எட்டுத்தொகை – புறநானூறு 101-200

 புறநானூறு 101-200   

Copyright ©  All Rights Reserved

தமிழ் உரை நூல்கள்: 
புறநானூறு – ஔவை துரைசாமி – தமிழ் மண் பதிப்பகம், சென்னை
புறநானூறு மூலமும் எளிய உரையும் – இர. பிரபாகரன் – காவ்யா பதிப்பகம், சென்னை

புறநானூறு 101, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன் அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை: பாடாண், துறை:  பரிசில் கடாநிலை
ஒரு நாள் செல்லலம் இரு நாள் செல்லலம்
பல நாள் பயின்று பலரொடு செல்லினும்
தலை நாள் போன்ற விருப்பினன் மாதோ
அணி பூண் அணிந்த யானை இயல் தேர்
அதியமான் பரிசில் பெறூஉங் காலம்
நீட்டினும் நீட்டாது ஆயினும் யானை தன்
கோட்டு இடை வைத்த கவளம் போலக்
கையகத்தது அது பொய் ஆகாதே
அருந்த ஏமாந்த நெஞ்சம்
வருந்த வேண்டா வாழ்க அவன் தாளே.

Puranānūru 101, Poet Avvaiyār sang for Athiyamān Nedumān Anji, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Kadā Nilai
We did not go to him just for one day or two days,
but brought along many and stayed for many days,
and he welcomed us like it was the first day.

When we receive gifts from Athiyamān who owns
fine chariots and elephants adorned with ornaments,
they are there, whether it takes more or less time.
The gifts are in our hands like a ball of food placed
between the tusks of an elephant.

He will not fail us, my heart that desires food!
Do not worry!  May his efforts prosper!

Notes:  Puranānūru 87-95, 97-101, 103, 104, 206, 208, 230 (his name is this poem is from his defeat in Thakadur), 231, 232, 235, 315 and 390 were written for this king.  Except for 208, which was written by Perunchithiranār, and 230 by Arisil Kilār, the rest were written by the poet Avvaiyār.  Avvaiyār and King Athiyamān Nedumān Anji were great friends.   Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meaning:   ஒரு நாள் செல்லலம் – we did not go just for one day, இரு நாள் செல்லலம் – we did not go just for two days, பல நாள் பயின்று – stayed for many days, பலரொடு செல்லினும் – even when we went with many, தலை நாள் போன்ற விருப்பினன் – he was nice like he was on the first day, மாதோ – அசை, an expletive, அணி பூண் அணிந்த யானை – elephant wearing lovely ornaments, இயல் – moving, தேர் – chariots, அதியமான் – king Athiyamān, பரிசில் பெறூஉங் காலம் நீட்டினும் – if he takes time to give gifts, நீட்டாது ஆயினும் – or if he doesn’t take much time, யானை தன் கோட்டு இடை வைத்த கவளம் போல – like the ball of food that is left between an elephant’s tusks, கையகத்தது – it will be in our hands, அது பொய் ஆகாதே – he will not fail us, அருந்த ஏமாந்த நெஞ்சம் – O my heart desiring to get food, வருந்த வேண்டா – do not feel sad, வாழ்க அவன் தாளே – long live his efforts

புறநானூறு 102, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியின் மகன் பொகுட்டெழினி, திணை: பாடாண், துறை:  இயன் மொழி
எருதே இளைய நுகம் உணராவே
சகடம் பண்டம் பெரிது பெய்தன்றே
அவல் இழியினும் மிசை ஏறினும்
அவணது அறியுநர் யார் என உமணர்
கீழ்மரத்து யாத்த சேம அச்சு அன்ன
இசை விளங்கு கவிகை நெடியோய் திங்கள்
நாள் நிறை மதியத்து அனையை இருள்
யாவணதோ நின் நிழல் வாழ்வோர்க்கே?

Puranānūru 102, Poet Avvaiyār sang for Athiyamān Nedumān Anji’s son Pokuttu Elini, Thinai: Padan, Thurai: Iyan Moli
Salt merchants tie spare axles to
the lower wooden beams of their
wagons, since the bulls are young
and not acquainted with yokes,
and they have to carry heavy loads
as the wagons climb on mounds
and go down through ditches.
Who knows what might happen?

O lord!  You are like that spare axle,
a great man with cupped hands
that give.  You are like the full moon.
How can there be darkness for those
who live under your protection?

Notes:  Avvaiyār sang Puranānūru poems 96, 102 and 392 for this king, the son of Athiyamān Nedumān Anji.  In poem 158, Athiyamān has been referred to, as Elini, their clan name.   Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 230, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  எருதே இளைய – the bulls are young, நுகம் உணராவே – they do not know the yokes, சகடம் – cart, பண்டம் – things, load, பெரிது – huge, பெய்தன்றே – placed, அவல் இழியினும் – if they run into ditches, மிசை ஏறினும் – or if they have to climb on mounds, அவணது அறியுநர் யார் – who knows how the path is, என – so, உமணர் – salt merchants, கீழ் மரத்து – to the lower wooden beams, யாத்த – tied, சேம அச்சு அன்ன – like the saved axles, like the spare axles, இசை விளங்கு – fame flourishing, கவிகை நெடியோய் – O great man with charitable hands, திங்கள் நாள் நிறை மதியத்து அனையை – you are like the moon that is full, இருள் யாவணதோ – how can there be darkness, நின் நிழல் வாழ்வோர்க்கே – to those who live under your protection

புறநானூறு 103, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை: பாடாண், துறை:  விறலி ஆற்றுப்படை
ஒரு தலைப் பதலை தூங்க ஒரு தலைத்
தூம்பு அகச் சிறு முழாத் தூங்கத் தூக்கிக்
கவிழ்ந்த மண்டை மலர்க்குநர் யார் எனச்
சுரன் முதல் இருந்த சில் வளை விறலி
செல்வை ஆயின் சேணோன் அல்லன்
முனை சுட எழுந்த மங்குல் மாப் புகை
மலை சூழ் மஞ்சின் மழ களிறு அணியும்
பகைப் புலத்தோனே பல் வேல் அஞ்சி
பொழுது இடைப்படாஅப் புலரா மண்டை
மெழுகு மெல் அடையின் கொழு நிணம் பெருப்ப
அலத்தற் காலை ஆயினும்
புரத்தல் வல்லன் வாழ்க அவன் தாளே.

Puranānūru 103, Poet Avvaiyār sang for Athiyamān Nedumān Anji, Thinai: Pādān, Thurai: Virali Ātruppadai
Hanging a pathalai drum on one side, and
a small, hollow mula drum on another side,
O virali in the wasteland with a few bangles,
you wonder who will turn your dish right
side up!

If you go to him, he is not far away.
He is in the land of his enemies, where in
the harsh battlefield, a mass of black smoke
surrounds young male elephants
like clouds that surrounds mountains.

Ānji of many spears, even in hard times,
donates and keep dishes moist with wax-like
soft adais that never have any time to dry.
May all his efforts prosper!

Notes:  Puranānūru 87-95, 97-101, 103, 104, 206, 208, 230 (his name is this poem is from his defeat in Thakadur), 231, 232, 235, 315 and 390 were written for this king.  Except for 208, which was written by Perunchithiranār, and 230 by Arisil Kilār, the rest were written by the poet Avvaiyār.  Avvaiyār and King Athiyamān Nedumān Anji were great friends. Viralis were female artists who danced and sang.  Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  ஒரு தலைப் பதலை தூங்க – one side the pathalai drum hangs, ஒரு தலைத் தூம்பு அகச் சிறு முழாத் தூங்கத் தூக்கி – on one side carrying a hanging small mulā drum with a hole in the middle, கவிழ்ந்த மண்டை மலர்க்குநர் யார் – who will turn the dish right side up, என – thus, சுரன் முதல் இருந்த – in the wasteland, சில் வளை விறலி – O virali (female artist who sings and dances) with few bangles, செல்வை ஆயின் – if you go, சேணோன் அல்லன் – he is not far away, முனை சுட எழுந்த மங்குல் மாப் புகை – a mass of black smoke rose in the ferocious battlefield, மலை சூழ் மஞ்சின் – mountains surrounded by clouds, மழ களிறு அணியும் – surrounds young male elephants, பகைப் புலத்தோனே- in the enemy lands, பல் வேல் அஞ்சி – Ānji with many spears, பொழுது இடைப்படாஅ – without time in between, புலரா மண்டை – bowl that does not get dry, மெழுகு மெல் அடையின் கொழு நிணம் பெருப்ப – wax like soft adai (pancakes) made with thick fat, அலத்தல் காலை ஆயினும் – even when there is poverty, புரத்தல் வல்லன் – he is capable of donating, வாழ்க, அவன் தாளே – long live his efforts

புறநானூறு 104, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன்: அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, திணை: வாகை, துறை: அரச வாகை
போற்றுமின் மறவீர் சாற்றுதும் நும்மை
ஊர்க் குறுமாக்கள் ஆடக் கலங்கும்
தாள் படு சில் நீர்க் களிறு அட்டு வீழ்க்கும்
ஈர்ப்பு உடைக் கராஅத்து அன்ன என் ஐ
நுண் பல் கருமம் நினையாது
இளையன் என்று இகழின் பெறல் அரிது ஆடே.

Puranānūru 104, Poet Avvaiyār sang for Athiyamān Nedumān Anji, Thinai: Vākai, Thurai: Arasa Vākai
Protect yourselves warriors!  Let me tell you!
My lord is like a crocodile that can drag in
and slaughter an elephant in knee-deep
shallow water muddied by the playing feet
of the little children in town.

If you don’t consider his acts, but despise
him by saying “He is just a young man,”
victory will come hard for you!

Notes:  Puranānūru 87-95, 97-101, 103, 104, 206, 208, 230 (his name is this poem is from his defeat in Thakadur), 231, 232, 235, 315 and 390 were written for this king.  Except for 208, which was written by Perunchithiranār, and 230 by Arisil Kilār, the rest were written by the poet Avvaiyār.  Avvaiyār and King Athiyamān Nedumān Anji were great friends.   Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meaning:   போற்றுமின் மறவீர் – protect yourselves O warriors, சாற்றுதும் நும்மை – we are announcing to you, ஊர்க்குறு மாக்கள் – the town’s children, ஆடக் கலங்கும் – gets muddied as they play, தாள் படு சில் நீர் – feet playing in shallow water, களிறு – a bull elephant, அட்டு – kills, வீழ்க்கும் –  brings down, ஈர்ப்புடைக் கராஅத்து அன்ன – like a crocodile that drags, என் ஐ – my lord, நுண் – fine, பல் – many, கருமம் – actions, நினையாது – not thinking, இளையன் என்று இகழின் – if they despise that he is young, பெறல் அரிது ஆடே – victory is hard to obtain

புறநானூறு 105, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோன்: வேள் பாரி, திணை: பாடாண், துறை:  விறலி ஆற்றுப்படை
சேய் இழை பெறுகுவை வாள் நுதல் விறலி
தடவுவாய்க் கலித்த மா இதழ்க் குவளை
வண்டு படு புது மலர்த் தண் சிதர் கலாவப்
பெய்யினும் பெய்யாது ஆயினும் அருவி
கொள் உழு வியன் புலத்து உழை கால் ஆட
மால்பு உடை நெடு வரைக் கோடு தொறு இழிதரும்
நீரினும் இனிய சாயல்
பாரி வேள்பால் பாடினை செலினே.

Puranānūru 105, Poet Kapilar sang for Vēl Pāri, Thinai: Pādān, Thurai: Virali Ātruppadai
O virali with a glowing forehead!
You’ll get gifts of fine gold jewels
if you go and sing to Vēl Pāri,
whose nature is sweeter than the water
that cascades down the sky-high
peaks of his mountain where ladders
hang, whether it rains or not,
and runs down in canals that wind
through the vast land where horse gram
is grown, and sprays cool water droplets
on bee-swarming, dark-petaled, fresh
kuvalai flowers that grow in wide springs.

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country. Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.  Pāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Viralis were female artists who danced and sang.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.  There are references of bamboo ladders used in mountains in Kurunthokai 273 and Natrinai 196.

Meaning:   சேய் இழை – perfect jewels, red jewels, பெறுகுவை – you will get, வாள் – bright, நுதல் – forehead, விறலி – female musician/dancer, தடவு வாய் – big opening (springs), கலித்த – bloomed, மா – big, இதழ் – petals, குவளை – blue water lilies, வண்டு படு – bees swarming, புது மலர் – fresh flowers, தண் – cool, சிதர் – water spray, கலாவ – get mixed, பெய்யினும் பெய்யாது ஆயினும் – whether rain falls or not, அருவி – waterfalls, mountain slope streams, கொள் – horse gram, உழு – farmed, வியன் புலத்து – in the wide/huge land, உழை கால் ஆட – streams run, மால்பு உடை – with bamboo ladders (கண்ணேணி), நெடு வரை – tall mountains, கோடு தொறு – from every peak, இழிதரும் – cascade down, நீரினும் இனிய சாயல் – sweeter nature than water, பாரி வேள் பால் – to king Pāri, பாடினை செலினே – if you sing and go

புறநானூறு 106, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோன்: வேள் பாரி, திணை: பாடாண், துறை:  இயன் மொழி
நல்லவும் தீயவும் அல்ல குவி இணர்ப்
புல் இலை எருக்கம் ஆயினும் உடையவை
கடவுள் பேணேம் என்னா ஆங்கு
மடவர் மெல்லியர் செல்லினும்
கடவன் பாரி கைவண்மையே.

Puranānūru 106, Poet Kapilar sang for Vēl Pāri, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
Neither good nor bad, are the offerings of
clustered erukkam flowers with pale
leaves, and gods don’t hate them.
Even if foolish and soft-natured people go to
him, Pāri will reward them, since he is generous.

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country.  Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.   Pāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  நல்லவும் தீயவும் அல்ல – they are neither good nor bad, குவி – pointed, இணர் – clusters, புல் இலை எருக்கம் ஆயினும் – even if they are erukkam flowers with dull leaves, Calotropis gigantea, உடையவை – what one has, கடவுள் பேணேம் என்னா – the gods will not say they do not want them, ஆங்கு – like that, மடவர் மெல்லியர் செல்லினும் – even if foolish people and soft-natured people go, கடவன் பாரி கைவண்மையே – Pāri will give generously, Pāri will be bound by generosity

புறநானூறு 107, பாடியவர்:  கபிலர், பாடப்பட்டோன்: வேள் பாரி, திணை: பாடாண், துறை:  இயன் மொழி
பாரி பாரி என்று பல ஏத்தி
ஒருவர்ப் புகழ்வர் செந்நாப் புலவர்
பாரி ஒருவனும் அல்லன்
மாரியும் உண்டு ஈண்டு உலகு புரப்பதுவே.

Puranānūru 107, Poet Kapilar sang for Vēl Pāri, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
” Pāri! Pāri,” they utter, and poets
with eloquent tongues praise him.
There is not just Pāri!
There is also the rain that gives
and protects this world!

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country.  Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.   Pāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meaning:  பாரி பாரி என்று பல ஏத்தி – many praise him as ‘ Pāri, Pāri ‘, ஒருவர்ப் புகழ்வர் – together they praise him, செந்நாப் புலவர் – poets with eloquent tongues, பாரி ஒருவனும் அல்லன் – there is not just king Pāri, மாரியும் உண்டு – there is also the rain, ஈண்டு உலகு புரப்பதுவே – that gives and protects this world

புறநானூறு 108, பாடியவர்:  கபிலர், பாடப்பட்டோன்: வேள் பாரி, திணை: பாடாண், துறை:  இயன் மொழி
குறத்தி மாட்டிய வறற்கடைக் கொள்ளி
ஆரம் ஆதலின் அம் புகை அயலது
சாரல் வேங்கைப் பூஞ்சினைத் தவழும்
பறம்பு பாடினரதுவே அறம் பூண்டு
பாரியும் பரிசிலர் இரப்பின்
வாரேன் என்னான் அவர் வரையன்னே.

Puranānūru 108 – Kapilar sang for Vēl Pāri, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
A mountain woman burns dry sandal
twigs and fragrant smoke spreads through
the branches of nearby vēngai trees
dense with flowers, on the mountain slopes
of Parampu country given to those who sang.
Righteous and generous Pāri yields to
those who request, and goes to their limits.

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country.  Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.  Pāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  குறத்தி மாட்டிய – lit by a mountain dwelling woman, வறற்கடைக் கொள்ளி – flame of dried twigs, ஆரம் – sandal, ஆதலின் – so, அம் புகை – beautiful smoke, fragrant smoke, அயலது – nearby, சாரல் – mountain slopes, வேங்கைப் பூஞ்சினைத் தவழும் – spreads on the flowering branches of vēngai trees, Pterocarpus marsupium, பறம்பு – Parampu country, பாடினரதுவே – became that of those of sang, அறம் பூண்டு – with justice, பாரியும் – Pāri, பரிசிலர் இரப்பின் – if those come for gifts plead, வாரேன் – I will not come, என்னான் – he will not say, அவர் வரையன்னே – he will go to their limits

புறநானூறு 109, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோன்: வேள் பாரி, திணை: நொச்சி, துறை:  மகள் மறுத்தல்
அளிதோ தானே பாரியது பறம்பே
நளி கொள் முரசின் மூவிரும் முற்றினும்
உழவர் உழாதன நான்கு பயன் உடைத்தே
ஒன்றே சிறியிலை  வெதிரின் நெல் விளையும்மே
இரண்டே தீஞ்சுளைப் பலவின் பழம் ஊழ்க்கும்மே
மூன்றே கொழுங் கொடி வள்ளிக் கிழங்கு வீழ்க்கும்மே
நான்கே அணி நிற ஓரி பாய்தலின் மீது அழிந்து
திணி நெடுங்குன்றம் தேன் சொரியும்மே
வான் கண் அற்று அதன் மலையே வானத்து
மீன் கண் அற்று அதன் சுனையே ஆங்கு
மரந்தொறும் பிணித்த களிற்றினிர் ஆயினும்
புலம் தொறும் பரப்பிய தேரினிர் ஆயினும்
தாளின் கொள்ளலிர் வாளின் தாரலன்
யான் அறிகுவென் அது கொள்ளும் ஆறே
சுகிர் புரி நரம்பின் சீறியாழ் பண்ணி
விரை ஒலி கூந்தல் நும் விறலியர் பின் வர
ஆடினிர் பாடினிர் செலினே
நாடும் குன்றும் ஒருங்கு ஈயும்மே.

Puranānūru 109, Poet Kapilar sang for Vēl Pāri, Thinai: Nochi, Thurai: Makal Maruthal
Pāri’s Parampu is a pitiable place!
Even if the three of you with royal drums
surround it, there are four crops that flourish
without plowing and planting by farmers.
First are seeds from bamboos with small leaves,
second are sweet ripe jackfruits, third are valli
yams with thick vines that spread low,
and fourth is thick, bright-colored honey
that flows in his tall mountain dense with vines.

His towering mountain is as tall as the sky
and its springs are like stars.  Even if your
elephants are tied to each tree, and your chariots
are spread over the land, you will not win anything
for your efforts.  He will not yield to your swords.

I know the path to seize his country.  If you tune
the polished strings of your small yāls tight, have
your female artists with thick, fragrant hair
follow you, and go to him dancing and singing,
he will give you both his country and his mountain!

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country.  Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  அளிதோ தானே பாரியது பறம்பே – Pāri’s Parampu country is a pitiful place, நளி கொள் முரசின் – with esteemed drums, மூவிரும் முற்றினும் – even if the three of your surround, உழவர் உழாதன நான்கு – four that farmers don’t have to plow and plant, பயன் உடைத்தே – give benefits, ஒன்றே – one is, சிறியிலை – small leaved, வெதிரின் நெல் விளையும்மே – seeds that grow on bamboo, இரண்டே – secondly, தீஞ்சுளைப் பலவின் – sweet jackfruits, பழம் – fruits, ஊழ்க்கும்மே – ripen, மூன்றே – thirdly, கொழுங்கொடி – thick vines, fat creepers, வள்ளிக் கிழங்கு – sweet yams, Convolvulus batatas, வீழ்க்கும்மே – spread low, நான்கே – fourth, அணி நிற – bright colored, ஓரி பாய்தலின் – honey flows, மீது – growth, அழிந்து – spread (with vines according to Avvai Duraisamy), திணி – dense, thick, நெடுங் குன்றம் – tall mountain, தேன் சொரியும்மே – showers honey, வான் கண் – sky, அற்று – like, அதன் மலையே – its mountain, வானத்து மீன் கண் அற்று – like the stars in the sky, அதன் சுனையே – its springs, ஆங்கு – there, மரந்தொறும் பிணித்த களிற்றினிர் ஆயினும் – even if you have elephants tied to each tree, புலந்தொறும் பரப்பிய தேரினிர் ஆயினும் – or have chariots that spread to every part of the land, தாளின் கொள்ளலிர் – you will not get because of your efforts, வாளின் தாரலன் – he will not give because of your sword strength, யான்அறிகுவென் – I know that, அது கொள்ளும் ஆறே – the path to get it, சுகிர்புரி நரம்பின் – with polished tight strings, சீறியாழ் பண்ணி – tune your small yāls, play with small yāls, விரை ஒலி கூந்தல் – fragrant thick hair, நும் விறலியர் பின் வர – with your female musicians behind you, ஆடினிர் பாடினிர் செலினே – if you go dancing and singing, நாடும் குன்றும் ஒருங்கு ஈயும்மே – you will get his country and his mountain

புறநானூறு 110, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோர்: மூவேந்தர், திணை: நொச்சி, துறை:  மகள் மறுத்தல்
கடந்து அடு தானை மூவிரும் கூடி
உடன்றனிர் ஆயினும் பறம்பு கொளற்கு அரிதே
முந்நூறு ஊர்த்தே தண் பறம்பு நல் நாடு
முந்நூறு ஊரும் பரிசிலர் பெற்றனர்
யாமும் பாரியும் உளமே
குன்றும் உண்டு நீர் பாடினிர் செலினே.

Puranānūru 110, Poet Kapilar sang to the three great Kings, Thinai: Nochi, Thurai: Makal Maruthal
Even if the three of you
with your murderous armies
unite,
Parampu will be difficult to seize.
There are three hundred villages
in the cool, fine Parampu country.
All the three hundred villages
were gifted by him.  But if you go
singing, you can win us and Pāri.
You will also get his mountain!

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country.  Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  கடந்து அடு தானை – invading with your murderous armies, மூவிரும் கூடி – the three of you together, உடன்றனிர் ஆயினும் – even if you unite, பறம்பு கொளற்கு அரிதே – it would be difficult to take Parampu, முந்நூறு ஊர்த்தே – with 300 towns, தண் பறம்பு நல்நாடு – cool Parampu fine country, முந்நூறு ஊரும் – all the 300 towns, பரிசிலர் பெற்றனர் – were received as gifts, யாமும் பாரியும் உளமே – Pāri and I are here, குன்றும் உண்டு – also his mountain is here, நீர் பாடினிர் செலினே – if you go singing

புறநானூறு 111, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோன்: வேள் பாரிதிணை: நொச்சி, துறை:  மகள் மறுத்தல்
அளிதோ தானே பேர் இருங்குன்றே
வேலின் வேறல் வேந்தர்க்கோ அரிதே
நீலத்து இணை மலர் புரையும் உண்கண்
கிணை மகட்கு எளிதால் பாடினள் வரினே.

Puranānūru 111, Poet Kapilar sang for Vēl Pāri, Thinai: Nochi, Thurai: Makal Maruthal
Pitiful is his huge dark mountain!
It would be difficult to conquer it with
spears, even by brave kings,
but easier to win if a female drummer
goes singing with her kohl-lined eyes,
dark like the blue waterlilies.

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country.  Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.  Pāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meaning:   அளிதோ தானே – it is pitiful, பேர் இரும் குன்றே – the big dark mountain, வேலின் வேறல் – conquering with spears, வேந்தர்க்கோ அரிதே – it is hard for kings, நீலத்து இணை மலர் – matching blue waterlily blossoms,  புரையும் – like, உண்கண் – eyes with collyrium, eyes with kohl, கிணை மகட்கு – to a girl who drums, எளிதால் – it is easy, பாடினள் வரினே – if she comes singing

புறநானூறு 112, பாரியின் இரண்டு பெண்களும் பாடியதுதிணை: பொதுவியல்,  துறை:  கையறு நிலை
அற்றைத் திங்கள் அவ் வெண் நிலவின்
எந்தையும் உடையேம் எம் குன்றும் பிறர் கொளார்
இற்றைத் திங்கள் இவ் வெண் நிலவின்
வென்று எறி முரசின் வேந்தர் எம்
குன்றும் கொண்டார் யாம் எந்தையும் இலமே.

Puranānūru 112, Sang by Vēl Pāri’s daughters, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai  
Last month under that white moon
we had our father
and nobody had seized our mountain.
This month under this white moon,
the kings who attacked and won are
beating their victory drums.  They took
our mountain!  We don’t have our father!

Notes:  This poem was written by the two daughters of Pāri.   Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country.  Kapilar took custody of the girls and tries to arrange their marriages.  He pleads to King Vichikō in poem 200 and to King Irugovēl in 201 and 202. It does not work.  Legend says that he entrusted them to a brahmin and ended his life by sitting facing the north and starving.

Meaning:   அற்றைத் திங்கள் – last month, அவ்வெண் நிலவின் – under that white moon, எந்தையும் உடையேம் – we had our father, எம் குன்றும் பிறர் கொளார் – nobody had taken our mountain, இற்றைத் திங்கள் – this month, இவ்வெண் நிலவின் – under this moon, வென்று எறி முரசின் வேந்தர் – drums of the victorious king are beating, எம் குன்றும் கொண்டார் – they took our mountain, யாம் எந்தையும் இலமே – and we do not have our father

புறநானூறு 113, பாடியவர் கபிலர்பாடப்பட்டோன்: வேள் பாரி, திணை: பொதுவியல்,  துறை:  கையறு நிலை
மட்டு வாய் திறப்பவும் மை விடை வீழ்ப்பவும்
அட்டு ஆன்று ஆனாக் கொழுந்துவை ஊன் சோறும்
பெட்டாங்கு ஈயும் பெருவளம் பழுனி
நட்டனை மன்னோ முன்னே இனியே
பாரி மாய்ந்தெனக் கலங்கிக் கையற்று
நீர் வார் கண்ணேம் தொழுது நிற் பழிச்சிச்
சேறும் வாழியோ பெரும் பெயர்ப் பறம்பே
கோல் திரள் முன் கைக் குறுந்தொடி மகளிர்
நாறு இருங்கூந்தல் கிழவரைப் படர்ந்தே.

Puranānūru 113, Poet Kapilar sang as he left Parampu Mountain, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
May you live long, Parampu
of great fame!

In the past,
wine jars were opened,
male goats were slaughtered,
unlimited food was cooked,
meat and rice were served,
fatty, minced meat was fed,
great wealth was bestowed
according to the desires of
the receivers, and
you made friends with us.

Now Pāri is dead,
we are confused and helpless,
and our tears stream down.
We worship and praise you.

We are leaving in search of men
for his girls with fragrant, dark hair
and rounded, thick, small bangles
on their forearms.

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country.  Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.  Pāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  மட்டு வாய் திறப்பவும் – wine jars were opened, மை விடை வீழ்ப்பவும் – male goats were slaughtered, அட்டு – cooked, ஆன்று ஆனாக – unlimited, கொழுந் துவை – fatty minced meat, ஊன் சோறும் – meat and rice, பெட்டாங்கு ஈயும் – gave away desired gifts, பெருவளம் பழுனி – gave great wealth abundantly, நட்டனை – you made friendship, மன்னோ – அசை, an expletive, முன்னே – in the past, இனியே – now, பாரி மாய்ந்தென – since Pāri has died, கலங்கிக் கையற்று – confused and helpless, நீர் வார் கண்ணேம் – we are with tears dripping from our eyes, தொழுது நிற் பழிச்சி – praying and praising, சேறும் – we are leaving, வாழியோ பெரும் பெயர்ப் பறம்பே – may you live long famous Parampu Mountain, may you love long famous Parampu country, கோல் – rounded, திரள் – thick, முன் கைக் குறுந்தொடி மகளிர் – women with small bangles on their forearms, நாறு இருங்கூந்தல் – fragrant dark hair, கிழவரைப் படர்ந்தே – going and searching for men for marriage

புறநானூறு 114, பாடியவர் கபிலர்பாடப்பட்டோன்: வேள் பாரி, திணை: பொதுவியல்,  துறை:  கையறு நிலை
ஈண்டு நின்றோர்க்கும் தோன்றும் சிறு வரை
சென்று நின்றோர்க்கும் தோன்றும் மன்ற
களிறு மென்று இட்ட கவளம் போல
நறவுப் பிழிந்து இட்ட கோது உடைச் சிதறல்
வார் அசும்பு ஒழுகு முன்றில்
தேர் வீசு இருக்கை நெடியோன் குன்றே.

Puranānūru 114, Poet Kapilar sang after the fall of Parampu Mountain, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
His Mountain appears close to those
who stand here.  It also appears
to those who move away a little farther,
the great man who donated chariots,
whose courtyard had flowing, fermenting
sap and wine dregs, appearing like the
refuse of elephants after they chewed food.

Meanings:  ஈண்டு நின்றோர்க்கும் – for those standing here, தோன்றும் – it appears, சிறு வரை சென்று நின்றோர்க்கும் – those who go a little bit further to the boundaries and see, தோன்றும் – it appears, மன்ற – for sure, an expletive, களிறு மென்று இட்ட கவளம் போல – like fiber from the refuse of  courtyard elephants after they chewed food, நறவுப் பிழிந்து இட்ட – wine pressed and discarded, கோது உடைச் சிதறல் – fibrous dregs, waste with with fiber, வார் – long, அசும்பு – mud, ஒழுகு – flowing, முன்றில் – front yard, தேர் வீசு – donating chariots, இருக்கை – place, நெடியோன் – esteemed man, குன்றே – mountain

புறநானூறு 115, பாடியவர் கபிலர்பாடப்பட்டோன்: வேள் பாரி, திணை: பொதுவியல்,  துறை:  கையறு நிலை
ஒரு சார் அருவி ஆர்ப்ப ஒரு சார்
பாணர் மண்டை நிறையப் பெய்ம்மார்
வாக்க உக்க தேக் கள் தேறல்
கல் அலைத்து ஒழுகும் மன்னே பல் வேல்
அண்ணல் யானை வேந்தர்க்கு
இன்னான் ஆகிய இனியோன் குன்றே.

Puranānūru 115, Poet Kapilar sang this after the death of Vēl Pāri, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
On one side waterfalls roared.
On the other side, filtered clear toddy
was poured to fill bowls of bards
as it overflowed and moved pebbles
in the mountain belonging to the sweet man
who was ferocious to kings who commanded
many spears and mighty elephants.

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country.  Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.  Pāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  ஒரு சார் – one side, அருவி ஆர்ப்ப – waterfall roars, ஒரு சார் – one side, பாணர் – bards, மண்டை நிறையப் பெய்ம்மார் – to fill their bowls, வாக்க – filtered, உக்க தேக் கள் தேறல் – sweet clear toddy, கல் அலைத்து – moving stones, ஒழுகும் – flows, மன்னே – அசை, an expletive, பல் வேல் – many spears, அண்ணல் – noble, mighty,  யானை – elephants, வேந்தர்க்கு – to kings, இன்னான் – a harsh man, ஆகிய – was, இனியோன் குன்றே – sweet man’s mountain

புறநானூறு 116, பாடியவர்: கபிலர்பாடப்பட்டோன்: வேள் பாரி, திணை: பொதுவியல்,  துறை:  கையறு நிலை
தீ நீர்ப் பெருங்குண்டு சுனைப் பூத்த குவளைக்
கூம்பு அவிழ் முழு நெறி புரள் வரும் அல்குல்
ஏந்து எழில் மழைக் கண் இன் நகை மகளிர்
புல் மூசு கவலைய முள் முடை வேலிப்
பஞ்சி முன்றில் சிற்றில் ஆங்கண்
பீரை நாறிய சுரை இவர் மருங்கின்
ஈத்து இலைக் குப்பை ஏறி உமணர்
உப்பு ஓய் ஒழுகை எண்ணுப மாதோ
நோகோ யானே தேய்கமா காலை
பயில் பூஞ் சோலை மயில் எழுந்து ஆலவும்
பயில் இருஞ் சிலம்பில் கலை பாய்ந்து உகளவும்
கலையும் கொள்ளாவாகப் பலவும்
காலம் அன்றியும் மரம் பயம் பகரும்
யாணர் அறாஅ வியன் மலை அற்றே
அண்ணல் நெடு வரை ஏறித் தந்தை
பெரிய நறவின் கூர் வேல் பாரியது
அருமை அறியார் போர் எதிர்ந்து வந்த
வலம் படு தானை வேந்தர்
பொலம் படைக் கலி மா எண்ணுவோரே.

Puranānūru 116, Poet Kapilar sang this after the death of Vēl Pāri, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Skirts made of fully opened blue waterlilies
from the large, deep sweet-water springs,
sway on the loins of the young girls
with beautiful moist-eyes and sweet smiles.

They climb on heaps of date palm fronds,
……….where surai and peerkai gourd vines have spread
……….near a small house that has cotton growing in
……….its front yard with a thorn fence surrounding it,
……….near the forked path choked by grass,
and count salt wagons belonging to salt merchants.

I am in pain!  May my life end!

They used to climb the summit
of the wide mountain with unending prosperity,
……….where peacocks rose up and danced in flowering
……….groves, trees yielded fruits even in unseasonal times,
……….and monkeys that leaped and swung in the dense
………slopes couldn’t eat all the fruits,
and count adorned proud horses belonging to kings
with great armies, who were ignorant about how
difficult it would be to defeat their father
Pāri who wielded sharp spears and had abundant liquor.

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country.  Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.  Pāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  தீ நீர் – sweet water, பெருங்குண்டு – huge and deep, சுனைப் பூத்த – bloomed in springs, குவளை – blue waterlilies, கூம்பு அவிழ் – opened closed buds, முழு நெறி – made with full flowers, புரள் வரும் அல்குல் – (covering their) moving waists, loins, ஏந்து எழில் மழைக் கண் – lifted beautiful moist eyes, இன் நகை – sweet smile, மகளிர் – young girls, புல் மூசு – covered with grass, கவலைய – on the forked path, முள் முடை வேலி – fence made with thorn bushes, பஞ்சி முன்றில் – cotton in the front yard, சிற்றில் ஆங்கண் – in a small house there, பீரை நாறிய – sponge gourd gourd has spread, சுரை – bottle gourd, Lagenaria siceraria, Opo squash, இவர் – spread, மருங்கின் – near that, ஈத்திலை – date palm leaves, குப்பை ஏறி – climbing on the heap, உமணர் – salt merchants, உப்பு ஓய் ஒழுகை – salt carrying wagons, எண்ணுப – they count, மாதோ – அசை, an expletive, நோகோ யானே – I am in pain, தேய்கமா காலை – may my life end, may my life be ruined, பயில் – dense, பூஞ்சோலை – grove with flowers, மயில் எழுந்து ஆலவும் – peacocks rise and dances, பயில் இருஞ் சிலம்பில் – on the dense huge mountain slopes, கலை பாய்ந்து உகளவும் – male monkeys jump and romp, கலையுங் கொள்ளாவாக – even the male monkeys cannot take all of it, பலவும் – many, காலம் அன்றியும் மரம் பயம் – trees gave benefits even when it is not the season, பகரும் – yield, யாணர் – prosperity, new income, அறாஅ – unstopping, வியன் மலை – huge mountains, அற்றே – like, அண்ணல் நெடுவரை ஏறி – climb on the tall mountains, தந்தை – father, பெரிய நறவின் – with abundant liquor, கூர் வேல் பாரியது – of Pāri with sharp spears, அருமை அறியார் – those who did not know his worth, போர் எதிர்ந்து வந்த – came to battle, வலம் படுதானை வேந்தர் – kings with armies that won, பொலம் படை – gold ornaments wearing, கலிமா – proud horses, எண்ணுவோரே – they would count

புறநானூறு 117, பாடியவர்: கபிலர்பாடப்பட்டோன்: வேள் பாரி, திணை: பொதுவியல்,  துறை:  கையறு நிலை
மைம்மீன் புகையினும் தூமம் தோன்றினும்
தென் திசை மருங்கின் வெள்ளி ஓடினும்
வயல் அகம் நிறையப் புதல் பூ மலர
மனைத்தலை மகவை ஈன்ற அமர்க்கண்
ஆமா நெடு நிறை நன் புல் ஆரக்
கோஒல் செம்மையின் சான்றோர் பல்கிப்
பெயல் பிழைப்பு அறியாப் புன்புலத்து அதுவே
பிள்ளை வெருகின் முள் எயிறு புரையப்
பாசிலை முல்லை முகைக்கும்
ஆய் தொடி அரிவையர் தந்தை நாடே.

Puranānūru 117, Poet Kapilar sang this remembering Vēl Pāri ‘s Parambu Nadu, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Even if Saturn smoldered, a comet appeared,
or if Venus ran toward the south,
his fields were full, bushes blossomed with
flowers, and rows of large-eyed wild cows calved
in the yards of houses and grazed on good grass.

Because of his just scepter, many wise men came
to him, rains never failed even in the dry lands,
and green-leaved mullai vines have buds like
the thorny teeth of young wildcats in their father’s
land, the young girls with beautiful bangles.

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country.  Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.  Pāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  மைம்மீன் – Saturn, புகையினும் – even if it smokes, தூமம் தோன்றினும் – even if a comet appears, தென் திசை – south, மருங்கின் – side, வெள்ளி ஓடினும் – even if the silver planet runs, Venus, வயல் அகம் நிறைய – fields were filled, புதல் பூ மலர – bushes with blossoms, மனைத்தலை – near the houses, மகவை ஈன்ற – gave birth to calves, அமர்க்கண் – huge eyes, calm eyes, ஆமா – wild cow, நெடு நிறை – alongside, நன் புல் ஆர – eating the good grass, கோஒல் செம்மையின் – because of his just rule, சான்றோர் – elders, பல்கி – many, பெயல் – rain, பிழைப்பு அறியா – where rains are not known, does not fail, புன் புலத்து அதுவே – dry land, பிள்ளை வெருகின் – young wildcat, முள் எயிறு – sharp teeth, புரைய – like, பாசிலை – (jasmine creepers with) green leaves, முல்லை முகைக்கும் – have put out jasmine buds, ஆய் தொடி – pretty bangles, chosen bangles, அரிவையர் – the young ladies, தந்தை நாடே – father’s land

புறநானூறு 118, பாடியவர்: கபிலர்பாடப்பட்டோன்: வேள் பாரி, திணை: பொதுவியல்,  துறை:  கையறு நிலை
அறையும் பொறையும் மணந்த தலைய
எண் நாள் திங்கள் அனைய கொடுங் கரைத்
தெண்ணீர்ச் சிறு குளம் கீள்வது மாதோ
கூர் வேல் குவைஇய மொய்ம்பின்
தேர் வண் பாரி தண் பறம்பு நாடே.

Puranānūru 118, Poet Kapilar sang about Parampu country after its fall, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
The small lake with its clear water and its
curved shoreline like the eighth-day moon,
filled with boulders and knolls lying next
to each other,
is shattered now in the cool Parampu country
that once belonged to Pāri carrying a sharp
spear on his large arm, who donated chariots.

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country.  Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.  Pāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meaning:   அறையும் பொறையும் மணந்த தலைய – with boulders and knolls together on the top, எண் நாள் திங்கள் அனைய – like the 8th day moon, கொடுங் கரை – curved shores, தெண்ணீர்ச் சிறு குளம் – clear water small lake, clear water pond, கீள்வது – broken, shattered, மாதோ – அசை, an expletive, கூர் வேல் – sharp spear, குவைஇய மொய்ம்பின் – with thick shoulders, தேர் வண் பாரி – Pāri who donated chariots, தண் பறம்பு நாடே – the cool Parampu country

புறநானூறு 119, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோன்: வேள் பாரி, திணை: பொதுவியல்,  துறை:  கையறு நிலை
கார்ப் பெயல் தலைஇய காண்பு இன் காலைக்
களிற்று முக வரியின் தெறுழ் வீ பூப்பச்
செம் புற்று ஈயலின் இன் அளைப் புளித்து
மென் தினை யாணர்த்து நந்தும் கொல்லோ
நிழல் இல் நீள் இடைத் தனி மரம் போலப்
பணை கெழு வேந்தரை இறந்தும்
இரவலர்க்கு ஈயும் வள்ளியோன் நாடே.

Puranānūru 119, Poet Kapilar sang for Vēl Pāri, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
There was a sweet time when monsoons poured,
and therul flowers blossomed like the
spots on the faces of elephants,
termites from red mounds were cooked
in curries with tamarind and sweet buttermilk,
and wealth from soft millet was abundant.
Will all that be ruined?
He was like a single tree on a long, shadowless
path, our generous lord who gave more than
other kings with drums, to those who came in need!

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country.   Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.  Pāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meaning:   கார்ப் பெயல் தலைஇய – monsoon rains had fallen, காண்பு இன் – sweet to the eyes, காலை – at the time, களிற்று முக வரியின் – like the elephant face lines/spots, தெறுழ் வீ பூப்ப – therul flowers bloomed, kind of vine, செம்புற்று ஈயலின் – with the termites from red mounds, இன் அளைப் புளித்து – sweet buttermilk with tamarind, மெந்தினை – soft millet, delicate millet, யாணர்த்து – with abundance,  flourishing, நந்தும் கொல்லோ – will it be spoiled, நிழல் இல்  – without shade, நீளிடை – long space, தனி மரம் போல – like a lonely tree, பணை கெழு வேந்தரை இறந்தும் – more than that of kings with wide drums, இரவலர்க்கு ஈயும் – gives to those who ask, வள்ளியோன் நாடே – the country of the generous man

புறநானூறு 120, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோன்: வேள் பாரி, திணை: பொதுவியல்,  துறை:  கையறு நிலை
வெப்புள் விளைந்த வேங்கைச் செஞ்சுவல்
கார்ப் பெயல் கலித்த பெரும் பாட்டு ஈரத்துப்
பூழி மயங்கப் பல உழுது வித்திப்
பல்லி ஆடிய பல் கிளைச் செவ்விக்
களை கால் கழாலின் தோடு ஒலிபு நந்தி
மென்மயில் புனிற்றுப் பெடை கடுப்ப நீடிக்
கருந்தாள் போகி ஒருங்கு பீள் விரிந்து
கீழும் மேலும் எஞ்சாமைப் பல காய்த்து
வாலிதின் விளைந்த புது வரகு அரியத்
தினை கொய்யக் கவ்வை கறுப்ப அவரைக்
கொழும் கொடி விளர்க்காய் கோள் பதம் ஆக
நிலம் புதைப் பழுனிய மட்டின் தேறல்
புல் வேய்க் குரம்பைக் குடிதொறும் பகர்ந்து
நறு நெய்க் கடலை விசைப்பச் சோறு அட்டுப்
பெருந்தோள் தாலம் பூசல் மேவர
வருந்தா யாணர்த்து நந்தும் கொல்லோ
இரும் பல் கூந்தல் மடந்தையர் தந்தை
ஆடு கழை நரலும் சேட் சிமைப் புலவர்
பாடி ஆனாப் பண்பின் பகைவர்
ஓடு கழல் கம்பலை கண்ட
செரு வெஞ் சேஎய் பெரு விறல் நாடே.

Puranānūru 120, Poet Kapilar sang for Pāri, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
In the fields with intense heat,
where vēngai trees grow on red
mounds and rains have poured
abundantly drenching the land,
the soil is plowed often and seeded,
harrows comb the fields and remove
weeds with their roots, letting plants grow
with many stems, big with flourishing ears,
and when the black stalks grow tall, to the
color of a peahen that has just hatched eggs,
they cut the new millet that has grown well
without the top and base getting ruined,
and then when sesame seed blackens,
it is time to reap the white pods of densely
growing avarai beans,
and in every settlement, in the huts roofed with grass,
they share the clarified toddy that has been buried
and matured in liquor jars, and cook fragrant,
lentils in ghee with rice.

Women with large arms serve food in plates,
in the brave land ruled by a victorious king,
the father of girls with luxuriant, black hair.
In his land, swaying bamboos rustle on tall peaks.
Poets have sang to him without end,
the man who listened to the jingle of war anklets
of enemies running away from him,
a victorious king who longed for war, like Murukan.

Notes:  Puranānūru poems 105, 106, 107, 108, 111, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, and 236 were written for Pāri.  In poems 109 and 110, Kapilar appeals to the Chōla, Chēra and Pāndiya kings not to invade and attack Pāri’s Parampu Mountain and country.  Despite that, they killed him by treacherous means and took his country.  Poem 112 was written by the two daughters of Pāri.  Pāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.   Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  வெப்புள் விளைந்த – growing in intense heat, வேங்கை – vēngai tree, kino tree, Pterocarpus marsupium, செஞ் சுவல் – red mound, கார்ப் பெயல் கலித்த – from the abundant monsoon rains, பெரும் பாட்டு ஈரத்து – with heavy drenching, பூழி மயங்க – mix with dust, பல உழுது – do many harvests, வித்தி – to seed, பல்லி ஆடிய – use harrows, பல் கிளை – many stems often, செவ்வி – grow well, களை கால் கழாலின் – removing weeds with their roots, தோடு ஒலிபு நந்தி – leaves/grain ears flourish and grow, மென் மயில் – delicate peacock, புனிற்றுப் பெடை – female that has hatched eggs recently, female that has laid eggs recently, கடுப்ப – like, நீடி – long, கருந்தாள் – black stalks, போகி – grow, ஒருங்கு பீள் விரிந்து – tender ears of grain are mature, கீழும் மேலும் – top and base, எஞ்சாமைப் பல காய்த்து – dried without getting ruined, வாலிதின் விளைந்த – grew well, புது வரகு – new millet, அரிய – cut, தினை கொய்ய – harvest the little millet, கவ்வை கறுப்ப – when sesame seeds blacken, அவரை – avarai bean, Dolichos lablab, கொழுங்கொடி – thick vines, விளர்க் காய் – white bean, கோள் பதம் ஆக – when it is ready to cut, நிலம் புதை – buried in the earth, பழுனிய – abundant, mature, மட்டின் தேறல் – aged alcohol, புல் வேய் – thatched with grass, குரம்பை – huts, குடிதொறும் பகர்ந்து – share with those in every settlement/village, நறு – fragrant, நெய்க் கடலை – kadalai/ lentil fried in oil, விசைப்ப – mixed, சோறு அட்டு – cooked rice, பெருந்தோள் – broad shoulders, large arms, தாலம் – bowls, பூசல் மேவர – wash and eat, wash the bowls before and after eating, வருந்தா யாணர்த்து – prosperity without having to worry, நந்துங் கொல்லோ – is it not full, இரும் பல் கூந்தல் – dark thick hair, மடந்தையர் தந்தை – father of the girls, ஆடு கழை – swaying bamboo, நரலும் – make noises, சேட் சிமை – high peaks, புலவர் பாடி யானா – poets have sang about, பண்பில் பகைவர் – enemies with no character, ஓடு – running away, கழல் – war anklets, கம்பலை கண்ட – hearing that sound, செரு – war, வெஞ் – desiring, சேஎய் – Murukan, பெரு விறல் – greatly victorious, நாடே – country

புறநானூறு 121, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோன்: மலையமான் திருமுடிக்காரி, திணை: பொதுவியல், துறை: முதுமொழிக் காஞ்சி
ஒரு திசை ஒருவனை உள்ளி நாற்றிசைப்
பலரும் வருவர் பரிசில் மாக்கள்
வரிசை அறிதலோ அரிதே பெரிதும்
ஈதல் எளிதே மாவண் தோன்றல்
அது நற்கு அறிந்தனை ஆயின்
பொது நோக்கு ஒழிமதி புலவர் மாட்டே.

Puranānūru 121, Poet Kapilar sang to Malaiyamān Thirumudi Kāri, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Muthumoli Kānji
Thinking of one man, many come from all four directions.
It is easy to give abundantly.  It is difficult to know who
the deserving ones are.  Greatly charitable Lord!
Since you understand, avoid judging all poets the same!

Notes:  Puranānūru 121, 122, 123, 124, 125 and 126 are written for this king.  Kāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kāri was the king of Mullūr.  In Natrinai 170, there is a reference of Kāri repelling attack by the Āryans.   Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meaning:  ஒரு திசை ஒருவனை உள்ளி – thinking about one person, நாற்றிசைப் பலரும் வருவர் – many will come from four directions, பரிசில் மாக்கள் வரிசை அறிதலோ அரிதே – it is difficult to how deserving they are, பெரிதும் ஈதல் எளிதே – it is easy to give abundantly, மா வண் தோன்றல் – O greatly charitable king, அது நற்கு அறிந்தனை – you understand that well, ஆயின் – so, பொது நோக்கு ஒழிமதி புலவர் மாட்டே – avoid judging all poets as same

புறநானூறு 122, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோன்: மலையமான் திருமுடிக்காரி, திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
கடல் கொளப்படாஅது உடலுநர் ஊக்கார்
கழல் புனை திருந்து அடிக் காரி நின் நாடே
அழல் புறம் தரூஉம் அந்தணர் அதுவே
வீயாத் திருவின் விறல் கெழு தானை
மூவருள் ஒருவன் துப்பாகியர் என
ஏத்தினர் தரூஉங் கூழே நும் குடி
வாழ்த்தினர் வரூஉம் இரவலர் அதுவே
வட மீன் புரையுங் கற்பின் மட மொழி
அரிவை தோள் அளவு அல்லதை
நினது என இலை நீ பெருமிதத்தையே.

Puranānūru 122, Poet Kapilar sang to Malaiyamān Thirumudi Kāri, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
The ocean will not take it and your enemies will
not try to seize it.  Your land belongs to brahmins
who tend ritual fires.  If one of the three great kings
with victorious armies and faultless wealth desires your
partnership, they will praise you and send gifts, which
belong to those who come in need praising your clan.
There is nothing you call your own, except the arms of
your wife of soft words and chastity like that of Arunthathi,
and you are great because of that!

Notes:  Puranānūru 121, 122, 123, 124, 125 and 126 are written for this king.  Kāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan –  Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kāri was the king of Mullūr.  In Natrinai 170, there is a reference of Kāri repelling attack by the Āryans.   Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  கடல் கொளப்படாஅது – will not be taken by the ocean, உடலுநர் ஊக்கார் – enemies will not try to take it, கழல் புனை திருந்து அடிக் காரி – Kāri who wears warrior anklets on your perfect feet, நின் நாடே – your country, அழல் புறம் தரூஉம் அந்தணர் அதுவே – it belongs to the brahmins who tend ritual fires, வீயாத் திருவின் – with unspoiled wealth, விறல் கெழு தானை – with victorious armies, மூவருள் ஒருவன் – one among the three, துப்பாகியர் என – need your partnership, ஏத்தினர் – praise you, தரூஉங் கூழே – the gifts that they bring, நும் குடி வாழ்த்தினர் வரூஉம் இரவலர் அதுவே – they belong to those who come to you praising your clan, வட மீன் புரையும் கற்பின் மட மொழி அரிவை – young woman (wife) with soft words and chastity of Arunthathi, தோள் அளவு அல்லதை நினது என இலை நீ பெருமிதத்தையே – other than her arms you do not think of anything as yours and you are great because of it

புறநானூறு 123, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோன்: மலையமான் திருமுடிக்காரி, திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
நாள் கள் உண்டு நாள் மகிழ் மகிழின்
யார்க்கும் எளிதே தேர் ஈதல்லே
தொலையா நல்லிசை விளங்கு மலயன்
மகிழாது ஈத்த இழையணி நெடுந்தேர்
பயங் கெழு முள்ளூர் மீமிசைப்
பட்ட மாரி உறையினும் பலவே.

Puranānūru 123, Poet Kapilar sang for Malaiyamān Thirumudi Kāri, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
If someone goes to his court drunk with bliss,
it would be easy for him to give away chariots.
But shining Malaiyan with untarnished fame gives
away beautifully decorated chariots without
drinking, their numbers higher than
the rain drops that fall on fertile Mullūr Mountain.

Notes:  Puranānūru 121, 122, 123, 124, 125 and 126 are written for this king.  Kāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan –  Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kāri was the king of Mullūr.   In Natrinai 170, there is a reference of Kāri repelling attack by the Āryans.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.  Kapilar wrote about Mullūr in Natrinai 291.

Meanings:  நாள் கள் – liquor during the day, உண்டு நாள் மகிழ் – in the court during the day, மகிழின் யார்க்கும் எளிதே தேர் ஈதல்லே – to drink and gifting chariots is easy for everyone. தொலையா நல்லிசை – unspoiled fine fame, விளங்கு மலயன் – splendid Malaiyan, மகிழாது ஈத்த – given without drinking, இழையணி நெடுந்தேர் – beautifully decorated tall chariots, பயன் கெழு முள்ளூர் – fertile/beneficial Mullūr Mountain, மீ மிசைப் பட்ட மாரி உறையினும் பலவே – more than the raindrops that fall on it

புறநானூறு 124, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோன்: மலையமான் திருமுடிக்காரி, திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
நாளன்று போகிப் புள்ளிடைத் தட்பப்
பதனன்று புக்குத் திறனன்று மொழியினும்
வறிது பெயர்குநர் அல்லர் நெறி கொளப்
பாடு ஆன்று இரங்கும் அருவிப்
பீடு கெழு மலையன் பாடியோரே.

Puranānūru 124, Poet Kapilar sang for Malaiyamān Thirumudi Kāri, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
Even if they went on wrong days,
even if there were bad omens,
even if they entered at bad times and
even if they talked inappropriately,
they will not return empty handed,
if they praise proud
Malaiyan who owns a mountain that has
roaring waterfalls that flow down evenly.

Notes:  Puranānūru 121, 122, 123, 124, 125 and 126 are written for this king.  Kāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan –  Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name)  in Puranānūru 158.  Kāri was the king of Mullūr.   In Natrinai 170, there is a reference of Kāri repelling attack by the Āryans.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  நாளன்று போகி – going on wrong days, புள்ளிடைத் தட்ப – if there are bad bird omens, பதனன்று புக்கு – enter at bad times, திறனன்று மொழியினும் – talk without smartness, வறிது பெயர்குநர் அல்லர் – they won’t come back with nothing, நெறி கொளப் பாடு ஆன்று இரங்கும் அருவி – waterfalls with roars down evenly, பீடு கெழு மலையன் பாடியோரே – those who sing to proud Kāri who owns a mountain

புறநானூறு 125, பாடியவர்: வடம வண்ணக்கன் பெருஞ்சாத்தனார், பாடப்பட்டோன்: மலையமான் திருமுடிக்காரி, திணை: வாகை, துறை: அரச வாகை
பருத்திப் பெண்டின் பனுவல் அன்ன
நெருப்புச் சினந் தணிந்த நிணந் தயங்கு கொழுங்குறை
பரூஉக் கண் மண்டையொடு ஊழ்மாறு பெயர
உண்கும் எந்தை நின் காண்கு வந்திசினே
நள்ளாதார் மிடல் சாய்ந்த
வல்லாள நின் மகிழ் இருக்கையே
உழுத நோன் பகடு அழிதின்றாங்கு
நல் அமிழ்து ஆக நீ நயந்து உண்ணும் நறவே
குன்றத்தன்ன களிறு பெயரக்
கடந்து அட்டு வென்றோனும் நிற் கூறும்மே
வெலீஇயோன் இவன் எனக்
கழல் அணிப் பொலிந்த சேவடி நிலங் கவர்பு
விரைந்து வந்து சமந் தாங்கிய
வல் வேல் மலையன் அல்லன் ஆயின்
நல் அமர் கடத்தல் எளிது மன் நமக்கு எனத்
தோற்றோன் தானும் நிற்கூறும்மே
தொலைஇயோன் அவன் என
ஒரு நீ ஆயினை பெரும பெருமழைக்கு
இருக்கை சான்ற உயர் மலைத்
திருத்தகு சேஎய் நின் பெற்றிசினோர்க்கே.

Puranānūru 125, Poet Vadama Vannakkan Perunchathanār sang to Malaiyamān Thirumudu Kāri, Thinai: Vākai, Thurai: Arasa Vākai – When Chēramān MāntharanChēral Irumporai and Chōlan Irasasuyam Vetta Perunarkilli where fighting, and Kāri aided the Chōla king
I have come to see you, my lord, to drink again
and again huge bowls of toddy, and eat large
chunks of meat layered with fat that calms raging
fire, looking like cotton thread spun by women!
I have come to your happy place, O strong man
who ruins the strength of enemies!
May the toddy you enjoy and drink become nectar
to you, like hay to a strong ox that plows!

The victor who slayed mountain-like elephants
says, that you gave him victory.  The defeated one
thinks that without Malaiayan with his strong spear
who came swiftly to the field, his handsome legs
gleaming with war anklets, he would have won easily.
He praises you when he says that you were the one who
made him lose.  Greatness!  For those who have you,
you are like Murukan on a towering mountain with clouds!

Notes:  The poet sang this to Kāri after Kāri helped the Chōla king Rasasooyam Vētta Perunarkilli to victory in his battle against the Chēra king Chēramān Māntharanchēral Irumporai.  This is the only Puranānūru poem written by this poet.  Puranānūru 121, 122, 123, 124, 125 and 126 are written for this king.  Kāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.   Kāri was the king of Mullūr.  In Natrinai 170, there is a reference of Kāri repelling attack by the Āryans.

Meanings:  பருத்திப் பெண்டின் பனுவல் அன்ன – like the cotton thread women spin, நெருப்புச் சினந் தணிந்த – that reduces the heat of raging fire, that calms raging fire, நிணந் தயங்கு கொழுங்குறை – big pieces of meat with moving fat, பரூஉக் கண் மண்டையொடு ஊழ்மாறு பெயர உண்கும் – to drink huge bowls full of liquor again and again, எந்தை – O my lord, நின் காண்கு வந்திசினே – I came to see you, நள்ளாதார் மிடல் சாய்ந்த வல்லாள – strong man who ruined the strength of your enemies, நின் மகிழ் இருக்கையே – came to your happy place, உழுத நோன் பகடு அழி தின்றாங்கு – like a strong ox that ate hay, நல் அமிழ்து ஆக – become fine nectar, நீ நயந்து உண்ணும் நறவே – the liquor you love and drink, குன்றத்தன்ன களிறு பெயரக் கடந்து அட்டு வென்றோனும் நிற் கூறும்மே – the one who wins killing mountain-like elephants says about you, வெலீஇயோன் இவன் என – he is the one who caused victory, கழல் அணிப் பொலிந்த சேவடி – his handsome legs with warrior anklets, நிலங் கவர்பு விரைந்து வந்து சமம் தாங்கிய – who came swiftly to the field and blocked the battle, வல் வேல் மலையன் அல்லன் ஆயின் – if it were not for Malaiyan with strong spear, நல் அமர் கடத்தல் எளிது மன் நமக்கு என – that we would have won easily in the fine battle, தோற்றோன் தானும் நிற் கூறும்மே – the one who lost tells about you, தொலைஇயோன் அவன் என – he caused me to lose, ஒரு நீ ஆயினை பெரும பெரு மழைக்கு இருக்கை சான்ற உயர் மலைத் திருத்தகு சேஎய் – O greatness!  You are like Murukan who is on the towering mountains with huge clouds, நின் பெற்றிசினோர்க்கே – to those who have you

புறநானூறு 126, பாடியவர்: மாறோக்கத்து நப்பசலையார், பாடப்பட்டோன்: மலையமான் திருமுடிக்காரி, திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
ஒன்னார் யானை ஓடைப் பொன் கொண்டு
பாணர் சென்னி பொலியத் தைஇ
வாடாத் தாமரை சூட்டிய விழுச் சீர்
ஓடாப் பூட்கை உரவோன் மருக
வல்லேம் அல்லேம் ஆயினும் வல்லே
நின் வயின் கிளக்குவம் ஆயின் கங்குல்
துயில் மடிந்தன்ன தூங்கிருள் இறும்பின்
பறை இசை அருவி முள்ளூர்ப் பொருநர்
தெறல் அரும் மரபின் நின் கிளையொடும் பொலிய
நில மிசைப் பரந்த மக்கட்டு எல்லாம்
புலன் அழுக்கு அற்ற அந்தணாளன்
இரந்து சென் மாக்கட்கு இனி இடன் இன்றிப்
பரந்து இசை நிற்கப் பாடினன் அதற்கொண்டு
சின மிகு தானை வானவன் குடகடல்
பொலம் தரு நாவாய் ஓட்டிய அவ் வழிப்
பிறகலம் செல்கலாது அனையேம் அத்தை
இன்மை துரப்ப அசை தர வந்து நின்
வண்மையின் தொடுத்தனம் யாமே முள் எயிற்று
அரவு எறி உருமின் முரசெழுந்து இயம்ப
அண்ணல் யானையொடு வேந்து களத்து ஒழிய
அருஞ் சமம் ததையத் தாக்கி நன்றும்
நண்ணாத் தெவ்வர்த் தாங்கும்
பெண்ணையம் படப்பை நாடு கிழவோயே.

Puranānūru 126, Poet Mārōkathu Nappasalaiyār sang to Malaiyamān Thiru Mudi Kāri, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
O heir of a strong man with the principle of not running
away!  Even if we are not smart, we came here rapidly to
sing your fame.  With the gold from the face ornaments of
elephants belonging to enemies, you made heads of
bards glow, giving them gold lotus flowers that do not fade.

Lord of Mullūr, where waterfalls roar like drums of war
and the forest seems to be sleeping through nights with
pitch darkness!  The brahmin Kapilar, he of purest
knowledge among all the people in this world, has sung
about you so that your wide-spreading fame will endure,
and you and your family that can never be destroyed
prosper, and there is no room for any more bards to come
to you in need.

We are like boats in the Western ocean, which are not
allowed to ply where Chēran brings gold by ships.
Goaded by our poverty, and since you are generous,
we have started to sing about your virtues.
O lord of the country with the lovely Pennai River!
In harsh battles, you attack as drums resound, like
thunder that destroys snakes with sharp fangs.  You repel
attacks of enemy kings with noble elephants, ruining them.

Notes:  Puranānūru 121, 122, 123, 124, 125 and 126 are written for this king.  Kāri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158 Kāri was the king of Mullūr.  There was a belief that thunder ruined and killed snakes.  Puranānūru 17, 58, 126, 211, 366, 369, Akanānūru 68, 92, 119, 182, 202, 274, 323, 328, Kalithokai 113, Kurunthokai 158, 190, 268, 391 and Natrinai 37, 51, 114, 129, 144, 238, 255, 264, 347 and 383 have similar descriptions of thunder ruining or killing snakes.   This female poet from Mārōkam town which is near Korkai, wrote Puranānūru 37, 39, 126, 174, 226, 280 and 383.

Meanings:  ஒன்னார் யானை ஓடைப் பொன் கொண்டு – with the gold from the face ornaments of enemy elephants, பாணர் சென்னி பொலிய – making the heads of bards glow, தைஇ – wore, வாடாத் தாமரை சூட்டிய – wore unfading lotus (gold), விழுச் சீர் ஓடாப் பூட்கை உரவோன் மருக – heir of a lord whose principle was not to run away, வல்லேம் அல்லேம் ஆயினும் – even if we are not ones with great ability, வல்லே நின் வயின் கிளக்குவம் – we came here rapidly to sing your fame, ஆயின் – if, கங்குல் துயில் மடிந்தன்ன – like night is sleeping, தூங்கிருள் இறும்பின் – forest with pitch darkness, பறை இசை அருவி முள்ளூர்ப் பொருநர் – Lord of Mullūr where waterfalls roar like drums, தெறல் அரும் மரபின் – in the tradition of not being ruined, நின் கிளையொடும் பொலிய – may you flourish with your relatives, நில மிசைப் பரந்த மக்கட்டு எல்லாம் – among all the people spread in this world, புலன் அழுக்கு அற்ற அந்தணாளன் – brahmin with no blemishes, இரந்து சென் மாக்கட்கு இனி இடன் இன்றி – without any room for others who go for gifts, பரந்து இசை நிற்கப் பாடினன் – to establish your widespread fame, sang songs, அதற்கொண்டு – since then, சின மிகு தானை வானவன் – Chēran with great rage, குடகடல் – western sea, பொலம் தரு நாவாய் ஓட்டிய – riding ships that bring gold/wealth, அவ் வழிப் பிற கலம் செல்கலாது – without letting other ships on that path, அனையேம் – we are like that, அத்தை இன்மை துரப்ப – poverty goading us, அசை தர வந்து நின் வண்மையின் தொடுத்தனம் யாமே – we are starting to sing since you are generous, முள் எயிற்று அரவு எறி உருமின் – like thunder that kills snakes with sharp fangs, முரசெழுந்து இயம்ப – drum sounds rise up and roar, அண்ணல் யானையொடு வேந்து களத்து ஒழிய – kings ruined in battles with their noble elephants, அருஞ்சமம் ததையத் தாக்கி – attacked and crushed in harsh battles, நன்றும் நண்ணா – not close, தெவ்வர்த் தாங்கும் – able to repel enemies well, பெண்ணையம் படப்பை நாடு கிழவோயே –  O lord of the land with the lovely Pennai river

புறநானூறு 127, பாடியவர்: உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அரண்டின், திணை: பாடாண், துறை: கடை நிலை
களங்கனியன்ன கருங்கோட்டுச் சீறியாழ்ப்
பாடு இன் பனுவல் பாணர் உய்த்தெனக்
களிறு இல ஆகிய புல் அரை நெடு வெளில்
கான மஞ்ஞை கணனொடு சேப்ப
ஈகை அரிய இழையணி மகளிரொடு
சாயின்று என்ப ஆஅய் கோயில்
சுவைக்கு இனிதாகிய குய்யுடை அடிசில்
பிறர்க்கு ஈவு இன்றித் தம் வயிறு அருத்தி
உரை சால் ஓங்கு புகழ் ஒரிஇய
முரைசு கெழு செல்வர் நகர் போலாதே.

Puranānūru 127, Poet Uraiyūr Ēnichēri Mudamōsiyār sang for Āy Andiran, Thinai: Pādān, Thurai, Kadai Nilai
Since the trained bards who sang sweet songs with
small yāls with stems as black as kalam fruits have left
with gift elephants, there are none in the stalls with dull,
tall posts.  Flocks of forest peacocks reside there.

They say that Āy’s women have only the jewels that
cannot be given away, and the palace has fallen
into disrepair.  It cannot be compared to the palaces
of kings with drums who have lost their great fame,
who eat tasty, sweet foods and fill their stomachs,
unable to give to others!

Notes:  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  This poet wrote Puranānūru 13, 127-135, 241, 374 and 375.

Meanings:  களங்கனியன்ன – like kalam fruit, Kalakākkāi, Carissa congesta Wight, கருங்கோட்டு – black-stemmed, சீறியாழ்ப் பாடு இன் பனுவல் பாணர் – trained bards who sing songs sweetly with small lutes, உய்த்தென – since they have taken (as gifts), களிறு இல ஆகிய – have become empty without elephants, புல் அரை நெடு வெளில் – dull tall posts, கான மஞ்ஞை கணனொடு சேப்ப – forest peacocks stay there with their flocks, ஈகை அரிய இழையணி மகளிரொடு – with women who have jewels which they cannot give, சாயின்று என்ப ஆஅய் கோயில் – they say that Ay’s palace  has been ruined, சுவைக்கு இனிதாகிய குய்யுடை அடிசில் – tasty sweet cooked food, பிறர்க்கு ஈவு இன்றி – without giving to others, தம் வயிறு அருத்தி – they just eat, உரை சால் ஓங்கு புகழ் ஒரிஇய – lost their great fame, முரைசு கெழு – with drums, செல்வர் நகர் போலாதே – palaces of other kings are not equal

புறநானூறு 128, பாடியவர்: உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன், திணை: பாடாண், துறை: வாழ்த்து, இயன் மொழி
மன்றப் பலவின் மாச் சினை மந்தி
இரவலர் நாற்றிய விசி கூடு முழவின்
பாடின் தெண் கண் கனி செத்து அடிப்பின்
அன்னச் சேவல் மாறு எழுந்து ஆலும்
கழல் தொடி ஆஅய் மழை தவழ் பொதியில்
ஆடுமகள் குறுகின் அல்லது
பீடு கெழு மன்னர் குறுகலோ அரிதே.

Puranānūru 128, Poet Uraiyūr Ēnichēri Mudamōsiyār sang for Āy Andiran, Thinai: Pādān, Thurai: Vālthu, Iyan Moli
A female monkey beat
on a tight drum with clear eyes,
hung on a jackfruit tree’s big branch
by drummers who came for alms,
thinking that it was a jackfruit,
and a gander danced to that beat
in Āy’s land where clouds spread on
Pothiyil Mountain.
Āy with warrior’s bracelets and anklets
is easier to approach by a dancing girl
than by greatly mighty kings.

Notes:  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.   This poet wrote Puranānūru 13, 127-135, 241, 374 and 375.

Meaning:   மன்றப் பலவின் – on the jackfruit tree in the courtyard (public place), மாச்சினை – huge branch, மந்தி – a female monkey, இரவலர் – those who came for alms (drummers in this situation), நாற்றிய – hung, விசி கூடு முழவின் – of the tightly tied drums, பாடின் தெண்கண் – clear singing eyes (of the drum), கனி செத்து – thinking that it is a fruit, அடிப்பின் – when it beats on it, அன்னச் சேவல் – a gander, a male goose, மாறு எழுந்து ஆலும் – reacted and rose up and danced, கழல் – warrior’s anklets, தொடி ஆஅய் – Āy with his bracelets, மழை – clouds, தவழ் – spreading, பொதியில் – Pothiyil Mountain, ஆடுமகள் குறுகின் அல்லது – unless a dancing girl is approaching, பீடு கெழு மன்னர் – mighty kings, குறுகலோ அரிதே – it will be unable to approach him

புறநானூறு 129, பாடியவர்: உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி  
குறி இறைக் குரம்பைக் குறவர் மாக்கள்
வாங்கு அமைப் பழுனிய தேறல் மகிழ்ந்து
வேங்கை முன்றில் குரவை அயரும்
தீஞ் சுளைப் பலவின் மாமலைக் கிழவன்
ஆஅய் அண்டிரன் அடு போர் அண்ணல்
இரவலர்க்கு ஈத்த யானையின் கரவு இன்று
வானம் மீன் பல பூப்பின் ஆனாது
ஒரு வழிக் கரு வழியின்றிப்
பெரு வெள் என்னில் பிழையாது மன்னே.

Puranānūru 129, Poet Uraiyūr Ēnichēri Mudamōsiyār sang for Āy Andiran, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
In Āy’s great mountain country with jackfruits
with sweet pieces,
mountain dwellers living in huts with narrow eaves
drink aged liquor and perform kuravai dances in
the front yards of their houses near vēngai trees.
If clouds in the sky don’t hide the many stars
in the sky, they will multiply endlessly without any
black spaces, and probably equal the number of
elephants granted by Āy Andiran, leader of murderous battles.

Notes:  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158. This poet wrote Puranānūru 13, 127-135, 241, 374 and 375.

Meanings:  குறி இறைக் குரம்பை – huts with narrow/small eaves, குறவர் மாக்கள் – the mountain dwellers, வாங்கு அமை – curved bamboo tubes, பழுனிய தேறல் மகிழ்ந்து – enjoy aged liquor, வேங்கை முன்றில் – front yard with kino trees, Pterocarpus marsupium, குரவை அயரும் – perform kuravai dances, தீஞ் சுளைப் பலவின் – sweet jackfruits, மா மலைக் கிழவன் – lord of the lofty mountain, ஆஅய் அண்டிரன் – Āy Andiran, அடு போர் அண்ணல் – leader of murderous battles, இரவலர்க்கு ஈத்த யானையின் – elephants that they gave to the needy, கரவு இன்று – without hiding, வானம் மீன் பல பூப்பின் – if many stars appear in the sky, ஆனாது – without end, ஒரு வழிக் கரு வழியின்றி – without any black spaces, பெரு வெள் என்னில் பிழையாது – the great numbers would be about the same, மன்னே – அசை, an expletive

புறநானூறு 130, பாடியவர்: உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
விளங்கு மணிக் கொடும் பூண் ஆஅய் நின்னாட்டு
இளம் பிடி ஒரு சூல் பத்து ஈனும்மோ
நின்னும் நின் மலையும் பாடி வருநர்க்கு
இன்முகம் கரவாது உவந்து நீ அளித்த
அண்ணல் யானை எண்ணின் கொங்கர்க்
குடகடல் ஓட்டிய ஞான்றைத்
தலைப்பெயர்த்திட்ட வேலினும் பலவே.

Puranānūru 130, Poet Uraiyūr Ēnichēri Mudamōsiyār sang to Āy Andiran, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
Āy wearing gleaming curved sapphire jewels!
In your country, do young female elephants
give birth to ten calves in one pregnancy?

If the number of noble elephants that you gave
away happily with a sweet face were counted,
they would be higher than the spears
abandoned by the Kongars when you chased
them back to the Western ocean.

Notes:  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158. This poet wrote Puranānūru 13, 127-135, 241, 374 and 375.

Meaning:   விளங்கு மணிக் கொடும் பூண் ஆஅய் – O Āy with curved jewels made with bright gems/sapphire gems, நின்னாட்டு – in your country, இளம் பிடி ஒரு சூல் பத்து ஈனும்மோ – will a young female elephant give birth to ten in one pregnancy, நின்னும் நின் மலையும் பாடி வருநர்க்கு – for those who come singing about you and your mountain, இன் முகம் – sweet face, கரவாது – without hiding, உவந்து நீ அளித்த – what you gave happily, அண்ணல் யானை எண்ணின் – if the number of noble elephants were counted, கொங்கர் – the Kongars, குடகடல் ஓட்டிய ஞான்றை – when you chased them to the western ocean,  தலைப்பெயர்த்திட்ட வேலினும் பலவே – more than the spears they left when they ran away

புறநானூறு 131, பாடியவர்: உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
மழைக் கணஞ் சேக்கும் மா மலைக் கிழவன்
வழைப் பூங் கண்ணி வாய்வாள் அண்டிரன்
குன்றம் பாடின கொல்லோ
களிறு மிக உடைய இக் கவின் பெறு காடே?

Puranānūru 131, Poet Uraiyūr Ēnichēri Mudamōsiyār sang for Āy Andiran, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
Did this mountain with lovely forest
which holds many elephants, sing praises
to Andiran wearing a valai flower garland,
lord of the great mountain with
masses of clouds, whose sword never fails?

Notes:  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374 and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158. This poet wrote Puranānūru 13, 127-135, 241, 374 and 375.

Meanings:  மழைக் கணஞ் சேக்கும் – where many clouds reside, மா மலைக் கிழவன் – lord of the lofty mountains, வழைப் பூங் கண்ணி – garland with surapunnai flowers, Ochrocarpus Longiflius, Long-leaved two-sepalled gamboge, வாய்வாள் அண்டிரன் – Andiran with unfailing sword, குன்றம் பாடின கொல்லோ – did the mountain sing, களிறு மிக உடைய – with many elephants, இக் கவின் பெறு காடே – this beautiful forest

புறநானூறு 132, பாடியவர்: உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
முன் உள்ளுவோனைப் பின் உள்ளினேனே
ஆழ்க என் உள்ளம் போழ்க என் நாவே
பாழ் ஊர்க் கிணற்றின் தூர்க என் செவியே
நரந்தை நறும் புல் மேய்ந்த கவரி
குவளைப் பைஞ்சுனை பருகி அயல
தகரத் தண் நிழல் பிணையொடு வதியும்
வட திசையதுவே வான் தோய் இமையம்
தென் திசை ஆஅய் குடி இன்றாயின்
பிறழ்வது மன்னோ இம் மலர்தலை உலகே.

Puranānūru 132, Poet Uraiyūr Ēnichēri Mudamōsiyār sang for Āy Andiran, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
Who I should have thought of before, I only
thought about later!  May my heart sink in sorrow!
May my tongue be split!  May my ears be ruined
like the wells in the abandoned cities!

In the North, on the sky-high Himalayas, a deer
eats oranges and grazes on fragrant grass, drinks
water from a spring with kuvalai flowers and rests
with its mate in the shade of a cool thakaram tree.
If it were not for the lineage of Āy in the South,
this wide world would turn upside down!

Notes:  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  This poet wrote Puranānūru 13, 127-135, 241, 374 and 375.

Meanings:  முன் உள்ளுவோனை – who I should have thought of before, பின் உள்ளினேனே – I thought about him only later, ஆழ்க என் உள்ளம் – may it sink in sorrow, போழ்க என் நாவே – may my tongue be cut up, பாழ் ஊர்க் கிணற்றின் தூர்க என் செவியே – may my ears be ruined/filled with mud like wells in ruined cities, நரந்தை – bitter orange, நறும் புல் மேய்ந்த கவரி – a yak/deer grazing on narantham grass, குவளைப் பைஞ் சுனை பருகி – drinking in a fresh spring with blue waterlilies, அயல தகரத் தண் நிழல் பிணையொடு வதியும் – lives with its mate in the cool shade of nearby thakaram trees, வட திசையதுவே வான் தோய் இமையம் – sky high Himalayas in the north, தென் திசை ஆஅய் குடி இன்றாயின் – without Āy’s clan from the South, பிறழ்வது மன்னோ இம் மலர்தலை உலகே – this wide world would turn upside down

புறநானூறு 133, பாடியவர்: உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன், திணை: பாடாண், துறை: விறலியாற்றுப்படை
மெல்லியல் விறலி நீ நல்லிசை செவியின்
கேட்பின் அல்லது காண்பு அறியலையே
காண்டல் சால வேண்டினை ஆயின் மாண்ட நின்
விரை வளர் கூந்தல் வரை வளி உளரக்
கலவ மஞ்ஞையின் காண்வர இயலி
மாரியன்ன வண்மைத்
தேர் வேள் ஆயைக் காணிய சென்மே.

Puranānūru 133, Poet Uraiyūr Ēnichēri Mudamōsiyār sang for Āy Andiran, Thinai: Pādān, Thurai: Virali Ātruppadai
O delicate natured virali! Your ears
have heard his fine fame, but you
have not seen him.  If you wish to catch
sight of him, walk to him like a peacock
with pretty feathers, with the wind on
the mountain blowing your lovely
fragrant hair, to see Āy who donates
chariots and is generous like a rain cloud.

Notes:  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Viralis were female artists who danced and sang.  This poet wrote Puranānūru 13, 127-135, 241, 374 and 375.

Meaning:   மெல்லியல் விறலி – O delicate natured female artist, நீ நல் இசை செவியின் கேட்பின் அல்லது காண்பு அறியலையே – you have heard his fine fame through your ears but have not seen him, காண்டல் சால வேண்டினை ஆயின் – if you wish to see him, மாண்ட – esteemed, splendid, நின் விரை வளர் கூந்தல் – your sweet smelling hair, வரை வளி உளர – mountain wind blowing through it, கலவ மஞ்ஞையின் காண்வர – appearing like a pretty peacock, இயலி மாரியன்ன வண்மை – generosity like clouds that rain, தேர் வேள் ஆயைக் காணிய சென்மே – go and see Āy from the Vēl clan who has chariots

புறநானூறு 134, பாடியவர்: உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
இம்மைச் செய்தது மறுமைக்கு ஆம் எனும்
அறவிலை வணிகன் ஆஅய் அல்லன்
பிறரும் சான்றோர் சென்ற நெறியென
ஆங்குப் பட்டன்று அவன் கைவண்மையே.

Puranānūru 134, Poet Uraiyūr Ēnichēri Mudamōsiyār sang for Āy Andiran, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
Āy is not like a businessman with fair
prices who thinks that the good done in
this birth will help the next one.
His generosity is because of other noble
men before him who followed the right path!

Notes:  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  This poet wrote Puranānūru 13, 127-135, 241, 374 and 375.

Meaning:   இம்மைச் செய்தது மறுமைக்கு ஆம் எனும் – that what is done (good deeds) in this birth will help the next one, அற விலை வணிகன் – merchant with fair prices, ஆ அய் அல்லன் – that is not Āy, பிறரும் சான்றோர் சென்ற நெறியென ஆங்குப் பட்டன்று அவன் கை வண்மையே – his charity is because noble men before him who have followed the right path

புறநானூறு 135, பாடியவர்: உறையூர் ஏணிச்சேரி முடமோசியார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
கொடுவரி வழங்கும் கோடு உயர் நெடு வரை
அரு விடர்ச் சிறு நெறி ஏறலின் வருந்தித்
தடவரல் கொண்ட தகை மெல் ஒதுக்கின்
வளைக் கை விறலி என் பின்னள் ஆகப்
பொன் வார்ந்தன்ன புரி அடங்கு நரம்பின்
வரி நவில் பனுவல் புலம் பெயர்ந்து இசைப்பப்
படுமலை நின்ற பயங்கெழு சீறியாழ்
ஒல்கல் உள்ளமொடு ஒரு புடைத் தழீஇப்
புகழ் சால் சிறப்பின் நின் நல்லிசை உள்ளி
வந்தெனன் எந்தை யானே யென்றும்
மன்று படு பரிசிலர்க் காணின் கன்றொடு
கறை அடி யானை இரியல் போக்கும்
மலை கெழு நாடன் மாவேள் ஆஅய்
களிறும் அன்றே மாவும் அன்றே
ஒளிறு படைப் புரவிய தேரும் அன்றே
பாணர் பாடுநர் பரிசிலர் ஆங்கவர்
தமதெனத் தொடுக்குவர் ஆயின் எமதெனப்
பற்றல் தேற்றாப் பயங்கெழு தாயமொடு
அன்னவாக நின் ஊழி நின்னைக்
காண்டல் வேண்டிய அளவை வேண்டார்
உறுமுரண் கடந்த ஆற்றல்
பொது மீக் கூற்றத்து நாடு கிழவோயே.

Puranānūru 135, Poet Uraiyūr Ēnichēri Mudamōsiyār sang to Āy Andiran, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
I came here with my wife who dances and sings,
bangles in her arms, following me with her stooped
body, walking slowly with sorrow through the
small paths with cracks on this tall mountain with
high peaks where tigers with curved stripes roam.

Lord!  I have heard of your great fame, and have
come here with sorrow, carrying my small yāl
with tight strings, stretched like gold wires,
to play songs with lines about the various
landscapes and in beneficial padumalai tune.
Great Āy!  Descendant of Vēlirs!  Lord of mountains!
You gave elephants with legs like pounding stones,
along with their calves to those who come to your
court in need.

I do not want an elephant, or a horse, or a chariot
with a horse with bright ornaments.
You do not take back wealth that you give to bards,
singers and others in need.  May your life be a long
one with your beneficial relatives!  I have come for
nothing but to see you, O lord who is widely praised,
you with the power to overcome onslaughts of enemies!

Notes:  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  This poet wrote Puranānūru 13, 127-135, 241, 374 and 375.

Meanings:  கொடுவரி வழங்கும் – tigers with curved stripes roam, கோடு உயர் நெடு வரை – tall mountains with high peaks, அரு விடர் – difficult crevices, difficult cracks, சிறு நெறி – small paths, ஏறலின் வருந்தி – sad because of climbing, தடவரல் கொண்ட – with a bent body, தகை மெல் ஒதுக்கின் – walking slowly due to tiredness, வளைக் கை – hands with bangles, விறலி என் பின்னள் ஆக – with my wife (the singer/dancer) behind me, பொன் வார்ந்தன்ன – like molded with gold, புரி அடங்கு நரம்பின் – with tightly tied strings, வரி நவில் பனுவல் – songs with lines, புலம் பெயர்ந்து இசைப்ப – about the different lands, படுமலை நின்ற பயங்கெழு சீறியாழ் – playing padumalai tune on my useful small lute, ஒல்கல் உள்ளமொடு – with a sad heart, ஒரு புடைத் தழீஇ – embracing it on one side, புகழ் சால் சிறப்பின் – with great fame, நின் நல்லிசை உள்ளி வந்தெனன் – I came thinking about your fine fame, எந்தை – O lord, யானே – myself, யென்றும் – always, மன்று படு பரிசிலர்க் காணின் – if one sees those who come to your court in need, கன்றொடு கறை அடி யானை இரியல் போக்கும் – you give them elephants with legs large like pounding stones, along with their calves, மலை கெழு நாடன் – a man with  country with mountains, மா வேள் ஆஅய் – O great Ay! descendant of Vēlir heritage, களிறும் அன்றே மாவும் அன்றே – not an elephant or a horse, ஒளிறு படைப் புரவிய தேரும் அன்றே – not a chariot which is tied to a horse with ornaments, பாணர் பாடுநர் பரிசிலர் – bards, singers, those in need, ஆங்கவர் தமதெனத் தொடுக்குவர் ஆயின் – if they take the wealth you give as theirs, எமதெனப் பற்றல் – you don’t take it saying it is yours, தேற்றா – unclear, பயங்கெழு தாயமொடு அன்னவாக நின் ஊழி – may your long life be with your beneficial relatives, நின்னைக் காண்டல் வேண்டிய அளவை – to see you, வேண்டார் உறு முரண் கடந்த ஆற்றல் – ability to win wars with very strong enemies, பொது மீக் கூற்றத்து நாடு கிழவோயே – O lord with a land praised by everybody

புறநானூறு 136, பாடியவர்: துறையூர் ஓடை கிழார், பாடப்பட்டோன்: ஆய் அண்டிரன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் கடாநிலை  
யாழ்ப் பத்தர்ப் புறம் கடுப்ப
இழை வலந்த பல் துன்னத்து
இடைப் புரை பற்றிப் பிணி விடாஅ
ஈர்க் குழாத்தொடு இறை கூர்ந்த
பேஎன் பகையென ஒன்று என்கோ
உண்ணாமையின் ஊன் வாடித்
தெண் நீரின் கண் மல்கிக்
கசிவுற்ற என் பல் கிளையொடு
பசி அலைக்கும் பகை ஒன்று என்கோ
அன்ன தன்மையும் அறிந்தீயார்
நின்னது தா என நிலை தளர
மரம் பிறங்கிய நளிச் சிலம்பில்
குரங்கு அன்ன புன்குறுங் கூளியர்
பரந்தலைக்கும் பகை ஒன்று என்கோ
ஆஅங்கு எனைப் பகையும் அறியுநன் ஆய்
எனக் கருதிப் பெயர் ஏத்தி
வாயார நின் இசை நம்பிச்
சுடர் சுட்ட சுரத்து ஏறி
இவண் வந்த பெரு நசையேம்
எமக்கு ஈவோர் பிறர்க்கு ஈவோர்
பிறர்க்கு ஈவோர் தமக்கு ஈபவென
அனைத்துரைத்தனன் யான் ஆக
நினக்கு ஒத்தது நீ நாடி
நல்கினை விடுமதி பரிசில் அல்கலும்
தண் புனல் வாயில் துறையூர் முன் துறை
நுண் பல மணலினும் ஏத்தி
உண்குவம் பெரும நீ நல்கிய வளனே.

Puranānūru 136, Thuraiyūr Ōdai Kilār sang to Āy Andiran, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Kadā Nilai
Will I utter that the dense lice and eggs
hiding between our darned clothes with many
stitches looking like the bowl side of yāls
are enemies?   Will I utter that hunger, which
has wasted away our flesh and brought tears to
me and my family is an enemy, or will I utter that
the mean, greedy bandits in the cool forest, dense
with trees, who strip what I had, like monkeys,
are my enemies?

Thinking that Āy will understand who our enemies are,
we have come here with great desire, trusting your glory.
We have climbed up through the wasteland with scorching
sun.  Those who give to us will truly give away their
wealth, while giving to others is just giving to themselves.
I have said all I have to say.  You determine what is right.
Give us gifts and send us away.  We will sing every day
songs in praise of you and consume the plenty that you give
us.  May your living years be larger than the fine sands
on the shores of Thuraiyūr!

Notes:  Puranānūru 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 240, 241, 374and 375 were written for this king, who was born in the Vēl clan.  Āy was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  This is the only poem written by this poet.

Meanings:  யாழ்ப் பத்தர்ப் புறம் கடுப்ப – like the bowl side of the lute, இழை வலந்த – with threads, பல் துன்னத்து – with many stitches, இடைப் புரை பற்றி – in the spaces in between, பிணி விடாஅ – tight, ஈர்க் குழாத்தொடு – with many lice eggs, இறை கூர்ந்த – residing abundantly, பேஎன் பகையென ஒன்று – lice is an enemy, என்கோ – will I utter, உண்ணாமையின் – not eating, ஊன் வாடி – flesh thin, தெண் நீரின் கண் மல்கிக் கசிவுற்ற என் பல் கிளையொடு – with my many relatives whose eyes are filled with tears, பசி அலைக்கும் – with hunger, பகை ஒன்று என்கோ – will I utter that it is my enemy, அன்ன தன்மையும் – that nature, அறிந்தீயார் – they do not know, நின்னது தா என – give yours, நிலை தளர – to become unsteady, to tire, to be confused, மரம் பிறங்கிய நளிச் சிலம்பில் – on the mountains dense with trees, குரங்கு அன்ன – like monkeys, புன்குறும் கூளியர் – sorrow giving bandits, mean bandits, பரந்தலைக்கும் – are spread, பகை ஒன்று என்கோ – will I utter that it is my enemy, ஆஅங்கு எனைப் பகையும் அறியுநன் ஆய் எனக் கருதி – thinking that Āy will know who our enemies are, பெயர் ஏத்தி வாயார – praising you with our mouths, நின் இசை நம்பி – trusting your fame, சுடர் சுட்ட சுரத்து ஏறி – climbing through the wasteland burnt by the sun’s rays, இவண் வந்த – came here, பெரு நசையேம் – we are with great desire, எமக்கு ஈவோர் – those who give to us, பிறர்க்கு ஈவோர் – give to others, பிறர்க்கு ஈவோர் – those who give to others, தமக்கு ஈப – give to themselves, என அனைத்து உரைத்தனன் யான் – I have said all I have to say, ஆக – so, நினக்கு ஒத்தது – what is agreeable to you, நீ நாடி – you analyze, நல்கினை  விடுமதி பரிசில் – give us gifts and send us away, அல்கலும் – daily, தண் புனல் வாயில் – the mouth of the cool river, துறையூர் முன் துறை நுண் பல மணலினும் ஏத்தி – more than the fine sands on the shores of Thuraiyūr, உண்குவம் – we will eat, பெரும – O lord, நீ நல்கிய வளனே – the wealth that you give

புறநானூறு 137, பாடியவர்: ஒரு சிறைப் பெரியனார், பாடப்பட்டோன்: நாஞ்சில் வள்ளுவன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி, பரிசில் துறை  
இரங்கு முரசின் இனஞ் சால் யானை
முந்நீர் ஏணி விறல் கெழு மூவரை
இன்னும் ஓர் யான் அவா அறியேனே
நீயே முன் யான் அரியுமோனே துவன்றிய
கயத்திட்ட வித்து வறத்திற் சாவாது
கழைக் கரும்பின் ஒலிக்குந்து
கொண்டல் கொண்ட நீர் கோடை காயினும்
கண்ணன்ன மலர் பூக் குந்து
கருங் கால் வேங்கை மலரின் நாளும்
பொன்னன்ன வீ சுமந்து
மணியன்ன நீர் கடல் படரும்
செவ்வரைப் படப்பை நாஞ்சில் பொருந
சிறு வெள் அருவிப் பெருங்கல் நாடனை
நீ வாழியர் நின் தந்தை
தாய் வாழியர் நின் பயந்திசினோரே.

Puranānūru 137, Poet Oru Sirai Periyanār sang to Nānjil Valluvan, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli, Parisil
I am the only one without the desire to sing
about the roaring drums, herds of elephants,
and the lands near the oceans, belonging to
the three victorious kings.

You are the same as before.  In your country,
seeds sown in ponds full of water, do not die
of drought, but grow like the thick clusters of
sugarcane with stems, rains open flowers as
wide as eyes, and even in dry summer without rain,
the rivers carry golden flowers of vēngai trees
as they speed toward the sapphire-hued ocean.

O lord of a fabulous tall mountain with small
white waterfalls and groves!
May you live long!  May the father and mother
who gave birth to you live long lives!

Notes:  Puranānūru 137, 138, 139 and 140 were written for this small-region king, who was a great friend of the Chēran king.  This is the only poem written by this poet.

Meanings:  இரங்கு முரசின் – with roaring drums, இனம் சால் யானை – elephants with herds, முந்நீர் – ocean, ஏணி – boundaries, விறல் கெழு மூவரை – victorious three (kings), இன்னும் ஓர் யான் அவா அறியேனே – I do not have the desire, நீயே முன் யான் அரியுமோனே – you are the same one I knew before, துவன்றிய கயத்திட்ட வித்து வறத்திற் சாவாது – seeds sown in water filled ponds do not dry and die, கழைக் கரும்பின் – like sugarcane with stalks, ஒலிக்குந்து – there are clusters, கொண்டல் கொண்ட நீர் – water taken by the clouds, கோடை காயினும் – even when summer is dry, கண்ணன்ன மலர் பூக்குந்து – flowers bloom like eyes, கருங் கால் வேங்கை மலரின் நாளும் பொன்னன்ன வீ சுமந்து – carrying gold like flowers of the black-trunked kino trees, Pterocarpus marsupium, மணியன்ன நீர் கடல் படரும் – move to the sapphire colored ocean, செவ் வரைப் படப்பை நாஞ்சில் பொருந – O lord of Nanjil with fine mountains, சிறு வெள் அருவிப் பெருங்கல் நாடனை நீ வாழியர் – man with huge mountains with small white waterfalls, may you live long, நின் தந்தை தாய் வாழியர் – may your father and mother have a long life, நின் பயந்திசினோரே – the ones who gave birth to you

புறநானூறு 138, பாடியவர்: மருதன் இளநாகனார், பாடப்பட்டோன்: நாஞ்சில் வள்ளுவன், திணை: பாடாண், துறை: பாணாற்றுப் படை
ஆன் இனம் கலித்த அதர் பல கடந்து
மான் இனம் கலித்த மலையின் ஒழிய
மீன் இனம் கலித்த துறை பல நீந்தி
உள்ளி வந்த வள் உயிர்ச் சீறியாழ்
சிதாஅர் உடுக்கை முதாஅரிப் பாண
நீயே பேர் எண்ணலையே நின் இறை
மாறி வா என மொழியலன் மாதோ
ஒலி இருங்கதுப்பின் ஆயிழை கணவன்
கிளி மரீஇய வியன் புனத்து
மரன் அணி பெருங்குரல் அனையன் ஆதலின்
நின்னை வருதல் அறிந்தனர் யாரே.

Puranānūru 138, Poet Maruthan Ilanākanār sang for Nānjil Valluvan, Thinai: Pādān, Thurai: Pānātruppadai
Old bard with torn clothes carrying your small yāl
with resounding voice!  You have come here with
desire, walking through paths dense with cattle,
crossing mountains with deer herds, and wading
through shores filled with fish!

Your king will not tell you to come back later.
He, the husband of a woman with thick dark hair
and fine jewels, is like huge clusters of grain placed
on a tree in the wide grove where parrots reside.
So who will even know when you come back again?

Notes:  Puranānūru 137, 138, 139 and 140 were written for this small-region king, who was a great friend of the Chēran king.  This poet wrote Puranānūru 52, 138 and 139.

Meanings:  ஆன் இனம் கலித்த – dense with cattle herds, அதர் பல கடந்து – passed many paths, மான் இனம் கலித்த மலையின் ஒழிய – passed mountains with herds of deer, மீன் இனம் கலித்த துறை பல நீந்தி – swam/waded/walked past shores with abundant fish, உள்ளி வந்த – came thinking, வள் உயிர்ச் சீறியாழ் – small lute that has a strong/sharp tone, சிதாஅர் உடுக்கை – torn clothes, முதாஅரிப் பாண – wise old bard, நீயே – you, பேர் எண்ணலையே – with big intentions, நின் இறை – your king, மாறி வா என மொழியலன் – he will not say come back later, மாதோ – அசை, expletive, ஒலி இருங்கதுப்பின் – with thick dark hair, ஆயிழை கணவன் – husband of woman with beautiful jewels, கிளி மரீஇய – parrots staying, வியன் புனத்து – wide/huge grove, மரன் அணி பெருங்குரல் அனையன் – like large clusters placed on a tree, ஆதலின் நின்னை வருதல் அறிந்தனர் யாரே – who know when you come back

புறநானூறு 139, பாடியவர்: மருதன் இளநாகனார், பாடப்பட்டோன்: நாஞ்சில் வள்ளுவன், திணை: பாடாண். துறை: பரிசில் கடாநிலை
சுவல் அழுந்தப் பல காய
சில் ஓதிப் பல் இளைஞருமே
அடி வருந்த நெடிது ஏறிய
கொடி மருங்குல் விறலியருமே
வாழ்தல் வேண்டிப்
பொய் கூறேன் மெய் கூறுவல்
ஓடாப் பூட்கை உரவோர் மருக
உயர் சிமைய உழாஅ நாஞ்சில் பொருந
மாயா உள்ளமொடு பரிசில் துன்னிக்
கனி பதம் பார்க்கும் காலையன்றே
ஈதல் ஆனான் வேந்தே வேந்தற்குச்
சாதல் அஞ்சாய் நீயே ஆயிடை
இரு நிலம் மிளிர்ந்திசின் ஆஅங்கு ஒரு நாள்
அருஞ் சமம் வருகுவதாயின்
வருந்தலும் உண்டு என் பைதலம் கடும்பே.

Puranānūru 139, Poet Maruthan Ilanākanār sang to Nānjil Valluvan, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Kadā Nilai
To make a living, I have come here
with my youngsters with little hair
who have scars on their shoulders
caused by lifting, and viralis as thin
as vines, whose feet hurt climbing a lot.
I do not lie. I am telling the truth.

O heir to ancestors who never faulted
in their commitments!  Lord of Nānjil
country with tall peaks not farmed!
Please do not wait thinking that this is
not the right time. Your Chēran king gives
to you, and you are not afraid of dying
for him. There might be a huge battle
splitting the land into two, and you might
leave. If you do, my family in despair
will be very sad!

Notes:  Puranānūru 137, 138, 139 and 140 were written for this small-region king, who was a great friend of the Chēran king.  Viralis were female artists who danced and sang.   This poet wrote Puranānūru 52, 138 and 139.

Meanings:  சுவல் அழுந்த – pressing on their shoulders, pressing on their napes, பல காய – few scars, சில் ஓதிப் பல் இளைஞருமே – many youngsters with short hair, many youngsters with soft hair, அடி வருந்த – feet to hurt, நெடிது ஏறிய – climbed a lot, கொடி மருங்குல் விறலியருமே – female artists (who sing and dance) like vines, வாழ்தல் வேண்டி – to live, பொய் கூறேன் – I do not lie, மெய் கூறுவல் – I am telling the truth, ஓடாப் பூட்கை உரவோர் மருக – O heir of strong ancestors who did not run away in battles, உயர் சிமைய உழாஅ நாஞ்சில் பொருந – O lord of Nānjil country with tall peaks that are not farmed, மாயா உள்ளமொடு – with an unfading heart, பரிசில் துன்னி – approached desiring gifts, கனி பதம் பார்க்கும் காலை யன்றே – this is not the right time to wait for the proper moment, ஈதல் ஆனான் வேந்தே – your king (Chēran) gives you, வேந்தற்குச் சாதல் அஞ்சாய் நீயே – you are not afraid of death for your Chēran king, ஆயிடை இரு நிலம் மிளிர்ந்திசின் ஆஅங்கு ஒரு நாள் அருஞ்சமம் வருகுவதாயின் – if a huge battle comes splitting the land into two, வருந்தலும் உண்டு என் பைதலம் கடும்பே – my sorrowful family with struggle

புறநானூறு 140, பாடியவர்: ஔவையார், பாடப்பட்டோன்: நாஞ்சில் வள்ளுவன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் விடை
தடவு நிலைப் பலவின் நாஞ்சில் பொருநன்
மடவன் மன்ற செந்நாப் புலவீர்
வளைக்கை விறலியர் படப்பைக் கொய்த
அடகின் கண்ணுறை ஆக யாம் சில
அரிசி வேண்டினெம் ஆகத் தான் பிற
வரிசை அறிதலின் தன்னும் தூக்கி
இருங்கடறு வளைஇய குன்றத்தன்ன ஓர்
பெருங்களிறு நல்கியோனே அன்னதோர்
தேற்றா ஈகையும் உளது கொல்
போற்றார் அம்ம பெரியோர் தம் கடனே.

Puranānūru 140, Poet: Avvaiyār, King: Nānjil Valluvan, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Vidai
Eloquent bards!  The lord of the Nānjil country
where jackfruit trees grow with huge trunks is
an idiot, for sure!  I asked for some rice to cook
along with the greens that my viralis plucked
in the groves, and he gave us an elephant, as large
as the mountain surrounded by huge forests, since
he knew my value and his situation.
Is there generosity like this without analyzing?
Don’t noble men think before they do their duty?

Notes:  Puranānūru 137, 138, 139 and 140 were written for this small-region king, who was a great friend of the Chēran king.  Viralis were female artists who danced and sang.    Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  தடவு நிலை – large trunks, curved trunks, பலவின் – jackfruit trees, நாஞ்சில் பொருநன் – the lord of Nānjil, மடவன் – he is an idiot, he is a naïve man, மன்ற – asai, for sure, செந்நாப் புலவீர் – O bards with eloquent tongues, வளைக்கை விறலியர் – female dancers/singers with bangles on their arms, படப்பைக் கொய்த அடகின் – with leaves we plucked in the grove, கண்ணுறை ஆக – to throw on top, யாம் சில அரிசி வேண்டினெம் – we asked for a little bit of rice, ஆகத் தான் பிற வரிசை அறிதலின் – since he knew my value, தன்னும் தூக்கி – he analyzed his situation, இருங்கடறு வளைஇய – surrounded by huge forests, குன்றத்தன்ன ஓர் பெருங்களிறு நல்கியோனே – he gave a huge male elephant that was like a mountain, அன்னதோர் தேற்றா ஈகையும் உளது கொல் – is there generosity like this where giving is done without analyzing, போற்றார் அம்ம பெரியோர் தம் கடனே – noble people will not consider before they do their duty

புறநானூறு 141, பாடியவர்: பரணர், பாடப்பட்டோன்: வையாவிக் கோப்பெரும் பேகன், திணை: பாடாண், துறை: பாணாற்று படை, புலவராற்றுப் படை
பாணன் சூடிய பசும் பொன் தாமரை
மாண் இழை விறலி மாலையொடு விளங்கக்
கடும் பரி நெடுந்தேர் பூட்டு விட்டு அசைஇ
ஊரீர் போலச் சுரத்திடை இருந்தனிர்
யாரீரோ என வன வல் ஆனாக்
காரென் ஒக்கல் கடும் பசி இரவல
வென்வேல் அண்ணல் காணா ஊங்கே
நின்னினும் புல்லியேம் மன்னே இனியே
இன்னேம் ஆயினேம் மன்னே என்றும்
உடாஅ போரா ஆகுதல் அறிந்தும்
படா அம் மஞ்ஞைக்கு ஈத்த எம் கோ
கடாஅ யானைக் கலி மான் பேகன்
எத்துணை ஆயினும் ஈதல் நன்று என
மறுமை நோக்கின்றோ அன்றே
பிறர் வறுமை நோக்கின்று அவன் கைவண்மையே.

Puranānūru 141, Poet Paranar sang for Vaiyāvi Kōperum Pēkan, Thinai: Pādān, Thurai: Pānātruppadai, Pulavanātruppadai
You in need, with a huge family that is like clouds,
ask us, “Who are you who rests in this wasteland path,
like it were your home, unhitching your tall chariots from
swift horses?  The bard is wearing a new gold lotus and the
virali with rich jewels wears a gleaming garland.”

We were worse off than you before we saw the noble man with
victorious spears.  Now we are like this.  Our king Pēkan who
has proud horses and elephants in musth gave a cloth to a
peacock, when it was raining, even though he knew that they
don’t wear clothes.  He does not give consideration that it is
good for the next birth.  He is greatly generous, and does it
because it is virtuous to give, when he sees the poverty of others.

Notes:  The word ‘Vaiyāvi’ in this king’s name means Palani area which was first called Pothini and then Vaiyāvi, and Vaiyāpuri later.  Puranānūru poems 141, 142, 143, 144, 145, 146 and 147 were written for Pēkan.   Poems 143, 144, 145, 146 and 147 are requests by the poets, to the unfaithful Pēkan, to go back to his wife. Pēkan was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Viralis were female artists who danced and sang.   Poet Parananar wrote Puranānūru poems 4, 63, 141, 142, 144, 145, 336, 341, 343, 348, 352, 354 and 369.

Meanings:  பாணன் சூடிய – worn by bards, பசும் பொன் தாமரை – new gold lotus, மாண் இழை – rich jewels, விறலி மாலையொடு விளங்க – female dancer/singer with bright garland, கடும் பரி நெடுந்தேர் பூட்டு விட்டு – untying your fast horses from tall chariots, அசைஇ ஊரீர் போல – relaxing like it is your town, சுரத்திடை இருந்தனிர் யாரீரோ – who are you here on the wasteland path, என வினவல் – you are asking, ஆனா – endless, huge,  கார் என் ஒக்கல் – relatives who are like the clouds/relatives who are black, கடும் பசி – great hunger, இரவல – man in need, வென்வேல் அண்ணல் காணா ஊங்கே நின்னினும் புல்லியேம் – we were poor before we saw the noble man with victorious spears, மன்னே – அசை, an expletive, இனியே இன்னேம் ஆயினேம் – now we have become this, மன்னே – அசை, an expletive, என்றும் – always, உடாஅ போரா ஆகுதல் அறிந்தும் – knowing that clothes will not be useful, படா அம் மஞ்ஞைக்கு ஈத்த எம் கோ – my king who gave to a beautiful peacock, கடாஅ யானை – elephants in musth, கலி மான் பேகன் – Pēkan with proud horses, எத்துணை ஆயினும் – no matter how much, ஈதல் நன்று என மறுமை நோக்கின்றோ அன்றே – he does not give considering next birth, பிறர் வறுமை நோக்கின்று – when he sees poverty of others, அவன் கைவண்மையே – his great charity

புறநானூறு 142, பாடியவர்: பரணர், பாடப்பட்டோன்: வையாவிக் கோப்பெரும் பேகன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
அறு குளத்து உகுத்தும் அகல் வயல் பொழிந்தும்
உறுமிடத்து உதவாது உவர் நிலம் ஊட்டியும்
வரையா மரபின் மாரி போலக்
கடாஅ யானைக் கழல் கால் பேகன்
கொடை மடம் படுதல் அல்லது
படை மடம் படான் பிறர் படை மயக்குறினே.

Puranānūru 142, Poet Paranar sang for Vaiyāvi Kōperum Pēkan, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
Like the rains which fall without limits on dry
ponds and wide fields and soak saline land,
instead of helping where there is need, Pēkan
with elephants in rut and war anklets on his feet,
is ignorant when it comes to giving.  However,
he is not ignorant when it comes to attacking
enemy armies.

Notes:   The word ‘Vaiyāvi’ in this king’s name means Palani area which was first called Pothini and then Vaiyāvi, and Vaiyāpuri later.  Puranānūru poems 141, 142, 143, 144, 145, 146 and 147 were written for Pēkan.  Poems 143, 144, 145, 146 and 147 are requests by the poets, to the unfaithful Pēkan, to go back to his wife. Pēkan was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Poet Parananar wrote Puranānūru poems 4, 63, 141, 142, 144, 145, 336, 341, 343, 348, 352, 354 and 369.

Meanings:  அறு குளத்து உகுத்தும் – raining on dry ponds, அகல் வயல் பொழிந்தும் – falling on wide fields, உறுமிடத்து உதவாது – instead of helping where there is need, உவர் நிலம் ஊட்டியும் – soaking into salty land, வரையா மரபின் மாரி போல – like rain that falls without limits, கடாஅ யானை – elephants in rut, கழல் கால் பேகன் – Pēkan with warrior anklets, கொடை மடம் படுதல் அல்லது – he is ignorant when it comes to giving, படை மடம் படான் – but is not ignorant when it comes to war, பிறர் படை மயக்குறினே – attacking enemy armies

புறநானூறு 143, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டோன்: வையாவிக் கோப்பெரும் பேகன், திணை: பெருந்திணை, துறை: குறுங்கலி, தாபத நிலை
மலைவான் கொள்க என உயர் பலி தூஉய்
மாரி ஆன்று மழை மேக்கு உயர்க எனக்
கடவுள் பேணிய குறவர் மாக்கள்
பெயல் கண் மாறிய உவகையர் சாரல்
புனைத் தினை அயிலும் நாட சினப் போர்க்
கைவள் ஈகைக் கடு மான் பேக
யார் கொல் அளியள் தானே நெருநல்
சுரன் உழந்து வருந்திய ஒக்கல் பசித்தெனக்
குணில் பாய் முரசின் இரங்கும் அருவி
நளி இருஞ்சிலம்பின் சீறூர் ஆங்கண்
வாயில் தோன்றி வாழ்த்தி நின்று
நின்னும் நின் மலையும் பாட இன்னாது
இகுத்த கண்ணீர் நிறுத்தல் செல்லாள்
முலையகம் நனைப்ப விம்மிக்
குழல் இனைவது போல் அழுதனள் பெரிதே.

Puranānūru 143, Poet Kapilar sang to Vaiyāvi Kōperum Pēkan, Thinai: Perunthinai, Thurai: Kurunguli, Thāpatha Nilai
Lord of the land where mountain dwellers give
abundant offerings for clouds to surround the
mountains, and when rain falls too heavily, pray to
their gods for the rains to stop, and happy with
the vanishing rain, eat millet grown on the slopes!
O Pēkan with swift horses, who fights with rage!
You are greatly generous!

Who is that pitiful woman?  Yesterday, because of my
family struggling with hunger, we passed through the
wasteland and came to your gate in this small town where
waterfalls flow with sounds of drums struck with sticks,
and sang of you and your mountains.   She was there,
unable to hold back her flowing tears, her breasts wet,
and she cried constantly, sounding like a sad flute.

Notes:  The word ‘Vaiyāvi’ in this king’s name means Palani area which was first called Pothini and then Vaiyāvi, and Vaiyāpuri later.   Poems 143, 144, 145, 146 and 147 are requests by the poets, to the unfaithful Pēkan, to go back to his wife.  Pēkan was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.

Meanings:  மலை வான் கொள்க என – asked clouds to surround the mountains, உயர் பலி தூஉய் – gave abundant offerings, மாரி ஆன்று – rains fell heavily, மழை மேக்கு உயர்க என – asked for clouds to rise up, கடவுள் பேணிய குறவர் மாக்கள் – mountain dwellers who prayed to gods, பெயல் கண் மாறிய உவகையர் – happy since the rains stopped, சாரல் புனைத் தினை அயிலும் – eat the millet grown on the slopes, நாட – lord of the country, சினப் போர் – enraged battles, கைவள் ஈகை – abundant generosity, கடு மான் பேக – Pēkan with fast horses, யார் கொல் அளியள் தானே – is she not pitiful, நெருநல் – yesterday, சுரன் உழந்து வருந்திய ஒக்கல் – family which suffered with sorrow in the wasteland, பசித்தென – since they were hungry, குணில் பாய் முரசின் – drums beaten with sticks, இரங்கும் அருவி – falling waterfalls, நளி இருஞ் சிலம்பின் – on the cool large mountains, சீறூர் ஆங்கண் வாயில் தோன்றி – appearing at the gate of a small town, வாழ்த்தி நின்று – praised and stood, நின்னும் நின் மலையும் பாட – to sing about you and your mountains, இன்னாது இகுத்த – cried with sorrow, கண்ணீர் நிறுத்தல் செல்லாள் – does not stop her crying, முலையகம் நனைப்ப – breasts to get wet, விம்மிக் குழல் இனைவது போல் அழுதனள் – she cried sounding like a flute, பெரிதே – greatly

புறநானூறு 144, பாடியவர்: பரணர், பாடப்பட்டோன்: வையாவிக் கோப்பெரும் பேகன், திணை: பெருந்திணை, துறை: குறுங்கலி, தாபத நிலை
அருளாயாகலோ கொடிதே இருள் வரச்
சீறியாழ் செவ்வழி பண்ணி யாழ நின்
கார் எதிர் கானம் பாடினேமாக
நீல் நறு நெய்தலின் பொலிந்த உண்கண்
கலுழ்ந்து வார் அரிப் பனி பூண் அகம் நனைப்ப
இனைதல் ஆனாளாக இளையோய்
கிளையை மன் எம் கேள் வெய்யோற்கு என
யாம் தன் தொழுதனம் வினவக் காந்தள்
முகை புரை விரலின் கண்ணீர் துடையா
யாம் அவன் கிளைஞரேம் அல்லேம் கேள் இனி
எம் போல் ஒருத்தி நலன் நயந்து என்றும்
வரூஉம் என்ப வயங்கு புகழ்ப் பேகன்
ஒல்லென ஒலிக்கும் தேரொடு
முல்லை வேலி நல்லூரானே.

Puranānūru 144, Poet Paranar sang to Vaiyāvi Kōperum Pēkan, Thinai: Perunthinai, Thurai: Kurunguli, Thāpatha Nilai
It is cruel that you don’t show any compassion!
As darkness arrived, we were playing sevvali tunes
on our small yāls, singing of your forest with
monsoon rains.  We saw a young woman in great
grief, her splendid eyes like kuvalai blossoms were
overflowing with tears that fell to wet her breasts
adorned with jewels.  Bowing to her we asked of her,
“Young woman!  Are you some relation to our lord
who desires to be with us?”
With her fingers like buds of red glory lilies, she
brushed away her tears and said to us, “I am no
relation of his!  Hear me out!  Pēkan whose fame
glows, they say, desires the beauty of a woman
who resembles me, and in his resounding chariot,
pays her regular visits in her lovely city surrounded
by mullai hedges.”

Notes:   The word ‘Vaiyāvi’ in this king’s name means Palani area which was first called Pothini and then Vaiyāvi, and Vaiyāpuri later.  Puranānūru poems 141, 142, 143, 144, 145, 146 and 147 were written for Pēkan.  Poems 143, 144, 145, 146 and 147 are requests by the poets, to the unfaithful Pēkan, to go back to his wife.  Pēkan was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Poet Parananar wrote Puranānūru poems 4, 63, 141, 142, 144, 145, 336, 341, 343, 348, 352, 354 and 369.

Meanings:  அருளாயாகலோ கொடிதே – it is cruel that you don’t show compassion, இருள் வர – as darkness arrived, சீறியாழ் செவ்வழி பண்ணி – played sevvali tunes, யாழ – an asai, an expletive, நின் கார் எதிர் கானம் பாடினேமாக – when we sang about your forest with rain, நீல் நறு நெய்தலின் பொலிந்த – bright eyes like water lilies – blue is used for description of eyes, உண்கண் – kohl-lined eyes, கலுழ்ந்து வார் அரிப் பனி – dripping tears from her eyes, பூண் அகம் நனைப்ப – got her chest with jewels wet, இனைதல் ஆனாளாக – with great sorrow, இளையோய் – young woman, கிளையை மன் எம் கேள் வெய்யோற்கு  – are you a relative of our lord who desires our friendship, என யாம் தன் தொழுதனம் வினவ – when we asked her bowing humbly, காந்தள் முகை புரை விரலின் கண்ணீர் துடையா – wiped her tears with her fingers like buds of glory lilies, யாம் அவன் கிளைஞரேம் அல்லேம் – I am not his relative, கேள் இனி – listen more, எம் போல் ஒருத்தி – a woman like me, நலன் நயந்து என்றும் வரூஉம் என்ப – they say that he desires her and goes there always, வயங்கு புகழ்ப் பேகன் – famous Pēkan, ஒல்லென ஒலிக்கும் தேரொடு – with your resounding chariot, முல்லை வேலி நல்லூரானே – to the lovely city surrounded by jasmine vines

புறநானூறு 145, பாடியவர்: பரணர், பாடப்பட்டோன்: வையாவிக் கோப்பெரும் பேகன், திணை: பெருந்திணை, துறை: குறுங்கலி, தாபத நிலை
மடத் தகை மா மயில் பனிக்கும் என்று அருளிப்
படாஅம் ஈத்த கெடாஅ நல்லிசைக்
கடாஅ யானைக் கலிமான் பேக
பசித்தும் வாரோம் பாரமும் இலமே
களங்கனியன்ன கருங்கோட்டுச் சீறியாழ்
நயம் புரிந்துறையுநர் நடுங்கப் பண்ணி
அறம் செய்தீமோ அருள் வெய்யோய் என
இஃது யாம் இரந்த பரிசில் அஃது இருளின்
இன மணி நெடுந்தேர் ஏறி
இன்னாது உறைவி அரும் படர் களைமே.

Puranānūru 145, Poet Paranar sang to Vaiyāvi Kōperum Pēkan, Thinai: Perunthinai, Thurai: Kurungali, Thāpatha Nilai
Pēkan with proud horses and elephants in rut,
who gave away your garment to a naive, dark
peacock in compassion thinking it would tremble
in the cold!  I do not come in hunger.
I do not have burdens.  The gift I beg
from you as I sing making those who love my
music played with a small yāl with kalam like
dark stems to sway, is that you mount your
tall chariot strung with bells, and remove the
anguish of your wife.  Please show compassion!

Notes:   The word ‘Vaiyāvi’ in this king’s name means Palani area which was first called Pothini and then Vaiyāvi, and Vaiyāpuri later.  Puranānūru poems 141, 142, 143, 144, 145, 146 and 147 were written for Pēkan.  Poems 143, 144, 145, 146 and 147 are requests by the poets, to the unfaithful Pēkan, to go back to his wife.  Pēkan was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Poet Parananar wrote Puranānūru poems 4, 63, 141, 142, 144, 145, 336, 341, 343, 348, 352, 354 and 369.

Meaning:   மடத் தகை – naïve nature, மா மயில் – dark peacock, பனிக்கும் என்று – that it would be cold, அருளி – showed compassion, படாஅம் ஈத்த – gave clothes, கெடாஅ நல்லிசை – unspoiled fame, கடாஅ யானைக் கலிமான் பேக – O Pēkan with elephants in rut and proud horses, பசித்தும் வாரோம் – we do not come in hunger, பாரமும் இலமே – we have no burdens, களங்கனியன்ன கருங்கோட்டுச் சீறியாழ் – small lute with stem as dark as kalam fruit, Carissa congesta Wight, Kalakākkāi,  நயம் புரிந் துறையுநர் நடுங்கப் பண்ணி – causing those who love it tremble/sway to the music, அறம் செய்தீமோ – please be fair, அருள் வெய்யோய் – please show compassion, என – thus, இஃது யாம் இரந்த பரிசில் – this is the gift that I request of you, அஃது – that, இருளின் – when it is dark, at night, இன மணி – with lots of bells, நெடுந்தேர் ஏறி – climb on your tall chariot, இன்னாது – distressed, suffering, உறைவி – wife, the one who lives with you, அரும் படர் களைமே – remove the great anguish

புறநானூறு 146, பாடியவர்: அரிசில் கிழார், பாடப்பட்டோன்: வையாவிக் கோப்பெரும் பேகன், திணை: பெருந்திணை, துறை: குறுங்கலி, தாபத நிலை
அன்னவாக நின் அருங்கல வெறுக்கை
அவை பெறல் வேண்டேம் அடு போர்ப் பேக
சீறியாழ் செவ்வழி பண்ணி நின் வன்புல
நன்னாடு பாட என்னை நயந்து
பரிசில் நல்குவையாயின் குரிசில் நீ
நல்காமையின் நைவரச் சாஅய்
அருந்துயர் உழக்கும் நின் திருந்திழை அரிவை
கலிமயில் கலாவம் கால் குவித்தன்ன
ஒலிமென் கூந்தல் கமழ் புகை கொளீஇத்
தண்கமழ் கோதை புனைய
வண்பரி நெடுந்தேர் பூண்க நின் மாவே.

Puranānūru 146, Poet Arisil Kilār sang to Vaiyāvi Kōperum Pēkan, Thinai: Perunthinai, Thurai: Kurungali, Thāpatha Nilai
Pēkan who kills in battles!  We do not want your
wealth or precious jewels.  May they stay with you!
If you want to give me a gift for singing in sevvali
tune about your fine country with mountains,
please hitch your fast horses to your tall chariot,
and go to your young wife wearing fine jewels, in
great despair, wasting away through your cruelty,
so that her thick, soft hair, like the feathers of a
proud peacock gathered by the wind, can be scented
with smoke and adorned with cool, fragrant flower strands!

Notes:  The word ‘Vaiyāvi’ in this king’s name means Palani area which was first called Pothini and then Vaiyāvi, and Vaiyāpuri later.  Puranānūru poems 141, 142, 143, 144, 145, 146 and 147 were written for Pēkan.  Poems 143, 144, 145, 146 and 147 are requests by the poets, to the unfaithful Pēkan, to go back to his wife.  Pēkan was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  This poet who came from a town called Arisil, wrote Puranānūru 146, 230, 281, 285, 300, 304 and 342.

Meanings:  அன்னவாக – may they stay, நின் அருங்கல வெறுக்கை அவை பெறல் வேண்டேம் – we do not want your wealth and precious ornaments, அடு போர்ப் பேக – O Pēkan who kills in battles, சீறியாழ் செவ்வழி பண்ணி – singing sevvali tunes in my small lute, நின் வன்புல நன்னாடு பாட – singing about your fine country with strong land/mountains, என்னை நயந்து பரிசில் நல்குவை ஆயின் – if you would show me a favor and give me gifts, குரிசில் – O lord,  நீ நல்காமையின் –  since you didn’t show compassion, நைவர – with pity, சாஅய் – wasting away in pain, அருந்துயர் உழக்கும் – suffers in great sorrow, நின் – your, திருந்திழை அரிவை – young lady with perfect jewels, கலி மயில் கலாவம் கால் குவித்தன்ன – like the thick feathers of a proud/noisy peacock gathered by the wind, ஒலி மென் கூந்தல்- thick soft hair, கமழ் புகை கொளீஇ – perfume her hair with fragrant smoke, தண் கமழ் கோதை புனைய – to wear cool fragrant flower strands, வண் பரி – fast horses, நெடுந்தேர் பூண்க நின் மாவே – yoke your horses to your tall chariot

புறநானூறு 147, பாடியவர்: பெருங்குன்றூர் கிழார், பாடப்பட்டோன்: வையாவிக் கோப்பெரும் பேகன், திணை: பெருந்திணை, துறை: குறுங்கலி, தாபத நிலை
கல் முழை அருவிப் பன் மலை நீந்திச்
சீறியாழ் செவ்வழி பண்ணி வந்ததைக்
கார் வான் இன் உறை தமியள் கேளா
நெருநல் ஒரு சிறைப் புலம்பு கொண்டு உறையும்
அரி மதர் மழைக் கண் அம் மா அரிவை
நெய்யொடு துறந்த மை இருங்கூந்தல்
மண்ணூறு மணியின் மாசு அற மண்ணிப்
புது மலர் கஞல இன்று பெயரின்
அது மன் எம் பரிசில் ஆவியர் கோவே.

Puranānūru 147, Poet Perunkundrūr Kilār sang to Vaiyāvi Kōperum Pēkan, Thinai: Perunthinai, Thurai: Kurungali, Thāpatha Nilai
I have passed many mountains with waterfalls
that come down through caves, singing sevvali
tunes in my small yāl.

King of Āviyārs!  Grant me the gift of you going
to your wife today, the beautiful dark woman, who,
yesterday, stood alone in despair listening to the
sweet sounds of rain drops, tears dripping from her
pretty, streaked, moist eyes, her hair without oil,
so that her hair can be adorned with flowers, after
being washed perfectly, to shine like sapphire gems.

Notes:   The word ‘Vaiyāvi’ in this king’s name means Palani area which was first called Pothini and then Vaiyāvi, and Vaiyāpuri later.  Puranānūru poems 141, 142, 143, 144, 145, 146 and 147 were written for Pēkan.  Poems 143, 144, 145, 146 and 147 are requests by the poets, to the unfaithful Pēkan, to go back to his wife.  Pēkan was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  This poet wrote Puranānūru 147, 210, 211, 266 and 318.

Meanings:  கல் முழை அருவி –  waterfalls that flow through caves, பன் மலை நீந்தி – passed through many mountains, சீறியாழ் செவ்வழி பண்ணி – singing sevvali tunes in my small lute, வந்ததைக் கார் வான் இன் உறை – sweet sounds of rain water falling, தமியள் – alone/in sorrow கேளா – listening, நெருநல் – yesterday, ஒரு சிறை – one one side, புலம்பு கொண்டு – in despair, உறையும் – drops tears, அரி – streaked, மதர் மழைக் கண் – pretty moist eyes, அம் மா அரிவை – beautiful dark young woman, நெய்யொடு துறந்த மை இருங்கூந்தல் – dark thick hair which had abandoned ghee/oil/fragrant oil, மண்ணூறு மணியின் – like a polished sapphire gem, மாசு அற மண்ணி – wash without blemish, புது மலர் – new flowers, கஞல – flourishing, adorning, இன்று பெயரின் – if you go today, அது மன் எம் பரிசில் – that is my gift, ஆவியர் கோவே – King of Āviyārs

புறநானூறு 148, பாடியவர்: வன்பரணர், பாடப்பட்டோன்: கண்டீரக் கோப்பெரு நள்ளி, திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
கறங்கு மிசை அருவிய பிறங்கு மலை நள்ளி நின்
அசைவு இல் நோந்தாள் நசை வளன் ஏத்தி
நாடொறும் நன் கலம் களிற்றொடு கொணர்ந்து
கூடு விளங்கு வியன் நகர்ப் பரிசில் முற்று அளிப்பப்
பீடு இல் மன்னர்ப் புகழ்ச்சி வேண்டிச்
செய்யா கூறிக் கிளத்தல்
எய்யாதாகின்று எம் சிறு செந்நாவே.

Puranānūru 148, Poet Vanparanar sang to Kandeera Kōperu Nalli, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
Nalli with glowing mountains
with waterfalls roaring down from peaks!
I praise the desired wealth you acquired by
strong efforts, without any weakness.
You have been generous to those who come to
your sprawling city with bright rice granaries,
giving each day fine ornaments and elephants.
We do not sing the praises of kings
with no pride or sing about things that they
did not do.  Our eloquent tongues will not do that!

Notes:  Puranānūru poems 148, 149 and 150 were written for Nalli.  Nalli was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Vanparanar wrote Puranānūru 148, 149, 150, 152, 153 and 255.  Avvai Duraisamy wrote that he might be the same poet with the name Nedunkaluthu Paranar who wrote 291.

Meaning:   கறங்கு – roaring, மிசை – above, அருவிய – waterfalls, பிறங்கு மலை – bright/tall mountains, நள்ளி – Nalli, நின் அசைவு இல் நோந்தாள் – your strong efforts with no weakness, நசை வளன் – desired wealth, ஏத்தி – praise, நாடொறும் – daily, நன் கலம் களிற்றொடு கொணர்ந்து – bring fine wealth/jewels along with elephants, கூடு விளங்கு வியன் நகர் – sprawling city with rice granaries, huge house with rice granaries, பரிசில் – gift, முற்று அளிப்ப – give them totally, பீடு இல் மன்னர் – kings without pride, petty kings, புகழ்ச்சி வேண்டி – requiring fame, செய்யா கூறிக் கிளத்தல் – to sing about what they have not done, எய்யாதாகின்று – they do not know, எம் சிறு செந்நாவே – our small eloquent tongues

புறநானூறு 149, பாடியவர்: வன்பரணர், பாடப்பட்டோன்: கண்டீரக் கோப் பெருநள்ளி, திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
நள்ளி வாழியோ நள்ளி நள்ளென்
மாலை மருதம் பண்ணிக் காலைக்
கைவழி மருங்கில் செவ்வழி பண்ணி
வரவு எமர் மறந்தனர் அது நீ
புரவுக் கடன் பூண்ட வண்மையானே.

Puranānūru 149, Poet Vanparanar sang to Kandeera Kōperu Nalli, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
Nalli!  May your life be long, Nalli!
The great wealth that you gave out
of your duty to be generous, has caused
bards to lose music rules and play on their
lutes marutham tunes in the darkness of
evenings, and sevvali tunes in the mornings.

Notes:  Puranānūru poems 148, 149 and 150 were written for Nalli.  Nalli was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Vanparanar wrote Puranānūru 148, 149, 150, 152, 153 and 255.  Avvai Duraisamy wrote that he might be the same poet with the name Nedunkaluthu Paranar who wrote 291.

Meaning:   நள்ளி – O Nalli, வாழியோ – may you live long, நள்ளி – O Nalli, நள்ளென் மாலை மருதம் பண்ணி – playing marutham tunes in the darkness of evenings, காலைக் கை வழி மருங்கில் செவ்வழி பண்ணி – and in the morning mode they play sevvali tunes, வரவு – traditional method, எமர் மறந்தனர் – our folks (bards) forgot, அது – that, நீ புரவுக் கடன் பூண்ட – you took on the duty to donate, வண்மையானே – because of your generosity

புறநானூறு 150, பாடியவர்: வன்பரணர், பாடப்பட்டோன்: கண்டீரக் கோப் பெருநள்ளி, திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
கூதிர்ப் பருந்தின் இருஞ் சிறகு அன்ன
பாறிய சிதாரேன் பலவு முதல் பொருந்தித்
தன்னும் உள்ளேன் பிறிது புலம் படர்ந்த என்
உயங்கு படர் வருத்தமும் உலைவும் நோக்கி
மான் கணம் தொலைச்சிய குருதியங் கழல் கால்
வான் கதிர்த் திருமணி விளங்கும் சென்னிச்
செல்வத் தோன்றல் ஓர் வல் வில் வேட்டுவன்
தொழுதனென் எழு வேற் கை கவித்து இரீஇ
இழுதின் அன்ன வால் நிணக் கொழுங்குறை
கான் அதர் மயங்கிய இளையர் வல்லே
தாம் வந்து எய்தா அளவை ஒய்யெனத்
தான் ஞெலி தீயின் விரைவனன் சுட்டு நின்
இரும் பேர் ஒக்கலொடு தின்ம் எனத் தருதலின்
அமிழ்தின் மிசைந்து காய் பசி நீங்கி
நல் மரன் நளிய நறுந் தண் சாரல்
கல் மிசை அருவி தண்ணெனப் பருகி
விடுத்தல் தொடங்கினேன் ஆக வல்லே
பெறுதற்கரிய வீறு சால் நன் கலம்
பிறிதொன்று இல்லை காட்டு நாட்டேம் என
மார்பிற் பூண்ட வயங்கு காழ் ஆரம்
மடை செறி முன் கை கடகமொடு ஈத்தனன்
எந்நாடோ என நாடும் சொல்லான்
யாரீரோ எனப் பேரும் சொல்லான்
பிறர் பிறர் கூற வழிக் கேட்டிசினே
இரும்பு புனைந்து இயற்றாப் பெரும் பெயர்த் தோட்டி
அம்மலை காக்கும் அணி நெடுங் குன்றின்
பளிங்கு வகுத்தன்ன தீ நீர்
நளி மலை நாடன் நள்ளி அவன் எனவே.

Puranānūru 150, Poet Vanparanar sang for Kandeera Kōperu Nalli, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
With clothes torn like the ruffled black feathers of an eagle
in the wet cold season, I was resting against the roots of a
jackfruit tree, tired going from country to country.  I was not
thinking about myself.  He saw my poverty and despair, a rich
noble man who wore on is handsome feet anklets flecked with
blood from slaughtering a herd of deer, and on his head pretty
gems with sparkling rays.

I rose up and bowed to the hunter carrying a strong bow.  He
bade me to sit.  Before his young men who were lost in the path
could catch up with him, he kindled a fire where rapidly he
roasted bit pieces of fatty meat that looked like butter and gave
it all to me, and said, “Eat this, along with your large family.”
We ate it like it was divine nectar, and removed our extreme
hunger, drank cool water from the waterfalls cascading down
the mountains dense with fine trees.

I started to take leave.  He came to me quick and said, “I am
from the forest.  I don’t have anything precious to give,” and
gave me the shining pearl necklace he wore on his chest, along
with a thick bracelet with clasp that he wore on his forearm.
I asked him for his country and he would not tell.  I asked
him for his name and he would not tell.

I heard from others in the path, that he was Nalli, the protector
of the splendid, greatly famous Thōtti Mountain, with the same
name as the iron goad, with soaring mountain summits
from which sweet water flows down gleaming, like cut marble.

Notes:  Puranānūru poems 148, 149 and 150 were written for Nalli.  Nalli was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Vanparanar wrote Puranānūru 148, 149, 150, 152, 153 and 255.  Avvai Duraisamy was of the opinion that he might be the same poet with the name Nedunkaluthu Paranar who wrote 291.

Meanings:  கூதிர்ப் பருந்தின் – cold season eagle’s, இருஞ் சிறகு அன்ன – like the black/dark colored feathers/wings, பாறிய சிதாரேன் – my old clothes were torn, my clothes were in rags, பலவு முதல் பொருந்தித் தன்னும் உள்ளேன் – I was resting near the roots of a jackfruit tree not thinking about myself, Artocarpus heterophyllus, பிறிது புலம் படர்ந்த – moved to other lands, என் உயங்கு படர் வருத்தமும் உலைவும் நோக்கி – looking at my great despair and poverty, மான் கணம் தொலைச்சிய – slaughtered a deer herd, குருதியங் கழல் கால் – bloody handsome feet with anklets, வான் கதிர் – bright rays, திருமணி – beautiful gems, விளங்கும் சென்னி – bright head, செல்வத் தோன்றல் – rich noble man, ஓர் வல் வில் வேட்டுவன் தொழுதனென் – I bowed to the hunter with a strong bow, எழுவேல் கை கவித்து இரீஇ – when I rose up he signaled bending his hand for me to sit, இழுதின் அன்ன – like butter, வால் நிணக் கொழுங்குறை – big pieces of white fatty meat, கான் அதர் மயங்கிய இளையர் – his youngsters who were lost in the forest path, வல்லே தாம் வந்து எய்தா அளவை – before they could come rapidly, ஒய்யெனத் தான் ஞெலி தீயின் விரைவனன் சுட்டு – quickly roasted in the fire he lit, நின் இரும் பேர் ஒக்கலொடு தின்ம் எனத் தருதலின் – since he gave saying that my big group of relatives should eat, அமிழ்தின் மிசைந்து காய் பசி நீங்கி – we ate it like it was divine nectar and removed our extreme hunger, நல் மரன் – fine trees, நளிய நறுந்தண் – dense and fragrant and cool, சாரல் – mountain slopes, கல் மிசை அருவி தண்ணெனப் பருகி – drank cool water from the waterfall cascading down from the mountain above, விடுத்தல் தொடங்கினேன் ஆக – I started to take leave, வல்லே – came fast, பெறுதற் கரிய வீறு சால் நன் கலம் பிறிதொன்று இல்லை – I do not have any precious jewels to give, காட்டு நாட்டேம் – we are people of the forested land, என மார்பிற் பூண்ட வயங்கு காழ் ஆரம் – bright pearl necklaces/garlands hanging on his chest, மடை செறி முன் கை கடகமொடு ஈத்தனன் – he gave the bracelet on his hands with tight clasps, எந்நாடோ என நாடும் சொல்லான் யாரீரோ எனப் பேரும் சொல்லான் – I asked him what country and he wouldn’t tell, and I asked him what was his name and he wouldn’t tell, பிறர் பிறர் கூற வழிக் கேட்டிசினே – I asked many others on the path, இரும்பு புனைந்து இயற்றாப் பெரும் பெயர்த் தோட்டி – with the name Thōtti and not the name of the iron goad, அம் மலை காக்கும் – one who protects that mountain, அணி நெடுங் குன்றின் – with tall mountains, with mountain with lovely tall summits, பளிங்கு வகுத்தன்ன – like cut marble, தீ நீர் நளி மலை நாடன் – the lord of the faultless dense mountain, நள்ளி அவன் எனவே – that he is Nalli

புறநானூறு 151, பாடியவர்: பெருந்தலைச் சாத்தனார், பாடப்பட்டோன்: இளவிச்சிக் கோ, திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
பண்டும் பண்டும் பாடுநர் உவப்ப
விண்தோய் சிமைய விறல் வரைக் கவாஅன்
கிழவன் சேண் புலம் படரின் இழை அணிந்து
புன் தலை மடப் பிடி பரிசிலாகப்
பெண்டிரும் தம் பதம் கொடுக்கும் வண் புகழ்க்
கண்டீரக்கோன் ஆகலின் நன்றும்
முயங்கல் ஆன்றிசின் யானே பொலந்தேர்
நன்னன் மருகன் அன்றியும் நீயும்
முயங்கற்கு ஒத்தனை மன்னே வயங்கு மொழிப்
பாடுநர்க்கு அடைத்த கதவின் ஆடு மழை
அணங்கு சால் அடுக்கம் பொழியும் நும்
மணங்கமழ் மால் வரை வரைந்தனர் எமரே.

Puranānūru 151, Poet Perunthalai Sāthanār sang to Ilavichikō, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli – This song sung to Ilavichi Kō when he asked the poet why he did not embrace him, but embraced Ilan Kandeerakō
When Kandeerakōn, the lord of the victorious mountains,
famed for his generosity was far away, his women wearing
jewels gifted female elephants with scanty hair on their heads
and other gifts fitting their situation, making singers happy again
and again in the past.  That is why I embraced him.

You would merit my embraces if you were not a descendant
of Nannan who owned a golden chariot.  Poets have stopped
singing of you because of your soaring, fragrant mountain
where rolling clouds come down as rain on the fierce slopes,
and your doors are closed for men who sing lovely words!

Notes:  Nannan was a cruel king who murdered a young girl who ate a mango from his tree, taking it from a stream on which it floated down.  He refused an offering of 81 elephants and gold in her weight, to free her (Kurunthokai 292).  This poem and poem 200 were written for this small-region king.  Vichi was the name of the mountain which this king ruled.  This poet wrote Puranānūru 151, 164, 165, 205, 209 and 294.

Meanings:  பண்டும் பண்டும் பாடுநர் உவப்ப – for singers to be happy again and again, விண் தோய் சிமைய – peaks as high as the sky, விறல் வரைக் கவாஅன் கிழவன் – victorious lord of the mountains with slopes, சேண் புலம் படரின் – when he goes far away, இழை அணிந்து – wearing jewels, புன்தலை – heads with sparse hair, parched heads, மடப்பிடி – naïve female elephants, பரிசிலாக – as gifts, பெண்டிரும் தம் பதம் கொடுக்கும் – their women give gifts fitting their situation, வண் புகழ்க் கண்டீரக்கோன் – Kandeerakōn who is famed for his charity, ஆகலின் – so, நன்றும் முயங்கல் ஆன்றிசின் யானே – so I embraced him, பொலந்தேர் நன்னன் மருகன் அன்றியும் – not only are you the heir of Nannan with a gold chariot, நீயும் முயங்கற்கு ஒத்தனை – you are also fit for embrace, மன்னே – அசை, an expletive, வயங்கு மொழிப் பாடுநர்க்கு – to the musicians with eloquent words, அடைத்த கதவின் – with closed doors, ஆடு மழை – moving clouds, dancing clouds, அணங்கு சால் அடுக்கம் – very fierce mountain slopes, mountain slopes with gods, பொழியும் – rain, நும் மணங் கமழ் மால் வரை வரைந்தனர் எமரே – bards like me stopped going to your fragrant tall mountain

புறநானூறு 152, பாடியவர்: வன்பரணர், பாடப்பட்டோன்: வல்வில் ஓரி, திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் விடை
வேழம் வீழ்த்த விழுத் தொடைப் பகழி
பேழ்வாய் உழுவையைப் பெரும் பிறிது உறீஇப்
புழல் தலை புகர்க் கலை உருட்டி உரல் தலைக்
கேழல் பன்றி வீழ அயலது
ஆழல் புற்றத்து உடும்பில் செற்றும்
வல் வில் வேட்டம் வலம்படுத் திருந்தோன்
புகழ் சால் சிறப்பின் அம்பு மிகத் திளைக்கும்
கொலை வன் யார் கொலோ கொலைவன் மற்று இவன்
விலைவன் போலான் வெறுக்கை நன்கு உடையன்
ஆரம் தாழ்ந்த அம் பகட்டு மார்பின்
சாரல் அருவிப் பய மலைக் கிழவன்
ஓரி கொல்லோ அல்லன் கொல்லோ
பாடுவல் விறலி ஓர் வண்ணம் நீரும்
மண் முழா அமைமின் பண் யாழ் நிறுமின்
கண் விடு தூம்பின் களிற்று உயிர் தொடுமின்
எல்லரி தொடுமின் ஆகுளி தொடுமின்
பதலை ஒருகண் பையென இயக்குமின்
மதலை மாக்கோல் கைவலம் தமின் என்று
இறைவன் ஆகலின் சொல்லுபு குறுகி
மூவேழ் துறையும் ழுறையுளிக் கழிப்பிக்
கோவெனப் பெயரிய காலை ஆங்கு அது
தன் பெயர் ஆகலின் நாணி மற்று யாம்
நாட்டிடன் நாட்டிடன் வருதும் ஈங்கு ஓர்
வேட்டுவர் இல்லை நின் ஒப்போர் என
வேட்டது மொழியவும் விடாஅன் வேட்டத்தில்
தான் உயிர் செகுத்த மான் நிணப் புழுக்கோடு
ஆன் உருக்கு அன்ன வேரியை நல்கித்
தன் மலைப் பிறந்த தா இல் நன் பொன்
பன் மணிக் குவையொடும் விரைஇக் கொண்ம் எனச்
சுரத்து இடை நல்கியோனே விடர்ச் சிமை
ஓங்கு இருங்கொல்லிப் பொருநன்
ஓம்பா ஈகை விறல் வெய்யோனே.

Puranānūru 152, Poet Vanparanar sang for Valvil Ōri, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Vidai
He was widely famed for his skill in killing, the one
who shoots with his strong bow.
His perfectly shot arrow killed a tiger with gaping mouth,
dropped a spotted stag with hollow horns, felled a boar
with head like mortar, and embedded in a monitor lizard in
a nearby deep hole.  Who is the archer who shoots with such
skill?  He does not look like a murderer.   With a pearl
strand on his proud chest, he looks like a man with
great wealth.

Is it Ōri, lord of the richly yielding mountain with
waterfalls on its slopes, or was it someone else?
I said, “Viralis, I will sing, you spread clay on the mulā
drum, pluck the strings of your yāl, play the thoompu
that is hollow like an elephant’s trunk,
beat the ellari drum, strike the ākuli drum, softly hit the
pathalai drum on its single eye, and place in my hand the
black rod that foretells the future,” and I approached him.
We sang twenty one themes of songs before him in the
manner in which they should be sung, and addressed him
as “King!” for which he was embarrassed since it was his title.
We told him that we go to different countries and have
seen no hunter who can be compared to him.

Without asking us for what we wanted, he gave us boiled fatty
meat of deer that been killed in hunt and toddy that was like
melted cow ghee.  And right there, in that wasteland, he gave
us fine, faultless gold mixed with heaps of sapphires from his
mountain, the lord of majestic Kolli Mountain which has caves
in its summits, who desires victories, and gives without
holding anything back.

Notes:  Puranānūru poems 152, 153 and 204 were written for Ōri, who ruled Kolli Mountain.  Malaiyamān Kāri of Mullūr desired that mountain.  Ōri learned that from his spies and a war ensued.  Kāri killed He Ōri and usurped his mountain.   Ōri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Vanparanar wrote Puranānūru 148, 149, 150, 152, 153 and 255.  Avvai writes Duraisamy that he might be the same poet with the name Nedunkaluthu Paranar who wrote 291.  Akanānūru 82 and Malaipadukādam lines 1-13 have descriptions of orchestras with various instruments.

Meanings:  வேழம் வீழ்த்த – made the elephant to fall, விழுத் தொடை – perfectly shot, பகழி – arrow, பேழ்வாய் உழுவையைப் பெரும் பிறிது உறீஇ – killed a tiger with gaping mouth, புழல் தலை புகர்க் கலை உருட்டி – dropped a spotted stag with hollow horns, உரல் தலைக் கேழல் பன்றி வீழ – a boar with mortar-like head fell, அயலது ஆழல் புற்றத்து உடும்பில் செற்றும் – killed a monitor lizard in a deep hole nearby, வல் வில் வேட்டம் வலம்படுத் திருந்தோன் – one who hunts with his strong bow, புகழ் சால் சிறப்பின் – with great fame, அம்பு மிகத் திளைக்கும் கொலைவன் யார் கொலோ – who is he who shoots with his arrow and kills, கொலைவன் மற்று இவன் – but he is not a murderer, விலைவன் போலான் – he appears to be a trader, வெறுக்கை நன்கு உடையன் – man with great wealth, ஆரம் தாழ்ந்த – hanging sandalwood garland/pearl garland, அம் பகட்டு மார்பின் – handsome proud chest, சாரல் அருவிப் பய மலைக் கிழவன் ஓரி கொல்லோ – is it Ōri, the lord of the mountain that yields, அல்லன் கொல்லோ – or is it someone else, பாடு வல் விறலி – female musicians, I will sing, ஓர் வண்ணம் நீரும் மண் முழா அமைமின் – you apply mud to the drums, பண் யாழ் நிறுமின் – pluck the strings of your lute, கண் விடு – with holes, தூம்பின் களிற்று உயிர் தொடுமின் – play the musical instrument ‘thoompu’ which is hollow like the trunk of a bull elephant, எல்லரி தொடுமின் – play the ellari drum, ஆகுளி தொடுமின் – play the ākuli drum, பதலை ஒரு கண் பையென இயக்குமின் – softly beat on one eye of the pathalai drum, மதலை மாக்கோல் – black rod, கைவலம் தமின் – place on my hand, give it to me, என்று – thus, இறைவன் ஆகலின் – since he is the king, சொல்லுபு – said, told, குறுகி – approached, மூவேழ் துறையும் ழுறையுளிக் கழிப்பி – sang the 21 songs in a proper manner, கோவெனப் பெயரிய காலை – when I addressed him as ‘king’, ஆங்கு அது தன் பெயர் ஆகலின் நாணி – since it was his title he was embarrassed, மற்று யாம் நாட்டிடன் நாட்டிடன் வருதும் – we go to different countries, ஈங்கு ஓர் வேட்டுவர் இல்லை நின் ஒப்போர் என வேட்டது மொழியவும் – when we uttered that there is not a hunter here equal to him, விடாஅன் – without letting us talk, வேட்டத்தில் தான் உயிர் செகுத்த – that he killed, மான் நிணப் புழுக்கோடு – with boiled fatty deer meat, ஆன் உருக்கு அன்ன – like ghee from cows, வேரியை நல்கி – gave toddy, தன் மலைப் பிறந்த – born in his mountain, தா இல் – faultless, நன் பொன் – fine gold, பன் மணி – many gems, குவையொடும் – with the heaps, விரைஇ – mixed, கொண்ம் என – take these, சுரத்து இடை – in the wasteland, நல்கியோனே – he gave, விடர் – caves, சிமை – summit, ஓங்கு இருங்கொல்லிப் பொருநன் – Lord of the Kolli majestic lofty Mountain, ஓம்பா ஈகை – charity to others without protecting oneself, giving to others without keeping, விறல் வெய்யோனே – one who desires victory

புறநானூறு 153, பாடியவர்: வன்பரணர், பாடப்பட்டோன்: வல்வில் ஓரி, திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
மழை அணி குன்றத்துக் கிழவன் நாளும்
இழை அணி யானை இரப்போர்க்கு ஈயும்
சுடர்விடு பசும் பூண் சூர்ப்பு அமை முன் கை
அடு போர் ஆனா ஆதன் ஓரி
மாரி வண் கொடை காணிய நன்றும்
சென்றது மன் எம் கண்ணுளங் கடும்பே
பனி நீர்ப் பூவா மணிமிடை குவளை
வால் நார்த் தொடுத்த கண்ணியும் கலனும்
யானை இனத்தொடு பெற்றனர் நீங்கிப்
பசியார் ஆகல் மாறு கொல் விசி பிணிக்
கூடு கொள் இன் இயம் கறங்க
ஆடலும் ஒல்லார் தம் பாடலும் மறந்தே.

Puranānūru 153, Poet Vanparanar sang for Valvil Ōri, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
My family of dancers went gladly to see the
rain-like great generosity of Ōri who never
ceases to wage murderous battles, lord of a
mountain decorated by clouds, wearing curved
bracelets that shoot out rays, who gives away
each day, elephants with adornments.

He gave them gold waterlilies that do not
bloom in cold water, inset with sapphires
and hung on silver cords, wealth, and herds
of elephants.
Is it because they are not starving any more
that they don’t dance even when sweet music
instruments are played, and have also
forgotten their music?

Notes:  Puranānūru poems 152, 153 and 204 were written for Ōri, who ruled Kolli Mountain.  Malaiyamān Kāri of Mullūr desired that mountain.  Ōri learned that from his spies and a war ensued.  Kāri killed He Ōri and usurped his mountain.   Puranānūru poems 152, 153 and 204 were written for Ōri.  Ōri was one of the seven great donors, who were small-region kings.   The seven are Kāri, Ori, Pēkan, Āy, Nalli, Pāri and Athikan – Athikan is Athiyamān, who is mentioned as Elini (his clan name) in Puranānūru 158.  Vanparanar wrote Puranānūru 148, 149, 150, 152, 153 and 255.  Avvai Duraisamy wrote that he might be the same poet with the name Nedunkaluthu Paranar who wrote 291.

Meanings:  மழை அணி குன்றத்துக் கிழவன் – the lord of the mountain decorated by clouds, நாளும் – daily, இழை அணி யானை இரப்போர்க்கு ஈயும் – gifted decorated elephants to those in need, சுடர்விடு பசும் பூண் – glittering bright new ornaments, சூர்ப்பு அமை – curving bracelet, முன் கை – fore arms, அடு போர் ஆனா – never ceases to fight murderous battles, ஆதன் ஓரி – Āthan Ōri, மாரி வண் கொடை – greatly generous like the rain, காணிய – to see, நன்றும் சென்றது – they went gladly, மன் – அசை, expletive, எம் கண்ணுளம் கடும்பே – our performing clan/relations, பனி நீர்ப் பூவா – not blossomed in cold water (gold), மணி மிடை குவளை – woven with blue water lily (sapphire), வால் நார்த் தொடுத்த கண்ணியும் – with a strand braided on a silver cord, கலனும் யானை இனத்தொடு பெற்றனர் – they received fine jewels and elephant herds, நீங்கிப் பசியார் ஆகல் – is it because their hunger is removed, மாறு கொல் – changed, விசி பிணிக் கூடு கொள் – tied together with strings, இன் இயம் கறங்க – sweet instruments to roar, ஆடலும் ஒல்லார் – they do not dance, தம் பாடலும் மறந்தே – they forgot their singing

புறநானூறு 154, பாடியவர்: மோசி கீரனார், பாடப்பட்டோன்: கொண்கானங் கிழான், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் துறை
திரை பொரு முந்நீர்க் கரை நணிச் செலினும்
அறியுநர்க் காணின் வேட்கை நீக்கும்
சின்னீர் வினவுவர் மாந்தர் அது போல்
அரசர் உழையராகவும் புரைதபு
வள்ளியோர்ப் படர்குவர் புலவர் அதனால்
யானும் பெற்றது ஊதியம் பேறியாது என்னேன்
உற்றனென் ஆதலின் உள்ளி வந்தனனே
ஈயென இரத்தலோ அரிதே நீ அது
நல்கினும் நல்காய் ஆயினும் வெல் போர்
எறி படைக்கு ஓடா ஆண்மை அறுவைத்
தூ விரி கடுப்பத் துவன்றி மீ மிசைத்
தண் பல இழிதரும் அருவி நின்
கொண்டு பெருங்கானம் பாடல் எனக்கு எளிதே.

Puranānūru 154, Poet Mōsi Keeranār sang to Konkānam Kilān, ruler of Konkānam Mountain, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
People who go to the seashore with pounding waves,
ask those who know where they can find water
to quench their thirst.
In the same manner, wise men, even though they are
in the company of kings, seek those who are
generous and without flaws.   So, I don’t say, “this
is less,” when I get gifts.   Thinking about you, I
have come here because I am poor.   It is hard for me
to beg for gifts.

Whether you give or not, I can easily sing of your
manhood that is such that you do not run away from
weapons thrown at you in battles, and of your
Konkānam Mountain with many cool, full waterfalls
that flow down from its summits, like pure cloth that
drapes down.

Notes:  Puranānūru poems 154, 155 and 156 were written for this leader.  Konkānam is Kongu Nādu which is modern Coimbatore and Salem areas. Mōsi Keeranār wrote Puranānūru 50, 154, 155, 156 and 186.

Meanings:  திரை பொரு – waves pounding, முந்நீர்க் கரை நணிச் செலினும் – even if they go to the ocean seashore, அறியுநர்க் காணின் – if they see people who know, வேட்கை நீக்கும் சின்னீர் வினவுவர் மாந்தர் – people ask where they can find water to quench their thirst, அது போல் – like that, அரசர் உழையராகவும் – even when there are kings nearby, புரைதபு – faultless, வள்ளியோர்ப் படர்குவர் புலவர் – poets go to those who are generous, அதனால் – so, யானும் பெற்றது ஊதியம் பேறியாது என்னேன் – I don’t say it is little for what I get, உற்றனென் ஆதலின் உள்ளி வந்தனனே – because of my poverty, I came to you, ஈயென இரத்தலோ அரிதே – it is hard to ask for charity, நீ அது நல்கினும் நல்காய் ஆயினும் – whether you gave it or not, வெல் போர் எறி படைக்கு ஓடா – not running away in front of killing armies, ஆண்மை – manliness, அறுவைத் தூ விரி கடுப்ப – like a pure spread cloth, துவன்றி மீ மிசைத் தண் பல இழிதரும் அருவி நின் கொண்டு பெருங்கானம் பாடல் எனக்கு எளிதே – it is easy for me to sing about your Konkānam where cool full waterfalls flow down from summits

புறநானூறு 155, பாடியவர்: மோசி கீரனார், பாடப்பட்டோன்: கொண்கானங் கிழான், திணை: பாடாண், துறை: பாணாற்றுப்படை
வணர் கோட்டுச் சீறியாழ் வாடு புடைத் தழீஇ
உணர்வோர் யார் என் இடும்பை தீர்க்க எனக்
கிளக்கும் பாண கேள் இனி நயத்தின்
பாழ் ஊர் நெருஞ்சிப் பசலை வான் பூ
ஏர்தரு சுடரின் எதிர் கொண்டு ஆஅங்கு
இலம் படு புலவர் மண்டை விளங்கு புகழ்க்
கொண்பெருங்காலத்துக் கிழவன்
தண் தார் அகலம் நோக்கின் மலர்ந்தே.

Puranānūru 155, Poet Mōsi Keeranār sang for Konkānam Kilān, ruler of Konkānam Mountain, Thinai: Pādān, Thurai: Pānātruppadai
O bard who is hugging on your yāl with curving stem
on your thin side, and asks whether there is anybody
to understand you and end your sorrow!
Listen well now!

Like the pure yellow flowers of nerunji plants in an
abandoned town, that turn toward the rising sun,
the open bowls of poets in poverty look toward
the lord of Konkānam, man of shining fame with cool
garlands on his chest.

Notes:  Puranānūru poems 154, 155 and 156 were written for this leader.  Konkānam is Kongu Nādu which is modern Coimbatore and Salem areas.   Mōsi Keeranār wrote Puranānūru 50, 154, 155, 156 and 186.

Meanings:  வணர் கோட்டுச் சீறியாழ் – small lute with curved stem, வாடு புடைத் தழீஇ – hugging on your thin side, உணர்வோர் யார் என் இடும்பை தீர்க்க எனக் கிளக்கும் பாண – O bard who asks ‘who is there to understand and end my sorrow’, கேள் இனி நயத்தின் – listen well now, பாழ் ஊர் – abandoned town, நெருஞ்சிப் பசலை – yellow cow-thorn, Tribulus terrestris, வான் பூ – pure flowers, ஏர்தரு சுடரின் எதிர் கொண்டு – facing the rising sun, ஆஅங்கு – there, இலம் படு – poverty ridden, புலவர் மண்டை – bowls of poets, விளங்கு புகழ்க் கொண்பெருங்காலத்துக் கிழவன் – the lord of Konkānam with shining fame, தண் தார் அகலம் – chest with cool garlands, நோக்கின் – they look, மலர்ந்தே – open

புறநானூறு 156, பாடியவர்: மோசி கீரனார், பாடப்பட்டோன்: கொண்கானங் கிழான், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
ஒன்று நன்குடைய பிறர் குன்றம் என்றும்
இரண்டு நன்கு உடைத்தே கொண்பெருங்கானம்
நச்சிச் சென்ற இரவலர்ச் சுட்டித்
தொடுத்து உணக் கிடப்பினும் கிடக்கும் அஃதான்று
நிறை அருந் தானை வேந்தரைத்
திறை கொண்டு பெயர்க்குஞ் செம்மலும் உடைத்தே.

Puranānūru 156, Poet Mōsi Keeranār sang for Konkānam Kilān, ruler of Konkānam Mountain, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
Mountains of others have one good trait.
Konkānam has two good traits.  It has
abundant food for those who come in
need and claim.  Not only that, it also has
the virtue of having a leader who exacts
tributes from kings with formidable,
huge armies, before sending them back.

Notes:  Puranānūru poems 154, 155 and 156 were written for this leader.  Konkānam is Kongu Nādu which is modern Coimbatore and Salem areas.   Mōsi Keeranār wrote Puranānūru 50, 154, 155, 156 and 186.

Meanings:  ஒன்று நன்குடைய பிறர் குன்றம் – mountains of others have one good trait, என்றும் இரண்டு நன்கு உடைத்தே கொண்பெருங்கானம் – Konkānam always has two good traits, நச்சிச் சென்ற இரவலர் சுட்டி – for those who came with desire, தொடுத்து – controlling, உணக் கிடப்பினும் கிடக்கும் – it has abundant food lying around, அஃதான்று – not only that, நிறை அரும் தானை வேந்தரை – the kings with huge harsh armies, திறை கொண்டு பெயர்க்குஞ் செம்மலும் உடைத்தே – it has the virtue of exacting tributes from them and sending them back

புறநானூறு 157, பாடியவர்: குறமகள் இளவெயினி, பாடப்பட்டோன்: ஏறைக்கோன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
தமர் தன் தப்பின் அது நோன்றல்லும்
பிறர் கையறவு தான் நாணுதலும்
படைப்பழி தாரா மைந்தினன் ஆகலும்
வேந்துடை அவையத்து ஓங்குபு நடத்தலும்
நும்மோர்க்குத் தகுவன அல்ல எம்மோன்
சிலை செல மலர்ந்த மார்பின் கொலை வேல்
கோடல் கண்ணிக் குறவர் பெருமகன்
ஆடு மழை தவிர்க்கும் பயங் கெழு மீமிசை
எல் படு பொழுதின் இனம் தலை மயங்கிக்
கட்சி காணாக் கடமான் நல் ஏறு
மட மான் நாகு பிணை பயிரின் விடர் முழை
இரும் புலிப் புகர்ப் போத்து ஓர்க்கும்
பெருங்கல் நாடன் எம் ஏறைக்குத் தகுமே.

Puranānūru 157, Poet Kuramakal Ilaveyini sang for Ēraikkōn, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
To tolerate when your own people err,
to be ashamed to see poverty of others,
to be powerful not to bring blame to your army,
and to walk with pride in the assembly of kings,
are virtues that do not fit your leaders.

But there is a leader worthy of that.   He is
Ēraikkōn.   He has a chest that opens
when he draws the bow, and a lance that kills.
He wears a garland of glory lilies, king of
mountain dwellers, lord of the fertile mountain
that blocks the moving clouds, where as the
sun descends, in a cave, a huge, tawny tiger
listens to a fine stag trumpeting for his young,
naive doe, as he is separated from his herd and lost.

Notes:  This is the only poem written for this small-region leader.  He was a leader to the mountain dwellers living in the Kurinji landscape.  This is the only poem written by this poet.

Meanings:  தமர் தன் தப்பின் அது நோன்றல்லும் – to tolerate the mistakes that one’s own people make, பிறர் கையறவு தான் நாணுதலும் – to be ashamed to see the helplessness of others, to be ashamed of poverty in others, படைப்பழி தாரா – not causing blame for your army, மைந்தினன் ஆகலும் – to be a strong man, வேந்துடை அவையத்து – in the assembly of kings, ஓங்குபு நடத்தலும் – to walk with pride, to behave with pride, நும்மோர்க்குத் தகுவன அல்ல – they are not traits fit for your leaders, எம்மோன் – our leader, சிலை செல – when he spreads a bow, மலர்ந்த மார்பின் – open chest, கொலை வேல் – murderous spear, கோடல் கண்ணி – garland of glory lilies, குறவர் பெருமகன் – lord of mountain dwellers, ஆடு மழை தவிர்க்கும் – blocks the moving clouds, பயங் கெழு – beneficial, மீமிசை – above, எல் படு பொழுதின் – when light ends, when the sun hides, இனம் தலை மயங்கி – confused and away from its herd, கட்சி – his shelter in the forest, காணா – unable to see, கடமான் நல் ஏறு – handsome stag in the forest, மட மான் நாகு பிணை பயிரின் – call its bewildered tender female, விடர் – crevice, முழை – cave, இரும் புலிப் புகர்ப் போத்து ஓர்க்கும் – as a huge male tawny colored tiger hides and listens, பெருங்கல் நாடன் – lord of the lofty mountain, எம் ஏறைக்குத் தகுமே – befitting Ēraikkōn

புறநானூறு 158, பாடியவர்: பெருஞ்சித்திரனார், பாடப்பட்டோன்: குமணன், திணை: பாடாண், துறை: வாழ்த்தியல், பரிசில், கடாநிலை
முரசு கடிப்பு இகுப்பவும் வால் வளை துவைப்பவும்
அரசுடன் பொருத அண்ணல் நெடு வரைக்
கறங்கு வெள் அருவி கல் அலைத்து ஒழுகும்
பறம்பின் கோமான் பாரியும் பிறங்கு மிசைக்
கொல்லி ஆண்ட வல்வில் ஓரியும்
காரி ஊர்ந்து பேர் அமர்க் கடந்த
மாரி ஈகை மறப்போர் மலையனும்
ஊராது ஏந்திய குதிரைக் கூர் வேல்
கூவிளங் கண்ணிக் கொடும் பூண் எழினியும்
ஈர்ந்தண் சிலம்பின் இருள் தூங்கும் நளி முழை
அருந்திறல் கடவுள் காக்கும் உயர் சிமைப்
பெருங்கல் நாடன் பேகனும் திருந்து மொழி
மோசி பாடிய ஆயும் ஆர்வமுற்று
உள்ளி வருநர் உலைவு நனி தீரத்
தள்ளாது ஈயும் தகை சால் வண்மைக்
கொள்ளார் ஓட்டிய நள்ளியும் என ஆங்கு
எழுவர் மாய்ந்த பின்றை அழி வரப்
பாடி வருநரும் பிறருங் கூடி
இரந்தோர் அற்றம் தீர்க்கு என விரைந்து இவண்
உள்ளி வந்தனென் யானே விசும்பு உறக்
கழை வளர் சிலம்பின் வழையொடு நீடி
ஆசினிக் கவினிய பலவின் ஆர்வுற்று
முள் புற முது கனி பெற்ற கடுவன்
துய்த்தலை மந்தியைக் கையிடூஉப் பயிரும்
அதிரா யாணர் முதிரத்துக் கிழவ
இவண் விளங்கு சிறப்பின் இயல் தேர்க் குமண
இசை மேந் தோன்றிய வண்மையொடு
பகை மேம்படுக நீ ஏந்திய வேலே.

Puranānūru 158, Poet Perunchithiranār sang to Kumanan, Thinai: Pādān, Thurai: Vālthiyal, Parisil, Kadā Nilai
There was Pāri, the lord who fought combats with kings
as drums were beat and white conch blared, owner of Parampu
Mountain where white waterfalls tumble stones as they thunder
down from the tall summits; and there was Ōri with his mighty
bow who ruled Kolli Mountain with bright peaks; and Malaiyan,
brave in war, who was as charitable as the rain cloud and won
battles riding on his stallion Kāri; and Elini carrying a
spear who ruled over Kuthirai Mountain wearing a koovilam
garland and curved necklace; and there was Pēkan who ruled a lofty
mountain with towering peaks watched over by gods with great
might, on its wet cold slopes caves dense and dark; and there
was Āy, whom Mōsi, with honest words has sung; and there was
Nalli who made his enemies flee, whose generosity was famed,
who took it upon himself to remove the poverty of those who
came to him with the desire to get gifts.  These seven are dead.

Thinking of you, I have come here swiftly, thinking that you will
remove the poverty of those who come to you singing, stirring the
feeling of pity.
O lord of Muthiram Mountain where there is unending prosperity,
bamboos growing on the slopes touch the sky, and where a male
monkey desiring and getting a ripe jackfruit with thorny skin,
calls for his fuzzy-headed female near the tall surapunnai and
lovely breadfruit trees.
O Kumanan with a fine chariot, whose renown for generosity shines
everywhere!   May your lifted spear be triumphant over enemies!

Notes:  This poet wrote Puranānūru 158-163, 207, 208, 237 and 238.  Puranānūru poems 158, 159, 160, 161, 164 and 165 were written for Kumanan who ruled Muthiram Mountain, which is part of the Palani Mountain range.  Kumanan was a generous donor.  His younger brother seized his kingdom and Kumanan went to live in the forest.   When the poet Perunthalai Sāthanār came looking for him, Kumanan handed him a sword and asked him to chop off his head and take it to his brother for a prize.  The poet went to the younger brother and urged him to respect his brother and return his kingdom.  He brought peace to the brothers.   Kumanan’s period is after the seven great vallals.  The seven vallals or great donors of the Sangam age are described in this poem.  All the seven of them are also described in Sirupānātruppadai line 84-111.

Meanings:  முரசு கடிப்பு இகுப்பவும் – as drums are beat with short sticks, வால் வளை துவைப்பவும் – as white conch shells roar, அரசுடன் பொருத அண்ணல் – lord who battles with kings, நெடு வரை – tall mountains, கறங்கு வெள் அருவி – roaring waterfalls, கல் அலைத்து ஒழுகும் – roll stones and cascade, பறம்பின் கோமான் பாரியும் – Pāri, lord of Parampu, பிறங்கு மிசைக் கொல்லி ஆண்ட வல் வில் ஓரியும் – and Ōri who ruled Kolli’s bright summits, காரி ஊர்ந்து பேர் அமர்க் கடந்த – riding on his horse Kāri and won battles, மாரி ஈகை – charity like the rain, மறப்போர் மலையனும் – Malaiyan who fought mighty battles, ஊராது – not ridden, ஏந்திய குதிரை – tall Kuthirai Mountain, கூர் வேல் – a sharp spear, கூவிளங் கண்ணி – koovilam flower strands, Aegle marmelos, Bael, கொடும் பூண் எழினியும் – Elini wearing curved jewels, ஈர்ந்தண் சிலம்பின் – on the wet cool mountains, இருள் தூங்கும் நளி முழை – dense caves that are very dark, dense caves where darkness stays, அருந்திறல் – with great strength, கடவுள் காக்கும் உயர் சிமைப் பெருங்கல் நாடன் பேகனும் – Pēkan, lord of the huge mountain country with tall summits protected by gods, திருந்து மொழி மோசி பாடிய ஆயும் – Āy who has been sung by Mōsi – Mōsi Keeranār with perfect words, ஆர்வமுற்று உள்ளி வருநர் – those who come with the desire to get gifts, உலைவு நனி தீரத் தள்ளாது ஈயும் – not avoiding he gave unlimited gifts to remove poverty, தகை சால் வண்மை – renowned for his charity, கொள்ளார் ஓட்டிய நள்ளியும் – Nalli who chased away enemies, என ஆங்கு – and there, எழுவர் மாய்ந்த பின்றை – after the seven of them died, அழி வர – causing pity, பாடி வருநரும் – those who come singing, பிறருங் கூடி – and others together, இரந்தோர் அற்றம் – those who come with nothing, those who come in poverty, தீர்க்கு என – to end, விரைந்து இவண் உள்ளி வந்தனென் யானே – I came here fast thinking about it, விசும்பு உற – touching the skies, கழை வளர் சிலம்பின் – on the mountains with bamboo, வழையொடு நீடி – growing along with surapunnai trees, Ochrocarpus Longiflius, Long-leaved two-sepalled gamboge,  ஆசினிக் கவினிய – beautiful breadfruit trees, பலவின் ஆர்வுற்று – desiring jackfruits, Artocarpus heterophyllus, முள் புற முது கனி பெற்ற கடுவன் – a male monkey that got ripe  fruit with thorny outsides, துய்த்தலை மந்தியைக் கையிடூஉப் பயிரும் – calls his female with fuzzy head waving his hands, அதிரா யாணர் முதிரத்துக் கிழவ – O lord of Muthiram Mountain with unending prosperity, இவண் விளங்கு சிறப்பின் – bright and great here, இயல் தேர்க் குமண – O Kumanan with a fine chariot, இசை – fame, மேந் தோன்றிய – appearing superior, வண்மையொடு – with charity, பகை மேம் படுக நீ ஏந்திய வேலே – may your lifted spear be truimphant over enemies

புறநானூறு 159, பாடியவர்: பெருஞ்சித்திரனார், பாடப்பட்டோன்: குமணன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில், கடாநிலை
வாழும் நாளோடு யாண்டு பல உண்மையின்
தீர்தல் செல்லாது என் உயிர் எனப் பல புலந்து
கோல் கால் ஆகக் குறும் பல ஒதுங்கி
நூல் விரித்தன்ன கதுப்பினள் கண் துயின்று
முன்றில் போகா முதுர்வினள் யாயும்
பசந்த மேனியொடு படர் அட வருந்தி
மருங்கில் கொண்ட பல் குறுமாக்கள்
பிசைந்து தின வாடிய முலையள் பெரிது அழிந்து
குப்பைக் கீரைக் கொய்கண் அகைத்த
முற்றா இளந்தளிர் கொய்து கொண்டு உப்பு இன்று
நீர் உலையாக ஏற்றி மோர் இன்று
அவிழ் பதம் மறந்து பாசடகு மிசைந்து
மாசொடு குறைந்த உடுக்கையள் அறம் பழியாத்
துவ்வாள் ஆகிய என் வெய்யோளும்
என்றாங்கு இருவர் நெஞ்சமும் உவப்பக் கானவர்
கரி புனம் மயக்கிய அகன் கண் கொல்லை
ஐவனம் வித்தி மையுறக் கவினி
ஈனல் செல்லா ஏனற்கு இழுமெனக்
கருவி வானம் தலைஇயாங்கும்
ஈத்த நின் புகழ் ஏத்தித் தொக்க என்
பசி தினத் திரங்கிய ஒக்கலும் உவப்ப
உயர்ந்து ஏந்து மருப்பின் கொல் களிறு பெறினும்
தவிர்ந்து விடு பரிசில் கொள்ளலென் உவந்து நீ
இன்புற விடுதியாயின் சிறிது
குன்றியும் கொள்வல் கூர் வேல் குமண
அதற்பட அருளல் வேண்டு வல் விறல் புகழ்
வசையில் விழுத்திணைப் பிறந்த
இசை மேந் தோன்றல் நிற் பாடிய யானே.

Puranānūru 159, Poet Perunchithiranār sang to Kumanan, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil, Kadā Nilai
My mother who is old complains about how many years have
passed and she is still alive, and that her life will not end.  She
hobbles with small steps, using a stick as another leg.  Her
hair is like frayed threads, her eyesight gone and she cannot even
walk to the front veranda.  Her clothes are old and stained.
Her body is pale and she is filled with sorrow.  Her breasts
that suckled her infants are withered now.
She plucks tender leaves of greens from a garbage
pile that others have already plucked, and throws it into a pot
without salt and lights the fire.   She does not remember when
she ate rice, and eats the greens without buttermilk.   She
blames the justice of the world.

You should make our two hearts happy,
as I have come praising you for your great fame and
generosity which is like clouds coming down with lightning and
thunder, as they shed rain on immature millet which is not yet
pretty and dark, planted between wild rice, after the mountain
dwellers burned and cleared the forest.  You should make my sad,
hungry family happy.  If you give me a ferocious elephant with lifted
tusks, I will not accept it, if it is given without goodwill.   But if you
should offer with joy, even a kundri seed, I will accept it
willingly.  O Kumanan who wields a spear with sharp tip!  Greatly
glorious lord who is famed for victories, and born into a noble,
flawless family!
I ask you to be gracious and give me gifts, I who sang your praises!

Notes:   This poet wrote Puranānūru 158-163, 207, 208, 237 and 238.  Puranānūru 158, 159, 160, 161, 164 and 165 were written for Kumanan, who was a king of Muthiram Mountain, which is part of the Palani Mountain range.   Kumanan was a generous donor.  His younger brother seized his kingdom and Kumanan went to live in the forest.   When the poet Perunthalai Sāthanār came looking for him, Kumanan handed him a sword and asked him to chop off his head and take it to his brother for a prize.  The poet went to the younger brother and urged him to respect his brother and return his kingdom.  He brought peace to the brothers.

Meanings:  வாழும் நாளோடு யாண்டு பல உண்மையின் – having truly lived for many years, தீர்தல் செல்லாது என் உயிர் என – that my life does not end, பல புலந்து – hated it often, கோல் கால் ஆக – stick becoming a leg, குறும் பல ஒதுங்கி – walking with many small steps, நூல் விரித்தன்ன கதுப்பினள் – she was with hair like frayed threads, கண் துயின்று – eyesight has gone, முன்றில் போகா முதுர்வினள் யாயும் – my old mother cannot walk even to the veranda, பசந்த மேனியொடு – with a pale body, படர் அட வருந்தி – with spreading sorrow, மருங்கில் கொண்ட பல் குறுமாக்கள் – the young children she bore in the womb/stomach, பிசைந்து தின – squeezed and drank, வாடிய முலையள் – woman with withered breasts, பெரிது அழிந்து – greatly saddened, குப்பைக்கீரைக் கொய்கண் அகைத்த முற்றா இளந்தளிர் கொய்து கொண்டு – she plucks the tender leaves of the kuppai keerai greens where others have already plucked, Amaranthus poly stachyus, L., உப்பு இன்று நீர் உலையாக ஏற்றி – cook it in water without salt, மோர் இன்று – without buttermilk, அவிழ் பதம் மறந்து – forgetting cooked food, பாசடகு மிசைந்து – eating green leaves, keerai, மாசொடு குறைந்த உடுக்கையள் – clothes ruined with stain, அறம் பழியா – blaming justice, துவ்வாள் ஆகிய – she does not eat, என் வெய்யோளும் – the one who desires me, என்றாங்கு – mentioned in this manner, இருவர் நெஞ்சமும் உவப்ப – for both our hearts to be happy, கானவர் கரி புனம் மயக்கிய அகன் கண் கொல்லை – forest dwellers burned trees and created cultivable land, ஐவனம் வித்தி – plant wild mountain rice, Oryza mutica,  மையுறக் கவினி – dark and pretty, ஈனல் செல்லா ஏனற்கு – for the millet not yet sprouting, இழுமெனக் கருவி வானம் தலைஇயாங்கும் – like rain clouds with thunder and lightning dropping rain, ஈத்த நின் புகழ் ஏத்தி – praising your generosity and fame, தொக்க – together, gathered, என் பசி தினத் திரங்கிய ஒக்கலும் – my group of hungry suffering relatives, உவப்ப – to be happy, உயர்ந்து ஏந்து மருப்பின் கொல் களிறு பெறினும் – even if we get murderous elephants with lifted tusks, தவிர்ந்து விடு பரிசில் கொள்ளலென் – I will not accept if it is given without goodwill, உவந்து நீ இன்புற விடுதி ஆயின் – if you give gladly, சிறிது குன்றியும் கொள்வல் – I will take it even if it is as small as a kundri seed, Crab’s eye seed, Abrus precatoris, குன்றிமணி விதை, கூர் வேல் குமண – O Kumanan with sharp spear, அதற்பட அருளல் வேண்டு – shower your graces, வல் விறல் – great strength, புகழ் வசையில் விழுத் திணைப் பிறந்த – born in a famous noble family, இசை மேந் தோன்றல் நிற் பாடிய யானே – I who sang about your praises

புறநானூறு 160, பாடியவர்: பெருஞ்சித்திரனார், பாடப்பட்டோன்: குமணன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில், கடாநிலை
உருகெழு ஞாயிற்று ஒண் கதிர் மிசைந்த
முளி புல் கானம் குழைப்பக் கல்லென
அதிர் குரல் ஏறோடு துளி சொரிந்தாங்குப்
பசி தினத் திரங்கிய கசிவுடை யாக்கை
அவிழ் புகுவு அறியாதாகலின் வாடிய
நெறி கொள் வரிக் குடர் குளிப்பத் தண்ணெனக்
குய் கொள் கொழுந்துவை நெய்யுடை அடிசில்
மதி சேர் நாள் மீன் போல நவின்ற
சிறு பொன் நன் கலஞ் சுற்ற இரீஇக்
கேடின்றாக பாடுநர் கடும்பு என
அரிது பெறு பொலங்கலம் எளிதினின் வீசி
நட்டோர் நட்ட நல்லிசைக் குமணன்
மட்டார் மறுகின் முதிரத் தோனே
செல்குவையாயின் நல்குவன் பெரிது எனப்
பல் புகழ் நுவலுநர் கூற வல் விரைந்து
உள்ளம் துரப்ப வந்தனென் எள் உற்று
இல் உளைக் குடுமிப் புதல்வன் பன் மாண்
பாலில் வறு முலை சுவைத்தனன் பெறாஅன்
கூழும் சோறும் கடைஇ ஊழின்
உள் இல் வருங்கலம் திறந்து அழக் கண்டு
மறப் புலி உரைத்தும் மதியம் காட்டியும்
நொந்தனள் ஆகி நுந்தையை உள்ளிப்
பொடிந்த நின் செவ்வி காட்டு எனப் பலவும்
வினவல் ஆனாளாகி நனவின்
அல்லல் உழப்போள் மல்லல் சிறப்பச்
செல்லாச் செல்வம் மிகுந்தனை வல்லே
விடுதல் வேண்டுவல் அத்தை படு திரை
நீர் சூழ் நில வரை உயர நின்
சீர் கெழு விழுப் புகழ் ஏத்துகம் பலவே.

Puranānūru 160, Poet Perunchithiranār sang to Kumanan, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil, Kadā Nilai
Many famous people who praise you said to me,
“He’ll place fatty meat cooked with spices and ghee on small
gold bowls marked by constant use, like stars that surround
the moon, for our shrunken, striped intestines to be granted
coolness, and to our bodies seeping sweat and famished,
because no rice has entered them like raindrops that come with
roaring thunder as they eat the blazing rays of the fearsome
sun and the dried out grass in the forest begins to flourish.
He’s more friendly to us than to his own family, and grants us
freely precious gold ornaments, Kumanan with great glory,
lord of Muthiram, whose streets are filled with liquor.
If you go to him, he’ll give you abundant gifts.”  I came here
rapidly, goaded by my mind.

In our house which has nothing, our son with a tuft on is head
tries to suckle from my wife’s dried breasts and there is no milk.
Craving gruel and rice, he opens all the empty jars and bursts
out crying.  My wife comforts him with stories about a mighty
tiger, and shows him the moon to distract him.  She who is very
sad tells him to think about his father and pretend to be angry
with him while she grieves during the day.

I plead that she may become rich, through you giving us now wealth
that cannot go away.  I will sing your praises and your great vast fame
will rise up everywhere across the earth surrounded by ocean
with rolling waves.

Notes:    This poet wrote Puranānūru 158-163, 207, 208, 237 and 238.  Puranānūru 158, 159, 160, 161, 164 and 165 were written for Kumanan, who was a king of Muthiram Mountain, which is part of the Palani Mountain range.   Kumanan was a generous donor.  His younger brother seized his kingdom and Kumanan went to live in the forest.   When the poet Perunthalai Sāthanār came looking for him, Kumanan handed him a sword and asked him to chop off his head and take it to his brother for a prize.  The poet went to the younger brother and urged him to respect his brother and return his kingdom.  He brought peace to the brothers.

Meanings:  உருகெழு ஞாயிற்று ஒண் கதிர் – the blazing rays of the fierce sun, மிசைந்த – eaten, முளி புல் கானம் குழைப்ப – dried grass in the forest begins to flourish, கல்லென அதிர் குரல் ஏறோடு – with loud roaring thunder, துளி சொரிந்தாங்கு – like raindrops pouring, பசி தினத் திரங்கிய கசிவுடை யாக்கை – suffering hungry bodies with sweat, அவிழ் புகுவு அறியாதாகலின் – do not know cooked food, வாடிய நெறி கொள் வரிக் குடர் குளிப்ப – famished shrunken intestines with stripes to become cool, தண்ணென – cool, குய் கொள் கொழுந்துவை – fatty meat cooked with spices, நெய்யுடை அடிசில் – food with ghee, மதி சேர் நாள் மீன் போல – like stars circling the moon, நவின்ற – used regularly or desired, சிறு பொன் நன் கலம் சுற்ற – surrounded by small gold bowls, இரீஇ – placed, கேடின்றாக பாடுநர் கடும்பு என – relatives of bards without fault, அரிது பெறு பொலங்கலம் எளிதினின் வீசி – offer easily rare-to-obtain gold gifts, நட்டோர் நட்ட – friendly more than to his own people, நல்லிசைக் குமணன் – Kumanan with great renown, மட்டார் மறுகின் – streets filled with liquor/toddy, முதிரத் தோனே – lord of Muthiram, செல்குவை ஆயின் – if you go to him, நல்குவன் பெரிது என – that he’ll give a lot, பல் புகழ் நுவலுநர் கூற – may fame spoken about or many famous people said, வல் விரைந்து உள்ளம் துரப்ப வந்தனென் – I came rapidly goaded by my mind, எள் உற்று இல் – our house which is suffering, உளைக் குடுமிப் புதல்வன் – son with a tuft of hair on his head, பன் மாண் – many esteem, பாலில் வறு முலை சுவைத்தனன் – he tried to drink from dried breasts, பெறாஅன் – him not getting it, கூழும் சோறும் கடைஇ – craving gruel and rice, ஊழின் – by habit, again and again, உள் இல் வருங்கலம் திறந்து – he opened the empty containers, அழக் கண்டு – on seeing him cry, மறப் புலி உரைத்தும் – telling him stories of mighty tigers, மதியம் காட்டியும் – showing him the moon, நொந்தனள் ஆகி – he has become sad, நுந்தையை உள்ளி – reminding him of his father, பொடிந்த நின் செவ்வி காட்டு எனப் பலவும் வினவல் ஆனாளாகி – asking him just to pretend to be angry with him, நனவின் அல்லல் உழப்போள் – she with geat sorrow during the day, மல்லல் சிறப்ப – to be splendid, செல்லாச் செல்வம் மிகுந்தனை – with abundant wealth that does not go away, வல்லே விடுதல் வேண்டுவல் அத்தை – requesting to please give us that quickly, படு திரை நீர் சூழ் நில வரை உயர – to rise above the land surrounded by lashing waves, நின் சீர் கெழு விழுப் புகழ் – your splendid great fame, ஏத்துகம் பலவே – I will sing often, I will praise many times

புறநானூறு 161, பாடியவர்: பெருஞ்சித்திரனார், பாடப்பட்டோன்: குமணன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
நீண்டொலி அழுவம் குறைய முகந்து கொண்டு
ஈண்டு செலல் கொண்மூ வேண்டு வயின் குழீஇப்
பெரு மலையன்ன தோன்றல சூன் முதிர்பு
உரும் உரறு கருவியொடு பெயல் கடன் இறுத்து
வள மழை மாறிய என்றூழ்க் காலை
மன்பதை யெல்லாம் சென்று உண கங்கைக்
கரை பொரு மலி நீர் நிறைந்து தோன்றியாங்கு
எமக்கும் பிறர்க்கும் செம்மலையாகலின்
அன்பு இல் ஆடவர் கொன்று ஆறு கவரச்
சென்று தலைவருந அல்ல அன்பின்று
வன் கலை தெவிட்டும் அருஞ்சுரம் இறந்தோர்க்கு
இற்றை நாளொடும் யாண்டு தலைப்பெயர எனக்
கண் பொறி போகிய கசிவொடு உரன் அழிந்து
அருந்துயர் உழக்கும் என் பெருந் துன்புறுவி நின்
தாள் படு செல்வம் காண்டொறும் மருளப்
பனை மருள் தடக் கையொடு முத்துப்படு முற்றிய
உயர் மருப்பு ஏந்திய வரை மருள் நோன் பகடு
ஒளி திகழ் ஓடை பொலிய மருங்கில்
படு மணி இரட்ட ஏறிச் செம்மாந்து
செலல் நசைஇ உற்றனென் விறல் மிகு குருசில்
இன்மை துரப்ப இசை தர வந்து நின்
வண்மையில் தொடுத்த என் நயந்தினை கேண்மதி
வல்லினும் வல்லேன் ஆயினும் வல்லே
என் அளந்து அறிந்தனை நோக்காது சிறந்த
நின் அளந்து அறிமதி பெரும என்றும்
வேந்தர் நாணப் பெயர்வேன் சாந்தருந்திப்
பல் பொறிக் கொண்ட ஏந்து எழில் அகலம்
மாண் இழை மகளிர் புல்லுதொறும் புகல
நாள் முரசு இரங்கும் இடனுடை வரைப்பின் நின்
தாள் நிழல் வாழ்நர் நன் கலம் மிகுப்ப
வாள் அமர் உயர்ந்த நின் தானையும்
சீர் மிகு செல்வமும் ஏந்துகம் பலவே.

Puranānūru 161, Poet Perunchithiranār sang to Kumanan, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
At summer time when rains that create prosperity do not
fall, there are no clouds to absorb and reduce the water
in the ocean with loud waves, to gather together wherever
they might like to complete their duty of coming down
with roaring thunder and lightning.

The Ganges River is flowing with abundance and all beings
come there to drink.  You are like that to me and to others.

My wife who is in great distress has lost her strength and her
eyesight has dimmed.  She has been thinking, “A year has
gone away without him who has no love, who has gone on the
wasteland path where bandits kill and seize and strong stags
chew cud.”

For her to be awed, I would like to return with pride, seated
high on an elephant large like a mountain, glowing ornaments
on its forehead and bells hanging down on its flanks chiming
in rhythm, its mature raised tusks with pearls and its trunk
like a palmyra tree.

Lord with many victories!   I have come to you goaded by need
and invited by your fame.   Listen to my verses that I created
in honor of your generosity.   Do not analyze whether I have the
skill, but recognize how valuable I am.   Lord!  Let me leave
here endowed so that other kings will feel ashamed.  I will sing
your praises again and again.   I will sing of your great wealth
and your army which has won battles with swords.  I will sing
of your lifted handsome chest smeared with sandal paste and many
spots, and how they delight your women wearing fine ornaments
when they embrace you.   I will sing of those who live in your cool
shadow and get precious jewels as your drum roars out in the morning!

Notes:   This poet wrote Puranānūru 158-163, 207, 208, 237 and 238.  Puranānūru 158, 159, 160, 161, 164 and 165 were written for Kumanan, who was a king of Muthiram Mountain, which is part of the Palani Mountain range.   Kumanan was a generous donor.  His younger brother seized his kingdom and Kumanan went to live in the forest.   When the poet Perunthalai Sāthanār came looking for him, Kumanan handed him a sword and asked him to chop off his head and take it to his brother for a prize.  The poet went to the younger brother and urged him to respect his brother and return his kingdom.  He brought peace to the brothers.   Natrinai 202, Puranānuru 170 and Akanānuru 282 have references to pearls obtained from elephant tusks.

Meanings:  நீண்டொலி அழுவம் குறைய – ocean with loud sounds to be reduced, முகந்து கொண்டு – taking from it, absorbing, ஈண்டு செலல் கொண்மூ – clouds that go swiftly, வேண்டு வயின் குழீஇ – gather where they want, பெரு மலையன்ன தோன்றல – appearing like huge mountains, சூன் முதிர்பு – full, pregnant, உரும் உரறு கருவியொடு பெயல் – clouds with loud thunder and lightning, கடன் இறுத்து – do their duty, வள மழை மாறிய – prosperity bringing rains ended, என்றூழ்க் காலை – at summer time, மன்பதை யெல்லாம் சென்று உண – all life to go and drink, கங்கைக் கரை பொரு மலி நீர் நிறைந்து தோன்றியாங்கு – like the shore-attacking flood which flows in Gangai river, எமக்கும் பிறர்க்கும் – to me and to others, செம்மலையாகலின் – since you are great, since you are generous, அன்பு இல் ஆடவர் – men without kindness/wasteland bandits, கொன்று ஆறு கவர – kill and take on the path, சென்று – going, தலைவருந அல்ல – it does not end, அன்பின்று – without kindness, வன் கலை – strong stags, தெவிட்டும் – chew, அருஞ்சுரம் இறந்தோர்க்கு – to the one who went on the wasteland paths, இற்றை நாளொடும் – along with this day, யாண்டு – year,  தலைப்பெயர – has gone,  என – thus, கண் பொறி போகிய – lost the luster in her eyes, கசிவொடு உரன் அழிந்து – with sorrow and strength ruined, அருந் துயர் உழக்கும் என் பெருந் துன்புறுவி – my wife who is in great sorrow and distress, நின் தாள் படு செல்வம் காண்டொறும் – on seeing the wealth got by your effort, மருள – to be awed, பனை மருள் தடக் கையொடு – with a large trunk like a palmyra tree, Borassus flabellifer, முத்துப்படு முற்றிய – mature and filled with pearls, உயர் மருப்பு ஏந்திய – lifted tusks, வரை மருள் – mountain like, நோன் பகடு – strong bull elephant, ஒளி திகழ் ஓடை – bright face ornaments, பொலிய – to glow, மருங்கில் படு மணி இரட்ட – bells to ring on its stomach, ஏறிச் செம்மாந்து செலல் நசைஇ உற்றனென் – I came desiring to climb and ride proudly on it, விறல் மிகு குருசில் – King with great victories, இன்மை துரப்ப – chase my poverty, இசை தர வந்து – to bring fame, நின் வண்மையில் தொடுத்த – created by your generosity, என் நயந்தினை – with love for me, கேண்மதி – please listen, வல்லினும் வல்லேன் ஆயினும் – even if they perfect or not perfect, வல்லே – quickly, என் அளந்து அறிந்தனை – measuring and knowing well my skills, நோக்காது – without analyzing, சிறந்த நின் அளந்து அறிமதி – understand your great self, பெரும – O greatness, என்றும் – always, வேந்தர் நாணப் பெயர்வேன் – I will leave making kings feel ashamed, சாந்தருந்திப் பல் பொறிக் கொண்ட – sandal paste smeared and with many spots, ஏந்து எழில் அகலம் – lifted lovely chest, மாண் இழை மகளிர் – women wearing gorgeous jewels, புல்லுதொறும் – whenever they embrace, புகல நாள் முரசு இரங்கும் இடனுடை வரைப்பின் – at your place where drums roar during the day, நின் தாள் நிழல் வாழ்நர் – those who live in your shade, நன் கலம் மிகுப்ப – have fine jewels, வாள் – swords, அமர் – battles, உயர்ந்த நின் தானையும் – your powerful army, சீர் மிகு செல்வமும் – your great prosperity, ஏந்துகம் பலவே – will praise many times

புறநானூறு 162, பாடியவர்: பெருஞ்சித்திரனார், பாடப்பட்டோன்: இளவெளிமான், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் விடை
இரவலர் புரவலை நீயும் அல்லை
புரவலர் இரவலர்க்கு இல்லையும் அல்லர்
இரவலர் உண்மையும் காண் இனி இரவலர்க்கு
ஈவோர் உண்மையும் காண் இனி நின் ஊர்க்
கடி மரம் வருந்தத் தந்து யாம் பிணித்த
நெடு நல் யானை எம் பரிசில்
கடு மான் தோன்றல் செல்வல் யானே.

Puranānūru 162, Poet Perunchithiranār sang to Ilavelimān, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Vidai
You do not care for those who come in need!
Look here!   It’s not that there are no benefactors
who care for those in need.
Look here!   There are those who give to people
who come in need.
I have tied my towering fine elephant to the
sacred tree in your town, burdening it, as my
gift to you.  O lord of swift horses!   I am leaving!

Notes:   Ilavelimān was the younger brother of the generous leader Velimān.  When Velimān was on his death bed, he asked Ilavelimān to take care of poet Perunchithiranār who went in need.  Ilavelimān who was not generous, gave very little to the poet.  The poet went to Kumanan, got abundant gifts and came back to donate a fine elephant to Ilavelimān, thus shaming him.  This poet wrote Puranānūru 158-163, 207, 208, 237 and 238.  Puranānūru 162, 207 and 237 were written for this small-region king.  He was the younger brother of Velimān in poem 238.  The poet was refused gifts by Ilavelimān, and so he went to Kumanan and got gifts.  He came back to Ilavelimān and sang this.

Meanings:  இரவலர் புரவலை நீயும் அல்லை – you do not care for those who come in need, புரவலர் இரவலர்க்கு இல்லையும் அல்லர் – it is not that there are no benefactors to give to those in need, இரவலர் உண்மையும் காண் இனி – see that there are those in need , இரவலர்க்கு ஈவோர் உண்மையும் காண் இனி – see now that there are those who give to people in need, நின் ஊர்க் கடி மரம் வருந்தத் தந்து யாம் பிணித்த நெடு நல் யானை எம் பரிசில் – the tall elephant that I have tied to your town’s protected tree is my gift, கடு மான் தோன்றல் – O king with swift horses, செல்வல் யானே – I am leaving

புறநானூறு 163, பாடியவர்: பெருஞ்சித்திரனார், பாடப்பட்டோர்: புலவரின் மனைவி, திணை: பாடாண், துறை: பரிசில்
நின் நயந்து உறைநர்க்கும் நீ நயந்து உறைநர்க்கும்
பன் மாண் கற்பின் நின் கிளை முதலோர்க்கும்
கடும்பின் கடும் பசி தீர யாழ நின்
நெடுங்குறி எதிர்ப்பை நல்கியோர்க்கும்
இன்னோர்க்கு என்னாது என்னோடும் சூழாது
வல்லாங்கு வாழ்தும் என்னாது நீயும்
எல்லோர்க்கும் கொடுமதி மனை கிழவோயே
பழந்தூங்கு முதிரத்துக் கிழவன்
திருந்து வேல் குமணன் நல்கிய வளனே.

Puranānūru 163, Poet Perunchithiranār sang to his wife, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
My wife!   Give the wealth that Kumanan of perfect spear,
lord of Muthiram where fruits hang, granted us, to those
who love you, those you love, to your family elders with
many virtues, to those who gave to you so that the
fierce hunger of our family could end, expecting
repayment only when we could, without any thought of
who they may be, and without asking me.  Give to
everybody without the thought of us living well with wealth!

Notes:  This poet wrote Puranānūru 158-163, 207, 208, 237 and 238.  There are few Sangam poems which reveal that bards shared the gifts that they got from kings, with their poor relatives and friends.

Meanings:  நின் நயந்து உறைநர்க்கும் – to those who live loving you, நீ நயந்து உறைநர்க்கும் – to those you love, பன் மாண் கற்பின் நின் கிளை முதலோர்க்கும் – to your family elders with virtue, கடும்பின் கடும் பசி தீர – for the great hunger of our relatives to end, யாழ – அசை, an expletive, நின் நெடுங்குறி எதிர்ப்பை நல்கியோர்க்கும் – those who gave to us expecting repayment only when we could give, இன்னோர்க்கு என்னாது – not considering the nature of others, என்னோடும் சூழாது – without analyzing with me, வல்லாங்கு வாழ்தும் என்னாது – not thinking that we will give well, நீயும் எல்லோர்க்கும் கொடுமதி – you give to everybody, மனை கிழவோயே – O my wife, பழந்தூங்கு முதிரத்துக் கிழவன் – lord of Muthiram where fruits hang, திருந்து வேல் குமணன் நல்கிய வளனே – the wealth that Kumanan with a perfect spear gave

புறநானூறு 164, பாடியவர்: பெருந்தலைச் சாத்தனார், பாடப்பட்டோன்: குமணன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் கடாநிலை
ஆடு நனி மறந்த கோடு உயர் அடுப்பின்
ஆம்பி பூப்பத் தேம்பு பசி உழவாப்
பாஅல் இன்மையின் தோலொடு திரங்கி
இல்லி தூர்த்த பொல்லா வறு முலை
சுவைத்தொறும் அழூஉம் தன் மகத்துவம் நோக்கி
நீரொடு நிறைந்த ஈர் இதழ் மழைக் கண் என்
மனையோள் எவ்வம் நோக்கி நினைஇ
நிற் படர்ந்திசினே நற்போர்க் குமண
என் நிலை அறிந்தனை ஆயின் இந்நிலைத்
தொடுத்தும் கொள்ளாது அமையலென் அடுக்கிய
பண் அமை நரம்பின் பச்சை நல் யாழ்
மண் அமை முழவின் வயிரியர்
இன்மை தீர்க்கும் குடிப் பிறந்தோயே.

Puranānūru 164, Poet Perunthalai Sāthanār sang to Kumanan, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Kadā Nilai
O Kumanan of victorious battles!  Mushroom has
grown in our tall stove which has forgotten cooking.
My wife is suffering with hunger, her eyes teary and
moist, and our infant cries when he tries to suckle
her breasts that are dried like leather, the teats
closed up.

I have considered all this and come to you.  If you
understand my situation, I will not leave without
getting something from you.  You were born in a clan
that removed the poverty of dancers who carry fine
yāls with strings that create fine tunes, and drums
with clay that are covered with leather.

Notes:  Puranānūru 158, 159, 160, 161, 164 and 165 were written for Kumanan, who was a king of Muthiram Mountain, which is part of the Palani Mountain range.   This poet wrote Puranānūru 151, 164, 165, 205, 209 and 294.  Kumanan was a generous donor.  His younger brother seized his kingdom and Kumanan went to live in the forest.   When the poet Perunthalai Sāthanār came looking for him, Kumanan handed him a sword and asked him to chop off his head and take it to his brother for a prize.  The poet went to the younger brother and urged him to respect his brother and return his kingdom.  He brought peace to the brothers.

Meanings:  ஆடு நனி மறந்த கோடு உயர் அடுப்பின் – in the tall stove which has forgotten cooking, ஆம்பி பூப்ப – mushrooms gave grown, தேம்பு – reducing, ruining, பசி – hunger, உழவா – with sorrow, பாஅல் இன்மையின் – without milk, தோலொடு திரங்கி – dried with just skin, இல்லி தூர்த்த – holes blocked, பொல்லா வறு முலை – dried up breasts that is ugly, சுவைத்தொறும் அழூஉம் தன் மகத்துவம் – our infant who cries whenever it tries to suckle, நோக்கி – looking, நீரொடு நிறைந்த ஈர் இதழ் மழைக் கண் என் மனையோள் – my wife is with her wet teary eyes, எவ்வம் நோக்கி – on seeing her sorrow, நினைஇ நிற் படர்ந்திசினே – I have come to you, நற் போர்க் குமண – O Kumanan of victorious battles, என் நிலை அறிந்தனை ஆயின் – if you understand my situation, இந்நிலைத் தொடுத்தும் கொள்ளாது அமையலென் – I will not leave without you giving me something, அடுக்கிய – arrangements, பண் அமை – creating tunes, நரம்பின் – with strings, பச்சை – leather, நல் யாழ் – fine lutes, மண் அமை முழவின் – with drums with clay, வயிரியர் இன்மை தீர்க்கும் குடிப் பிறந்தோயே – you were born in a clan that removes the sorrow of performers

புறநானூறு 165, பாடியவர்: பெருந்தலைச் சாத்தனார், பாடப்பட்டோன்: குமணன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் விடை
மன்னா உலகத்து மன்னுதல் குறித்தோர்
தம் புகழ் நிறீஇத் தா மாய்ந்தனரே
துன் அருஞ் சிறப்பின் உயர்ந்த செல்வர்
இன்மையின் இரப்போர்க்கு ஈஇயாமையின்
தொன்மை மாக்களின் தொடர்பு அறியலரே
தாள் தாழ் படு மணி இரட்டும் பூ நுதல்
ஆடியல் யானை பாடுநர்க்கு அருகாக்
கேடு இல் நல்லிசை வயமான் தோன்றலைப்
பாடி நின்றெனன் ஆகக் கொன்னே
பாடு பெறு பரிசிலன் வாடினன் பெயர்தல் என்
நாடு இழந்ததனினும் நனி இன்னாது என
வாள் தந்தனனே தலை எனக்கு ஈயத்
தன்னின் சிறந்தது பிறிது ஒன்று இன்மையின்
ஆடு மலி உவகையோடு வருவல்
ஓடாப் பூட்கை நின் கிழமையோன் கண்டே.

Puranānūru 165, Poet Perunthalai Sāthanār sang about Kumanan to his younger brother, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Vidai
In this world that does not last forever, those who
sought to last forever, died leaving their fame to
last.   Men of great wealth, difficult to approach, have
failed to create an everlasting connection like their
ancestors, and gave nothing to those in need.  I stood
singing to the leader with strong horses and flawless
reputation, who gives unlimited gifts to singers,
ferocious elephants with lovely foreheads, bells tied
on their feet chiming intermittently.
He said, “I feel useless.  Letting a great man go away
without anything is worse than losing my land,”
and gave me his sword and offered his head,
for he had nothing better to give than himself.

I have come to you with overwhelming happiness like in
victory, for I have seen your elder brother with great strength.

Notes:  Puranānūru 158, 159, 160, 161, 164 and 165 were written for Kumanan, who was a king of Muthiram Mountain, which is part of the Palani Mountain range.   The poet sang this to Kumanan’s younger brother who seized his brother’s country.  Kumanan had gone into the forest where the poet went to see him.  Kumanan gave him his sword, which the poet brought and showed to his younger brother.  This poet wrote Puranānūru 151, 164, 165, 205, 209 and 294.  Kumanan was a generous donor.  His younger brother seized his kingdom and Kumanan went to live in the forest.   When the poet Perunthalai Sāthanār came looking for him, Kumanan handed him a sword and asked him to chop off his head and take it to his brother for a prize.  The poet went to the younger brother and urged him to respect his brother and return his kingdom.  He brought peace to the brothers.

Meanings:  மன்னா உலகத்து – in the world that does not endure, மன்னுதல் குறித்தோர் – those who considered endurace, தம் புகழ் நிறீஇத்தா மாய்ந்தனரே – they died after leaving their fame, துன் அரும் – difficult to approach, சிறப்பின் உயர்ந்த செல்வர் – men of immense wealth with leadership, இன்மையின் – not being, இரப்போர்க்கு ஈஇயாமையின் – not giving anything to those in need, தொன்மை மாக்களின் தொடர்பு அறியலரே – they don’t know to create everlasting connection like their ancestors, தாள் தாழ் படு மணி இரட்டும் – bells tied on legs chiming intermittently, பூ நுதல் – beautiful foreheads, ஆடியல் யானை – murderous elephants, பாடுநர்க்கு – to those who sing, அருகா – unlimited, கேடு இல் நல்லிசை – fine fame without blame, வயமான் தோன்றலைப் பாடி நின்றெனன் ஆக – when I stood singing to the great leader with strong horses, கொன்னே – without use, பாடு பெறு பரிசிலன் வாடினன் – when I see a famous man in need suffering, பெயர்தல் – go away, என் நாடு இழந்ததனினும் நனி இன்னாது – it is more painful that losing my country, என வாள் தந்தனனே தலை – and so he gave his sword and his head, எனக்கு ஈய – to give me, தன்னின் சிறந்தது பிறிது ஒன்று இன்மையின் – since there was nothing better than him, ஆடு மலி உவகையோடு வருவல் – I am coming with happiness like in victory, ஓடாப் பூட்கை நின் கிழமையோன் கண்டே – after seeing your elder brother with unfaltering determination

புறநானூறு 166, பாடியவர்: ஆவூர் மூலங்கிழார், பாடப்பட்டோன்: சோணாட்டுப் பூஞ்சாற்றூர்ப் பார்ப்பான் கௌணியன் விண்ணந்தாயன், திணை: வாகை. துறை: பார்ப்பன வாகை
நன்று ஆராய்ந்த நீள் நிமிர் சடை
முது முதல்வன் வாய் போகாது
ஒன்று புரிந்த ஈர் இரண்டின்
ஆறுணர்ந்த ஒரு முது நூல்
இகல் கண்டோர் மிகல் சாய்மார்
மெய் அன்ன பொய் உணர்ந்து
பொய் ஓராது மெய் கொளீஇ
மூவேழ் துறைபும் முட்டின்று போகிய
உரை சால் சிறப்பின் உரவோர் மருக
வினைக்கு வேண்டி நீ பூண்ட
புலப் புல்வாய்க் கலைப் பச்சை
சுவல் பூண் ஞான் மிசைப் பொலிய
மறங் கடிந்த அருங் கற்பின்
அறம் புகழ்ந்த வலை சூடிச்
சிறு நுதல் பேர் அகல் அல்குல்
சில சொல்லின் பல கூந்தல் நின்
நிலைக்கு ஒத்த நின் துணைத் துணைவியர்
தமக்கு அமைந்த தொழில் கேட்பக்
காடு என்றா நாடு என்று ஆங்கு
ஈர் ஏழின் இடம் முட்டாது
நீர் நாண நெய் வழங்கியும்
எண் நாணப் பல வேட்டும்
மண் நாணப் புகழ் பரப்பியும்
அருங்கடிப் பெருங்காலை
விருந்து உற்ற நின் திருந்து ஏந்து நிலை
என்றும் காண்க தில் அம்ம யாமே குடாஅது
பொன் படு நெடு வரைப் புயல் ஏறு சிலைப்பின்
பூ விரி புது நீர்க் காவிரி புரக்கும்
தண் புனல் படப்பை எம் ஊர் ஆங்கண்
உண்டும் தின்றும் ஊர்ந்தும் ஆடுகம்
செல்வல் அத்தை யானே செல்லாது
மழை அண்ணாப்ப நீடிய நெடு வரைக்
கழை வளர் இமயம் போல
நிலீஇயர் அத்தை நீ நில மிசையானே.

Puranānūru 166, Poet Avūr Mūlankilār sang to Chōnāttu Poonchātrūr Pārpān Kouniyan Vinnanthāyan, Thinai: Vākai, Thurai: Pārpana Vākai
You who is an heir of learned men who performed
the twenty-one rituals without fault, who understood
those who disrespected and spoke truth-like lies,
defeating those who would contend with the ancient
work of four divisions and six sections, focused on
righteousness, never swerving from the well chosen
words of the ancient Being with long matted hair!

You glow in the deer skin that you are wearing over
the thread on your shoulder.  Your beloved wives
worthy of your high station, precious and chaste
with no harshness, wearing sacred jewels, their
foreheads small, their loins wide, of few words and
thick hair, perform the requested duties.

Whether it is in the forest or land with citizens,
without omitting the fourteen ritual sites, you pour out
more ghee than water, sacrifice more times than there
are numbers, spread your fame wider than the earth,
and at the moment when a difficult sacrifice is completed,
may we always see you, who offers your hospitality!

Once I have eaten the food, I will ride and go to our town
with cool streams and fields, protected by the Kāviri River
spread with flowers when thunder from clouds roar in the tall
gold-bearing mountain in the west.  May you last on earth like
Mount Himalayas which clouds look up, where bamboos grow!

Notes:  This poet wrote Puranānūru 38, 40, 166, 177, 178, 196, 261 and 301.  This is the only song written for this man.

Meanings:  நன்று ஆராய்ந்த – analyzed carefully, நீள் நிமிர் சடை – long raised hair, முது முதல்வன் – ancient god, வாய் போகாது – never swerving from truth, ஒன்று புரிந்த – performed righteousness, ஈர் இரண்டின் – two times two, four, ஆறுணர்ந்த – six divisions, ஒரு முது நூல் – an ancient book, the Vedas, இகல் கண்டோர் – those who disrespected, மிகல் – greatly, சாய்மார் – to ruin, மெய் அன்ன பொய் உணர்ந்து – understanding their truth-like lies, பொய் ஓராது மெய் கொளீஇ – not taking their lies as truths, மூவேழ் துறைபும் முட்டின்று போகிய – performed the twenty one rituals without fault, உரை சால் சிறப்பின் – with great fame,  உரவோர் மருக – heir of learned men, வினைக்கு வேண்டி – for your rituals, நீ பூண்ட – what you are wearing, புலப் புல்வாய்க் கலைப் பச்சை – the leather of male deer/antelope, சுவல் பூண் ஞான் – worn over the thread on your shoulders, மிசைப் பொலிய – glowing above, மறம் கடிந்த – without harshness, அரும் கற்பின் – precious and chaste, அறம் புகழ்ந்த வலை சூடி – wearing sacred jewels, சிறு நுதல் – tiny forehead, பேர் அகல் அல்குல் – wide loins, சில சொல்லின் – of few words, பல கூந்தல் – thick hair, நின் நிலைக்கு ஒத்த நின் துணைத் துணைவியர் – your wives fitting your status, தமக்கு அமைந்த தொழில் கேட்ப – perform the requested duties, காடு என்றா நாடு என்று – whether it is the jungle or the land, ஆங்கு – there, ஈரேழின் இடம் – the 14 sites, முட்டாது – not forgetting, நீர் நாண நெய் வழங்கியும் – you pour ghee more than water (water is embarrassed), எண் நாணப் பல வேட்டும் – do many rituals that embarrass number, மண் நாணப் புகழ் பரப்பியும் – spread fame that the earth embarrassing the earth, அருங்கடிப் பெருங்காலை – at a time when a difficult ritual is performed, விருந்து உற்ற – hospitable, நின் திருந்து ஏந்து நிலை – your perfect situation, என்றும் – always, காண்க – we will see, தில், அம்ம – அசை, expletive, யாமே – me, குடாஅது – in the west, பொன் படு நெடு வரை – tall mountains with gold, புயல் ஏறு சிலைப்பின் – if there are sounds of thunder from clouds, பூ விரி – spread with flowers, புது நீர்க் காவிரி புரக்கும் – Kāviri with fresh water protects, தண் புனல் படப்பை – cool streams and fields, எம் ஊர் – my town, ஆங்கண் – there, உண்டும் – eating, தின்றும் – devouring, ஊர்ந்தும் – riding, ஆடுகம் செல்வல் – I will celebrate and leave, அத்தை – there, யானே – me, செல்லாது – not going, மழை அண்ணாப்ப – clouds look up, நீடிய நெடு வரை – tall mountains, கழை வளர் இமயம் – Imayam where bamboo grows, போல – like, நிலீஇயர் அத்தை நீ நில மிசையானே – may you last on this earth

புறநானூறு 167, பாடியவர்: கோனாட்டு எறிச்சலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார், பாடப்பட்டோன்: ஏனாதி திருக்கிள்ளி, திணை: வாகை, துறை: அரச வாகை
நீயே அமர் காணின் அமர் கடந்து அவர்
படை விலக்கி எதிர் நிற்றலின்
வாஅள் வாய்த்த வடு வாழ் யாக்கையொடு
கேள்விக்கு இனியை கட்கு இன்னாயே
அவரே நிற் காணின் புறங்கொடுத்தலின்
ஊறு அறியா மெய் யாக்கையொடு
கண்ணுக்கு இனியர் செவிக்கு இன்னாரே
அதனால் நீயும் ஒன்று இனியை அவரும் ஒன்று இனியர்
ஒவ்வா யாவுள மற்றே வெல் போர்க்
கழல் புனை திருந்தடிக் கடு மான் கிள்ளி
நின்னை வியக்கும் இவ்வுலகம் அஃது
என்னோ பெரும உரைத்திசின் எமக்கே.

Puranānūru 167, Poet Kōnattu Erichalūr Mādalan Mathurai Kumaranār sang to Ēnāthi Thirukkilli, Thinai: Vākai, Thurai: Arasa Vākai
When you confront war, you win that war, and block
the armies of your enemies!  Your body slashed by
swords has scars of wounds and you do not look
sweet to the eyes.  Your enemies, who run away from
you showing their backs, show no wounds and are sweet
to look at.   So you are sweet in one respect, and they
are sweet in another.  Where is the difference then,
Killi with war anklets on your handsome feet, master
of swift horses?  This world is awed by you.
Why is it, my greatness?  Now tell me why?

Notes:  This poet wrote Puranānūru poems 54, 61, 167, 180, 197 and 394.  This is the only poem written for this king who ruled a small region in the Chōla country.  The Chōla king Ilavanthikai Palli Thunjiya Nalankilli Chētchenni, Chēraman Kuttvan Kōthai and Kurapalli were contemporaries.  Ēnāthi is a title given by the great kings.

Meanings:  நீயே அமர் காணின் – when you confront a war, அமர் கடந்து – win the war, அவர் படை விலக்கி எதிர் நிற்றலின் – you stood blocking their army, வாஅள் வாய்த்த – cut by swords, வடு வாழ் யாக்கையொடு – body with scars, கேள்விக்கு இனியை – sweet to the ears, கட்கு இன்னாயே – not sweet to the eyes, அவரே நிற் காணின் புறங்கொடுத்தலின் – those who run away on seeing you, ஊறு அறியா மெய் யாக்கையொடு கண்ணுக்கு இனியர் – their bodies without wounds are sweet to look, செவிக்கு இன்னாரே – not sweet to the ears, அதனால் நீயும் – so you, ஒன்று இனியை – are sweet in a way, அவரும் ஒன்று இனியர் – they who are sweet in a way, ஒவ்வா யாவுள – where is the differences, மற்றே – then, வெல்போர் – victorious wars, கழல் புனை திருந்தடி – perfect feet with war anklets, கடு மான் கிள்ளி – Killi with swift horses, நின்னை வியக்கும் இவ்வுலகம் – this world is awed by you, அஃது என்னோ பெரும – how is it, lord, உரைத்திசின் எமக்கே – tell it to me

புறநானூறு 168, பாடியவர்: கருவூர்க் கதப்பிள்ளைச் சாத்தனார், பாடப்பட்டோன்: பிட்டங் கொற்றன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில், இயன் மொழி, அரச வாகை
அருவி ஆர்க்கும் கழை பயில் நனந்தலைக்
கறி வளர் அடுக்கத்து மலர்ந்த காந்தள்
கொழுங் கிழங்கு மிளிரக் கிண்டிக் கிளையொடு
கடுங்கண் கேழல் உழுத பூழி
நன்னாள் வரு பதம் நோக்கிக் குறவர்
உழாஅது வித்திய பரூஉக்குரற் சிறு தினை
முந்து விளை யாணர் நாள் புதிது உண்மார்
மரையான் கறந்த நுரை கொள் தீம் பால்
மான் தடி புழுக்கிய புலவு நாறு குழிசி
வான் கேழ் இரும் புடை கழாஅது ஏற்றிச்
சாந்த விறகின் உவித்த புன்கம்
கூதளங் கவினிய குளவி முன்றில்
செழுங்கோள் வாழை அகல் இலைப் பகுக்கும்
ஊராக் குதிரைக் கிழவ கூர் வேல்
நறை நார்த் தொடுத்த வேங்கையங் கண்ணி
வடி நவில் அம்பின் வில்லோர் பெரும
கைவள் ஈகைக் கடு மான் கொற்ற
வையக வரைப்பில் தமிழகம் கேட்பப்
பொய்யாச் செந்நா நெளிய ஏத்திப்
பாடுப என்ப பரிசிலர் நாளும்
ஈயா மன்னர் நாண
வீயாது பரந்த நின் வசை இல் வான் புகழே.

Puranānūru 168, Poet Karuvūr Kathapillai Sāthanār sang to Pittankotran, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil, Iyan Moli, Arasa Vākai
Lord of Kuthirai Mountain, the one on which no one rides, where
waterfalls roar, kānthal flowers bloom, vast slopes where pepper
vines grow dense with bamboos, and mountain dwellers seed
tiny millet at the right time without plowing, on the dusty ground
that is rooted by herds of harsh boars for thick tubers, and get yields
of huge clusters of grain, so that they may eat well!

They pour sweet foaming milk from elk into an unwashed pot that
smells of boiled deer, its large sides white, and they set it on
fire burning sandalwood pieces and cook rice in their front yard
where lovely wild jasmine flowers blossom along with koothalam.
They share their food on wide leaves of plantain trees that put out
large clusters of fruits.

O leader of bowmen who carry sharp spears and wear pretty strands
of vēngai flowers that are strung on narai fibers!  Generous lord who
owns swift horses!  They say that those who came to you in need
singing and praising you with their eloquent tongues spread your
flawless fame to the farthest limits of Tamil Nadu in this world.
And kings who are not generous will be ashamed every day!

Notes:  This is the only poem written by this poet.  There is another poet with a similar name – Karuvūr Kathapillai, who wrote Puranānūru 380.  Puranānūru 168, 169, 170, 171 and 172 were written for    Pittankotran who was a leader of Kuthirai Mountain, and served in the army of Chēramān Kōthai.  He wore a vēngai flower garland.  He was very generous and charitable.

Meanings:  அருவி ஆர்க்கும் – waterfalls roar, கழை பயில் – dense with bamboo, நனந்தலை – vast, கறி வளர் அடுக்கத்து – on the mountain ranges where black pepper grows, மலர்ந்த காந்தள் – glory lily blossoms, கொழுங் கிழங்கு மிளிரக் கிண்டி – dig up and pull thick tubers, கிளையொடு கடுங்கண் கேழல் – harsh boar with its relatives, உழுத – plowed, பூழி – dust, நன்னாள் வரு பதம் நோக்கி – at the opportune time, குறவர் உழாஅது வித்திய – the mountain dwellers seeded without plowing, பரூஉக்குரற் சிறு தினை – thick clusters of tiny millet, முந்து விளை யாணர் நாள் புதிது உண்மார் – they eat their abundantly growing new harvest, மரையான் கறந்த நுரை கொள் தீம் பால் – sweet milk from the elk, மான் தடி புழுக்கிய – cooked deer meat, புலவு நாறு குழிசி – flesh stinking pot, வான் கேழ் – white colored, இரும் புடை – large sides, கழாஅது – without washing, ஏற்றிச் சாந்த விறகின் உவித்த – cooked burning sandalwood, புன்கம் – rice, கூதளம் – Convolvulus, three-lobed nightshade, கவினிய குளவி முன்றில் – front yard where wild jasmine grows beautifully, Millingtonia hortensis, Wild jasmine, செழுங்கோள் வாழை – banana with mature clusters,  banana with large clusters, அகல் இலைப் பகுக்கும் – share on large banana leaves, ஊராக் குதிரைக் கிழவ – O lord of Kuthirai Mountain – a horse that does not ride, கூர் வேல் – sharp-tipped spear, நறை நார்த் தொடுத்த – strung with fragrant narai vine fibers, வேங்கையங் கண்ணி – garland made with kino flowers, Pterocarpus marsupium, வடி – sharp, நவில் – used, அம்பின் வில்லோர் பெரும – O lord of archers who shoot arrows , கைவள் ஈகை – greatly generous, கடு மான் கொற்ற – O victorious king with fast horses, வையக வரைப்பில் – in the confines of this world, தமிழகம் கேட்ப – for the Tamil country to hear, பொய்யாச் செந்நா – eloquent tongues that do not lie, நெளிய ஏத்திப் பாடுப – they sing praising you, என்ப – they say, பரிசிலர் – those who come in need, நாளும் – daily, ஈயா மன்னர் நாண – kings who don’t give charity to be embarrassed, வீயாது பரந்த – spread unspoiled, நின் வசை இல் வான் புகழே – your faultless fine fame

புறநானூறு 169, பாடியவர்: காவிரிபூம்பட்டினத்துக் காரிக்கண்ணனார், பாடப்பட்டோன்: பிட்டங்கொற்றன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் கடாநிலை
நும் படை செல்லுங்காலை அவர் படை
எறித்தெறி தானை முன்னரை எனாஅ
அவர் படை வருஉங் காலை நும் படைக்
கூழை தாங்கிய அகல் யாற்றுக்
குன்று விலங்கு சிறையின் நின்றனை எனாஅ
அரிதால் பெரும நின் செவ்வி என்றும்
பெரிதால் அத்தை என் கடும்பினது இடும்பை
இன்னே விடுமதி பரிசில் வென்வேல்
இளம் பல் கோசர் விளங்கு படை கன்மார்
இகலினர் எறிந்த அகல் இலை முருக்கின்
பெருமரக் கம்பம் போலப்
பொருநர்க்கு உலையா நின் வலன் வாழியவே.

Puranānūru 169, Poet Kāviripoompattinathu Kāri Kannanār sang to Pittankotran, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Kadā Nilai
When your army advances, you are in the front
facing enemies who brandish arms and throw
their weapons at you.
When your enemy army advances, you move
to the rear of your army, supporting it.
You are standing there like a mountain that
dams a river.  So, it is hard to catch sight of
you my lord.  Please give me a gift right now!

May your strength of not falling before your
enemies, one that is like a large wooden pole
made from a murukkam tree with wide leaves,
that withstands target practice of young Kōsars
like it is their enemy, prosper for a long time!

Notes:  This poet wrote Puranānūru 57, 58, 169, 171 and 353.  Puranānūru 168, 169, 170, 171 and 172 were written for Pittankotran.  He was a leader of Kuthirai Mountain, and served in the army of Chēramān Kōthai.  He wore a vēngai flower garland.  He was very generous and charitable.

Meanings:  நும் படை செல்லுங்காலை – when your army advances, அவர் படை எறித்தெறி தானை முன்னரை – you are in the front facing their army weapons, எனாஅ அவர் படை வருஉங் காலை – when their army advances, நும் படைக் கூழை தாங்கிய – to support your brigades in the back, அகல் யாற்று – wide river, குன்று – mountain, விலங்கு சிறையின் நின்றனை – you stood like a blocking wall, எனாஅ அரிதால் பெரும – and so it is difficult O lord, நின் செவ்வி – for the perfect time to see you, என்றும் – always, பெரிதால் அத்தை – since it is huge, என் கடும்பினது இடும்பை – the sorrow of my relatives, இன்னே விடுமதி பரிசில் – give me gifts now, வென் வேல் – victorious spears, இளம் பல் கோசர் – few young Kōsars, விளங்கு படை – bright weapons, கன்மார் – those who learn, இகலினர் – enemies, எறிந்த – thrown, அகல் இலை முருக்கின் – murukkam trees with wide leaves, Coral trees, பெரு மரக் கம்பம் போல – like a large wooden post, பொருநர்க்கு உலையா – never failing before your warrior enemies, நின் வலன் வாழியவே – may your power prosper for a long time, may your strength prosper for a long time

புறநானூறு 170, பாடியவர்: உறையூர் மருத்துவன் தாமோதரனார், பாடப்பட்டோன்: பிட்டங்கொற்றன், திணை: வாகை, துறை: வல்லாண் முல்லை, தானை மறம்  
மரை பிரித்து உண்ட நெல்லி வேலிப்
பரல் உடை முன்றில் அம் குடிச் சீறூர்
எல் அடிப் படுத்த கல்லாக் காட்சி
வில் உழுது உண்மார் நாப்பண் ஒல்லென
இழி பிறப்பாளன் கருங்கை சிவப்ப
வலி துரந்து சிலைக்கும் வன்கண் கடுந்துடி
புலி துஞ்சு நெடு வரைக் குடிஞையோடு இரட்டும்
மலை கெழு நாடன் கூர் வேல் பிட்டன்
குறு கல் ஓம்புமின் தெவ்விர் அவனே
சிறு கண் யானை வெண்கோடு பயந்த
ஒளி திகழ் முத்தம் விறலியர்க்கு ஈந்து
நார் பிழிக் கொண்ட வெங்கள் தேறல்
பண் அமை நல் யாழ்ப் பாண் கடும்பு அருத்தி
நசைவர்க்கு மென்மை அல்லது பகைவர்க்கு
இரும்பு பயன்படுக்குங் கருங்கைக் கொல்லன்
விசைத்து எறி கூடமொடு பொருஉம்
உலைக்கல் அன்ன வல்லாளன்னே.

Puranānūru 170, Poet Uraiyūr Maruthuvan Thāmōtharanār sang for Pittankotran, Thinai: Vākai, Thurai: Vallān Mullai, Thānai Maram
O enemies of Pittan with sharp spear and a mountain
country!  Avoid his mountain where elk break and eat
gooseberries from fence trees and drop seeds, hard on
feet, in the front yards of houses in beautiful settlements
of a little town, where during the day, a fierce thudi
drum with clear eyes is beaten by an ilipirapālan
with strength, his powerful hands turning red,
among uneducated men who use their bows for livelihood,
the sounds of the drum merging with the screeches
of an owl, high in the mountain where tigers sleep.

To his dancing women, he gives shining pearls from white
tusks of small-eyed elephants, and to families of bards
who play tunes on their fine yāls, he passes out strong,
clear toddy filtered through fiber.
He is gentle toward those who desire him.  To his enemies,
he is potent as an anvil that is hit with a hammer with
force by the strong hands of a blacksmith who molds iron.

Notes:   This poet wrote Puranānūru 60, 170 and 321.  He was a physician from Uraiyūr.  Puranānūru 168, 169, 170, 171 and 172 were written for Pittankotran who was a leader of Kuthirai Mountain.  He served in the army of Chēramān Kōthai.  He wore a vēngai flower garland.  He was very generous and charitable.  An interesting description about pearls dropping from an elephant’s tusks can be seen in Natrinai 202.   Puranānuru 161 and Akanānuru 282 have descriptions of pearls obtained from tusks.   See the section on ‘Low Status’ in the chapter ‘Key Information and Historical References’ for information about the phrase ‘descending birth’.

Meanings:  மரை பிரித்து உண்ட நெல்லி – elk that break and eat gooseberries, Emblica Officinalis, வேலிப் பரல் உடை முன்றில் – front yard with fence and seeds/grave, அம் குடிச் சீறூர் – beautiful little town, எல் – during daytime, அடிப் படுத்த – rough on feet, கல்லாக் காட்சி – uneducated intelligence, வில் உழுது உண்மார் – those who eat with bows for their livelihood, நாப்பண் – in the middle, ஒல்லென – loudly, இழி பிறப்பாளன் – a man of descending birth/going to hell or a man of low status – Please read the section ‘Low Status’ in the chapter  ‘Key Information and Historical References’, கருங்கை சிவப்ப – his strong arms to be red, வலி துரந்து – beats with strength, சிலைக்கும் வன்கண் கடுந்துடி – harsh thudi drum with clear eye that is beaten, புலி துஞ்சு – tigers sleeping, நெடு வரை – tall mountains, குடிஞையோடு இரட்டும் – sounds merge with owl hoots, மலை கெழு நாடன் – man from mountainous country, கூர் வேல் பிட்டன் – Pittan with sharp spear, குறு கல் ஓம்புமின் – avoid his mountain, தெவ்விர் – O enemies, அவனே – he, சிறு கண் யானை – elephants with small eyes, வெண் கோடு பயந்த ஒளி திகழ் முத்தம் – bright pearls from white tusks, விறலியர்க்கு ஈந்து – gives to dancers, நார் பிழிக் கொண்ட – filtered through fiber, வெங்கள் தேறல் – strong clarified toddy, பண் அமை நல் யாழ்ப் பாண் – bards who sing fine tunes with their good lutes, கடும்பு – relatives, அருத்தி – feed, நசைவர்க்கு மென்மை – delicate to those he loves, அல்லது பகைவர்க்கு – but to his enemies, இரும்பு – iron, பயன்படுக்கும் – uses, கருங்கைக் கொல்லன் – blacksmith with strong hands, விசைத்து எறி கூடமொடு – hammer that is hit strongly, பொருஉம் உலைக்கல் அன்ன வல்லாளன்னே – he is strong like the anvil

புறநானூறு 171, பாடியவர்: காவிரிப்பூம் பட்டினத்துக் காரிக்கண்ணனார், பாடப்பட்டோன் : பிட்டங்கொற்றன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
இன்று செலினும் தருமே சிறு வரை
நின்று செலினும் தருமே பின்னும்
முன்னே தந்தனென் என்னாது துன்னி
வைகலும் செலினும் பொய்யலன் ஆகி
யாம் வேண்டியாங்கு எம் வறுங்கலம் நிறைப்போன்
தான் வேண்டியாங்குத் தன் இறை உவப்ப
அருந்தொழில் முடியரோ திருந்து வேல் கொற்றன்
இன மலி கதச் சேக் களனொடு வேண்டினும்
கள மலி நெல்லின் குப்பை வேண்டினும்
அருங்கலம் களிற்றொடு வேண்டினும் பெருந்தகை
பிறர்க்கும் அன்ன அறத் தகையன்னே
அன்னன் ஆகலின் எந்தை உள்ளடி
முள்ளும் நோவ உறாற்க தில்ல
ஈவோர் அரிய இவ்உலகத்து
வாழ்வோர் வாழ அவன் தாள் வாழியவே.

Puranānūru 171, Poet Kāviripoompattinathu Kāri Kannanār sang for Pittankotran, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
Should we go today, he will give us gifts.  Should we
wait a little while and then go, he will give us gifts.
Even if we go every day without a break, he will fill
our empty bowls with gifts without thinking that he
has given before.
May Kotran with a perfect spear finish the difficult
work, making his king happy!

If we request herds of fierce bulls with stables, he will give.
If we request heaps of paddy piled up in fields, he will
give.  If we request precious ornaments and bull
elephants, he will give, this great man who is generous.
His charity is not just for us, but also extends to others.
Because of who he is, may my lord not suffer even the pain
of a thorn on the sole of his feet!  May his efforts prosper
so that people may live on this earth, where donors are rare!

Notes:   This poet wrote Puranānūru 57, 58, 169, 171 and 353.  Puranānūru 168, 169, 170, 171 and 172 were written for Pittankotran who was a leader of Kuthirai Mountain.  He served in the army of Chēramān Kōthai.  He wore a vēngai flower garland.  He was very generous and charitable.

Meanings:  இன்று செலினும் தருமே – should we go today, he will give, சிறு வரை நின்று செலினும் தருமே – if we wait for a little and go he will still give, பின்னும் முன்னே தந்தனென் என்னாது – not thinking that he gave before or after, துன்னி வைகலும் செலினும் – even if we go often each day, பொய்யலன் ஆகி – without failing, யாம் வேண்டியாங்கு எம் வறுங்கலம் நிறைப்போன் – he will fill our empty vessels when we ask, தான் வேண்டியாங்கு – to his desire, தன் இறை உவப்ப – for his king to be happy, அருந்தொழில் முடியரோ – may he finish the difficult work, திருந்து வேல் கொற்றன் – Pittankotran with a perfect spear, இன மலி கதச் சேக் களனொடு வேண்டினும் – if you ask for herds of fierce bulls with sheds, கள மலி நெல்லின் குப்பை வேண்டினும் – request heaps of paddy piled up in fields, அருங்கலம் களிற்றொடு வேண்டினும் – even if you request precious jewels and male elephants, பெருந்தகை – the great man, பிறர்க்கும் அன்ன அறத் தகையன்னே- his nature is to be generous to others, அன்னன் ஆகலின் – because of who he is, எந்தை – my father, உள்ளடி – sole of his feet, முள்ளும் நோவ உறாற்க – may thorns not prick and hurt him, தில்ல – asai, an expletive, ஈவோர் அரிய – donors are rare, இவ் உலகத்து வாழ்வோர் வாழ – for those in this world to live, அவன் தாள் வாழியவே – may his efforts prosper

புறநானூறு 172, பாடியவர்: வடம வண்ணக்கன் தாமோதரனார், பாடப்பட்டோன்: பிட்டங்கொற்றன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
ஏற்றுக உலையே ஆக்குக சோறே
கள்ளும் குறைபடல் ஓம்புக ஒள் இழைப்
பாடு வல் விறலியர் கோதையும் புனைக
அன்னவை பலவும் செய்க என்னதூஉம்
பரியல் வேண்டா வருபதம் நாடி
ஐவனங் காவல் பெய் தீ நந்தின்
ஒளி திகழ் திருந்து மணி நளி இருள் அகற்றும்
வன்புல நாடன் வயமான் பிட்டன்
ஆர் அமர் கடக்கும் வேலும் அவனிறை
மா வள் ஈகைக் கோதையும்
மாறு கொள் மன்னரும் வாழியர் நெடிதே.

Puranānūru 172, Poet Vadama Vannakkan Thamōtharanār sang for Pittankotran, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
Set the pot on the stove!  Cook the rice!
Do not stint on toddy!  Let the viralis
with gleaming jewels who are skilled in
singing, don their garlands!  Do all
that!  Do not worry even a little about
food to come!

Pittan with swift horses is lord of a mountain
country, where, should a fire kindled by guards
in a wild-rice field go out, the light from bright
gems will dispel darkness.  May his spear that
wins harsh battles, his generous King Kōthai,
and even his enemy kings, live for a long time!

Notes:  Puranānūru 168, 169, 170, 171 and 172 were written for this leader.   This is the only Puranānūru poem written by this poet.  Pittankotran was a leader of Kuthirai Mountain.  He served in the army of Chēramān Kōthai.  He wore a vēngai flower garland.  He was very generous and charitable.

Meanings:  ஏற்றுக உலையே – place the cooking pot on fire, ஆக்குக சோறே – cook rice, கள்ளும் குறைபடல் – do not cut down on toddy, ஓம்புக ஒள் இழைப் பாடு வல் விறலியர்  – let the female artists with gleaming jewels who can sing, கோதையும் புனைக – wear garlands, அன்னவை பலவும் செய்க – do all that, என்னதூஉம் – even a little bit,  பரியல் வேண்டா வருபதம் நாடி – do not worry about the food that will come, ஐவனம் காவல் பெய் தீ நந்தின் – if the fire that is set to protect mountain paddy fields goes out, Oryza mutica,  ஒளி திகழ் திருந்து மணி – bright perfect gems, நளி இருள் அகற்றும் – removes pitch darkness, வன்புல நாடன் – lord of a hilly land, வயமான் பிட்டன் – Pittan with swift horses, ஆர் அமர் கடக்கும் – wins difficult battles, வேலும் – also, அவனிறை – his king, மா வள் ஈகைக் கோதையும் – also the generous Kōthai (Chēran king), மாறு கொள் மன்னரும் – kings who oppose, வாழியர் நெடிதே – may they live for a long time

புறநானூறு 173, பாடியவர்: சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவன், பாடப்பட்டோன்: சிறுகுடி கிழான் பண்ணன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
யான் வாழும் நாளும் பண்ணன் வாழிய
பாணர் காண்க இவன் கடும்பினது இடும்பை
யாணர்ப் பழு மரம் புள் இமிழ்ந்தன்ன
ஊண் ஒலி அரவம் தானும் கேட்கும்
பொய்யா எழிலி பெய்விடம் நோக்கி
முட்டை கொண்டு வன்புலம் சேரும்
சிறு நுண் எறும்பின் சில் ஒழுக்கு ஏய்ப்பச்
சோறுடைக் கையர் வீறு வீறு இயங்கும்
இருங்கிளைச் சிறாஅர்க் காண்டும் கண்டும்
மற்றும் மற்றும் வினவுதும் தெற்றெனப்
பசிப் பிணி மருத்துவன் இல்லம்
அணித்தோ சேய்த்தோ கூறுமின் எமக்கே.

Puranānūru 173, Chōlan Kulamutrathu Thunjiya Killi Valavan sang for Sirukudi Kilān Pannan, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
May Pannan live long for the days that I am alive!
Bards!  Look at how this man’s family suffers!
The sound of those eating can be heard like the
chirps of birds on a fruit tree with abundance.
Like tiny ants that walk in a scattered row
toward a hill carrying their eggs, watching the
unfailing clouds, children in large families go
here and there carrying rice in their hands.
We see them again and again and we ask over and
over again, “Is the house of that physician who
heals hunger nearby or far away?”

Notes:  This is the only poem written by Chōlan Kulamutrathu Thunjiya Killi Valavan.  Puranānūru poems 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 46, 69, 70, 226, 227, 228, 386, 393 and 397 were written for Chōlan Kulamutrathu Thunjiya Killi Valavan.  Pannan was a small region leader who was under the control of this Chōla king.  Puranānūru poems 173 and 388 were written for Pannan.  Sirukudi was a town in the Chōla country, situated on the shore of Kaviri.

Meanings:  யான் வாழும் நாளும் பண்ணன் வாழிய – may Pannan live for the days that I live, பாணர் – bards, காண்க – may you see, இவன் கடும்பினது இடும்பை – the sorrow of his relatives, யாணர்ப் பழு மரம் புள் இமிழ்ந்தன்ன – like birds chirping on a tree with fruits, ஊண் ஒலி அரவம் தானும் கேட்கும் – sounds of eating food are heard, பொய்யா எழிலி – clouds that don’t fail, பெய்விடம் – when it falls, நோக்கி – toward, முட்டை கொண்டு வன்புலம் சேரும் – carrying their eggs and going uphill, சிறு நுண் எறும்பின் சில் ஒழுக்கு ஏய்ப்ப – like not too perfect rows of very tiny ants, சோறுடைக் கையர் – those with rice in their hands, வீறு வீறு இயங்கும் – move in crowds, இருங்கிளைச் சிறாஅர் – children in large families, காண்டும் கண்டும் மற்றும் மற்றும் வினவுதும் – we see them again and again and ask, தெற்றென – clearly, பசிப் பிணி மருத்துவன் இல்லம் அணித்தோ சேய்த்தோ – is the residence of a physician who heals hunger nearby or far away, கூறுமின் எமக்கே – let it to me

புறநானூறு 174, பாடியவர்: மாறோக்கத்து நப்பசலையார், பாடப்பட்டோன்: மலையமான் சோழிய வேனாதி திருக்கண்ணன், திணை: வாகை, துறை: அரச வாகை
அணங்குடை அவுணர் கணம் கொண்டு ஒளித்தெனச்
சேண் விளங்கு சிறப்பின் ஞாயிறு காணாது
இருள் கண் கெடுத்த பருதி ஞாலத்து
இடும்பை கொள் பருவரல் தீரக் கடுந்திறல்
அஞ்சன உருவன் தந்து நிறுத்தாங்கு
அரசு இழந்து இருந்த அல்லல் காலை
முரசு எழுந்து இரங்கும் முற்றமொடு கரை பொருது
இரங்கு புனல் நெரிதரு மிகு பெருங்காவிரி
மல்லல் நன்னாட்டு அல்லல் தீரப்
பொய்யா நாவிற் கபிலன் பாடிய
மையணி நெடு வரை ஆங்கண் ஒய்யெனச்
செருப் புகல் மறவர் செல் புறம் கண்ட
எள் அறு சிறப்பின் முள்ளூர் மீமிசை
அரு வழி இருந்த பெரு விறல் வளவன்
மதி மருள் வெண் குடை காட்டி அக்குடை
புதுமையின் நிறுத்த புகழ்மேம் படுந
விடர்ப்புலி பொறித்த கோட்டைச் சுடர்ப் பூண்
சுரும்பு ஆர்  கண்ணிப் பெரும் பெயர் நும் முன்
ஈண்டுச் செய் நல் வினை யாண்டுச் சென்று உணீஇயர்
உயர்ந்தோர் உலகத்துப் பெயர்ந்தனன் ஆகலின்
ஆறு கொள் மருங்கின் மாதிரம் துழவும்
கவலை நெஞ்சத்து அவலந் தீர
நீ தோன்றினையே நிரைத்தார் அண்ணல்
கல் கண் பொடியக் கானம் வெம்ப
மல்கு நீர் வரைப்பில் கயம் பல உணங்கக்
கோடை நீடிய பைதறு காலை
இரு நிலம் நெளிய ஈண்டி
உரும் உரறு கருவிய மழை பொழிந்தாங்கே.

Puranānūru 174, Poet Mārōkathu Nappasalaiyār sang to Malaiyamān Chōliya Vēnāthi Thirukkannan, Thinai: Vākai, Thurai: Arasa Vākai
When the fierce demons massed together and hid away the distant
splendid sun, eyes of humans were ruined and he who is of fierce
form and dark as collyrium came and put it back, ending the sorrow
of those in despair in this round world.

At a difficult time when the Chōla kingdom was lost, your ancestor
with drums roaring in his front yard, ended the sorrow of the fine
country where Kāviri flows with abundant water hitting its shores,
set the moon-like white umbrella in its place, of Valavan who was
in hiding firmly on the tall Mullūr Mountain decorated with clouds,
sung by poet Kapilar whose tongue never lied, as brave enemy
warriors ran away rapidly showing their backs.  May his fame soar!

Your famous ancestor whose fortress was carved with the symbol of the
tiger that lives in caves, he who wore gleaming jewels and a garland
humming with bees, has gone to the higher world to enjoy the benefits
of his good deeds here, and so you have come here to relieve the misery
of those in all directions whose hearts are in pain.
O leader wearing a stack of garlands!  Your appearance is like seeing
rains falling with loud thunder and lightning, during a long summer when
mountains crumbled, forests burned and reservoirs filled with water dried up!

Notes:  This female poet from Mārōkam town which is near Korkai, wrote Puranānūru 37, 39, 126, 174, 226, 280 and 383.  This is the only poem written for this Mullūr king, who was a descendant of Malaiyamān Thirumudi Kāri.  He might have been his son.  He ruled the country after Malaiyamān Thirumudi Kāri’s death.  He was given the title ‘Ēnathi’ by the Chōla kings.

Meanings:  அணங்குடை அவுணர் – fierce demons, Asurars, கணம் கொண்டு ஒளித்தென – since they went in a group and hid, சேண் விளங்கு சிறப்பின் ஞாயிறு – the distant splendid sun, the greatly splendid sun, காணாது – not seeing it, இருள் கண் கெடுத்த – darkness ruined eyes, பருதி ஞாலத்து இடும்பை – the sorrow of those in this round earth, கொள் பருவரல் தீர – to end their sorrow, கடுந்திறல் அஞ்சன உருவன் தந்து நிறுத்தாங்கு – like how a greatly strong dark colored (color of kohl) came and put back the sun, அரசு இழந்து இருந்த அல்லல் காலை – at a difficult time when the kingdom was lost, முரசு எழுந்து இரங்கும் முற்றமொடு – drums roaring in the front yard, கரை பொருது – hitting on the shores, இரங்கு புனல் நெரிதரு மிகு பெருங்காவிரி மல்லல் நன்னாட்டு அல்லல் தீர – for the sorrow of those who live in the country with great Kāviri with abundant water to end, பொய்யா நாவிற் கபிலன் – Kapilan with unfailing tongue, பாடிய – sang, மை யணி – clouds decorating, நெடு வரை – tall mountains, ஆங்கண் – there, ஒய்யெனச் செருப் புகல் மறவர் செல் புறம் கண்ட – has seen enemy warriors loving war run away rapidly showing their backs, எள் அறு சிறப்பின் – with faultless greatness, முள்ளூர் மீமிசை – on top of Mullūr Moutain, அரு வழி இருந்த – in the difficult path, பெரு விறல் வளவன் – greatly victorious Valavan, மதி மருள் வெண் குடை காட்டி – showed the moon-like white umbrella, அக்குடை புதுமையின் நிறுத்த – he established that umbrella, புகழ் மேம் படுந – may his fame rise, விடர்ப் புலி பொறித்த கோட்டை – forts with symbols of tigers that live in caves, சுடர்ப் பூண் – bright ornaments, சுரும்பு ஆர்  கண்ணி – flower strands swarmed by bees, பெரும் பெயர் – greatly famous, நும் முன் ஈண்டுச் செய் நல்வினை யாண்டுச் சென்று உணீஇயர் – to enjoy the benefits of the good deeds that your ancestor did here, உயர்ந்தோர் உலகத்துப் பெயர்ந்தனன் – he went away to the world of the higher ones, ஆகலின் – so, ஆறு கொள் மருங்கின் – in the good path, மாதிரம் துழவும் – surrounding in all directions, கவலை நெஞ்சத்து அவலந் தீர நீ தோன்றினையே – you appeared after that to remove the sorrow in the hearts, நிரைத்தார் அண்ணல் – greatness with stacked garlands, கல் கண் பொடிய – rocks/mountains to crack, கானம் வெம்ப – forest dried, மல்கு நீர் வரைப்பில் கயம் பல உணங்க – ponds with water dried up, கோடை நீடிய – summer was long, பைதறு காலை – struggling time, இரு நிலம் நெளிய ஈண்டி – when the huge land suffered, உரும் உரறு கருவிய மழை பொழிந்தாங்கே – like rains falling with thunder and lightning

புறநானூறு 175, பாடியவர்: கள்ளில் ஆத்திரையனார், பாடப்பட்டோன்: ஆதனுங்கன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
எந்தை வாழி ஆதனுங்க என்
நெஞ்சம் திறப்போர் நின் காண்குவரே
நின் யான் மறப்பின் மறக்குங் காலை
என் உயிர் யாக்கையின் பிரியும் பொழுதும்
என் யான் மறப்பின் மறக்குவென் வென் வேல்
விண் பொரு நெடுங்குடைக் கொடித்தேர் மோரியர்
திண் கதிர்த் திகிரி திரிதரக் குறைத்த
உலக இடை கழி அறைவாய் நிலைஇய
மலர்வாய் மண்டிலத்தன்ன நாளும்
பலர் புரவு எதிர்ந்த அறத்துறை நின்னே.

Puranānūru 175, Poet Kallil Āthiraiyanār sang to Āthanungan, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
Āthanungan, my lord!  May you live long!
Those who open my heart will see you there!
Should I forget you it will be only when
life leaves my body!   I would have to forget
myself, to forget you who protect others in a
righteous way.

You are like the huge, round sun when it
settled behind the mountain cleft
cut as a path to the world by the Mauryas
with sky-high umbrellas, chariots with
tall banners and wheels with sturdy spokes.

Notes:  This poet wrote Puranānūru 175 and 389.  This is the only poem written for this small-region king, who was greatly generous.  He ruled a country in the Vēnkatam area. Some scholars speculate that he was a descendant of Pulli.

Meanings:  எந்தை வாழி ஆதனுங்க – O Āthanungan!  my lord! may you live long, என் நெஞ்சம் திறப்போர் – those who open my heart, நின் காண்குவரே – they will see you, நின் யான் மறப்பின் மறக்குங் காலை – if I forget you, என் உயிர் யாக்கையின் பிரியும் பொழுதும் – when my life leaves my body, என் யான் மறப்பின் மறக்குவென் – I have to forget myself to forget you, வென் வேல் – victorious spears, விண் பொரு நெடுங்குடை – sky touching tall umbrellas, கொடித்தேர் – chariot with banners, மோரியர் – Mauryas, திண் கதிர்த் திகிரி – wheels with strong spokes, திரிதர – to go, to pass, குறைத்த – cut, reduced, உலக இடை கழி – path in this world, அறைவாய் நிலைஇய – that settled behind the mountain clefts, மலர்வாய் மண்டிலத்தன்ன – like the round wide sun which is huge, நாளும் – daily, பலர் புரவு எதிர்ந்த – protecting many, அறத்துறை – righteous path, நின்னே – you

புறநானூறு 176, பாடியவர்: புறத்திணை நன்னாகனார், பாடப்பட்டோன்: ஓய்மான் நல்லியக் கோடன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
ஓரை ஆயத்து ஒண் தொடி மகளிர்
கேழல் உழுத இருஞ்சேறு கிளைப்பின்
யாமை ஈன்ற புலவு நாறு முட்டையைத்
தேன் நாறு ஆம்பல் கிழங்கொடு பெறூஉம்
இழுமென ஒலிக்கும் புனலம் புதவின்
பெரு மாவிலங்கைத் தலைவன் சீறியாழ்
இல்லோர் சொன்மலை நல்லியக்கோடனை
உடையை வாழி என் புணர்ந்த பாலே
பாரி பறம்பின் பனிச் சுனைத் தெண்ணீர்
ஓரூர் உண்மையின் இகழ்ந்தோர் போலக்
காணாது கழிந்த வைகல் காணா
வழி நாட்கு இரங்கும் என் நெஞ்சம் அவன்
கழிமென் சாயல் காண்தொறும் நினைந்தே.

Puranānūru 176, Poet Purathinai Nannākanār sang for Ōymān Nalliyakōdan, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
In Nalliyakōdan’s Māvilangai with roaring sluices,
girls wearing bright bangles and playing orai
games with friends, dig up dark mud in the land
plowed by boars and find flesh-stinking eggs of
tortoise and honey-fragrant tubers of waterlilies.
He wears words of praise sung to him by poor men
who play small yāls.   My destiny!  May you live
long!

When my heart thinks about the days I spent
not seeing him, like those living in Pāri’s city not
seeing his cold springs with clear water even
though they have lived in the same city,
it worries whether it can see him in the days to
come, whenever it thinks about his gentle nature.

Notes:  Puranānūru 176 and 376 were written for this king by this poet.  Ōymā country was near Thindivanam.  Āmur, Kidangil, Māvilangai, Velūr and Eyirpattinam were towns in this country.  Nalliyakōdan is the king in Sirupānātruppadai, the long Pathuppāttu song written by the poet Nallūr Nathathanār.

Meanings:  ஓரை ஆயத்து – friends playing orai games, ஒண் தொடி மகளிர் – women/girls with bright bangles, கேழல் உழுத இருஞ்சேறு கிளைப்பின் – when digging up dark mud in the land plowed by boars, யாமை ஈன்ற புலவு நாறு முட்டையை – flesh stinking eggs of tortoise, தேன் நாறு ஆம்பல் கிழங்கொடு பெறூஉம் – get honey fragrant tubers of white waterlilies along with, இழுமென ஒலிக்கும் புனலம் புதவின் – where running water roars loudly in sluices, பெரு மாவிலங்கைத் தலைவன் – lord of great Māvilangai, சீறியாழ் – small lutes, இல்லோர் – those in poverty, சொன்மலை நல்லியக்கோடனை உடையை – Nalliyakōdan who was praised by words, வாழி என் புணர்ந்த பாலே – may you live long, fate united with me, பாரி பறம்பின் பனிச் சுனைத் தெண்ணீர் ஓரூர் உண்மையின் இகழ்ந்தோர் போல – like who lived in the town with Pāri’s cold clear water springs who didn’t know its worth, காணாது – without seeing, கழிந்த – spent, வைகல் காணா வழி நாட்கு – will I see every day in future, இரங்கும் – is sad, என் நெஞ்சம் – my heart, அவன் – him, கழி – spent, மென் சாயல் காண்தொறும் – whenever I see his delicate nature, நினைந்தே – thinking

புறநானூறு 177, பாடியவர்: ஆவூர் மூலங்கிழார், பாடப்பட்டோன்: மல்லி கிழான் காரியாதி, திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
ஒளிறு வாள் மன்னர் ஒண் சுடர் நெடு நகர்
வெளிறு கண் போகப் பன்னாள் திரங்கிப்
பாடிப் பெற்ற பொன் அணி யானை
தமர் எனின் யாவரும் புகுப அமர் எனின்
திங்களும் நுழையா எந்திரப் படு புழைக்
கண் மாறு நீட்ட நணி நணி இருந்த
குறும்பல் குறும்பின் ததும்ப வைகிப்
புளிச் சுவை வேட்ட செங்கண் ஆடவர்
தீம் புளிக் களாவொடு துடரி முனையின்
மட்டு அறல் நல் யாற்று எக்கர் ஏறிக்
கருங் கனி நாவல் இருந்து கொய்து உண்ணும்
பெரும் பெயர் ஆதி பிணங்கு அரில் குடநாட்டு
எயினர் தந்த எய்ம்மான் எறிதசைப்
பைஞ்ஞிணம் பெருத்த பசு வெள் அமலை
வருநர்க்கு வரையாது தருவனர் சொரிய
இரும் பனம் குடையின் மிசையும்
பெரும் புலர் வைகறைச் சீர் சாலாதே.

Puranānūru 177, Poet Āvūr Mūlankilār sang for Malli Kilān Kāriyāthi, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
Wasting away and straining our eyes for many days
in bright palaces of kings with gleaming swords
and be gifted an elephant adorned with gold,
means far less to us,
than early mornings in the land of greatly famous
Āthi, where unlimited food is served in frond bowls
made from large palmyra trees to those who come,
white balls of rice is served with huge pieces of fresh,
fatty porcupine meat brought by the hunters from the
western land with dense forests, and in the fort
where enemies cannot enter but any friend is allowed,
protected by war equipment, where even the rays of
the moon cannot enter in times of war, men with red
eyes are stationed in the many small forts that are
next to each other, who drink liquor, and desiring sour
taste, eat kalam and ilanthai fruits, and tired of those,
climb and pluck black nāval plums from trees on the
sand dunes along a river.

Notes:  This is the only poem written for this small-region king.  He ruled a town called Malli.  It is near Srivilliputhur.  This poet wrote Puranānūru 38, 40, 166, 177, 178, 196, 261 and 301.  Puranānūru 261 was written after the death of Malli Kilān Kāriyāthi.

Meanings:  ஒளிறு வாள் மன்னர் – kings with gleaming spear, ஒண் சுடர் நெடு நகர் – huge mansion with bright light, வெளிறு கண் போக – eyes to become dull, பன்னாள் திரங்கி – get tired for many days, பாடிப் பெற்ற பொன் அணி யானை – and obtained elephants with gold ornaments, தமர் எனின் யாவரும் புகுப – own people can enter, அமர் எனின் – if there is a war, திங்களும் நுழையா – even the moon’s rays cannot enter, எந்திரப் படு புழைக் கண் – entry ways protected by gadgets, மாறு நீட்ட – placed across, நணி நணி இருந்த – next to each other, குறும் – small, பல் – many, குறும்பின் – in the forts, ததும்ப வைகி – went and drank, புளிச் சுவை வேட்ட – desiring sour taste, செங்கண் ஆடவர் – men with rage in their eyes, தீம் புளிக் களாவொடு – along with sweet sour kalam fruits, Carissa spinarum, துடரி – malai ilanthai, mountain jujube fruits, முனையின் – hating, மட்டு – limit, அறல் – flowing water/fine sand, நல் யாற்று எக்கர் – sand dunes on the fine river shore, ஏறி – climb, கருங் கனி நாவல் இருந்து கொய்து உண்ணும் – pluck and eat black fruits from the nāval tree, Eugenia jambolana, பெரும் பெயர் ஆதி – greatly famous Āthi, பிணங்கு அரில் – intertwined cane, குடநாட்டு எயினர் தந்த – given by hunters from the Western land with dense intertwined canes, எய்ம்மான் எறி தசை – porcupine meat cut, பைஞ்ஞிணம் பெருத்த பசு – huge pieces of fresh fatty meat, வெள் அமலை – white balls of rice, வருநர்க்கு வரையாது தருவனர் – they give without limits to those who come, சொரிய – pouring, இரும் பனம் – dark palmyra, Borassus flabellifer, குடையின் மிசையும் – in palm frond bowls, பெரும் புலர் வைகறை – in the early morning hours, சீர் – greatness, சாலாதே – it is not equal

புறநானூறு 178, பாடியவர்: ஆவூர் மூலங்கிழார், பாடப்பட்டோன்: பாண்டியன் கீரஞ்சாத்தன், திணை: வாகை, துறை: வல்லாண் முல்லை
கந்து முனிந்து உயிர்க்கும் யானையொடு பணை முனிந்து
கால் இயல் புரவி ஆலும் ஆங்கண்
மணல் மலி முற்றம் புக்க சான்றோர்
உண்ணார் ஆயினும் தன்னொடு சூளுற்று
உண்மென இரக்கும் பெரும் பெயர்ச் சாத்தன்
ஈண்டோர் இன் சாயலனே வேண்டார்
எறி படை மயங்கிய வெருவரு ஞாட்பின்
கள்ளுடைக் கலத்தர் உள்ளூர்க் கூறிய
நெடு மொழி மறந்த சிறுபேராளர்
அஞ்சி நீங்கும் காலை
ஏமமாகத் தான் முந்துறுமே.

Puranānūru 178, Poet Avūr Mūlankilār sang for Pāndiyan Keeransāthan, Thinai: Vākai, Thurai: Vallān Mullai
Elephants tied to posts hate it and sigh,
horses swift as wind neigh hating the stable in his
courtyard filled with sand, where even if the wise
men don’t want to eat, he urges them to eat,
promising that he’ll eat when they eat, Sāthan
of immense fame, who is sweet to the wise.

When there is a fierce war with enemies launching
destructive weapons and when young men drunk with
toddy forget their oath, he steps in to protect his town.

Notes:  This is the only poem written for this small-region king.   He is not a Pāndiyan king, even though his name suggests that.  He was a king who was under the control of the Pāndiyan king.  Poet Avūr Mūlankilār wrote Puranānūru 38, 40, 166, 177, 178, 196, 261 and 301.

Meanings:  கந்து முனிந்து – hating their posts, உயிர்க்கும் யானையொடு – along with elephants that sigh, பணை முனிந்து – hating the stable, கால் இயல் புரவி ஆலும் – horses with speed like wind neigh, ஆங்கண் – thee, மணல் மலி முற்றம் புக்க சான்றோர் – wise men who entered the courtyard filled with sand, உண்ணார் ஆயினும் – even if they don’t eat, தன்னொடு சூளுற்று உண்மென இரக்கும் – plead with them with promises to eat with him, பெரும் பெயர்ச் சாத்தன் – Sāthan of immense fame, ஈண்டோர் இன் சாயலனே – he is sweet to the wise, வேண்டார் எறி படை – killing weapons/armies of enemies, மயங்கிய வெருவரு ஞாட்பின் – in the confused fierce wars, கள்ளுடைக் கலத்தர் – those who have bowls of toddy, those who are drunk with toddy, உள்ளூர் – in his town, கூறிய நெடு மொழி மறந்த – those who forgot their vows, சிறுபேராளர் – young men, அஞ்சி நீங்கும் காலை – when they fear and move away, ஏமமாகத் தான் முந்துறுமே – he comes as protection

புறநானூறு 179, பாடியவர்: வடநெடுந்தத்தனார், பாடப்பட்டோன்: நாலை கிழவன் நாகன், திணை: வாகை, துறை: வல்லாண் முல்லை
ஞால மீமிசை வள்ளியோர் மாய்ந்தென
ஏலாது கவிழ்ந்த என் இரவல் மண்டை
மலர்ப்போர் யார் என வினவலின் மலைந்தோர்
விசி பிணி முரசமொடு மண் பல தந்த
திரு வீழ் நுண் பூண் பாண்டியன் மறவன்
படை வேண்டு வழி வாள் உதவியும்
வினை வேண்டு வழி அறிவு உதவியும்
வேண்டுப வேண்டுப வேந்தன் தேஎத்து
அசை நுகம் படாஅ ஆண் தகை உள்ளத்துத்
தோலா நல்லிசை நாலை கிழவன்
பருந்து பசி தீர்க்கும் நற்போர்த்
திருந்து வேல் நாகன் கூறினர் பலரே.

Puranānūru 179, Poet Vadanedunthathanār sang for Nālai Kilavan Nākan, Thinai: Vākai, Thurai: Vallān Mullai
When I asked the question, “All the charitable men in this world
have died.  Who is there to turn my begging bowl right side up?”
Many answered that it is Nākan with a perfect spear who removed
the hunger of kites in good battles, Lord of Nālai who has great
fame that is unspoiled, with a manly heart that is like the yoke
of an ox, and does not slip.

He gives to King Pāndiyan wearing fine ornaments that Thirumakal
will desire, who has seized many lands, a king with tightly tied drums,
armies with spears whenever he requests, counseling when he wants
that, and anything that the king wants.

Notes:  This is the only poem written for this small-region leader, who ruled in a town named Nālūr, which was near Aruppukottai town.  He was under the control of the Pāndiyan king.  This is the only poem written by this poet.

Meanings:  ஞால மீமிசை வள்ளியோர் மாய்ந்தென – since all the charitable men in the world have died, ஏலாது – not giving, கவிழ்ந்த என் இரவல் மண்டை – my begging bowl that has been turned upside down, மலர்ப்போர் யார் – who will make it flourish, என வினவலின் – when I asked, மலைந்தோர் – enemies, விசி பிணி முரசமொடு – with tightly tied drums, மண் பல தந்த – seized many lands, திரு வீழ் – desired by Thirumakal, நுண் பூண் பாண்டியன் மறவன் – warrior of Pāndiyan wearing fine jewels, படை வேண்டு வழி வாள் உதவியும் – offer him armies with swords, வினை வேண்டு வழி அறிவு உதவியும் – offer him advice when he wants, வேண்டுப வேண்டுப வேந்தன் – whatever the king wants, தேஎத்து – country, அசை நுகம் படாஅ – like a yoke that does not slip, ஆண் தகை உள்ளத்து – he has a manly heart, தோலா – unspoiled, not failed, நல்லிசை நாலை கிழவன் – the lord of Nālai with great fame, பருந்து பசி தீர்க்கும் நற்போர் – ends hunger of kites in good battles, திருந்து வேல் நாகன் – Nākan with his perfect spear, கூறினர் பலரே – many said

புறநானூறு 180, பாடியவர்: கோனாட்டு எறிச்சலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார், பாடப்பட்டோன்: ஈர்ந்தூர் கிழான் தோயன் மாறன், திணை: வாகை, துறை: வல்லாண் முல்லை, பாணாற்றுப் படை
நிரப்பாது கொடுக்கும் செல்வமும் இலனே
இல்லென மறுக்கும் சிறுமையும் இலனே
இறையுறு விழுமம் தாங்கி அமர் அகத்து
இரும்பு சுவைக் கொண்ட விழுப் புண் நோய் தீர்ந்து
மருந்து கொள் மரத்தின் வாள் வடு மயங்கி
வடுவின்றி வடிந்த யாக்கையன் கொடையெதிர்ந்து
ஈர்ந்தையோனே பாண் பசிப் பகைஞன்
இன்மை தீர வேண்டின் எம்மொடு
நீயும் வம்மோ முதுவாய் இரவல
யாம் தன் இரக்கும் காலைத் தான் எம்
உண்ணா மருங்குல் காட்டித் தன் ஊர்க்
கருங்கைக் கொல்லனை இரக்கும்
திருந்து இலை நெடுவேல் வடித்திசின் எனவே.

Puranānūru 180, Poet Kōnattu Erichalūr Mādalan Mathurai Kumaranār sang for Eernthūr Kilan Thōyan Māran, Thinai:  Vākai, Thurai: Vallān Mullai, Pānātruppadai
O bard of ancient wisdom!  He does not have
wealth to remove the poverty of others.  He also
does not have the pettiness to refuse saying that
he does not have anything.  Weapons have tasted his
flesh in battles and his scars have healed and become
like those on a tree whose bark is stripped for
medicine.  His body is perfect without the sign of
a scar, and he is charitable in Eernthai, his town.

He is enemy to the hunger of bards.  If you want
your poverty to end, go with me to see him.  When
we request help, he will show our empty stomachs to
the blacksmith with strong hands and ask him to
cast long spears with perfect blades.

Notes:  This is the only poem written for this generous and charitable leader who ruled in Eernthūr.  He was under the control of the Chōla king.  Eernthūr, which is currently known as Eenjūr, is a town in Kongu country.  This poet wrote Puranānūru poems 54, 61, 167, 180, 197 and 394.

Meanings:  நிரப்பாது கொடுக்கும் செல்வமும் இலனே – he does not have wealth to remove the poverty of others, இல்லென மறுக்கும் சிறுமையும் இலனே – he does not have the pettiness to refuse saying that he does not have any, இறையுறு விழுமம் தாங்கி – bearing the sorrow of his king, அமர் அகத்து – in battles, இரும்பு சுவைக் கொண்ட – iron weapons tasted (his flesh), விழுப் புண் – scars, நோய் – disease, தீர்ந்து – ending, மருந்து கொள் மரத்தின் – like a tree from which medicine is obtained, வாள் வடு மயங்கி – his scars caused by swords have faded, வடுவின்றி வடிந்த யாக்கையன் – he has a perfect body without any scars, கொடையெதிர்ந்து ஈர்ந்தையோனே – he is charitable in his Eernthai town, பாண் பசிப் பகைஞன் – he is enemy to the hunger of bards, இன்மை தீர வேண்டின் – if your poverty has to end, எம்மொடு நீயும் வம்மோ – you come with me, முதுவாய் இரவல – O wise man who seeks help, யாம் தன் இரக்கும் காலை – when we request, தான் – he, எம் உண்ணா மருங்குல் காட்டி – showing our stomachs which have not had food, தன் ஊர் – his town, கருங்கைக் கொல்லனை இரக்கும் – requests the blacksmith with strong hands, திருந்து இலை நெடு வேல் வடித்திசின் எனவே – to make tall spears in the shape of perfect leaves

புறநானூறு 181, பாடியவர்: சோணாட்டு முகையலூர்ச் சிறுகருந்தும்பியார், பாடப்பட்டோன்: வல்லார் கிழான் பண்ணன், திணை: வாகை, துறை: வல்லாண் முல்லை
மன்ற விளவின் மனை வீழ் வெள்ளில்
கருங்கண் எயிற்றி காதல் மகனொடு
கான இரும் பிடிக் கன்று தலைக்கொள்ளும்
பெருங்குறும்பு உடுத்த வன் புல இருக்கைப்
புலாஅல் அம்பின் போர் அருங்கடி மிளை
வலாஅரோனே வாய்வாள் பண்ணன்
உண்ணா வறுங்கடும்பு உய்தல் வேண்டின்
இன்னே சென்மதி நீயே சென்று அவன்
பகைப்புலம் படரா அளவை நின்
பசிப் பகைப் பரிசில் காட்டினை கொளற்கே.

Puranānūru 181, Chōnattu Mukaiyalūr Sirukarunthumpiyār sang for Vallār Kilān Pannan, Thinai: Vākai: Thurai Vallān Mullai
The calf of a female forest elephant and the son of a
woman from the hunting clan rush together toward a
wood apple fruit that has fallen into a house yard from
a tree from the common grounds in Vallār town ruled
by Pannan with an unfailing sword,
in a harsh place amidst huge forts and protective
forests, where arrows are smeared with flesh.

If you want relief from poverty for your family, go to
him now, before he leaves for battle to the enemy land.
Show him your hunger
so that you can gain a gift that is the enemy of hunger!

Notes:   This poet wrote Puranānūru 181 and 265 for Vallār Kilār Pannan.

Meanings:  மன்ற விளவின் மனை வீழ் வெள்ளில் – wood apples that fell in the yard of a house from a common ground tree, விளாம்பழம், Limonia acidissima, கருங்கண் எயிற்றி காதல் மகனொடு – with the beloved one of a dark-eyed mountain woman from the hunter clan, கான இரும் பிடிக் கன்று – calf of a forest female elephants, தலைக்கொள்ளும் – they come and get, பெருங்குறும்பு உடுத்த – surrounded by huge forts, வன்புல இருக்கை – place with harsh land, புலாஅல் அம்பின் – arrows with flesh, போர் அருங்கடி மிளை – difficult  to fight protective forests, வலாஅரோனே – Vallār town, வாய்வாள் பண்ணன் – Pannan with unfailing sword, உண்ணா வறுங்கடும்பு உய்தல் வேண்டின்  – if you want relief from poverty for your suffering family, இன்னே சென்மதி – go now, நீயே சென்று – you go, அவன் பகைப்புலம் படரா அளவை – before he goes to battle, நின் பசிப் பகைப் பரிசில் காட்டினை கொளற்கே – show your hunger and get gifts from him which is enemy of hunger

புறநானூறு 182, பாடியவர்: கடலுள் மாய்ந்த இளம்பெருவழுதி, திணை: பொதுவியல், துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
உண்டால் அம்ம இவ்வுலகம் இந்திரர்
அமிழ்தம் இயைவதாயினும் இனிது எனத்
தமியர் உண்டலும் இலரே முனிவிலர்
துஞ்சலும் இலர் பிறர் அஞ்சுவது அஞ்சிப்
புகழ் எனின் உயிரும் கொடுக்குவர் பழியெனின்
உலகுடன் பெறினும் கொள்ளலர் அயர்விலர்
அன்ன மாட்சி அனையராகித்
தமக்கென முயலா நோன் தாள்
பிறர்க்கென முயலுநர் உண்மையானே.

Puranānūru 182,  Kadalul Māyntha Ilamveruvaluthi sang this, Thinai, Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji
This world exists because of men who, even if they were
to get the nectar of Indiran, will not drink it alone
knowing that it is sweet, men with no hatred, without
laziness, afraid of what others fear, will give
up their lives for fame, but will not accept fame if it
comes with dishonor, even if they were to gain the world,
men who have no regrets, and with noble virtues,
who exert their power, not for themselves but for others!

Notes:  This Pāndiyan king died in the ocean.  There was maritime trade during his reign.  The Tamil kings owned ships and traded with many countries.  This was the only poem that this king wrote.

Meanings:  உண்டால் அம்ம இவ்வுலகம் – this world exists because of them, இந்திரர் அமிழ்தம் இயைவ தாயினும் – even if they get the nectar of Indiran, இனிது என – since it is sweet, தமியர் உண்டலும் இலரே – they will not drink it alone, முனிவிலர் – they have no hatred, துஞ்சலும் இலர் – they are not idle, they are not lazy, பிறர் அஞ்சுவது அஞ்சி – they are afraid for the fear of others, புகழ் எனின் உயிரும் கொடுக்குவர் – will give up their lives for fame, பழியெனின் உலகுடன் பெறினும் கொள்ளலர் – they won’t accept fame even if the world were given if it comes with blame, அயர்விலர் – they have no regrets, அன்ன மாட்சி அனையராகி – with exalted virtues, தமக்கென முயலா – do not use it for themselves, நோன் தாள் – strong efforts, பிறர்க்கென முயலுநர் உண்மையானே – their efforts are for others

புறநானூறு 183, பாடியவர்: ஆரியப் படை கடந்த நெடுஞ்செழியன், திணை: பொதுவியல், துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
உற்றுழி உதவியும் உறுபொருள் கொடுத்தும்
பிற்றை நிலை முனியாது கற்றல் நன்றே
பிறப்பு ஓரன்ன உடன் வயிற்று உள்ளும்
சிறப்பின் பாலால் தாயும் மனம் திரியும்
ஒரு குடிப் பிறந்த பல்லோருள்ளும்
மூத்தோன் வருக என்னாது அவருள்
அறிவுடையோன் ஆறு அரசும் செல்லும்
வேற்றுமை தெரிந்த நாற்பால் உள்ளும்
கீழ்ப்பால் ஒருவன் கற்பின்
மேற்பால் ஒருவனும் அவன் கண் படுமே.

Puranānūru 183, Āriyappadai Kadantha Neduncheliyan sang this, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji
It is good to learn from a teacher,
helping him during troubles,
giving him substantial wealth and
honoring him without malice.

To those born in the same womb,
a mother’s mind will be tender
toward the one who is learned.
The king will choose the learned man
and not one because he is a first born.

Among the four groups of society,
if one of lower status learns,
even one from the upper class will
come to him to learn with reverence.

Notes:    This is the only poem written by this king.  This poem refers to caste divisions in northern India, much like references to many northern elements.  Puram 335 explains emphatically that there are no 4 classifications in the Tamil country other than among flowers, artists and food. There is no mention or even a hint of caste or any caste issues in the entire Sangam corpus.  See the section ‘caste’ under the chapter Key Information and Historical References.

Meanings:  உற்றுழி உதவியும் – helping (the teacher) during troubles, உறு பொருள் கொடுத்தும் – giving substantial wealth (to the teacher), பிற்றை நிலை முனியாது கற்றல் நன்றே – it is good to learn to honor (the teacher) without hatred, பிறப்பு ஓரன்ன உடன் வயிற்று உள்ளும் – among those born in the same womb, சிறப்பின் பாலால் – due to his special achievement, தாயும் மனம் திரியும் – a mother’s mind will be different regarding the learned one, a mother’s mind will be tender to the learned one, ஒரு குடிப் பிறந்த பல்லோருள்ளும் – among those born in the same community, மூத்தோன் வருக என்னாது – not considering to honor the first-born, அவருள் – among them, அறிவுடையோன் ஆறு அரசும் செல்லும் – the intelligent one is who the king will choose, வேற்றுமை தெரிந்த நாற்பால் உள்ளும் – among the four different groups of society that is known, கீழ்ப்பால் ஒருவன் கற்பின் – if one of lower group learns, மேற்பால் ஒருவனும் அவன் கண் படுமே – even the one of the upper group will come to him to study with reverence

புறநானூறு 184, பாடியவர்: பிசிராந்தையார், பாடப்பட்டோன்: பாண்டியன் அறிவுடைநம்பி, திணை: பாடாண், துறை: செவியறிவுறூஉ
காய் நெல் அறுத்துக் கவளங் கொளினே
மா நிறைவு இல்லதும் பன் நாட்கு ஆகும்
நூறு செறு ஆயினும் தமித்துப் புக்கு உணினே
வாய் புகுவதனினும் கால் பெரிது கெடுக்கும்
அறிவுடை வேந்தன் நெறி அறிந்து கொளினே
கோடி யாத்து நாடு பெரிது நந்தும்
மெல்லியன் கிழவன் ஆகி வைகலும்
வரிசை அறியாக் கல்லென் சுற்றமொடு
பரிவுதப எடுக்கும் பிண்டம் நச்சின்
யானை புக்க புலம் போலத்
தானும் உண்ணான் உலகமும் கெடுமே.

Puranānūru 184, Poet Pisirānthaiyār sang to Pāndiyan Arivudainampi, Thinai: Pādān, Thurai: Seviyarivurūu
If you reap rice paddy and make balls
for feeding elephants,
less than what grows on a mā size land
will last for many days.
But if an elephant enters by itself
and even if the land is the size of
a hundred fields,
what enters its mouth will be less than
what is trampled and ruined by its feet.

If an intelligent king understands justice
and takes as taxes only what is right,
the country will offer him ten million
and the land will flourish.  If he is weak
surrounded by corrupt friends without
care, has no sense of what fairness is
and takes what he desires each day without
any kindness, then he would be like a field
that an elephant enters.  He will not be able
to feed himself and the world will be ruined!

Notes:  The poet Pisirānthaiyār wrote Puranānūru 67, 184, 191 and 212.  Pāndiyan Arivudainampi was a contemporary of the Chōla king Kōperunchōlan.

Meaning:   காய் நெல் அறுத்து – reap mature rice, கவளங் கொளினே – get rice balls (to feed an elephant), மா நிறைவு இல்லதும் – less than what’s from a ‘ma’ area land, பன் நாட்கு ஆகும் – will last for many days, நூறு செறு ஆயினும் – even if it’s 100 ‘seru’ area of land, தமித்துப் புக்கு உணினே – if it enters alone and eats, வாய் புகுவதனினும் – more than what enters the mouth, கால் பெரிது கெடுக்கும் – the legs will ruin more, அறிவுடை வேந்தன் – an intelligent king, நெறி அறிந்து கொளினே – if he is just and takes less (from his citizens), கோடி யாத்து –  ten million times, நாடு பெரிது நந்தும் – the country will flourish greatly, மெல்லியன் – weak person, கிழவன் – king/leader, ஆகி – become, வைகலும் – every day, வரிசை அறியா – does understanding ethics, கல்லென் சுற்றமொடு – with his corrupt followers, பரிவு தப – ruining kindness, without kindness , எடுக்கும் – if he takes (forcefully), பிண்டம் – material things , நச்சின் – if he desires, யானை புக்க புலம் போல – like a field where an elephant has entered, தானும் உண்ணான் – he will not be able to eat, உலகமும் கெடுமே – also the world will be ruined

புறநானூறு 185, பாடியவர்: தொண்டைமான் இளந்திரையன், திணை: பொதுவியல் துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
கால் பார் கோத்து ஞாலத்து இயக்கும்
காவல் சாகாடு உகைப்போன் மாணின்
ஊறு இன்றாகி ஆறு இனிது படுமே
உய்த்தல் தேற்றான் ஆயின் வைகலும்
பகைக் கூழ் அள்ளல் பட்டு
மிகப் பல் தீ நோய் தலைத்தலைத் தருமே.

Puranānūru 185, Poet: King Thondaimān Ilanthiraiyan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji
A cart with wheels and shafts that are joined
will move smoothly without obstacles in this
world, if it is well protected and has a good
driver.  But if the driver is not skilled, it will
get stuck every day in thick and hostile mud,
causing more and more suffering.

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this king.  He also wrote Natrinai 106.  Poet Kadiyalūr Uruthirankannanār wrote the Pathuppāttu poem Perumpānātrupadai for Thondaimān Ilanthiraiyan.

Meaning:   கால் – cart wheels, பார் – shaft, கோத்து – joined, ஞாலத்து இயக்கும் – will move through the world, காவல் – protected, சாகாடு – wagon, உகைப்போன் – driver, மாணின் – if skilled, ஊறு இன்றாகி – without hurdle, ஆறு இனிது படுமே – the path will be sweet, உய்த்தல் தேற்றான் ஆயின் – if he is not skilled, வைகலும் – daily, பகைக் கூழ் அள்ளல் பட்டு – caught in hostile mud, மிகப் பல் தீ நோய் தலைத்தலைத் தருமே – it will give more and more suffering, it will give more and more distress

புறநானூறு 186, பாடியவர்: மோசி கீரனார், திணை: பொதுவியல், துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
நெல்லும் உயிர் அன்றே நீரும் உயிர் அன்றே
மன்னன் உயிர்த்தே மலர்தலை உலகம்
அதனால் யான் உயிர் என்பது அறிகை
வேல் மிகு தானை வேந்தற்குக் கடனே.

Puranānūru 186, Poet Mōsi Keeranār, Thinai: Pothuviyal: Thurai: Porunmoli Kānji
Rice is not life!  Water is not life!
The king is life for this wide world!
So, it is the duty of the king owning an
army with spears to know that he is life.

Notes:  Poet Mōsi Keeranār wrote Puranānūru 50, 154, 155, 156 and 186.

Meanings:  நெல்லும் உயிர் அன்றே – rice/paddy is not life, நீரும் உயிர் அன்றே – water is not life, மன்னன் உயிர்த்தே – king is life, மலர்தலை உலகம் – wide world, அதனால் – so, யான் உயிர் என்பது – that he is life, அறிகை – need to know, வேல் மிகு தானை வேந்தற்குக் கடனே – the duty of the king owning armies with spears

புறநானூறு 187, பாடியவர்: ஔவையார், திணை: பொதுவியல், துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
நாடாக ஒன்றோ காடாக ஒன்றோ
அவலாக ஒன்றோ மிசையாக ஒன்றோ
எவ்வழி நல்லவர் ஆடவர்
அவ்வழி நல்லை வாழிய நிலனே.

Puranānūru 187, Poet Avvaiyār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji
May you live long, land!
Whether you are cleared land,
forests valleys or mountains,
if men who live there are good,
there will be goodness there!

Notes:  Avvaiyār wrote Puranānūru poems 87-104, 140, 187, 206, 231, 232, 235, 269, 286, 290, 295, 311, 315, 367, 390 and 392.  There was only one Avvaiyār in the entire Sangam literature.

Meanings:  நாடாக ஒன்றோ – whether you are just land, காடாக ஒன்றோ – whether you are forests, அவலாக ஒன்றோ – whether you are valleys, மிசையா ஒன்றோ கொன்றோ – or land above, or mountains, எவ்வழி நல்லவர் ஆடவர் – where men are good, அவ்வழி நல்லை – there you will be goodness there, வாழிய நிலனே – may you live long O land

புறநானூறு 188, பாடியவர்: பாண்டியன் அறிவுடை நம்பி, திணை: பொதுவியல், துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
படைப்புப் பல படைத்துப் பலரோடு உண்ணும்
உடைப் பெருஞ் செல்வர் ஆயினும் இடைப்படக்
குறுகுறு நடந்து சிறு கை நீட்டி
இட்டும் தொட்டும் கவ்வியும் துழந்தும்
நெய்யுடை அடிசில் மெய்பட விதிர்த்தும்
மயக்குறு மக்களை இல்லோர்க்குப்
பயக்குறை இல்லைத் தாம் வாழும் நாளே.

Puranānūru 188, Poet:  Pāndian Arivudai Nampi, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji
A very rich man who has gained wealth
can dine in festivities with many,
but he has not lived usefully in all his days,
unless, he has fascinating children who can
walk up to him in little steps, stretch out
their tiny hands for food, set it down, touch
and chew it, knead and smear rice and ghee
all over themselves, interrupting his meals.

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by King Pāndian Arivudai Nampi.

Meaning:    படைப்புப் பல படைத்து – amassing a lot of wealth, பலரோடு உண்ணும் – eating with many, உடைப் பெருஞ் செல்வர் ஆயினும் – even if they are rich who own a lot, இடைப்பட – interrupting, குறு குறு நடந்து – walk in tiny little steps, சிறு கை நீட்டி – stretch their small hands, இட்டும் தொட்டும் – setting it down and touching, கவ்வியும் துழந்தும் – chewing and kneading, நெய்யுடை அடிசில் – rice with ghee, மெய் பட விதிர்த்தும் – smearing on their bodies, மயக்குறு மக்களை – fascinating little children, இல்லோர்க்கு – to those without them, பயக்குறை இல்லைத் தாம் வாழும் நாளே – the days that they live are useless

புறநானூறு 189, பாடியவர்: மதுரைக் கணக்காயனார் மகனார் நக்கீரனார், திணை: பொதுவியல், துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
தெண் கடல் வளாகம் பொதுமை இன்றி
வெண் குடை நிழற்றிய ஒருமையோர்க்கும்
நடுநாள் யாமத்தும் பகலும் துஞ்சான்
கடு மாப் பார்க்கும் கல்லா ஒருவற்கும்
உண்பது நாழி உடுப்பவை இரண்டே
பிறவும் எல்லாம் ஓரொக்குமே
அதனால் செல்வத்துப் பயனே ஈதல்
துய்ப்பேம் எனினே தப்புந பலவே.

Puranānūru 189, Poet Mathurai Kanakkāyanār Makanār Nakkeeranār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji
Between those who rule with white umbrellas,
not sharing with others this earth surrounded by
clear waters, and an uneducated man who stalks
fast animals in the middle of the night and during
the day without sleeping, everything is equal:
the need for a measure of food to eat and two sets
of clothes.

So, the purpose of wealth is charity.  If one thinks
of enjoying wealth themselves, many matters will fail!

Notes:  This poet wrote Puranānūru 56 and 189.  He is the poet who wrote Pathuppāttu songs Thirumurukātruppadai and Nedunalvādai.

Meaning:    தெண் கடல் – clear oceans, வளாகம் – surrounded place, பொதுமை இன்றி – not considering that it is common, வெண் குடை நிழற்றிய ஒருமையோர்க்கும் – to those who provided shade (to their citizens) with their white umbrellas, to kings who ruled with their white umbrellas, நடுநாள் யாமத்தும் பகலும் துஞ்சான் – he does not sleep even in the middle of the night or during the day, கடு மாப் பார்க்கும் – stalking fast animals, கல்லா ஒருவற்கும் – to one who is uneducated, உண்பது – what is eaten, நாழி – a measure of food, உடுப்பவை – what is worn, இரண்டே – two pieces of clothing, பிறவும் எல்லாம் ஓரொக்குமே – others are all equal, அதனால் – so, செல்வத்துப் பயனே ஈதல் –  the benefit of wealth is charity, துய்ப்பேம் எனினே – if you think of enjoying it, தப்புந பலவே – many matters will fail

புறநானூறு 190, பாடியவர்: சோழன் நல்லுருத்திரன், திணை: பொதுவியல், துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
விளை பதச் சீறிடம் நோக்கி வளை கதிர்
வல்சி கொண்டு அளை மல்க வைக்கும்
எலி முயன்றனையராகி உள்ள தம்
வளன் வலி உறுக்கும் உளம் இலாளரோடு
இயைந்த கேண்மை இல்லாகியரோ
கடுங்கண் கேழல் இடம் பட வீழ்ந்தென
அன்று அவண் உண்ணாதாகி வழி நாள்
பெரு மலை விடரகம் புலம்ப வேட்டெழுந்து
இருங்களிற்று ஒருத்தல் நல் வலம் படுக்கும்
புலி பசித்தன்ன மெலிவு இல் உள்ளத்து
உரனுடையாளர் கேண்மையொடு
இயைந்த வைகல் உளவாகியரோ.

Puranānūru 190, Chōlan Nalluthiran, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji
May your days be without the friendship of those
who hold on tightly to the wealth they have, like
rats that look for the maturation season and collect
heavy clusters of grains and fill up their holes!

May your days be with friends who have strength
and firm resolution, like a hungry tiger that will
not eat a brave boar since it fell to its left, but
on the next day wakes up hungry in his mountain
cave, rises up to bring down to his right side, a large
bull elephant!

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this king.  There is a strange convention that when a tiger’s prey falls on its left, the tiger will not eat it.  It will abandon it.  It will eat only if the prey falls on its right side. This is repeated in poems Akanānūru 3, 29, 238, 252, 357 and 389, Natrinai 154 and Puranānūru 190.

Meanings:  விளை பதச் சீறிடம் நோக்கி – looking at places with perfectly mature season, வளை கதிர் – bent/heavy clusters of grain spears, வல்சி – food, கொண்டு அளை மல்க வைக்கும் – brings and fills its hole with it, எலி – rat, முயன்றனையராகி – those who have effort, உள்ள தம் வளன் வலி உறுக்கும் உளம் – holding on tightly to the wealth that they have, இலாளரோடு – those who don’t have, இயைந்த கேண்மை இல்லாகியரோ – may you avoid close friendship with those, கடுங்கண் கேழல் – harsh boar, brave boar, இடம் பட வீழ்ந்தென – since it fell to its left, அன்று அவண் – then and there, உண்ணாதாகி – not eating, வழி நாள் – next day, பெரு மலை – large mountain, விடரகம் – caves, புலம்ப – lonely/sad, வேட்டெழுந்து – rise up desiring to hunt, இருங்களிற்று ஒருத்தல் – huge male elephant, நல் வலம் படுக்கும் – have it fall on the proper side/right side, புலி பசித்தன்ன – like a hungry tiger, மெலிவு இல் உள்ளத்து உரனுடையாளர் கேண்மையொடு – friendship with those who are strong and have no weakness in their minds, இயைந்த வைகல் உளவாகியரோ may the days be with agreeable friendships

புறநானூறு 191, பாடியவர்: பிசிராந்தையார், திணை: பொதுவியல், துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
யாண்டு பல வாக நரையில ஆகுதல்
யாங்கு ஆகியர் என வினவுதிர் ஆயின்
மாண்ட என் மனைவியோடு மக்களும் நிரம்பினர்
யான் கண்ட அனையர் இளையரும் வேந்தனும்
அல்லவை செய்யான் காக்க அதன் தலை
ஆன்று அவிந்து அடங்கிய கொள்கைச்
சான்றோர் பலர் யான் வாழும் ஊரே.

Puranānūru 191, Poet Pisirānthaiyār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji
If you ask me,
“You have lived for many years.
Why is your hair not grey?”,
it is because my wife is virtuous,
my children have gone far in learning,
my servants do what I wish
and my king protects, not doing
what should not be done.

Also, in my town there are many noble
men who are wise and have self-control!

Notes:   The poet Pisirānthaiyār wrote Puranānūru 67, 184, 191 and 212.

Meaning:    யாண்டு பல வாக – many years have gone by, நரை இல ஆகுதல் – if it has not become gray, யாங்கு ஆகியர் என வினவுதிர் ஆயின் – if you ask me what happened, மாண்ட – esteemed, என் மனைவியோடு – along with my wife, மக்களும் – my children, நிரம்பினர் – filled with intelligence, யான் கண்ட அனையர் – everybody I saw, என் – my, இளையரும் – young men, servants, வேந்தனும் – king, அல்லவை செய்யான் – he does not do harm, காக்க – protects, அதன்தலை – also, ஆன்று – filled, அவிந்து அடங்கிய – self-controlled, கொள்கை – principled, சான்றோர் பலர் – many wise men, யான் வாழும் ஊரே – in the town where I live

புறநானூறு 192, பாடியவர்: கணியன் பூங்குன்றனார், திணை: பொதுவியல், துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி

யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்
தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா
நோதலும் தணிதலும் அவற்றோரன்ன
சாதலும் புதுவது அன்றே வாழ்தல்
இனிது என மகிழ்ந்தன்றும் இலமே முனிவின்
இன்னா தென்றலும் இலமே மின்னொடு
வானம் தண் துளி தலைஇ ஆனாது
கல் பொருது இரங்கும் மல்லற் பேர் யாற்று
நீர் வழிப் படூஉம் புணை போல ஆருயிர்
முறைவழிப் படூஉம் என்பது திறவோர்
காட்சியின் தெளிந்தனம் ஆகலின் மாட்சியின்
பெரியோரை வியத்தலும் இலமே
சிறியோரை இகழ்தல் அதனினும் இலமே.

Puranānūru 192, Poet Kaniyan Poonkundranār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji
All towns are ours.  Everyone is our kin.
Evil and goodness do not come to us
because they are given by others.
Nor do suffering and the ending of suffering.
Death is nothing new.  We do not rejoice
when living is sweet.  When we suffer
we do not say that living is miserable.
Through the vision of those who have understood,
we know that precious life makes its way like a raft
riding a powerful huge river that roars endlessly,
fed by cold rains with bolts of lightning as it crashes
against rocks.
So, we are not awed by those who are great and we
do not despise those who are weak!

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this poet, who came from a town called Poonkundram near Ramanathapuram.  The town goes by the name Makipālanpatti now.

Meaning:   யாதும் ஊரே – every town is our town, யாவரும் கேளிர் – everyone is a relative, தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா – evil and goodness do not come to us from others, நோதலும் தணிதலும் –  suffering and end of suffering, அவற்றோரன்ன  – like those, சாதலும் புதுவது அன்றே – death is not anything new, வாழ்தல் இனிது என மகிழ்ந்தன்றும் இலமே – we do not rejoice that living is sweet, முனிவின் இன்னாது என்றலும் இலமே – we do not say that living is miserable, மின்னொடு – with lightning, வானம் தண் துளி தலைஇ – the skies pour cold rain, the clouds pour cold rain, ஆனாது – without end, கல் பொருது – hitting against and rock, இரங்கும் – roaring, மல்லல் பேர் யாற்று – powerful huge river, நீர் வழிப் படூஉம் புணை போல – like a raft caught in the water, ஆர் உயிர் – precious life, முறை வழிப் படூஉம் என்பது – that it makes its way, திறவோர் காட்சியின் தெளிந்தனம் – we understand through the vision of those who have understood, ஆகலின் – so, மாட்சியின் பெரியோரை வியத்தலும் இலமே – we are not awed by those who are great, சிறியோரை இகழ்தல் அதனினும் இலமே – more than that we do not despise those who are weak

புறநானூறு 193, பாடியவர்: ஓர் ஏர் உழவனார், திணை: பொதுவியல், துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
அதள் எறிந்தன்ன நெடு வெண் களரின்
ஒருவன் ஆட்டும் புல்வாய் போல
ஓடி உய்தலும் கூடும்மன்
ஒக்கல் வாழ்க்கை தட்கும்மா காலே.

Puranānūru 193, Poet: Ōr Ēr Ulavanār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji
It is possible for a deer to flee across
a white salt flat that looks like flayed
skin, when someone is hunting it.
It is not possible to escape relatives
who block one’s feet!

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this poet.  He wrote Kurunthokai 131 from which he got this acquired name.

Meanings:  அதள் எறிந்தன்ன – like flayed skin thrown, நெடு வெண் களரின் – on the long white salt flat, ஒருவன் – a man, ஆட்டும் புல்வாய் போல – like a deer that is running away, ஓடி உய்தலும் கூடும்மன் – it is possible run away, ஒக்கல் வாழ்க்கை – life with relatives, தட்கும்மா காலே – blocks the feet

புறநானூறு 194, பாடியவர்: பக்குடுக்கை நன்கணியார், திணை: பொதுவியல், துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
ஓரில் நெய்தல் கறங்க ஓர் இல்
ஈர்ந் தண் முழவின் பாணி ததும்பப்
புணர்ந்தோர் பூவணி அணியப் பிரிந்தோர்
பைதல் உண்கண் பனி வார்பு உறைப்பப்
படைத்தோன் மன்ற அப் பண்பிலாளன்
இன்னாது அம்ம இவ்வுலகம்
இனிய காண்க இதன் இயல்பு உணர்ந்தோரே.

Puranānūru 194, Poet: Pakkudukkai Nankaniyār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji
In one house funeral drums rattle.  In one house
sweet cool wedding drums roar.  Women with
husbands decorate themselves with flowers.
Women whose husbands have gone off are
distressed and tears stream down their eyes.

The one who creates does not have any character.
This world is cruel!   May those who understand
its nature find bliss!

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this poet.

Meanings:  ஓரில் நெய்தல் கறங்க – in one house funeral drums are beat, ஓர் இல் ஈர்ந் தண் முழவின் பாணி ததும்ப – in one house sweet cool drums roar, புணர்ந்தோர் பூவணி அணிய – those with partners decorate with flowers, பிரிந்தோர் பைதல் உண்கண் பனி வார்பு உறைப்ப – those who are separated despair and shed tears that drop, படைத்தோன் மன்ற அப் பண்பிலாளன் – the one who created does not have character, இன்னாது – it is cruel, அம்ம – asai, expletive,  இவ் வுலகம் – this world, இனிய காண்க இதன் இயல்பு உணர்ந்தோரே – may those who understand its nature find bliss

புறநானூறு 195, பாடியவர்: நரிவெரூ உத்தலையார், திணை: பொதுவியல் துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
பல் சான்றீரே பல் சான்றீரே
கயல் முள் அன்ன நரை முதிர் திரை கவுள்
பயன் இல் மூப்பின் பல் சான்றீரே
கணிச்சிக் கூர்ம் படைக் கடுந்திறல் ஒருவன்
பிணிக்கும் காலை இரங்குவிர் மாதோ
நல்லது செய்தல் ஆற்றீர் ஆயினும்
அல்லது செய்தல் ஓம்புமின் அது தான்
எல்லாரும் உவப்பது அன்றியும்
நல் ஆற்றுப் படூஉம் நெறியுமார் அதுவே.

Puranānūru 195 – Poet: Nariverūu Thalaiyār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji 
You noble men with many fine traits!
You noble men with many fine traits!
Your white hairs are like the bones
of a carp!  Your skin is wrinkled!
Your old age is fruitless, O noble men
with many fine traits!

You will feel sad when the one with fierce
power and sharp axe comes to tie you up.
Even if you don’t do good deeds, avoid
doing bad ones!  If you do that, it will bring
joy to all, and also lead you on a good path!

Notes:  Puranānūru 5 and 195 were written by this poet.

Meanings:  பல் சான்றீரே – you noble men with many fine traits,  பல் சான்றீரே – you noble men with many fine traits, கயல் முள் அன்ன – like bones of carp fish, Cyprinus fimbriatus, நரை முதிர் – grey hair, திரை கவுள் – wrinkled cheeks, பயன் இல் மூப்பின் பல் சான்றீரே – noble men with old age that is fruitless, கணிச்சிக் கூர்ம் படைக் கடுந்திறல் ஒருவன் – one who comes with a sharp axe and immense power, Kālan, Yaman, பிணிக்கும் காலை இரங்குவிர் – you will feel sad when he comes to tie you up, மாதோ – அசை, an expletive, நல்லது செய்தல் ஆற்றீர் ஆயினும் – even if you cannot do good deeds, அல்லது செய்தல் ஓம்புமின் – avoid doing bad deeds, அது தான் எல்லாரும் உவப்பது அன்றியும் – that brings joy to everyone, நல் ஆற்றுப் படூஉம் நெறியுமார் அதுவே – and that leads you on a good path

புறநானூறு 196, பாடியவர்: ஆவூர் மூலங்கிழார், பாடப்பட்டோன் : பாண்டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் கடாநிலை
ஒல்லுவது ஒல்லும் என்றலும் யாவர்க்கும்
ஒல்லாது இல்லென மறுத்தலும் இரண்டும்
ஆள் வினை மருங்கின் கேண்மைப் பாலே
ஒல்லாது ஒல்லும் என்றலும் ஒல்லுவது
இல்லென மறுத்தலும் இரண்டும் வல்லே
இரப்போர் வாட்டல் அன்றியும் புரப்போர்
புகழ் குறைபடூஉம் வாயில் அத்தை
அனைத்தாகியர் இனி இதுவே எனைத்தும்
சேய்த்துக் காணாது கண்டனம் அதனால்
நோயிலர் ஆகநின் புதல்வர் யானும்
வெயிலென முனியேன் பனியென மடியேன்
கல் குயின்றன்ன என் நல்கூர் வளி மறை
நாணலது இல்லாக் கற்பின் வாணுதல்
மெல்லியல் குறுமகள் உள்ளிச்
செல்வல் அத்தை சிறக்க நின் நாளே.

Puranānūru 196, Poet Āvūrmūlankilār sang to Pāndiyan Ilavanthikai Palli Thunjiya Nanmāran, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Kadā Nilai
To give to others what one is capable of, and to
deny when one is unable to give, are both
related efforts of manhood.
Saying that one will give when one cannot, or
denying helping saying that there is nothing
to give, are both traits that will hurt those
in need and destroy the good name of benefactors.
This is what it is, and let it be as it is.

We have not seen anything like this before.  Now
we have seen.  May your children stay without
any disease!  I don’t hate the sun or get lazy
when it is cold.
Thinking about my bright-foreheaded, shy,
chaste woman in our house that blocks winds,
due to my poverty which seems to be made of rock,
I will move on.  May you have a great day!

Notes:  Puranānūru 55, 56, 57, 196 and 198 were written for this king, who was a contemporary of Chōlan Kulamutrathu Thunjiya Killi Valavan.  This poet wrote Puranānūru 38, 40, 166, 177, 178, 196, 261 and 301.

Meanings:  ஒல்லுவது – what is possible, ஒல்லும் என்றலும் – to say and give what one is able to give, யாவர்க்கும் – to everyone, ஒல்லாது இல்லென மறுத்தலும் – to deny when one is unable to give saying there is nothing, இரண்டும் ஆள் வினை மருங்கின் கேண்மைப் பாலே – both are manly efforts with related traits, ஒல்லாது ஒல்லும் என்றலும் – saying that one will give when one is unable to give, ஒல்லுவது இல்லென மறுத்தலும் –  or denying saying that it is not possible to give, இரண்டும் வல்லே இரப்போர் வாட்டல் – both these will hurt those who come in need, அன்றியும் புரப்போர் புகழ் குறைபடூஉம் – also they will destroy the good name of benefactors, வாயில் – mouths, அத்தை – அசை, an expletive, அனைத்தாகியர் இனி இதுவே – let it be as it is, எனைத்தும் சேய்த்துக் காணாது – we have not seen anything like this, கண்டனம்  – now we have seen, அதனால் – so, நோயிலர் ஆக நின் புதல்வர் – may your children stay without disease, யானும் வெயிலென முனியேன் – I do not hate the sun, பனியென மடியேன் – I do not get lazy when it is cold, கல் குயின்றன்ன – like made with stone, என் நல்கூர் – my sorrow, வளி – wind, மறை – blocking, நாண் அலது இல்லாக் கற்பின் – with chastity with just shyness, வாள் நுதல் – bright forehead, மெல்லியல் குறுமகள் – delicate-natured young lady, உள்ளிச் செல்வல் – thinking and going, அத்தை – அசை, an expletive, சிறக்க நின் நாளே – may you have a good day

புறநானூறு 197, பாடியவர்: கோனாட்டு எறிச்சலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார், பாடப்பட்டோன்: சோழன் குராப்பள்ளித் துஞ்சிய பெருந்திருமாவளவன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் கடாநிலை
வளி நடந்தன்ன வாஅய்ச் செலல் இவுளியொடு
கொடி நுடங்கு மிசைய தேரினர் எனாஅக்
கடல் கண்டன்ன ஒண் படைத் தானையொடு
மலைமாறு மலைக்கும் களிற்றினர் எனாஅ
உரும் உடன்றன்ன உட்குவரு முரசமொடு
செருமேம் படூஉம் வென்றியர் எனாஅ
மண் கெழு தானை ஒண் பூண் வேந்தர்
வெண் குடைச் செல்வம் வியத்தலோ இலமே
எம்மால் வியக்கப் படூஉ மோரே
இடு முள் படப்பை மறி மேய்ந்து ஒழிந்த
குறு நறு முஞ்ஞைக் கொழுங்கண் குற்று அடகு
புன்புல வரகின் சொன்றியொடு பெறூஉம்
சீறூர் மன்னர் ஆயினும் எம் வயின்
பாடறிந்து ஒழுகும் பண்பினோரே
மிகப் பேர் எவ்வம் உறினும் எனைத்தும்
உணர்ச்சியில்லோர் உடைமை உள்ளேம்
நல்லறிவுடையோர் நல்குரவு
உள்ளுதும் பெரும யாம் உவந்து நனி பெரிதே.

Puranānūru 197, Poet Kōnattu Erichalūr Madalan Mathurai Kumaranār sang to Chōlan Kurāpalli Thunjiya Perunthirumāvalavan, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Kadā Nilai
We are not awed by kings with white
umbrellas and wealth, donning bright
ornaments, who have horses that leap like
the rush of the wind, chariots with banners
flying on the top, ocean-like huge armies with
glowing weapons, warriors riding elephants
that can ram mountains, drums that
roar like thunder and armies which rule lands.

We are awed by the man who knows our nature
and treats us well, even if he is the king of
a small town which grows no more than millet
in its dry fields surrounded by thorn fences,
where young goats graze and reduce thick,
fragrant leaves of mugnai greens which are
eaten with grain meals.

Even if we suffer greatly, we do not desire the
wealth of those who are not aware.  We think
of the poverty of those who are truly aware,
O greatness, and we are very happy!

Notes:  Puranānūru poems 58, 60 and 197 were written for this king who was a contemporary of Chēramān Kuttuvan Kothai and Pāndiyan Velliyampalathu Thunjiya Peruvaluthi.  This poet wrote Puranānūru poems 54, 61, 167, 180, 197 and 394.

Meanings:  வளி நடந்தன்ன – like the moving wind, வாஅய்ச் செலல் – leaping and going, இவுளியொடு – with horses, கொடி நுடங்கு மிசைய தேரினர் எனாஅ – that the kings have flags flying on the top of their chariots, கடல் கண்டன்ன – like seeing the ocean, ஒண் படைத் தானையொடு – with armies with bright weapons, மலைமாறு மலைக்கும் களிற்றினர் – those with elephants that fight like ramming mountains, எனாஅ உரும் உடன்றன்ன – thunder-like roaring drums, உட்குவரு முரசமொடு செருமேம் படூஉம் வென்றியர் எனாஅ – not considering that with fierce drums they won battles, மண் கெழு தானை – ruling land with armies, ஒண் பூண் – bright ornaments, வேந்தர் வெண் குடைச் செல்வம் வியத்தலோ இலமே – we are not awed by the wealth of the king with white umbrellas, எம்மால் வியக்கப் படூஉ மோரே – those who awe us are, இடு முள் படப்பை – fields surrounded by thorns, மறி மேய்ந்து ஒழிந்த – left over after young goats ate, குறு நறு முஞ்ஞை – small fragrant mugnai greens/keerai, கொழுங்கண் – thick, குற்று அடகு – plucked leaves, புன்புல வரகின் – from the millet from dry fields, சொன்றியொடு பெறூஉம் – will get with the meal (millet), சீறூர் மன்னர் ஆயினும் – even if he is the king of a small town, எம் வயின் பாடறிந்து – he knows our nature, ஒழுகும் பண்பினோரே – and he knows how to treat us well, மிகப் பேர் எவ்வம் உறினும் – even if we suffer greatly, எனைத்தும் உணர்ச்சியில்லோர் உடைமை உள்ளேம் – we do not desire the wealth of those are not aware, நல்லறிவுடையோர் நல்குரவு உள்ளுதும் – we think of the poverty of those who are truly aware, பெரும – Greatness, யாம் we – உவந்து நனி பெரிதே – with immense happiness

புறநானூறு 198, பாடியவர்: வடம வண்ணக்கன் பேரிசாத்தனார், பாடப்பட்டோன் : பாண்டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறன், திணை: பாடாண், துறை: பரிசில் கடாநிலை
அருவி தாழ்ந்த பெரு வரை போல
ஆரமொடு பொலிந்த மார்பின் தண்டாக்
கடவுள் சான்ற கற்பின் சேய் இழை
மடவோள் பயந்த மணி மருள் அவ்வாய்க்
கிண்கிணிப் புதல்வர் பொலிக என்று ஏத்தித்
திண் தேர் அண்ணல் நின் பாராட்டிக்
காதல் பெருமையின் கனவினும் அரற்றும் என்
காமர் நெஞ்சம் ஏமாந்து உவப்ப
ஆல் அமர் கடவுள் அன்ன நின் செல்வம்
வேல் கெழு குருசில் கண்டேன் ஆதலின்
விடுத்தனென் வாழ்க நின் கண்ணி தொடுத்த
தண் தமிழ் வரைப்பு அகம் கொண்டியாகப்
பணிந்துக் கூட்டுண்ணும் தணிப்பு அருங் கடுந்திறல்
நின்னோரன்ன நின் புதல்வர் என்றும்
ஒன்னார் வாட அருங்கலம் தந்து நும்
பொன்னுடை நெடு நகர் நிறைய வைத்த நின்
முன்னோர் போல்க இவர் பெருங்கண்ணோட்டம்
யாண்டும் நாளும் பெருகி ஈண்டு திரைப்
பெருங்கடல் நீரினும் அக்கடல் மணலினும்
நீண்டு உயர் வானத்து உறையினும் நன்றும்
இவர் பெறும் புதல்வர்க் காண்தொறும் நீயும்
புகன்ற செல்வமொடு புகழ் இனிது விளங்கி
நீடு வாழிய நெடுந்தகை யானும்
கேள் இல் சேஎய் நாட்டின் எந்நாளும்
துளி நசைப் புள்ளின் நின் அளி நசைக்கு இரங்கி நின்
அடி நிழல் பழகிய அடி உறை
கடு மான் மாற மறவாதீமே.

Puranānūru 198, Poet Vadama Vannakkan Pēri Sāthanār sang to Pāndiyan Ilavanthikai Palli Thunjiya Nanmāran, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil, Kadā Nilai
My lord with sturdy chariots!  I have praised you with the words,
“May your sons live long who wear anklets, whose pretty mouths
are like gems, who are born of a woman with fine ornaments, with
divine purity, on whose breasts lies a gleaming necklace like a
waterfall cascading down a lofty mountain, your wife who desires
you!”  Because of my great love for you, I speak of you even in
my dreams.  I am overjoyed for you with riches like those of the god
who sits under a banyan tree!

O lord with an army of spears!  I say my farewell!  Long live your
garland!  Throughout the linked, cool Tamil country, you make your
enemies bow and take tributes and enjoy them, you whose fierce
strength is hard to subdue.  Your sons are just like you.  May they
possess the generosity of their ancestors who defeated their enemies
and filled their cities with gold!

May you live long, your years more than the waters of the vast ocean
with waves, than the drops of rain that falls from the skies, and the
sand in the ocean!  May you prosper with great renown and abundance
with the children of your children!
I am like a skylark that craves for drops of water, living in a distant
country where I have no relatives.  I am used to the shade of your
feet here every day.  O Pāndiyan with swift horses!  Do not forget me!

Notes:  Puranānūru 55, 56, 57, 196 and 198 were written for this king.  This is the only Puranānūru poem written by this poet. Kalithokai 46 – துளி நசை வேட்கையான் மிசை பாடும் புள்ளின், Pattinappālai 3 – தற்பாடிய தளி உணவின் புள் தேம்பப் புயல் மாறி, Akanānūru 67 – வானம் வாழ்த்தி பாடவும் அருளாது உறை துறந்து எழிலி, Ainkurunūru 418 – வானம்பாடி வறம் களைந்து ஆனாது அழி துளி தலைஇய.

Meanings:  அருவி தாழ்ந்த பெரு வரை போல – like a large mountain from which waterfalls flow, ஆரமொடு பொலிந்த மார்பின் – with a chest with sandal garland or pearl strand, தண்டா – unreduced, கடவுள் சான்ற கற்பின் சேய் இழை மடவோள் – the divine delicate woman wearing fine jewels is chaste, பயந்த – gave, மணி மருள் அவ்வாய்க் கிண்கிணிப் புதல்வர் – sons with anklets and gem-like beautiful mouths, பொலிக என்று ஏத்தி – praised that you should flourish, திண் தேர் அண்ணல் – lord with sturdy chariots, நின் பாராட்டி – praised you, காதல் பெருமையின் – due to great love, கனவினும் அரற்றும் – utters even in my dreams, என் காமர் நெஞ்சம் ஏமாந்து உவப்ப – for my desiring heart to be happy, ஆல் அமர் கடவுள் அன்ன நின் செல்வம் – your wealth like that of the god who sits under a banyan tree (Sivan), வேல் கெழு குருசில் – O king with many spears, கண்டேன் ஆதலின் – since I have seen, விடுத்தனென் – I am taking leave, வாழ்க நின் கண்ணி – may your chaplet live for long, தொடுத்த தண் தமிழ் வரைப்பு அகம் – the linked land of the cool Tamils, கொண்டியாகப் பணிந்துக் கூட்டுண்ணும் – you take tributes and make your enemies bow, தணிப்பு அருங் கடுந்திறல் – great strength that cannot be subdued, நின்னோரன்ன நின் புதல்வர் – your sons are like you, என்றும் – forever, ஒன்னார் வாட – enemies to be ruined, அருங்கலம் தந்து – gave precious jewels, நும் பொன்னுடை நெடு நகர் நிறைய வைத்த – who filled your great city with gold, நின் முன்னோர் போல்க – like your ancestors, இவர் பெருங்கண்ணோட்டம் யாண்டும் நாளும் பெருகி – may their outlook (on generosity) increase every day, ஈண்டு திரைப் பெருங்கடல் நீரினும் – more than the waters of the huge ocean with waves, அக்கடல் மணலினும் நீண்டு – higher numbers than the sand in the ocean, உயர் வானத்து உறையினும் – more than the drops of rain that fall from the tall sky, நன்றும் இவர் பெறும் புதல்வர்க் காண்தொறும் – whenever you see their children, நீயும் புகன்ற செல்வமொடு புகழ் இனிது விளங்கி – sweetly shine with great wealth and renown, நீடு வாழிய நெடுந்தகை – may you live long O greatness, யானும் – I, கேள் இல் – with no relatives, சேஎய் நாட்டின் – in a distant land, எந் நாளும் துளி நசைப் புள்ளின் – like a bird that craves for water daily – skylark, நின் அளி நசைக்கு இரங்கி – desiring your kindness, நின் அடி நிழல் பழகிய அடி உறை – living to the shade of your feet, கடு மான் மாற – leader with swift horses, மறவாதீமே – do not forget me

புறநானூறு 199, பாடியவர்: பெரும்பதுமனார், திணை: பாடாண் துறை: பரிசில் கடாநிலை
கடவுள் ஆலத்துத் தடவுச் சினைப் பல் பழம்
நெருநல் உண்டனம் என்னாது பின்னும்
செலவு ஆனாவே கலிகொள் புள்ளினம்
அனையர் வாழியோ இரவலர் அவரைப்
புரவு எதிர் கொள்ளும் பெருஞ் செய் ஆடவர்
உடைமை ஆகும் அவர் உடைமை
அவர் இன்மை ஆகும் அவர் இன்மையே.

Puranānūru 199, Poet: Perumpathumanār, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil Kadā Nilai
Flocks of happy birds that eat fruits on the big
branches of banyan trees with gods do not stay away
saying that they already ate there yesterday.  They go
back again.  Those who come in need are like that.
The generous men, who welcome them, are the
wealth of those who are in need.  If generous donors
suffer in poverty, those seeking help will suffer as well!

Notes:  This is the only Puranānūru poem written by this poet.

Meaning:   கடவுள் – gods, ஆலத்து – of the banyan trees, தடவுச் சினை – big branches, bent branches, பல் பழம் – many fruits, நெருநல் உண்டனம் என்னாது – not saying that we ate them yesterday, பின்னும் செலவு ஆனாவே – they do not stop going, கலி கொள் புள்ளினம் – happy bird flocks, அனையர் – they are like that, வாழியோ இரவலர் – the lives of those who ask for alms, அவரைப் புரவு எதிர் கொள்ளும் – those who receive and give gifts to them, பெருஞ் செய் ஆடவர் உடைமை ஆகும் – it is the wealth of those generous men with manhood, அவர் உடைமை அவர் இன்மை ஆகும் அவர் இன்மையே – if generous donors suffer in poverty recipients will suffer as well

புறநானூறு 200, பாடியவர்: கபிலர், பாடப்பட்டவன்: விச்சிக் கோ, திணை: பாடாண் துறை, துறை: பரிசில்
பனி வரை நிவந்த பாசிலைப் பலவின்
கனி கவர்ந்து உண்ட கருவிரல் கடுவன்
செம்முக மந்தியொடு சிறந்து சேண் விளங்கி
மழை மிசை அறியா மால் வரை அடுக்கத்துக்
கழை மிசைத் துஞ்சும் கல்லக வெற்ப
நிணந் தின்று செருக்கிய நெருப்புத் தலை நெடு வேல்
களங் கொண்டு கனலும் கடுங்கண் யானை
விளங்கு மணி கொடும் பூண் விச்சிக்கோவே
இவரே பூத்தலை அறாஅப் புனை கொடி முல்லை
நாத் தழும்பு இருப்பப் பாடாஅது ஆயினும்
கறங்கு மணி நெடுந்தேர் கொள்கெனக் கொடுத்த
பரந்து ஓங்கு சிறப்பின் பாரி மகளிர்
யானே பரிசிலன் மன்னும் அந்தணன் நீயே
வரிசையில் வணக்கும் வாள் மேம்படுநன்
நினக்கியான் கொடுப்பக் கொண்மதி சினப்போர்
அடங்கா மன்னரை அடக்கும்
மடங்கா விளையுள் நாடு கிழவோயே.

Puranānūru 200, Poet Kapilar sang to King Vichi Kō, Thinai: Pādān, Thurai: Parisil
O lord of the tall, splendid, cold mountains which
rise so high that even clouds cannot touch their tops,
where a male monkey with black fingers plucks
and eats a fruit from a green-leafed, tall jackfruit
tree with his red-faced mate and sleeps on the top
of a bamboo!

O King Vichikkō wearing curved ornaments with
with gems, whose spear with a flame-like top is
proud eating human fat, whose fierce, rage-filled
elephants are victorious in battles!

These girls are the daughters of Pāri whose great fame
is widespread, who gave a tall chariot with chiming bells
to a jasmine vine adorned with flowers, so it might climb,
even though the vine had never sung his praises, putting
scars on its tongue.  I am a brahmin who has come to you
with a request.  You are one who makes your enemies bow
down to you, winning with your sword.   O king who
overcomes belligerent enemies in harsh battles!  O ruler
of a country whose harvests never fail!  Accept these girls!

Notes:  After the Chōla, Chēra and Pāndiya kings treacherously killed King Pāri, the great vallal and owner of Parampu Mountains and surrounding villages, his friend, the poet Kapilar, took custody of Pāri’s two daughters – see poems 105-120.   He then goes to the small-region King Vichi Kō and asks him to marry them.  The king refuses.  He also goes to another small-region king Irungōvel, requesting him to marry them.  Although there is no evidence of the following, legend has it that he entrusted them to a brahmin and sat facing north and died.   Kapilar wrote Puranānūru 8, 14, 105-111, 113-124, 143, 200-202, 236, 337 and 347.  This is the only poem written for this king.

Meanings:  பனி வரை – cold mountains, நிவந்த – tall,  பாசிலைப் பலவின் – from the green-leaved jackfruit trees, கனி கவர்ந்து உண்ட – the fruits that he took, கரு விரல் கடுவன் – a male monkey with black fingers, செம்முக மந்தியொடு – with a red-faced female monkey, சிறந்து – fine, சேண் விளங்கி – tall and splendid, tall and flourishing, மழை மிசை – clouds above, அறியா மால் – unable to know the heights, unable to touch heights, வரை அடுக்கத்து – in the mountain ranges, கழை மிசைத் துஞ்சும் – it sleeps on the top of a bamboo, கல்லக வெற்ப – O lord of the mountains, நிணம் – fat, தின்று – ate, செருக்கிய – proud, arrogant, நெருப்புத்தலை – flame top, நெடுவேல் – long spears, களங்கொண்டு – in the battlefield, கனலும் – angry, கடுங்கண் யானை – harsh elephants, விளங்கு மணி – bright bells, கொடும் பூண் விச்சிக்கோவே – O King Vichikō who wears, இவரே – these (girls), பூத்தலை – flower filled, அறாஅப் புனை கொடி முல்லை – unchanging decorated jasmine vine, நாத்தழும்பு இருப்பப் பாடாஅது ஆயினும் – even though it does not have scars on their tongues, கறங்கு மணி நெடுந் தேர் கொள்கெனக் கொடுத்த – gave his tall chariot with chiming bells, பரந்து ஓங்கு சிறப்பின் பாரி மகளிர் – daughters of Pāri whose fame was known far and wide, யானே பரிசிலன் மன்னும் அந்தணன் – I am a brahmin who has come to you in need of a gift, நீயே வரிசையில் வணக்கும் வாள் மேம் படுநன் – you are the master of swords, நினக்கியான் கொடுப்ப – as I give to you (the girls), கொண்மதி – please accept, சினப்போர் அடங்கா மன்னரை அடக்கும் – one who controls uncontrollable kings in harsh battles, மடங்கா விளையுள் நாடு கிழவோயே – O lord of the country where harvest never fails

%d bloggers like this: