல்லாம் தான் ஆயினனே – he became a disease (caused pain) to the enemy army

புறநானூறு 277, பாடியவர்: பூங்கணுத்திரையார், திணை: தும்பை, துறை: உவகைக் கலுழ்ச்சி
மீன் உண் கொக்கின் தூவி அன்ன
வால் நரைக் கூந்தல் முதியோள் சிறுவன்
களிறு எறிந்து பட்டனன் என்னும் உவகை
ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிதே கண்ணீர்
நோன் கழை துயல்வரும் வெதிரத்து
வான் பெயத் தூங்கிய சிதரினும் பலவே.

Puranānūru 277, Poonkanuthiraiyār, Thinai: Thumpai, Thurai: Uvakai Kalulchi
When the old woman with white hair,
like the feathers of fish-eating storks,
heard that her son was killed slaying an
elephant, she felt more joy than on the
day when she gave birth to him.  Her tears
were more than the drops of water hanging
on sturdy, swaying bamboos, after rain.

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this poet.   Poonkan was a town on the Kaviri bank.  The present name is Thōrur.

Meaning:    மீன் உண் கொக்கின் தூவி அன்ன – like the feathers of a fish eating stork/heron/crane, வால் நரைக் கூந்தல் – white hair, முதியோள் – an older lady, சிறுவன் களிறு எறிந்து பட்டனன் என்னும் – when she heard that her son was killed by an elephant, உவகை – joy, ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிதே – was greater than the day she bore him, கண்ணீர் – the tears, நோன் கழை – strong bamboo, துயல்வரும் வெதிரத்து – on swaying bamboos, வான் பெயத் தூங்கிய சிதரினும் – more than the drops that stay after rains, பலவே – many

புறநானூறு 278, பாடியவர்: காக்கை பாடினியார் நச்செள்ளையார், திணை: தும்பை, துறை: உவகைக் கலுழ்ச்சி
நரம்பு எழுந்து உலறிய நிரம்பா மென் தோள்
முளரி மருங்கின் முதியோள் சிறுவன்
படை அழிந்து மாறினன் என்று பலர் கூற
மண்டு அமர்க்கு உடைந்தனன் ஆயின் உண்ட என்
முலை அறுத்திடுவென் யான் எனச் சினைஇக்
கொண்ட வாளொடு படு பிணம் பெயராச்
செங்களம் துழவு வோள் சிதைந்து வேறாகிய
படு மகன் கிடக்கை காணூஉ
ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிது உவந்தனளே.

Puranānūru 278, Poet: Kākkai Pādiniyār Nachellaiyār, Thinai: Thumpai, Thurai: Uvakai Kalulchi
When she heard many say, “The son
of that old woman, her veins
showing, dried, delicate arms with
loose skin, and shrunk stomach like
a lotus leaf, showed his back and
ran from ferocious battle,”
she was enraged, and said, “I will
cut off these breasts that fed him”.
With a sword in her hand she turned over
every body lying on the bloody battlefield.
She finally found her son who was chopped
to pieces, and felt happier than the
day she had borne him!

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this female poet.   Nachellaiyār was her given name.  Her acquired name is because she wrote Kurunthokai 210 where she describes a crow omen.

Meaning:   நரம்பு எழுந்து – veins rising, உலறிய – dried, நிரம்பா மென் தோள் – thin arms which are not full, முளரி மருங்கின் – stomach like a lotus leaf, முதியோள் சிறுவன் – the son of the old woman, படை அழிந்து மாறினன் – he showed his back and ran, என்று பலர் கூற – when many said, மண்டு அமர்க்கு உடைந்தனன் ஆயின் – if he fled the battle, உண்ட என் முலை அறுத்திடுவென் யான் – I will cut off the breasts that fed him, என – thus, சினைஇக் கொண்ட – with rage, வாளொடு – with a sword, படு பிணம் பெயராச் செங்களம் துழவுவோள் – she searched in the bloody battlefield with dead bodies, சிதைந்து வேறாகிய படு மகன் கிடக்கை காணூஉ – when she saw her son cut up in pieces, ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிது உவந்தனளே – she was happier than the day that she had given birth to him

புறநானூறு 279, பாடியவர்: ஒக்கூர் மாசாத்தியார், திணை: வாகை துறை: மூதின் முல்லை
கெடுக சிந்தை கடிது இவள் துணிவே
மூதின் மகளிர் ஆதல் தகுமே
மேல் நாள் உற்ற செருவிற்கு இவள் தன்னை
யானை எறிந்து களத்து ஒழிந்தன்னே
நெருநல் உற்ற செருவிற்கு இவள் கொழுநன்
பெரு நிரை விலக்கி ஆண்டுப்பட்டனனே
இன்றும் செருப்பறை கேட்டு விருப்புற்று மயங்கி
வேல் கைக் கொடுத்து வெளிது விரித்து உடீஇப
பாறு மயிர்க் குடுமி எண்ணெய் நீவி
ஒரு மகன் அல்லது இல்லோள்
செருமுக நோக்கிச் செல்க என விடுமே.

Puranānūru 279, Poet: Okkūr Māsāthiyār, Thinai: Vākai, Thurai: Moothin Mullai
May her thoughts be ruined!  Her will is strong!
She is from an ancient line, and this is fitting!
Her father, day before yesterday, killed an
elephant and then fell in the battlefield. Yesterday,
her husband drove back rows of warriors who
came for cattle, and was killed in battle.

Today, when she heard the battle drums, desire rose
in her.  Overwhelmed, she who had nobody other than
her only young son, placed a spear in his hands,
smeared oil in his dry hair tuft, covered him with
white cloth, and bade him to march toward the
battlefield.

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this female poet.   She was from Okkūr town.  There are towns with the name Okkūr in both the Pāndiya country and the Chōla country.  We do not know whether the poet’s town was in the Pāndiya country or in the Chōla country.  There was another poet from her town by the name Okkūr Māsāthanār who wrote Puranānūru 248.

Meaning:   கெடுக சிந்தை – may her thoughts be ruined, கடிது இவள் துணிவே – her will is strong, மூதின் மகளிர் ஆதல் தகுமே – she is from an ancient line and this is fitting, மேல் நாள் உற்ற செருவிற்கு – the day before yesterday in battle, இவள் தன் ஐ யானை எறிந்து – her father killed an elephant,  களத்து ஒழிந்தன்னே – fell in the field, நெருநல் – yesterday, உற்ற செருவிற்கு இவள் கொழுநன் பெரு நிரை விலக்கி ஆண்டுப்பட்டனனே – her husband drove off rows of warriors who came for cattle and fell, இன்றும் செருப் பறை கேட்டு – today when she heard the battle parai drums, விருப்புற்று – with desire, மயங்கி – overwhelmed, வேல் கைக் கொடுத்து – placed a spear in his hand, வெளிது விரித்து உடீஇ – wore a white garment on him, பாறு மயிர்க் குடுமி எண்ணெய் நீவி – smeared oil on his dry hair knot, ஒரு மகன் அல்லது இல்லோள் – she has nobody other than this son, செரு முக நோக்கிச் செல்க என விடுமே – she ordered him to go toward the battlefield

புறநானூறு 280, பாடியவர்: மாறோக்கத்து நப்பசலையார், திணை: பொதுவியல், துறை: ஆனந்தப் பையுள்
என் ஐ மார்பில் புண்ணும் வெய்ய
நடுநாள் வந்து தும்பியும் துவைக்கும்
நெடு நகர் வரைப்பின் விளக்கும் நில்லா
துஞ்சாக் கண்ணே துயிலும் வேட்கும்
அஞ்சுவரு குராஅல் குரலும் தூற்றும்
நெல் நீர் எறிந்து விரிச்சி ஓர்க்கும்
செம்முது பெண்டின் சொல்லும் நிரம்பா
துடிய பாண பாடுவல் விறலி
என் ஆகுவிர் கொல் அளியிர் நுமக்கும்
இவண் உறை வாழ்க்கையோ அரிதே யானும்
மண்ணுறு மழித் தலைத் தெண்ணீர் வாரத்
தொன்று தாம் உடுத்த அம் பகைத் தெரியல்
சிறு வெள் ஆம்பல் அல்லி உண்ணும்
கழி கல மகளிர் போல
வழி நினைந்து இருத்தல் அதனினும் அரிதே.

Puranānūru 280, Poet: Mārōkathu Nappasalaiyār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Anantha Paiyul
There are deep wounds in the chest of my lord,
bees are buzzing in the middle of the day,
lights are flickering in our huge house,
and my eyes that long for sleep, are unable to
sleep.  The fearful hooting of an owl is heard.
The words of a beautiful old woman who listens to
the oracle scattering rice and water, have failed.

O bard who plays the thudi drum!  O virali
who sings!  What will happen to you?  You are
pitiful!  It will be difficult for you to live here!

It is harder for me to think of living like women
who have abandoned their jewels, water dripping
from their shaved heads, eating the tiny seeds of
āmpal from beautiful garlands they used to wear.

Notes:  Viralis were female artists who sang and danced.   This female poet from Mārōkam town which is near Korkai, wrote Puranānūru 37, 39, 126, 174, 226, 280 and 383.

Meanings:  என் ஐ மார்பிற் புண்ணும் வெய்ய – there are deep wounds in the chest of my lord, நடுநாள் வந்து தும்பியும் துவைக்கும் bees are swarming in the middle of the day, நெடு நகர் வரைப்பின் விளக்கும் நில்லா – lights are not stable in the huge house, lights flicker in the huge house, துஞ்சாக் கண்ணே – my eyes do not sleep, துயிலும் வேட்கும் – they long for sleep, அஞ்சுவரு குராஅல் குரலும் தூற்றும் – fearful hooting sounds of an owl are heard, நெல் நீர் எறிந்து விரிச்சி ஓர்க்கும் – scattering paddy and water and telling omens, செம்முது பெண்டின் சொல்லும் – the words of a fine old woman, நிரம்பா – not fulfilled/untrue, துடிய பாண – O bard who plays the thudi drum, பாடுவல் விறலி – O female musician who sings, என் ஆகுவிர் கொல் – what will happen to you, அளியிர் – you are pitiful, நுமக்கும் இவண் உறை வாழ்க்கையோ அரிதே – for you to live here is hard, யானும் – I, மண்ணுறு மழித் தலைத் தெண்ணீர் வார – water to drip on my shaven head, தொன்று தாம் உடுத்த அம் பகைத் தெரியல் – the beautiful flower garlands that they wore in the past, சிறு வெள் ஆம்பல் அல்லி உண்ணும் – eating seeds of small white water lilies, கழி கல மகளிர் போல – like widows who have given up their ornaments, வழி நினைந்து இருத்தல் – think of living that way, அதனினும் அரிதே – it is harder

புறநானூறு 281, பாடியவர்: அரிசில் கிழார், திணை: காஞ்சி, துறை: தொடாக் காஞ்சி, பேய்க் காஞ்சி
தீங்கனி இரவமொடு வேம்பு மனைச் செரீஇ
வாங்கு மருப்பு யாழொடு பல் இயம் கறங்கக்
கைபயப் பெயர்த்து மை இழுது இழுகி
ஐயவி சிதறி ஆம்பல் ஊதி
இசை மணி எறிந்து காஞ்சி பாடி
நெடு நகர் வரைப்பின் கடி நறை புகைஇக்
காக்கம் வம்மோ காதல் அம் தோழீ
வேந்து உறு விழுமம் தாங்கிய
பூம் பொறிக் கழல் கால் நெடுந்தகை புண்ணே.

Puranānūru 281, Poet: Arisil Kilār, Thinai: Kānji, Thurai: Thodā Kānji, Pēy Kānji
Come, my beloved beautiful friend!
Placing sweet iravam fruits along
with neem fruits in our huge house,
playing the yāl with curving stem
and other musical instruments,
spreading delicately with our hands
ink-dark pastes, scattering white
mustard seeds, playing āmpal tunes
on flutes, spreading fragrant smoke,
ringing musical bells and singing kānji songs,
let us guard the wounds of the noble
man wearing beautifully carved warrior
anklets, who protected the king against danger!

Notes:  This poet who came from a town called Arisil, wrote Puranānūru 146, 230, 281, 285, 300, 304 and 342.

Meanings:  தீங்கனி இரவமொடு – along with sweet iravam fruits, Mesua ferrea, Ironwood of Ceylon, இருள்மரம், வேம்பு மனைச் செரீஇ – placed neem leaves in our house, Azadirachta indica, வாங்கு மருப்பு யாழொடு – with a lute with curved stem, பல் இயம் கறங்க – many instruments are played, கை பயப் பெயர்த்து – spreading delicately with our hands, மை இழுது இழுகி – applied ink colored paste, ஐயவி சிதறி – scatter white mustard seeds, Brassica alba, ஆம்பல் ஊதி – played āmpal tunes on a flute, இசை மணி எறிந்து – ringing musical bells, காஞ்சி பாடி – singing a kānji song, நெடு நகர் வரைப்பின் – in our huge house, கடி நறை புகைஇ- fragrant smoke everywhere, காக்கம் – let us guard, வம்மோ –  come, காதல் அம் தோழீ – my beloved friend/my loving beautiful friend, வேந்து உறு விழுமம் தாங்கிய – who protected the king against danger, பூம் பொறிக் கழல் கால் – wearing beautifully etched warrior anklets on his legs, நெடுந்தகை புண்ணே – the wounds of the noble man

புறநானூறு 282, பாடியவர்: பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ, திணையும் துறையும் தெரிந்திலபாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
எஃகு உளம் கழிய இரு நில மருங்கின்
அருங்கடன் இறுத்த பெருஞ் செயாளனை
யாண்டு உளனோ என வினவுதி ஆயின்
. . . . . . . . . . . .
வரு படை தாங்கிக் கிளர் தார் அகலம்
அருங்கடன் இறுமார் வயவர் எறிய
உடம்பும் தோன்றா உயிர் கெட்டன்றே
மலையுநர் மடங்கி மாறு எதிர் கழியத்
அலகை போகிச் சிதைந்து வேறு ஆகிய
பலகை அல்லது களத்து ஒழியாதே
சேண் விளங்கு நல்லிசை நிறீஇ
நா நவில் புலவர் வாய் உளானே.

Puranānūru 282, Poet: Pālai Pādiya Perunkadunkō, Unknown Thurai and Thinai – Parts of this poem are missing
If you ask me where the man of great deeds is,
he did his difficult duty and spears thrust into
his chest in the vast battlefield…………..
………………………………………..
His chest adorned with a bright garland, he bore
the onslaught of an advancing army.  His body is
not there, and his life has gone. His enemies have
calmed down, their rage ended……………….
…………………………………………
except for his broken shield, which lies on the
battlefield after losing its power to protect.
It has not been destroyed.
His fine fame shines bright into distances, and
lives in the mouths of poets who utter good words.

Notes:  Puranānūru 11 was written for this Chēra king.  He wrote poem 282.  He wrote many poems in Natrinai, Kurunthokai and Akanānūru.  Pālai thinai was his specialty.   There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  எஃகு உளம் கழிய – spears thrusting his chest, இரு நில மருங்கின் – in the vast battlefield, அருங்கடன் இறுத்த – did his difficult duty, பெருஞ் செயாளனை – about the man of great actions, யாண்டு உளனோ என வினவுதி ஆயின் – if you ask me where he is, . . . . – missing words, வரு படை தாங்கி – bore the onslaught of an advancing army, கிளர் தார் அகலம் – his chest with bright garland, அருங்கடன் இறுமார் வயவர் – warriors who do the difficult job, எறிய – attacked, உடம்பும் தோன்றா – his body is not there, உயிர் கெட்டன்றே – his life is ruined, மலையுநர் மடங்கி – enemies calmed down, மாறு எதிர் கழிய – their rage down, அலகை போகி – power lost, சிதைந்து – ruined, வேறு ஆகிய பலகை அல்லது – other than his broken shield, களத்து – in the battlefield, ஒழியாதே – it has not been destroyed, சேண் விளங்கு நல்லிசை நிறீஇ – his good fame shines into distances, நா நவில் புலவர் வாய் உளானே – he lives in the mouths of poets who utter good words

புறநானூறு 283, பாடியவர்: அண்டர் நடும் கல்லினார், திணை: தும்பை, துறை: பாண்பாட்டு பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
ஒண் செங்குரலித் தண் கயம் கலங்கி
வாளை நீர்நாய் நாள் இரை பெறூஉப்
பெறாஅ உறை அரா வராஅலின் மயங்கி
மாறு கொள் முதலையொடு ஊழ் மாறு பெயரும்
அழும்பிலன் அடங்கான் தகையும் என்னும்
வலம்புரி கோசர் அவைக்களத் தானும்
மன்றுள் என்பது கெட .. .. .. தானே பாங்கற்கு
ஆர் சூழ் குறடின் வேல் நிறத்து இங்க
உயிர் புறப் படாஅ அளவைத் தெறுவரத்
தெற்றிப் பாவை திணி மணல் அயரும்
மென் தோள் மகளிர் நன்று புரப்ப
.. .. .. .. .. ண்ட பாசிலைக்
கமழ் பூந் தும்பை நுதல் அசைத் தோனே.

Puranānūru 283, Poet: Andar Nadum Kallinār, Thinai: Thumpai, Thurai: Pānpāttu – Parts of this poem are missing
He cannot be controlled, the man from Alumpil,
where an otter gets vālai fish for his daily food,
muddying the cool pond with bright red kurali
vines, gets confused that a snake is a varāl fish,
fights with a crocodile, and moves away.

There was no place in the common assembly of the
victorious Kōsars………………………..
Bright spears on the chest of his friend were like
spokes on a wheel.  Young girls with delicate arms,
playing with dolls on their veranda on thick sand,
take good care of him, before his life ends.
On seeing that, he with fury, tied around his forehead
a garland made with fresh leaves and thumpai flowers.

Notes:  This poet wrote Puranānūru poems 283, 344 and 345.  He acquired this name since he wrote about a memorial stone that were erected by cattle herders, for a warrior who fought and died protecting their cattle.  The word அண்டர் means cattle herder or shepherd.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  ஒண் செங்குரலி – bright red kurali vines, Trapa bispinosa Roxb (P.L. Sami), Pentapetes phoenicea (R. Panchavarnam), தண் கயம் கலங்கி – muddies the cool pond, வாளை – scabbard fish, Trichiurus haumela, நீர்நாய் நாள் இரை பெறூஉ – an otter gets its daily food, பெறாஅ – not getting that, உறை அரா வராஅலின் மயங்கி – confused that a snake was a varāl fish, மாறு கொள் முதலையொடு ஊழ் – fights regularly with a crocodile, மாறு பெயரும் – moves away, அழும்பிலன் – man from Alumpil, அடங்கான் – he cannot be controlled, தகையும் – resisting, என்னும் – considering,  வலம்புரி கோசர் – victorious Kōsars, அவைக்களத் தானும் மன்றுள் – in the common assembly, என்பது கெட – ruined, .. .. .. தானே – himself, பாங்கற்கு – on his friend, ஆர் சூழ் குறடின் வேல் நிறத்து இங்க – the spears on his friend’s body were like spokes on a wheel, உயிர் புறப் படாஅ அளவை – before his life ends, தெறுவர – with anger, தெற்றி – raised land, veranda, பாவை – dolls, திணி மணல் அயரும் – play on the thick sand, மென் தோள் மகளிர் – women with delicate arms, நன்று புரப்ப – take good care.. .. .. .. .. ண்ட பாசிலை – green leaves, கமழ் பூந் தும்பை – fragrant thumpai flowers, White dead nettle, Leucas aspera, நுதல் அசைத்தோனே – tied to his brow

புறநானூறு 284, பாடியவர்: ஓரம்போகியார், திணை: தும்பை, துறை: பாண்பாட்டு
வருகதில் வல்லே வருகதில் வல் என
வேந்து விடு விழுத்தூது ஆங்காங்கு இசைப்ப
நூல் அரி மாலை சூடிக் காலின்
தமியன் வந்த மூதிலாளன்
அருஞ்சமம் தாங்கி முன்னின்று எறிந்த
ஒரு கை இரும் பிணத்து எயிறு மிறையாகத்
திரிந்த வாய் வாள் திருத்தாத்
தனக்கு இரிந்தானைப் பெயர் புறம் நகுமே.

Puranānūru 284, Poet Ōrampōkiyār, Thinai: Thumpai, Thurai: Pānpāttu
“Come at once!  Come at once!”,
the important message from the king
is announced here and there, a warrior
from an ancient heritage, wearing a
garland strung on cut threads,
walks alone, he who had blocked enemies
in a difficult battle, fighting on the front
line.  He straightens the sharp bent blade
of his sword on the tusks of an elephant
he had cut down.  He laughs at the man
who showed his back to him and ran away.

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this poet.  His specialty in Akam is marutham thinai.

Meanings:  வருகதில் வல்லே – come at once,  வருகதில் வல் – come at once, என வேந்து விடு விழுத்தூது – thus the supreme message given by the king, ஆங்காங்கு இசைப்ப – it was announced here and there, நூல் அரி மாலை சூடி – wearing a garland with cut threads, காலின் தமியன் வந்த மூதிலாளன் – warrior with ancient lineage who walked alone, அருஞ்சமம் தாங்கி முன்னின்று எறிந்த – fought in a harsh battle blocking in the front and killed, ஒரு கை இரும் பிணத்து எயிறு – on the tusk of an elephant with a trunk, மிறையாக – twisted, திரிந்த வாய் வாள் திருத்தா – straightening his twisted sharp sword, straightening his ruined sharp sword, தனக்கு இரிந்தானைப் பெயர் புறம் நகுமே – he laughs at the one who ran away from him showing his back

புறநானூறு 285, பாடியவர்: அரிசில் கிழார், திணை: வாகை, துறை: சால்பு முல்லை பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
பாசறையீரே பாசறையீரே
துடியன் கையது வேலே அடி புணர்
வாங்கு இரு மருப்பின் தீந்தொடைச் சீறியாழ்ப்
பாணன் கையது தோலே காண்வரக்
கடுந் தெற்று மூடையின் .. .. ..
வாடிய மாலை மலைந்த சென்னியன்
வேந்து தொழில் அயரும் அருந்தலைச் சுற்றமொடு
நெடு நகர் வந்தென விடு கணை மொசித்த
மூரி வேண்டோள் .. .. .. .. ..
சேறு படு குருதிச் செம்மலுக் கோஒ
மாறு செறு நெடுவேல் மார்பு உளம் போக
நிணம் பொதி கழலொடு நிலம் சேர்ந்தனனெ
அது கண்டு பரந்தோர் எல்லாம் புகழத் தலை பணிந்து
இறைஞ்சியோனே குருசில் பிணங்கு கதிர்
அலமரும் கழனித் தண்ணடை ஒழிய
இலம்பாடு ஒக்கல் தலைவற்கு ஓர்
கரம்பைச் சீறூர் நல்கினன் எனவே.

Puranānūru 285, Poet: Arisil Kilār, Thinai: Vākai, Thurai: Sālpu Mullai – Parts of this poem are missing
Those in the battle camp!  Those in the battle camp!
In the hand of the drummer is a spear!  In the hand
of the bard who carries a small yāl with a body
curving downward and sweet strings on large stems,
is a shield!

It is a sight to behold, like densely packed sacks……
The hero is wearing a wilted garland on his head
because the king has come with his entourage to his
huge palace.  Enemy arrows attacked him,
and oh, the blood was mixed with mud.  A long spear
hurled with fury pierced his chest and fell
on the ground with flesh and fat on his warrior anklet.
The wise men there praised him saying, “The hero gifted
fields with tangled, swaying grains to those in need.
He gave a leftover arable land to the chief of those
who came in need.”   He bowed down his head.

Notes:  This poet who came from a town called Arisil, wrote Puranānūru 146, 230, 281, 285, 300, 304 and 342.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  பாசறையீரே பாசறையீரே – O those in the battle camp! O those in the battle camp!, துடியன் கையது வேலே – a spear is in the hands of a thudi drummer, அடி புணர் வாங்கு – curved downward, இரு மருப்பின் தீந்தொடைச் சீறியாழ்ப் பாணன் கையது தோலே – a shield in the hands of a bard who carries a small lute with black/thick stems and sweet strings, காண்வர – to behold, கடுந் தெற்று மூடையின் – like densely packed sacks.. .. .. வாடிய மாலை மலைந்த சென்னியன் – the hero is wearing a wilted garland on his head, வேந்து தொழில் அயரும் அருந்தலைச் சுற்றமொடு – along with his entourage that do the king’s business, நெடு நகர் வந்தென – came to the huge palace, விடு கணை மொசித்த – shooting arrows attacked, மூரி – strength, வேண்டோள் .. .. .. .. .. சேறு படு குருதி – blood mixed with mud, செம்மலுக்கோஒ – for the hero, மாறு செறு – with rage, நெடுவேல் மார்பு உளம் போக – tall spears went into his chest, நிணம் பொதி – flesh with fat, கழலொடு – with his anklets, நிலம் சேர்ந்தனனெ – fell on the ground, அது கண்டு பரந்தோர் எல்லாம் – those who saw that, புகழ – praised, தலை பணிந்து – bent his head humbly, இறைஞ்சியோனே – he bent, குருசில் – the leader, the hero, பிணங்கு கதிர் – tangled grain spears, அலமரும் கழனி – swaying fields, தண்ணடை ஒழிய – since he gave away the rest of the agricultural lands/towns, இலம்பாடு ஒக்கல் தலைவற்கு – to the chief of those who came in need, ஓர் கரம்பை – a piece of barren land, சீறூர் நல்கினன் எனவே – since he gave away a small town

புறநானூறு 286, பாடியவர்: ஔவையார், திணை: கரந்தை, துறை: வேத்தியல்
வெள்ளை வெள் யாட்டுச் செச்சை போலத்
தன்னோர் அன்ன இளையர் இருப்பப்
பலர் மீது நீட்டிய மண்டை என் சிறுவனைக்
கால் கழி கட்டிலில் கிடப்பித்
தூ வெள் அறுவை போர்ப்பித்திலதே.

Puranānūru 286, Poet: Avvaiyār, Thinai: Karanthai, Thurai: Vēthiyal
Like white male goats,
youngsters who were like
relatives, surrounded him.
A bowl was raised above many to
my son, but it did not lead to him
being laid on a legless cot and
covered with a pure white cloth.

Notes:  The mother in this poem laments that her son did not die a hero’s death.  Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.   There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  வெள்ளை வெள் யாட்டுச் செச்சை போல – like a white male goat, தன்னோர் அன்ன இளையர் இருப்ப – youngsters who were like relatives, பலர் மீது நீட்டிய மண்டை – bowl raised over many, என் சிறுவனைக் கால் கழி கட்டிலில் கிடப்பி – lay my son/young man on a legless cot, தூ வெள் அறுவை போர்ப்பித்திலதே – it did not lead to being covered with a pure white cloth

புறநானூறு 287, பாடியவர்: சாத்தந்தையார், திணை: கரந்தை, துறை: நீண்மொழி
துடி எறியும் புலைய
எறி கோல் கொள்ளும் இழிசின
கால மாரியின் அம்பு தைப்பினும்
வயல் கெண்டையின் வேல் பிறழினும்
பொலம் புனை ஓடை அண்ணல் யானை
இலங்கு வாள் மருப்பின் நுதி மடுத்து ஊன்றினும்
ஓடல் செல்லாப் பீடுடையாளர்
நெடு நீர்ப் பொய்கைப் பிறழிய வாளை
நெல்லுடை நெடு நகர்க் கூட்டு முதல் புரளும்
தண்ணடை பெறுதல் யாவது படினே
மாசில் மகளிர் மன்றல் நன்றும்
உயர்நிலை உலகத்து நுகர்ப அதனால்
வம்ப வேந்தன் தானை
இம்பர் நின்றும் காண்டிரோ வரவே.

Puranānūru 287, Poet: Sāthanthaiyār, Thinai: Karanthai, Thurai: Neenmoli
Drummer who beats a thudi drum!
Ilisinan with throbbing drumsticks!
Even if arrows pierce like season’s
rains, even if spears fly like kendai
fish in fields, even if gored by the
tips of splendid, bright tusks of noble
elephants donning gold ornaments,
proud warriors do not run away. Of what
use are arable lands to them where vālai
fish leap from the vast ponds into the
the granaries of huge mansions?
If they die, they will enjoy faultless
women in the upper world.  So stand here
and see the enemy king’s advancing army!

Notes:  This poet has written Pura 80, 81, 82, and 287.  This poem was written in praise of Chōlan Pōravaikkō Perunarkilli after he won a battle with the leader of Āmur.

Meanings:  துடி எறியும் புலைய – drummer who beats the thudi drum, எறி கோல் கொள்ளும் இழிசின – drummer who beats the drum with drumsticks or man of low status who beats a drum with drumsticks – Please read the section ‘Low Status’ in the chapter ‘Key Information and Historical References’, கால மாரியின் அம்பு தைப்பினும் – even if arrows pierce like season’s rain, வயல் கெண்டையின் வேல் பிறழினும் – even if spears fly like carp in the fields, Cyprinus fimbriatus, பொலம் புனை – made with gold, ஓடை – face ornament, அண்ணல் யானை – noble elephant, இலங்கு வாள் மருப்பின் – splendid, bright tusks, நுதி மடுத்து ஊன்றினும் – even if the tips gore, ஓடல் செல்லாப் பீடுடையாளர் – proud men who do not run away, நெடு நீர்ப் பொய்கைப் பிறழிய வாளை – scabbard fish rolling in the long water ponds, Trichiurus haumela, Scabbard fish, நெல்லுடை – with paddy fields, நெடு நகர் – huge mansions, கூட்டு முதல் புரளும் – roll on the base of granaries/rice bins (கூட்டு முதல் தெறிக்கும் – Akanānūru 96-2),  தண்ணடை பெறுதல் யாவது – what is the use in getting the agricultural lands, படினே – if they die, மாசு இல் மகளிர் மன்றல் நன்றும் உயர் நிலை உலகத்து நுகர்ப – they will enjoy faultless women in the upper world, அதனால் – so, வம்ப வேந்தன் தானை இம்பர் நின்றும் காண்டிரோ வரவே – stand here and see the new (enemy) king’s warriors come here

புறநானூறு 288, பாடியவர்: கழாத்தலையார், திணை: தும்பை, துறை: மூதின் முல்லை பாடலின் சில பகுதிகள் கிடைக்கவில்லை
மண் கொள வரிந்த வைந்நுதி மறுப்பின்
அண்ணல் நல் ஏறு இரண்டு உடன் மடுத்து
வென்றதன் பச்சை சீவாது போர்த்த
திண் பிணி முரசம் இடைப் புலத்து இரங்க
ஆர் அமர் மயங்கிய ஞாட்பின் தெறுவர
நெடுவேல் பாய்ந்த நாணுடை நெஞ்சத்து
அருகுகை .. .. .. .. .. .. மன்ற
குருதியொடு துயல்வரும் மார்பின்
முயக்கிடை ஈயாது மொய்த்தன பருந்தே.

Puranānūru 288, Poet: Kalāthalaiyār, Thinai: Thumpai, Thurai: Moothin Mullai – Parts of this poem are missing
A drum roars in the middle of the battlefield, covered
with unfinished leather of a victor after a fight among
two noble bulls, their horns with tips streaked with mud,
and in that fierce battlefield, a long spear was thrust
into a heart with shame, difficult to approach,………
…………………..blood was oozing from the moving chest,
surrounded by kites, which did not give room for others.

Notes:  Poet Kalāthalaiyār wrote Puranānūru 62, 65, 270, 288, 289 and 368.  There are 33 poems in which lines are missing.

Meanings:  மண் கொள வரிந்த – streaked with mud, வைந்நுதி மறுப்பின் – horns with sharp tips, அண்ணல் நல் ஏறு இரண்டு உடன் – with two noble bulls, மடுத்து வென்றதன் – the one who won, பச்சை சீவாது – skin unfinished, போர்த்த திண் பிணி முரசம் – drum tightly bound with leather straps, இடைப் புலத்து இரங்க – roaring in the middle of the battlefield, ஆர் அமர் மயங்கிய ஞாட்பின் – in that difficult battle, தெறுவர – with anger, நெடுவேல் பாய்ந்த – long spear thrust, நாணுடை நெஞ்சத்து – heart with shame, அருகுகை – to approach.. .. .. .. .. .. மன்ற – அசை, an expletive, குருதியொடு துயல்வரும் மார்பின் முயக்கிடை – where blood was oozing in his moving chest, ஈயாது மொய்த்தன பருந்தே – kites were around him

புறநானூறு 289, பாடியவர்: கழாத்தலையார், திணை துறை தெரிந்தில
ஈரச் செவ்வி உதவின ஆயினும்
பல் எருத்துள்ளும் நல் எருது நோக்கி
வீறு வீறு ஆயும் உழவன் போலப்
பீடு பெறு தொல் குடிப் பாடு பல தங்கிய
மூதிலாளர் உள்ளும் காதலின்
தனக்கு முகந்து ஏந்திய பசும் பொன் மண்டை
இவற்கு ஈக என்னும் அதுவும் அன்றிசினே
கேட்டியோ வாழி பாண பாசறைப்
பூக்கோள் இன்று என்று அறையும்
மடி வாய்த் தண்ணுமை இழிசினன் குரலே?

Puranānūru 289, Poet: Kalāthalaiyār, Thinai and Thurai: Unknown
May you live long, bard!  Like a farmer,
who, even when the field is wet,
and even when all of them will help,
among his many bulls, will look at all of
them and choose the best,
among men from proud clans, and among
great men in ancient clans, the king lifts his
gold bowl filled with liquor and says, “Give
it to him,”  Do not be surprised.  Don’t
you hear the sounds from the battle camp,
that it is the time to wear flowers, announced
by the beats of a thannumai drum with leather
cover, beat by an ilisinan?

Notes:  The king honors warriors and offers them liquor in gold bowls.  Poet Kalāthalaiyār wrote Puranānūru 62, 65, 270, 288, 289 and 368.

Meanings:  ஈரச் செவ்வி – when it is perfectly wet, உதவின ஆயினும் – even if they will all help, பல் எருத்துள்ளும் – among many bulls, நல் எருது நோக்கி – looking at the fine bull, வீறு வீறு ஆயும் உழவன் போல – like a farmer who chooses among different, பீடு பெறு தொல் குடி – proud ancient clan/family, பாடு பல தங்கிய மூதிலாளர் உள்ளும் – among many great men in the ancient clans, காதலின் – with love, தனக்கு முகந்து ஏந்திய பசும் பொன் மண்டை – gold bowl that was filled and brought to him, இவற்கு ஈக என்னும் அதுவும் அன்றிசினே – ‘give it to him’, he said, கேட்டியோ – did you hear, வாழி பாண – may you live long, bard, பாசறை – battle camp, பூக்கோள் இன்று – today is the time to wear flowers, என்று அறையும் – beats so, மடி வாய்த் தண்ணுமை – thannumai drum with folded leather, இழிசினன் குரலே – sounds of the drummer or sounds of a man of low status – Please read the section ‘Low Status’ in the chapter ‘Key Information and Historical References’

புறநானூறு 290, பாடியவர்: ஔவையார், திணை: கரந்தை, துறை: குடி நிலை உரைத்தல்
இவற்கு ஈந்து உண்மதி கள்ளே சினப்போர்
இனக் களிற்று யானை இயல் தேர்க் குருசில்
நுந்தை தந்தைக்கு இவன் தந்தை தந்தை
எடுத்து எறி ஞாட்பின் இமையான் தச்சன்
அடுத்து எறி குறட்டின் நின்று மாய்ந்தனனே
மறப் புகழ் நிறைந்த மைந்தினோன் இவனும்
உறைப் புழி ஓலை போல
மறைக்குவன் பெரும நிற் குறித்து வரு வேலே.

Puranānūru 290, Poet: Avvaiyār, Thinai: Karanthai, Thurai: Kudi Nilai Uraithal
O Lord of raging battles, fine chariots and herds
of battle elephants!  Give him liquor and then drink yours!
His father’s father stood there without blinking, like a
wheel hub set by a carpenter, taking spears for your father’s
father, and died.  He is a young man of great strength and
fame.  He will protect you from spears that come your way,
like a palmyra frond umbrella that protects against rain,
my Greatness!

Notes:  Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.   There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  இவற்கு ஈந்து உண்மதி கள்ளே – give him liquor and then drink yours, சினப்போர் இனக் களிற்று யானை இயல் தேர்க் குருசில் – lord of fine chariots and herds of male elephants with battle rage, நுந்தை தந்தைக்கு – for your father’s father, இவன் தந்தை தந்தை – his father’s father, எடுத்து எறி ஞாட்பின்  – when lifted spears where thrown in battle, இமையான் – he did not blink, தச்சன் அடுத்து எறி குறட்டின் – like a wheel hub carved by a carpenter, நின்று மாய்ந்தனனே – he stood there and perished, மறப் புகழ் நிறைந்த மைந்தினோன் – he is a young man of great strength and fame, இவனும் உறைப் புழி ஓலை போல மறைக்குவன் – he will protect like a palm frond umbrella that protects when it rains, பெரும – O greatness, நிற் குறித்து வரு வேலே – the spears that come toward you

புறநானூறு 291, பாடியவர்: நெடுங்களத்துப் பரணர், திணை: கரந்தை, துறை: வேத்தியல்
சிறாஅஅர் துடியர் பாடுவல் மகாஅஅர்
தூவெள் அறுவை மாயோற் குறுகி
இரும்புள் பூசல் ஓம்புமின் யானும்
விளரிக் கொட்பின் வெண் நரி கடிகுவென்
என் போல் பெரு விதுப்பு உறுக வேந்தே
கொன்னும் சாதல் வெய்யோற்குத் தன் தலை
மணி மருள் மாலை சூட்டி அவன் தலை
ஒரு காழ் மாலை தான் மலைந்தனனே.

Puranānūru 291, Poet: Nedunkalathu Paranar, Thinai: Karanthai: Thurai: Vēthiyal
O youngsters, thudi drummers and bards who sing well!
Approach the dark man wearing pure white clothes and
chase away the big uproarious birds.  I will sing in vilari
tunes and whirl around to keep the white foxes away.

May the king for whom my husband died for no reason
tremble like I do!
He removed the gem strand he was wearing, placed it on
my husband, and took my beloved’s single strand garland
and wore it!

Notes:  This is the only poem written by this poet.  This poem is the voice of a woman who has lost her husband in battle.  The king who respected her husband (a warrior) exchanged his own gem garland for the warrior’s single strand garland.

Meanings:  சிறாஅஅர் – O youngsters, O children (ஔவை துரைசாமியின் உரை = சிறுவர்களே),  துடியர் – O thudi drummers, பாடுவல் மகாஅஅர் – O bards who sing well, தூ வெள் அறுவை மாயோன் குறுகி – approach the dark man with pure white clothes, இரும்புள் பூசல் ஓம்புமின் – chase away the large/dark birds that create uproar, யானும் விளரிக் கொட்பின் – if I sing in vilari tunes and whirl around, if I sing vilari tunes in distress,  வெண் நரி – white foxes, கடிகுவென் – I can protect, I can keep them away, என் போல் – like me, பெரு விதுப்பு உறுக வேந்தே – may the king tremble, கொன்னும் சாதல் வெய்யோற்கு – to the one (my husband) who desired to die for the king for no reason, தன்தலை மணி மருள் மாலை சூட்டி – wore the gem garland that he wore, அவன்தலை ஒரு காழ் மாலை தான் மலைந்தனனே – and placed on himself the single strand garland from my husband

புறநானூறு 292, பாடியவர்: விரிச்சியூர் நன்னாகனார், திணை: வஞ்சி, துறை: பெருஞ்சோற்று நிலை
வேந்தற்கு ஏந்திய தீந்தண் நறவம்
யாம் தனக்கு உறு முறை வளாவ விலக்கி
வாய் வாள் பற்றி நின்றனென் என்று
சினவல் ஓம்புமின் சிறு புல்லாளர்
ஈண்டே போல வேண்டுவன் ஆயின்
என் முறை வருக என்னான் கம்மென
எழுதரு பெரும் படை விலக்கி
ஆண்டு நிற்கும் ஆண் தகையன்னே.

Puranānūru 292, Poet: Virichiyūr Nannākaiyār, Thinai: Vanji, Thurai: Perunchōtru Nilai
Do not get upset with him O petty men,
since he held his sharp sword and stood
up, refusing the cool, sweet toddy we
offered to him in the proper place in an
honorable manner, even though it was
brought for the king.
Like here, if he desires, he does not wait
for his turn to fight.  He has esteemed
manliness to block a rapidly surging huge
army.

Notes:  This is the only poem written by this poet, who came from a Pāndiya country town called Virichiyūr.

Meanings:  வேந்தற்கு ஏந்திய தீந்தண் நறவம் – sweet cool liquor brought for the king, யாம் தனக்கு உறு முறை வளாவ – we gave in a proper place in a proper manner, விலக்கி – refused it, வாய் வாள் பற்றி நின்றனென் என்று – since he held his sword and stood up, சினவல் ஓம்புமின் – do not have anger against him, சிறு புல்லாளர் – O petty men, ஈண்டே போல – like here, வேண்டுவன் ஆயின் – if he desires, என் முறை வருக என்னான் – he does not say ‘I will be there when it is my turn’, கம்மென – rapidly, எழுதரு பெரும் படை விலக்கி – blocking a huge rising army, ஆண்டு நிற்கும் ஆண் தகையன்னே – he will stand there suitable for esteemed manliness

புறநானூறு 293, பாடியவர்: நொச்சி நியமங்கிழார், திணை: காஞ்சி, துறை: பூக்கோள் காஞ்சி
நிறப்படைக்கு ஒல்கா யானை மேலோன்
குறும்பர்க்கு எறியும் ஏவல் தண்ணுமை
நாண் உடை மாக்கட்கு இரங்கும் ஆயின்
எம்மினும் பேர் எழில் இழந்து வினை எனப்
பிறர் மனை புகுவள் கொல்லோ
அளியள் தானே பூ விலைப் பெண்டே.

Puranānūru 293, Poet: Nochi Niyamankilār, Thinai: Kānji, Thurai: Pookōl Kānji
A man sitting on top of an elephant
that cannot be controlled by a goad,
beats a thannumai drum and announces
war with enemies outside of a fort,
and it roars, causing shame to men.

More pitiable than us, is the girl
who sells flowers.   She has lost her
great beauty, and has to enter other
homes now.   She deserves compassion.
She is pitiful!

Notes:  The reason the flower girl is pitiable, is because she will not be able to sell flowers once all the men go to war.  Their wives will give up wearing flowers. This is the only Puranānūru poem written by this poet from a town named Niyamam.  There were a few towns with that name.  His town was surrounded by nochi trees (Water peacock’s foot tree, Vitex leucoxylon) and that is why it became Nochi Niyamam.   Thanummai drums were beat to announce wars.

Meanings:  நிறப்படைக்கு ஒல்கா யானை – an elephant that does not submit to a goad, மேலோன் – the man sitting on top, குறும்பர்க்கு – to fight with enemies who are outside the fort, எறியும் – beating, ஏவல் தண்ணுமை – a thannumai drum that goads, நாண் உடை மாக்கட்கு – for men who would be embarrassed (if they don’t go to battle), இரங்கும் – it roars, ஆயின் – so, எம்மினும் – more than us, பேர் எழில் இழந்து வினை என – since she has lost her great beauty, பிறர் மனை புகுவள் கொல்லோ – will she enter other homes? (homes from where people don’t go to war), அளியள் தானே – she is pitiable, பூ விலைப் பெண்டே – the girl who sells flowers

புறநானூறு 294, பாடியவர்: பெருந்தலைச் சாத்தனார், திணை: தும்பை, துறை: தானை மறம்
வெண்குடை மதியம் மேல் நிலாத் திகழ்தரக்
கண் கூடு இறுத்த கடல் மருள் பாசறைக்
குமரிப் படை தழீஇய கூற்று வினை ஆடவர்
தமர் பிறர் அறியா அமர் மயங்கு அழுவத்து
இறையும் பெயரும் தோற்றி நுமருள்
நாள் முறை தபுத்தீர் வம்மின் ஈங்கு எனப்
போர் மலைந்து ஒரு சிறை நிற்ப யாவரும்
அரவு உமிழ் மணியின் குறுகார்
நிரை தார் மார்பின் நின் கேள்வனைப் பிறரே.

Puranānūru 294, Poet: Perunthalai Sāthanār sang this to a warrior’s wife, Thinai: Thumpai, Thurai: Thānai Maram
The moon shined like the white umbrella
of the king, in the battle camp for the army
as large as an ocean, and there were new
weapons for men who do the work of Death.
The battlefield was confusing.  It was
difficult to distinguish between the warriors.

Your husband who was victorious in battle stood
on one side and called out,”For the King and for
fame, those among you who are ready to die, come
here.”  Like they were afraid to touch a gem spit by
a snake, nobody dared to go near your husband
who was wearing stacks of garlands.

Notes:  There was this belief that snakes spit gems.  Puranānūru 294, Akananuru 72, 92, 138, 192, 372, Kurunthokai 239 and Natrinai 255, have references to snakes spitting gems.  This poet wrote Puranānūru 151, 164, 165, 205, 209 and 294.   There are descriptions of the royal umbrellas in a few poems.  They were usually strung with pearls and white in color.

Meanings:  வெண் குடை மதியம் மேல் நிலாத் திகழ்தர – as the moon shined like the royal white umbrella, கண் கூடு இறுத்த – staying together, கடல் மருள் பாசறை – ocean-like battle camp, குமரிப் படை தழீஇய – embracing new weapons, கூற்று வினை ஆடவர் – warriors doing the work of Death, warriors doing the work of the god of death, தமர் பிறர் அறியா – not knowing who is ours or others, அமர் மயங்கு அழுவத்து – in the confusing battlefield, இறையும் பெயரும் தோற்றி – invoked the king and fame, நுமருள் – among you, நாள் முறை – living days, தபுத்தீர் – those who want it to be ruined, those who want to die, வம்மின் ஈங்கு – come here, என – thus,  போர் மலைந்து – victorious in battle, ஒரு சிறை நிற்ப – he stood on one side, யாவரும் – everybody, அரவு உமிழ் மணியின் – like the spit gem of a snake, குறுகார் – they did not go near, நிரை தார் மார்பின் நின் கேள்வனை – your husband wearing rows of garlands, பிறரே – others

புறநானூறு 295, பாடியவர்: ஔவையார், திணை: தும்பை, துறை: உவகைக் கலுழ்ச்சி
கடல் கிளர்ந்தன்ன கட்டூர் நாப்பண்
வெந்து வாய் மடித்து வேல் தலைப் பெயரித்
தோடு உகைத்து எழுதரூஉ துரந்து எறி ஞாட்பின்
வரு படை போழ்ந்து வாய்ப்பட விலங்கி
இடைப்படை அழுவத்துச் சிதைந்து வேறாகிய
சிறப்புடையாளன் மாண்பு கண்டருவி
வாடு முலை ஊறிச் சுரந்தன
ஓடாப் பூட்கை விடலை தாய்க்கே.

Puranānūru 295, Poet: Avvaiyār, Thinai: Thumpai, Thurai: Uvakai Kalulchi
In the midst of a battle,
like an ocean that rose up,
he turned his sword forged
in fire toward his enemies,
guided his warriors through
the battlefield where spears
and arrows were thrown, split
the advancing forces, blocked
them standing between armies
and got chopped up, a great
man.

On seeing his dead body,
his mother with a strong will,
saw his nobility, felt tender, and
her withered breasts secreted milk!

Notes:  Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.   There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  கடல் கிளர்ந்தன்ன – like the ocean rose up, கட்டூர் நாப்பண் – in the midst of a battlefield /camp, வெந்து வாய் மடித்து வேல் – sword forged in fire, தலைப் பெயரி – turn it toward them, தோடு உகைத்து – guided his group of warriors, எழுதரூஉ – rose up, துரந்து எறி ஞாட்பின் – in a battle where there are spears and arrows thrown, வரு படை போழ்ந்து – split the advancing forces, வாய்ப்பட விலங்கி – blocked and separated, இடைப்படை – between armies, அழுவத்துச் சிதைந்து வேறாகிய சிறப்புடையாளன் – great man who was chopped up in the battlefield, மாண்பு கண்டு அருளி – on seeing that nobleness, வாடு முலை ஊறிச் சுரந்தன – her dry breasts secreted, ஓடாப் பூட்கை – principle of strength, விடலை தாய்க்கே – to the young man’s mother

புறநானூறு 296, பாடியவர்: வெள்ளை மாறனார், திணை: வாகை, துறை: எறான் முல்லை

வேம்பு சினை ஒடிப்பவும் காஞ்சி பாடவும்
நெய்யுடைக் கையர் ஐயவி புகைப்பவும்
எல்லா மனையும் கல்லென்றவ்வே
வெந்து உடன்று எறிவான் கொல்லோ
நெடிது வந்தன்றால் நெடுந்தகை தேரே.

Puranānūru 296, Poet: Vellai Māranār, Thinai: Vākai, Thurai: Eran Mullai
There is uproar in all the houses,
neem tree branches are broken,
kānji songs are sung, those with
ghee in their hands are burning
white mustard, and smoke rises.
His chariot has delayed its return.
He must be killing the enemy king!

Notes:   These are the words of a mother whose son whose return from battle was delayed.  In this situation, there are wounded warriors who are taken care of by their families, with neem leaves and mustard smoke.  Kānji songs are sung to them.  This is the only poem written by this poet.

Meanings:  வேம்பு சினை ஒடிப்பவும் – neem branches are broken, Azadirachta indica, காஞ்சி பாடவும் – kānji songs are sung, நெய்யுடைக் கையர் – those with ghee in their hand, ஐயவி புகைப்பவும் – smoke white mustard, Brassica alba, எல்லா மனையும் – in all the houses, கல்லென்றவ்வே – there is uproar, வெந்து உடன்று எறிவான் கொல்லோ – in anger he must be killing (the enemy king), நெடிது வந்தன்றால் நெடுந்தகை தேரே – his chariot was late in returning

புறநானூறு 297, பாடினோர் பாடப்பட்டோன் பெயர் தெரிந்தில, திணை: வெட்சி, துறை: உண்டாட்டு
பெரு நீர் மேவல் தண் நடை எருமை
இரு மருப்பு உறழும் நெடு மாண் நெற்றின்
பைம் பயறு உதிர்த்த கோதின் கோல் அணைக்
கன்றுடை மரையாத் துஞ்சும் சீறூர்க்
கோள் இவண் வேண்டேம் புரவே நார் அரி
நனை முதிர் சாடி நறவின் வாழ்த்தித்
துறை நணி கெழீஇக் கம்புள் ஈனும்
தண்ணடை பெறுதலும் உரித்தே வைந் நுதி
நெடுவேல் பாய்ந்த மார்பின்
மடல்வன் போந்தையின் நிற்குமோர்க்கே.

Puranānūru 297, Poet: Unknown, Thinai: Vetchi, Thurai: Undāttu
We do not want a reward of villages where elk cows
sleep with their calves on thick beds of husks from the
fresh lentils that dropped from long, splendid pods that
look like the big horns of buffaloes with cool walk, that
desire abundant water.
We refuse and praise liquor filtered with fiber, aged with
flowers and kept in jars.

It is fitting for us to receive farming villages, where marsh
fowl lay eggs on the river shores,
we who have stood like strong palmyra trees with fronds,
when sharp-tipped spears were thrust into our chests.

Notes:  The Puranānūru poems written by poets whose names we do not know are 244, 256, 257, 263, 297, 307, 323, 327, 328, 333, 339 and 355.

Meanings:  பெரு நீர் மேவல் – desiring abundant water, தண் நடை எருமை – buffalo with cool walk, இரு மருப்பு – large/dark horns, உறழும் – like it, நெடு மாண் நெற்றின் – long fine pods, பைம் பயறு உதிர்த்த – the fresh lentils/grains dropped, கோதின் கோல் அணை – thick bed made with husks, கன்றுடை மரையாத் துஞ்சும் சீறூர் – small town where elk cows  sleep with their calves, கோள் இவண் வேண்டேம் – we do not want to take these, புரவே – gifts, நார் அரி – fiber filtered, நனை – buds/flowers, முதிர் சாடி நறவின் வாழ்த்தி – praise the aged liquor in jars, துறை நணி கெழீஇ – staying near the shore, கம்புள் ஈனும் – where marsh hens lay eggs, தண்ணடை பெறுதலும் உரித்தே – it is fitting to receive farming villages/lands, வைந் நுதி நெடுவேல் – sharp tipped long spear, பாய்ந்த மார்பின் – chest which it thrust, மடல் வன் போந்தையின் நிற்குமோர்க்கே – for those who stand like a strong palmyra tree with fronds, Borassus flabellifer

புறநானூறு 298, பாடியவர்: ஆவியார், திணை: கரந்தை, துறை: நெடு மொழி
எமக்கே கலங்கல் தருமே தானே
தேறல் உண்ணும் மன்னே நன்றும்
இன்னான் மன்ற வேந்தே இனியே
நேரார் ஆர் எயில் முற்றி
வாய் மடித்து உரறி நீ முந்து என்னானே.

Puranānūru 298, Poet: Āviyār, Thinai: Karanthai, Thurai: Nedu Moli
He gives us unfiltered toddy,
but is content drinking it clear.
The king is not a ruthless man
who bites his lips and yells
to us “You advance and attack,”
even when surrounding an enemy
fortress that is difficult to conquer.

Notes:  This is the only poem written by this poet, who belonged to the Vēlir clan.  He writes about his king who is considerate to warriors.

Meanings:  எமக்கே கலங்கல் தருமே – he gives us unfiltered toddy, தானே தேறல் உண்ணும் – he drinks filtered toddy, மன்னே – அசை, an expletive, நன்றும் – good, இன்னான் மன்ற வேந்தே – he’s not a cruel man, இனியே – now, நேரார் – enemies, ஆர் எயில் – guarded fortresses, முற்றி – surrounded, வாய் மடித்து – biting his lips, உரறி – yells, நீ முந்து என்னானே – you go ahead to attack

புறநானூறு 299, பாடியவர்: பொன்முடியார், திணை: நொச்சி, துறை: குதிரை மறம்
பருத்தி வேலிச் சீறூர் மன்னன்
உழுத்து அதர் உண்ட ஓய் நடைப் புரவி
கடல் மண்டு தோணியின் படை முகம் போழ
நெய்ம் மிதி அருந்திய கொய் சுவல் எருத்தின்
தண்ணடை மன்னர் தாருடைப் புரவி
அணங்குடை முருகன் கோட்டத்துக்
கலம் தொடா மகளிரின் இகழ்ந்து நின்றவ்வே.

Puranānūru 299, Poet: Ponmudiyār, Thinai: Nochi, Thurai: Kuthirai Maram
The horses of small town kings
eat husks of ulunthu,
trot slowly like ocean-plying
boats, and split enemy armies.

The garlanded horses, belonging
to rich kings with fertile towns,
the manes on their napes trimmed,
even though they eat food mixed
with ghee paste, stand in contempt
like women who do not touch bowls
in the temples of fierce Murukan!

Notes:  In this poem, the poet does not give away the reason for the women not touching the temple bowls.  Avvai Duraisamy interprets the words ‘முருகன் கோட்டத்துக் கலம் தொடா மகளிர்’ as ‘women who have their menstrual periods who don’t touch the vessels in Murukan’s temple’.  Dr. V. S. Rajam interprets the phrase as ‘women who don’t touch the vessels in the temple of Murukan since they could have had blood and body parts of animals offered to Murukan’.  There are many poems which mention goat offerings to Murukan.  This poet wrote Puranānūru 299, 310 and 312.

Meanings:  பருத்தி வேலிச் சீறூர் – small town with cotton plants as hedges, மன்னன் – king, leader, உழுத்து அதர் உண்ட – ate black gram lentil husks, ஓய் நடைப் புரவி – horses that trot in a tired manner, கடல் மண்டு தோணியின் – like the fronts of ocean plying boats,  படை முகம் போழ – thrusting and splitting enemy armies, நெய்ம் மிதி அருந்திய – ate ghee paste mixed with food, கொய் சுவல் எருத்தின் – with their napes with trimmed manes, தண்ணடை மன்னர் – kings owning fertile towns/lands, தாருடைப் புரவி – horses with garlands, அணங்கு உடை முருகன் கோட்டத்துக் கலம் தொடா மகளிரின் – like women who do not touch the bowls/jewels in the temples of fierce Murukan, இகழ்ந்து – with disgust, with aversion, with contempt, நின்றவ்வே – they stood

புறநானூறு 300, பாடியவர்: அரிசில் கிழார், திணை: தும்பை, துறை: தானை மறம்
தோல் தா தோல் தா என்றி தோலொடு
துறுகல் மறையினும் உய்குவை போலாய்
நெருநல் எல்லை நீ எறிந்தோன் தம்பி
அகல் பெய் குன்றியின் சுழலும் கண்ணன்
பேரூர் அட்ட கள்ளிற்கு
ஓர் இல் கோயின் தேருமால் நின்னே.

Puranānūru 300, Poet: Arisil Kilār, Thinai: Thumpai, Thurai, Thānai Maram
You say, “Bring me my shield!  Bring me my shield!”
If you hold your shield and hide behind a boulder,
you might be able to escape the brother of the man
you killed yesterday at daytime, who is searching
for you, his eyes whirling like kundri seeds on a
plate, as if you
were a pot of liquor brewed in a house in a large city.

Notes:  This poet who came from a town called Arisil, wrote Puranānūru 146, 230, 281, 285, 300, 304 and 342.

Meanings:  தோல் தா தோல் தா – bring my shield, bring my shield, என்றி – you say, தோலொடு துறுகல் மறையினும் உய்குவை போலாய் – it appears that you will escape if you hide with your shield behind a small boulder, நெருநல் எல்லை – yesterday during the day, நீ எறிந்தோன் – the one you killed, தம்பி – his brother, அகல் பெய் குன்றியின் சுழலும் கண்ணன் – with whirling eyes like that crab’s eye seed on a dish, பேரூர் அட்ட கள்ளிற்கு ஓர் இல் கோயின் – like you were a pot of liquor brewed in a house in a large city, தேருமால் நின்னே – he is looking for you

%d bloggers like this: